[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 22 ปาหิมะสุดอลวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    7 ก.ค. 63

บทที่ 22 ปาหิมะสุดอลวน

 

หลังจากที่ผมป่วยจนต้องไปนอนห้องพยาบาลในวันนั้น ก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆถึงเจอคุณฮิบาริหลังจากที่ตื่นนอนกันนะ(?) จำได้ว่าคนที่อุ้มผมมาน่าจะเป็นมุคุโร่นี่นา แล้วไหนจะความรู้สึกแปลกๆตอนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นนั้นอีก มันแบบว่า...

 

ผมเอามือขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากโดดไม่ตั้งใจ มองออกไปที่นอกหน้าต่างหิมะกำลังตกลงมาอย่างเงียบงัน

 

" หิมะสวยจังเลยนะ " ผมพูดพึมพำออกมาเบาๆโดยที่ไม่ได้หวังให้ใครมาตอบ

 

" นั่นสินะ น่าออกไปเล่นหิมะว่ามั้ยสึนะ " รีบอร์นที่เข้ามาตอนไหนไม่รู้  

 

บางทีผมก็ยังคิดว่ารีบอร์นน่ากลัวอยู่เหมือนกัน เข้ามาข้างหลังผมง่ายๆตลอดโดยที่ผมไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ไม่เปลี่ยนไปเลยสินะสมแล้วที่เป็นนักฆ่าอันดับหนึ่ง...

 

" นั้นสินะ ออกไปเล่นกันหน่อยมั้ยละหิมะน่ะ " ผมหันไปหารีบอร์นแล้วตอบ

 

หลังจากนั้นพวกเราก็ออกไปเล่นหิมะกันที่สนามโรงเรียนนามิโมริ ทำไมต้องที่โรงเรียนด้วยผมเองก็ยังไม่เข้าใจรีบอร์นเลยสักนิด ทั้งชาติก่อนทั้งตอนนี้ -*-

 

" ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละสึนะ นี่ก็ได้ออกมาเล่นแล้วไง หิมะน่ะ แถมฉันยังใจดีชวนคนในแฟมิลี่คนอื่นๆมาด้วยเชียวนะ " รีบอร์นถามออกมา นี้เขาไม่รู้เลยรึไงว่าผม...

 

เอาเถอะไหนก็ได้ออกมาเล่นกับเพื่อนๆทั้งที ปล่อยตัวปล่อยใจให้สนุกสุดเหวี่ยงกันดีกว่า

 

" แล้วเราจะเล่นกันยังไงน่ะรีบอร์นคนเยอะขนาดนี้ "

 

" เราจะแบ่งคนออกเป็นสองฝั่งแล้วมาแข่งปาหิมะกัน เอาละทุกคนมาจับฉลากกัน " พูดจบรีบอร์นก็ยื่นกล่องจับฉลากมาให้

 

พวกเราจับฉลากกันจนครบ ตอนนี้ผู้เล่นถูกแบ่งออกเป็นสองทีม ฝั่งของผมมี ตัวผมเอง อี้ผิง ยามาโมโตะคุง ซัสคุง เคียวโกะจัง โครม แล้วก็คุณดีโน่  ส่วนอีกฝั่งมียัสคุง ฮารุ โกคุเดระคุง แรมโบ้ เบี้ยงกี้ แล้วก็มุคุโร่

 

ถึงฝั่งผมจะมีคนมากกว่าแต่ก็ถือว่าหยวนๆไปละนะ   ก็ฝั่งเรามีผู้หญิงต้องหลายคนนี้นา

 

และแล้วเกมก็เริ่มขึ้น ผมเริ่มหยิบหิมะปาไปที่ฝั่งตรงข้ามก่อน ซึ่งทางนั้นก็โต้กลับมาทันที

 

