[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 วาเรีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    23 มิ.ย. 63

บทที่ 5 วาเรีย

หลังจากที่โอเลกาโน่จ่ายเงินเรียบร้อยแล้วก็เธอก็นำตุ๊กตาตัวนั้นมายื่นให้ผม

" นี่ค่ะ...พวกเราไปเดินเล่นกันอีกสักหน่อยแล้วก็กลับปราสาทกันเถอะนะคะ "

ผมพยักหน้าตอบรับ และใช้มือโอบกอดตุ๊กตาที่เหมือนซันซัสตัวนั้นไว้แน่น และยื่นอีกมือหนึ่งไปจับกับมือของโอเรกาโน่ไว้

พวกเราเดินเล่นกันอีกสักพัก และอยู่ๆก็ได้ยินเสียงวุ่นวายมาจากอีกฝากหนึ่งของทางเดิน เสียงโหวกเหวกโวยวาย ดังขึ้นมาเรื่อยๆ

จากนั้นก็มีร่างๆหนึ่งลอยเฉียดมาใกล้ๆกับผม ทำให้ผมที่ใช้สัญชาตญาณที่มีเบี่ยงตัวหลบ หลบพ้นจากคนแรกก็มีคนที่สองสามลอยเข้ามาอีก

" โว้ยยยยย!!! เจ้าพวกสวะเลิกหนีกันได้แล้ว " เสียงแบบนั้นคำพูดแบบนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ฉลามของวองโกเล่ตัวนั้น สเปลบี สควอโล่

" คุณหนูคะระวังค่ะ " สิ้นเสียงของโอเลกาโน่ ก็มีพวกที่หนีตายมาจากซอยอีกด้านวิ่งเข้ามาชนผมเข้าอย่างจัง ตัวผมไม่เป็นไรเพราะโอเลกาโน่ดึงตัวผมหลบออกมาทัน แต่ตุ๊กตาหมีตัวนั้นของผมกำลังนอนแผ่หลาอยู่กลางทาง ตุ๊กตาถูกเหยียบเข้าอย่างจัง หลังจากที่เจ้านั้นวิ่งหนีไปอีกครู่หนึ่งก็ต้องหยุดอีกครั้งเพราะเบื้องหน้าของเขาคือบอสของวาเรียที่ปล่อยเพลิงพิโรธรออยู่เบื้องหน้า

เจ้าคนที่วิ่งหนีไปทางนั้นเมื่อกี้จึงวิ่งกลับมาและเหยียบซ้ำเข้าที่ตุ๊กตาของผมอีกครั้ง ตุ๊กตาที่น่าสงสารของผม ถูกเหยียบถึงสองครั้ง!!!

พวกมันที่ถูกต้อนจากทั้งด้านหน้าและด้านหลังจึงหันมาเห็นผมและคุณโอเลกาโน่เข้า มันลากตัวผมออกมาแล้วเอามีดจ่อคอของผม

โอเลกาโน่เองก็หยิบปืนขึ้นมาหมายจะยิงใส่พวกมันแต่ก็กลัวว่าจะโดนผม

ซันซัสและสควอโล่เริ่มเดินใกล้เข้ามา

" อย่าเข้ามานะเว้ย!!! เจ้าพวกวองโกเล่ถ้าเข้ามาเด็กคนนี้ตาย " มันส่งเสียงขู่ออกมาเหมือนหมาจนตรอก 

สควอโล่หมายจะเข้ามาฟันทั้งตัวผมและเจ้าคนที่มันกำลังเอามีดจ่อคอผมอยู่ ทำให้โอเลกาโน่ร้องเรียกออกมาให้สควอโล่หยุดแถบไม่ทัน

" คุณซันซัสคุณสควอโล่หยุดมือก่อนเถอะค่ะ เด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของท่านอิเอมิสึนะคะ จะให้เธอเป็นอะไรไม่ได้นะคะ "

' แควก '

เสียงของผ้าขาดผึ่ง ราวกับว่าสติของผมเริ่มเอาไม่อยู่แล้ว เพราะตอนนี้ผมกำลังโมโหมาก ไอ้บ้านี่มันเหยียบตุ๊กตาของผมถึงสามครั้ง จนตัวตุ๊กตาสกปรกเลอะเทอะ และเสื้อคลุมของตุ๊กตาก็ขาดแล้ว

ตัวผมสั้นระริกด้วยความโมโห ทูน่าจะไม่ทน!!! ผมจุดเปลวไฟดับเครื่องชนออกมาที่มือ เมื่อคนที่กำลังจับตัวผมเห็นก็ตกใจปล่อยมีดที่ถือไว้หล่นลงไปที่พื้น 

' เคร้ง '

