[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 26 วองโกเล่ริงและการฝึกของเหล่าผู้พิทักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    14 ก.ค. 63

บทที่ 26 วองโกเล่ริงและการฝึกของเหล่าผู้พิทักษ์

เช้าวันนี้ผมมาโรงเรียนด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก จะว่ายังไงดีละ เพราะเรื่องศึกชิงแหวนนี่แหละทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นอะไรที่เลี่ยงไม่ได้ก็ตาม...

ผมและยัสคุงซัสคุงเดินมาโรงเรียนด้วยกันโดยไม่พูดอะไร ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ว่าผมกำลังหงุดหงิดก็เลยเงียบไว้ไม่ให้ผมอารมณ์เสียไปมากกว่าเดิม

ผมวางกระเป๋านร.ลงบนโต๊ะ นั่งเก้าอี้แล้วฟุบหน้ากับกระเป๋า

' ฟุบพรึ่บ '

เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นใกล้ๆ ตอนนี้ยังเช้าอยู่มากทำให้นร.คนอื่นยังไม่มา

" อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นที่สิบ " โกคุเดระคุงพูดทักทายขึ้นด้วยรอยยิ้มและความเคารพนบน้อมแบบทุกที

" โย่วสึนะ " ยามาโมโตะเองก็เหมือนกัน

" อรุณสวัสดิ์นะโกคุเดระคุง ยามาโมโตะคุง ทั้งสองคนวันนี้มาเร็วจังเลยนะ " ผมเงยหน้าขึ้นจากกระเป๋าแล้วถามทั้งสองคน

" คือว่านี่นะ... " X2 ทั้งสองหยิบแหวนขึ้นทาให้ดูพร้อมๆกัน

" นัันคือแหวนวองโกเล่ริงน่ะ ไหนๆดูซิๆ " รีบอร์นที่โพล่ออกมาจากไหนไม่รู้  มองไปที่แหวนแล้วพูดขึ้น

" อ๊ะคุณรีบอร์นแหวนนี้คือ...? " โกคุเดระหันไปถามรีบอร์น ส่วนยามาโมโตะก็นิ่งฟังเฉยๆ รอรีบอร์นพูดตอบ

" แหวนนั้นคือวองโกเล่ริง ส่วนที่พวกนายถืออยู่เป็นแหวนของผู้ที่จะมาเป็นผู้พิทักษ์ให้กับบอสแห่งวองโกเล่ ตัวแหวนมีทั้งหมดเจ็ดวงด้วยกัน " รีบอร์นพูดออกไปส่วนหนึ่ง ก่อนที่จะได้เล่าต่อโกคุเดระคุงก็ถามแทรกขึ้นมาเสียก่อน

" แล้วลายบนหัวแหวนนี้ละครับ? " เมื่อโกคุเดระคุงถามจบ ยามาโมโตะก็หยิบแหวนขึ้นมาดูพบว่ามีลวดลายอยู่บนนั้นจริงๆแต่ก็มีเพียงครึ่งเดียว

" แหวนเหล่านี้นั้นแทนลักษณะนิสัยของผู้พิทักษ์ของรุ่นที่1แต่ละคน ตัวรุ่นที่1เปรียบเทียบเป็นเสมือนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ที่โอบอุ้มทุกสิ่งในแฟมิลี่ไว้ " แล้วทุกคนทั้งยัสคุงซัสคุง ยามาโมโตะโกคุเดระรวมไปถึงรีบอร์นเองก็หันหน้ามาทางผม แล้วพยักหน้ากันเหมือนกับพวกเขาเข้าใจอะไรสักอย่าง

" ถ้าเปรียบบอสเป็นดั่งท้องนภาที่กว้างใหญ่ เหล่าผู้พิทักษ์ก็คือสภาพอากาศต่างๆที่มีอยู่เคียงข้างท้องนภา สายฝนที่ชำระล้างทุกสิ่ง วองโกเล่ริงแห่งพิรุณ ลมพายุที่พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง วองโกเล่ริงแห่งวายุ เมฆที่ไม่ยึดติดกับใคร อิสระ ทำตามใจตนเอง วองโกเล่ริงแห่งเมฆา ภาพมายาที่จับต้องไม่ได้ วองโกเล่ริงแห่งสายหมอก แสงที่สาดสองท้องฟ้าให้สว่างสดใส วองโกเล่ริงแห่งอรุณ สายฟ้าที่ซ่อนพลังอันรุนแรงไว้ วองโกเล่ริงแห่งอัศนี "

" ถ้าทั้งสองคนไม่พอใจที่จะรับแหวนไว้ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันเองก็ไม่อยากลากเพื่อนสนิทอย่างพวกนายเข้าไปเผชิญอันตรายไปมากกว่านี้เหมือนกัน... " ผมพูดออกไปตามตรงอย่างที่ใจคิด ถึงจะเสียดายหน่อยๆถ้าทั้งคู่จะเลือกที่จะไม่เป็นผู้พิทักษ์ของผมก็ตาม มันอยู่ที่การตัดสินใจของพวกเขาละนะ

" ผมเป็นผู้พิทักษ์ของรุ่นที่สิบแน่นอนครับ  ไม่มีทางยกตำแหน่งนี้ให้คนอื่นหรอกครับ " โกคุเดระคุงดูน่าชื่นตาบานขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก

ผมผินหน้าไปมองยามาโมโตะคุงบ้าง

" สึนะ ผู้ชายผมเงินคนนั้นจะได้เจออีกมั้ย? "

" แหวนกล่องนั้นที่พี่สควอได้ไปคือของปลอม ถ้าพวกเขารู้ก็คงจะมาทวงเอาแหวนของจริงไปแน่ ยังไงก็คงได้เจอนั้นแหละ " ผมตอบออกไป ทำไมถึงถามแบบนี้กันนะ

" ถ้างั้นแหวนวงนี้ฉันจะเก็บเอาไว้ คราวนี้แหละจะเอาชนะหมอนั้นให้ได้ " ยามาโมโตะคุงพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังแล้วเดินไปนั่งที่ โกคุเดระเองก็ด้วยเช่นกัน

" สึจังแหวนวายุอยู่กับโกคุเดระคุง แหวนพิรุณอยู่กับยามาโมโตะคุง แหวนแห่งนภาอยู่กับตัวสึจังเอวแล้วแหวนที่เหลืออีกสี่วงละ ตอนนี้อยู่ไหน? " ซัสคุงถามผมขึ้นด้วยความสงสัย

" ก็คงอยู่กับคนอื่นไปละมั้ง " 

" อรุณสวัสดิ์ครับวองโกเล่ กำลังคุยอะไรกันอยู่งั้นเหรอครับ? " มุคุโร่ที่พุดขึ้นมาจากพื้นที่ว่างเปล่าพูดทักทายขึ้น นายซ่อนอยู่ตรงนี้แต่แรกแล้วไม่ใช่รึไงเล่า...

" อรุณสวัสดิ์ค่ะบอส " โครมเดินเข้ามาในห้องเรียนแบบคนปกติ แล้วเดินเข้ามาหาผมโดยที่เธอสวมแหวนวองโกเล่ไว้ที่นิ้วมือ

ซัสคุงมองไปที่มือของโครมแล้วกระซิบถามผม " โครมจังเป็นผู้พิทักษ์สายหมอกงั้นเหรอสึจัง? "

" ทั้งมุคุโร่แล้วก็โครมพวกเขาคือผู้พิทักษ์สายหมอกทั้งคู่ " ผมพูดออกมาให้ซัสคุงได้ยินชัดๆ  แล้วหันไปยิ้มให้โครม

" สึนะ แล้วก็เจ้าสองห่วยวันนี้พวกแกทุกคนต้องไปฝึกพิเศษเข้าใจมั้ย? " รีบอร์นพูดขึ้นก่อนที่จะหายไปในทางลับ

ยัสคุงกับซัสคุงหันมามองหน้ากันและกันเบาๆ ก่อนที่จะทำหน้าประมาณตายแน่ออกมา  ฮะๆก็นะฝึกหนักจริงๆนั้นแหละ

.
.
.

โกคุเดระ part

หลังเลิกเรียนวันนี้ผมแยกตัวออกมาจากรุ่นที่10 เดินมายังห้องพยาบาลของโรงเรียน  ผมไม่ได้ป่วยหรอกนะครับถึงได้มาน่ะ แต่เพราะชามาลหมอนั้นเป็นครูประจำห้องพยาบาลต่างหากละ

' ก๊อก ก๊อก ก๊อก '

' เข้ามาสิ '

ผมเปิดประตูห้องพยาบาลเข้าไป ก้มหัวลงตรงหน้าของชามาล " ได้โปรดกลับมาสอนฉันทีเถอะ "

ที่ผมต้องบากหน้ามาให้ชามาลสอนนั้นก็เพราะคนที่สอนวิชาในการปาระเบิดให้กับผมก็คือเขานะสิ แต่จู่ๆวันหนึ่ง เขาก็เลิกสอนผมเพราะผมในตอนนั้นมันห่วยยังไงละ

" อยากให้สอนอะไรให้ละ? " ชามาลตอบกลับมานิ่งๆนึกว่าเขาจะไล่ผมไปเหมือนตอนเด็กๆซะอีก

" สอนวิชานั้นให้ฉันหน่อยสิชามาล "

ชามาลยื่นกระดาษปึกหนึ่งพร้อมลังกระดาษเปล่ามาให้ผม " ไปพับเครื่องบินกระดาษมาให้เต็มกล่องซะก่อนแล้วฉันถึงจะสอนแก "