ในชั่วพริบตาที่มีดหล่นลงบนพื้น  คนๆหนึ่งก็ถูกแช่แข็งด้วยเปลวไฟดับเครื่องชน ผมที่ตอนนี้โมโหจนหยุดไม่อยู่แล้วเมื่อมีคนที่วาเรียกำลังไล่ล่าหนีมาทางที่ตัวผมอยู่อีก ก็ถูกแช่แข็งกันยกโขยง

ผมทรุดลงนั่งกับพื้นมองดูตุ๊กตาที่พึ่งซื้อมาที่ตอนนี้สภาพไม่เหลือเค้าโครงเดิมอีกแล้ว ผมก็ได้แต่กระพริบตาพริบๆขอบตาเริ่มร้อนจนทนไม่ไหว

ซันซัสเองก็เดินเข้ามาใกล้ๆหมายจะจับตัวผมขึ้นมา ผมตีมือของซันซัสที่กำลังจะยื่นมาจับตัวผมดังเพียะ น้ำตาไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ ผมร้องไห้ออกมาดังๆไม่ยอมหยุด

รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกซันซัสอุ้มขึ้นมา และพากลับไปยังปราสาทวาเรียแล้ว  ผมรู้สึกหงุดหงิดมากหงุดหงิดสุดๆ ตุ๊กตาที่พึ่งซื้อมาพังยับไม่เหลือชิ้นดี

ผมร้องไห้จนหลับไปในอ้อมอกอุ่นๆของใครบางคน

ซันซัส part

เสียงหายใจแผ่วเบาจากร่างเล็กๆที่ผมกำลังอุ้มอยู่เป็นเครื่องบอกเป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวหลับแล้วหลังจากที่ร้องไห้มาพักใหญ่

ตอนแรกที่ผมเห็นเด็กคนนี้ผมก็คิดว่าเธอเองก็คงไม่ต่างอะไรกับเจ้าพวกสวะอ่อนแอพวกนั้นสักเท่าไรนัก

แต่เมื่อได้ยินเสียงของสวะที่จำได้ว่าเป็นคนของผู้ปรึกษานอกแก๊งกทำให้ผมเริ่มสนใจเด็กคนนี้ขึ้นมาแปลกๆ

เด็กคนนี้จุดเปลวไฟดับเครื่องชนขึ้นมาแช่แข็งเจ้าสวะพวกนั้นทุกคนที่เข้ามาใกล้ ตอนแรกก็คิดว่าเด็กคนนี้มีสุดยอดคุณสมบัติของนักฆ่าเหมือนกับสมาชิกในวาเรียอยู่หรอก

แต่ดูเหมือนว่าผมจะคิดผิด เด็กคนนี้ก็แค่โมโหที่มีคนมาทำตุ๊กตาของตัวเองเละเทะมันก็เท่านั้น ฮ่าๆแปลกเด็กจริงๆ

ตอนที่เด็กคนนั้นทรุดนั่งลงไปกับพื้น อยู่ๆผมก็รู้สึกตกใจขึ้นมา หรือว่าจะเหนื่อยหลังจากการที่พึ่งใช้ไฟเสร็จ แต่ทุกสิ่งที่คิดก็ผิดอีกเป็นครั้งที่สองเด็กคนนั้นลงไปนั่งร้องไห้พลางมองสภาพตุ๊กตาหมีตัวนั้นต่างหากละ

ผมจึงเดินไปหาหมายจะอุ้มตัวเธอขึ้นมาจากตรงนั้น แต่เธอก็กลับเอามือน้อยๆนั้นมาตีมือผม  เด็กคนนั้นยังคงร้องไห้ต่อไป ผมรอจนเธอเปิดช่องว่างก็อุ้มเธอขึ้นมาแนบอกแล้วพากลับปราสาทวาเรีย

เหอะๆเจ้าเด็กน้อยถ้าชอบตุ๊กตามากขนาดนั้นไว้จะซื้อให้ใหม่สักตัวก็แล้วกัน ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวของเธอเบาๆ

.
.
.

" กรี๊ด!!! ตายแล้วบอสคะ ทำไมบอสมานอนอยู่ที่โซฟารับแขกแบบนี้ละคะ? " เสียงแหลมสูงที่ดัดแล้วดัดอีกดังขึ้น

หืมในปราสาทวองโกเล่มีคนที่มีเสียงแบบนี้ด้วยเหรอ? ว่าแล้วก็ค่อยๆยื่นมือมาขยี้ตาเบาๆ เอามืออีกข้างยันอะไรบางอย่างที่อุ่นๆแต่แข็งเพื่อที่จะยันให้ตัวเองลุกขึ้น

" ตื่นแล้วเหรอ? " เสียงเข้มเสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือหัวของผม เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย(?) คนที่มักมองมาที่ผมด้วยสายตาดุๆอยู่เสมอในชาติที่แล้ว

ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พยายามที่จะลุกขึ้นแต่แขนขากลับไม่มีเรี่ยวแรงพอ   ทำให้ลำตัวที่ลุกขึ้นมาได้นิดหนึ่งแล้วร่วงลงไปซบอกของซันซัสอีกครั้ง

" ถ้ายังลุกไม่ไหวก็อย่าฝืน " ซันซัสใช้มือของตัวเองกดหัวของผมให้นอนซบอกของเขาต่อ

ตอนนี้ผมกำลังนอนพิงซบอยู่กับอกแกร่งของซันซัส ค่อยๆขยับศรีษะเล็กๆของตัวเองแล้วมองไปยังซันซัสก่อนที่จะถามในข้อสงสัย

" พี่ชายเป็นใครคะ?แล้วที่นี่ที่ไหน?ทำไมหนูถึงมาอยู่กับพี่ชายได้ " ถามออกไปทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วว่าคนคนนี้เป็นใครและที่นี่คือที่ไหน

" ฉันชื่อซันซัส เป็นลูกชายของรุ่นที่ 9 ที่นี่คือปราสาทวาเรียและฉันอุ้มเธอมา " ผมฟังไปเรื่อยๆก็ไม่ได้รู้สึกว่าตรงไหนมันจะแปลก จนกระทั่งประโยคที่ว่า ' และฉันอุ้มเธอมา? ' อะหืม...อุ้มมา?

ผมทำหน้างงๆใส่ซันซัส " พี่ชายอุ้มหนูมาทำไม? "

" รุ่นที่ 9 ให้ฉันเป็นคนดูแลเธอระหว่างที่อยู่อิตาลี "

" อ้อ... " หืม?โกหกกันรึเปล่าเนี่ย เอาเหอะเชื่อก็เชื่อ ลางสังหรณ์ของผมมันไม่มีอะไรแสดงออกมาเป็นพิเศษนี่นะ แสดงว่าคงปลอดภัยถึงจะอยู่กับซันซัสก็ตาม

' โครกคราก~ ' เสียงท้องร้องของผมดังขึ้นมา จะมาร้องอะไรตอนนี้...!!!

" หิวแล้ว? "

ผมพยักหน้างึกๆแทนตำตอบ ซันซัสจึงหันไปเรียกลูซซูเลีย

" กระเทยสวะอยู่ไหน? " ซันซัสตะโกนขึ้นหลังจากนั้นลูซซูเลียก็ค่อยๆเดินบิดตูดมาหา

" มีอะไรเหรอคะบอส " เสียงแหลมสูงของเจ้าตัวยังคงเหมือนเดิม

" อาหารเย็นทำเสร็จรึยัง? " ซันซัสพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

" ยังไม่ได้ทำเลยคะบอส บอสอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ? เดี๋ยวลูซซูเลียจัดให้ "

" อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยยัยหนู " ซันซัสหันมาพูดกับผม

" สึนะ...อยากกินออมเลท " ผมตอบออกไปโดยไม่ต้องคิด

" สึนะ? " ซันซัสพูดย้ำคำที่ได้ยิน

" ก็พี่ซันซัสไม่ยอมเรียกชื่อหนูนี่นา หนูชื่อสึนะ ซาวาดะ สึนะโยชิ " ผมพูดออกไปตรงๆ

" อ้อ "

" เจ้ากระเทยสวะพาสึนะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย " ซันซัสหันไปสั่งกับลูซซูเลียแล้วสั่งอีกครั้งก่อนที่จะอุ้มผม วางกับพื้น

หลังจากนั้นลูซซูเรียก็ค่อยๆจูงมือผมไปอาบน้ำเปลี่นชุด ทำผมใหม่และพากลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่นเพื่อรอกินข้าวเย็น 


 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 





 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

264 ความคิดเห็น

  1. #21 Kwnsiri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 20:15
    สงสารตุ๊กตาซันซัสจังเลยค่ะฮืออออเค้าก็อยากดั้ยตุ๊กตาหมีซันซัสเหมือนกันอ่ะ
    #21
    0
  2. #13 สายน้ำสายหนึ่ง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 18:17

    เป็นทั้งว่าที่บอสวองโกเล่เป็นทั้งว่าที่นายหญิงเเห่งวาเรียสินะคะ
    #13
    0
  3. #12 catDavil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 16:13
    สรุปศึกชิงเเหวนไม่เกิดละจ้า
    #12
    0
  4. #11 nep7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 14:03
    น่ารักกกก
    #11
    0
  5. #10 nep7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 14:01
    น่ารักกก
    #10
    0
  6. #9 Ghyyh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 13:10

    ซัสสัสจาก-ลายเป็นหมีไปแล้ว

    #9
    0
  7. #8 CatherinecatJan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 12:01
    โอ้ยยยย สงสารตุ๊กตาของสึนะ
    #8
    0