ผมหยิบของเหล่านั้นมา เอาวะพับก็พับ จะอะไรก็จะทำทั้งนั้นแหละถ้ามันจะช่วนทำให้ผมเก่งขึ้นเพื่อเป็นกำลังให้รุ่นที่สิบได้ละก็

ยามาโมโตะ part

" พ่อครับผมกลับมาแล้ว มาเริ่มฝึกกันต่อเลยมั้ยครับ? " ผมวางกระเป๋าลงแล้วเดินไปหาคุณพ่อ

พวกเราเขามากันที่ลานฝึก?ที่อยู่ในบ้าน ทั้งผมและพ่อต่างเปลี่ยนชุดใส่ฮาคามะ

" วันนี้พ่อจะสอนกระบวนท่าสุดท้ายให้แล้วนะ ดูให้ดีละทาเคชิ "

คุณพ่อตวัดดาบขึ้นมาเล็กน้อยแล้วกระหน่ำแทงไปที่หุ่นซ้อม " พิรุณกระหน่ำแทง ( shinotsuku ame ) "

" เอาละลองทำดูสิทาเคชิ "

ผมรับดาบไม้มาแล้วลองทำตามดู ดาบไม้เล่มนี้คือชิงูเระคินโทคิ  เวลาที่ใช้กระบวนท่าเพลงดาบชิงูเระโซเอ็นจะกลายเป็นดาบมีคม

หุ่นฟางทั้งหมดทุกฟันจนหลุดหลุ่ยในพริบตา

" ทำได้แล้วสินะ ทาเคชิ ต่อจากนี้ไปดาบเล่มนั้นชิงูเระคินโทคิตอนนี้มันเป็นของลูกแล้ว จงใช้มันฝึกฝนและนำไปใช้ตามที่ลูกต้องการ " พูดจบคุณพ่อก็เดินจากออกไป

" เดี๋ยวสิครับพ่อไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าทำไมอยู่ๆผมถึงได้อยากฝึกเคนโด้ " ผมถามพ่อออกไปตรงๆ

คุณพ่อหันหน้ากลับมา " อย่าถามพ่อแบบนั้นเลย เหตุผลเรื่องที่ลูกอยากจะฝึกน่ะพ่อพอเข้าใจอยู่แล้ว ต่อจากนี้ก็จงอย่าลืมฝึกฝนให้ดีละเข้าใจมั้ยทาเคชิ "

" ครับ!!! "

.
.
.

หลังเลิกเรียนผมกับยัสคุงซัสคุงก็เดินมายังสถานที่นัดฝึกที่รีบอร์นบอกไว้ เอาจริงๆมันก็คือกลางทางเดินเนี่ยแหละ

" เอาละมากันครบแล้วสินะ พร้อมที่จะรับการฝึกแล้วหรือยังสึนะ เจ้าห่วยนัมเบอร์วันนัมเบอร์ทู " รีบอร์นที่รออยู่ก่อนแล้วถามขึ้นพร้อมกับ

ผมหยิบเม็ดยาดับเครื่องชนขึ้นมากินเหมือนกับมันเป็นลูกอมธรรมดา อมมันไว้ในปากจนกระทั่งรีบอร์นยิงกระสุนดับเครื่องชนใส่ยัสคุงและซัสคุงไปคนละนัด ทั้งคู่ออกวิ่งทันทีในสภาพดับเครื่องชน ส่วนผมก็เริ่มเข้าไฮเปอร์โหมดหยิบถุงมืออกมาใส่แล้ววิ่งตามทั้งสองไปติดๆ

ที่ๆพวกเราอยู่ตอนนี้ก็คือหน้าผาแห่งหนึ่ง ใช่แล้วละสุดยอดลางสังหรณ์เป็นเครื่องนำทางให้เรามาฝึกกันทีนี่

การฝึกปีนเขาในไฮเปอร์โหมดนั้นเป็นวิธีฝึกของรุ่นที่หนึ่งที่เคยไว้ใช้ฝึก ผมมองขึ้นไปข้างบนอีกนิดเดียวก็ปีนถึงบนสุดของหน้าผาแล้ว

" ว้ากนี่มันอะไรกันเนี่ย? " เสียงโวยวายของยัสคุงดังขึ้นจนผมต้องหันไปมอง

" จะร่วงแล้ว ว้ากกกกกก " ซัสคุงเองก็เหมือนกันสินะ แต่ดูเหมือนจุดที่ปีนจะอยู่สูงกว่าบัสคุงอยู่โข

ว่าแล้วทั้งสองคนก็ร่วงตกจากหน้าผาลงไปในแม่น้ำสายเล็กข้างล่าง ผมใส่โล่ไฟดับเครื่องชนเวอร์ชั่นยืดหยุ่นไว้ให้พวกเขาแล้ว คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ

ผมหันหน้าขึ้นไปข้างบน เริ่มปีนขึ้นไปต่อ ผมยืนขึ้นที่บนยอดเขามองท้องฟ้าจากข้างบน มันเป็นทิวทัศน์ที่สวยมาก ท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆและดวงอาทิตย์ นี่เองสินะทิวทัศน์ในวันนั้นที่ผมไม่ได้เห็นในครั้งนั้น

ผมก้มลงไปมองข้างล่างหน้าผา จากตรงนี้ถึงพื้นข้างล่างสูงเอาเรื่องเลยละ แล้วผมก็ทำการกระโดดลงไป ร่างของผมหล่นลงไปตามแรงโน้มถ่วง ผมคิดค้นท่าใหม่ขึ้นมาแล้วละนะ แต่เป็นแบบไหนนะเหรอตอนนี้ยังไม่บอกหรอก  ฮิๆ

สุดท้ายผมก็ลงมายังพื้นได้อย่างปลอดภัย

" ฟู่ว~ "

" สึจังท่าเมื่อกี้นี้มันอะไร? " X2

" เธอคิดท่านั้นได้ตั้งแต่เมื่อไหร่? "

ฮิๆ ท่านี้อลังการงานสร้างไปเลยใช่มั้ยละ อุตส่าห์ไปซุ่มฝึกที่อิตาลีมาตั้งนานกว่าจะควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้ แม้แต่รีบอร์นยังตกใจเลยดูสิ

" ฉันยังมีท่าที่ยังไม่ได้ลองอีกนะรีบอร์น จะมาตกใจตอนนี้น่ะมันยังเร็วไปนะ "

" นี่ยังมีที่น่าตกใจมากกว่านี้อีกงั้นเหรอ? " X2 ทั้งสองคนทำหน้าตกใจกันอีกรอบ

" ฉันสงสัยมานานแล้วเธอใช้อาวุธเป็นถุงมือเหมือนรุ่นที่หนึ่งจริงๆงั้นเหรอ? " รีบอร์นถามขึ้นเพราะตั้งแต่แรกที่เรียนกับรีบอร์นจนถึงวันนี้เขายังไม่เคยเห็นผมใช้ถุงมือในการต่อสู้เลยสักครั้ง

ผมจุดเปลวไฟขึ้นที่ถุงมือ ถุงมือที่เคยเป็นผ้าแปรสภาพเป็นถุงมือที่มีวงกลมและตัวเอ็กซ์อยู่ภายใน  ผมทำมือเป็นรูปสี่เหลี่ยม...(?) เปลวไฟไหววูบผมยื่นมือไปแตะก้อนหินขนาดกลางๆก้อนหนึ่ง พลันก้อนหินก็กลายเป็นผลึกน้ำแข็งในพริบตา

ทั้งสามคนมองก้อนหินที่กลายเป็นน้ำแข็งอย่างอึ้งๆ จนกระทั่งรีบอร์นพูดออกมา

" เดือดทะลุจุดศูนย์สินะ "

ผมพยักหน้าตอบรับเบาๆ แล้ววันนี้การฝึกพิเศษก็ได้จบลง

 

2020.07.14 Tuesday
วาเรียจะมาแย้วน้า~ 
ท่าที่สึนะจังคิดขึ้นมาใหม่จะเป็นท่าอะไรกันน้า~
ปล่อยให้รีดเดอร์ลุ้นกันไปก่อนแล้วกันครุคริ~ 
พรุ่งนี้โมเอะฮิเมะต้องไปมหาลัยแล้วหลังจากที่เรียนออนไลน์มาสองวัน พรุ่งนี้คงลงช้าแน่ไปเลยน้า~ 









 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #180 ginaphongsavhas (@ginaphongsavhas) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 09:01

    สงสารยัสคุงกับชัสคุงอะให้พวกเขาเกงไวๆน่าา55รู้สึกว่าพวกเขาเป็นตะวประกอบยังไงยังงั้นอะ😂😂

    #180
    0
  2. #143 Nosomi yuma (@krewpetch) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 20:42
    รักไรท์มากอ่าอัพบ่อยๆไปนะชอบ
    #143
    0
  3. #142 wing999 (@wing999) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 20:14
    รอๆๆๆๆ
    #142
    0
  4. #141 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:24

    สนุกมากค่ะ กำลังคิดอยู่ว่ายัสคุงกับซัสคุงจะรอดมาครบ32หรือไม่ แต่มีสึจังอยู่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?
    #141
    0
  5. #140 Sayuri21 (@Sayuri21) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 18:00
    สนุกมากเลยค่ะ แถมมาอัพทุกวันอย่างชอบเลยค่ะ
    #140
    0