เกมเริ่มดุเดือดขึ้นเมื่อแรมโบ้ร้องไห้โยเยแล้วโดดลงบาซูก้าทศวรรษ เมื่อแรมโบ้หนุ่มออกมา เบี้ยงกี้ก็ซัดลูกบอลหิมะเวอร์ชั่นพอยซั่นคุกกิ้งใส่ทันที แรมโบ้วิ่งหนีย้ายฝั่งมาหาผม

 

ยามาโมโตะใช้ไม้เบสบอลที่ติดตัวมา ฟาดบอลหิมะพิษของเบี้ยงกี้ออกจนหมด เมื่อมุคุโร่เห็นว่าฝั่งตัวเองกำลังจะแพ้ก็ใช้ภาพมายาสร้างพายุบอลหิมะเข้ามาโจมตีฝั่งผม โครมเองก็ลุกขึ้นมาสู้สร้างภาพมายาลบล้างกับมุคุโร่

 

" เยี่ยมเลยโครมจัง " ผมเอ่ยชมโครม ส่วนมุคุโร่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็มุ่ยหน้าเบาๆ

 

" ขอบคุณค่ะบอส โครมจะไม่ยอมให้บอสแพ้แน่ค่ะ "

 

หลังจากนั้นสงครามการปาหิมะ(?) ไม่สิสงครามมั่วซั่วของพวกเราก็ได้เริ่มขึ้น...

 

.

.

.

 

เป็นเวลากว่าชม.กว่าสงคราม(?)การแข่งขันจะจบลง ที่ผลคือเสมอ ถ้าถามว่าทำไมเรื่องถึงจบลงได้ คงต้องบอกว่า เพราะเอ็นซิโอ้โดนหิมะ จนกลายร่างเป็นเต่ายักษ์น่ะสิ แต่ยังดีที่นี่เป็นฤดูจำศีลเอ็นซิโอ้ยักษ์จึงทำเพียงแค่นอนหลับอย่างสงบนิ่ง...

 

" หิวจังเลยน้า ทุกคนไปหาอะไรกินกันเถอะ " ผมพูดบอกกับทุกคนที่เล่นกันจนเหนื่อย

 

" นั้นสินะ ไปกินซูชิที่ร้านฉันมั้ย? " ยามาโมโตะคุงพูดเสนอขึ้น ว้าวน่าสนใจ

 

" ฉันเห็นด้วยไปกันเถอะ " รีบอร์นและคนอื่นๆต่างเห็นด้วย

 

หลังจากพวกเราก็มาที่ร้านซูชิของยามาโมโตะ

 

" ขอรบกวนด้วยนะค่ะ/ครับ " x14

 

" ยินดีต้อนรับครับ " คุณพ่อของยามาโมโตะ ยามาโมโตะ สึโยชิ ผู้สืบทอดเพลงดาบสายชิงูเระโซเอ็นพูดต้อนรับลูกค้าเหมือนกับทุกที

 

" อ้าวพวกเพื่อนๆของยามาโมโตะเองงั้นเหรอ? มาๆเข้ามากันก่อนสิเดี๋ยววันนี้ลุงปิดร้านเลี้ยงเอง " ว้าวๆพ่อของยามาโมโตะคุงใจป๋ามากเลยค่า แต่คงรับไว้ได้แค่น้ำใจละนะ ขนคนมาเยอะขนาดนี้ ถ้าให้กินฟรีจริงนี้ร้านเสียหายเยอะแน่

 

" อ๊ะไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง วันนี้พวกเราตั้งใจมาอุดหนุนร้านคุณลุงโดยเฉพาะต่างหาก "

 

" แหมหนูสึนะโยชิเนี่ยละก็ มายามาโมโตะไปเปิดห้องดอกเบญจมาศรับแขกที่นะ " ห้องดอกเบญจมาศงั้นเหรอ? จำไม่ได้เลยแฮะว่าเคยเข้าไปที่ห้องนั้นด้วย...

 

ตอนที่กำลังเดินไปที่ห้องนั้นมุคุโร่คุงก็ยื่นมือมาดึงชายเสื้อผมไว้เบาๆ

 

" มีอะไรงั้นเหรอมุคุโร่? " ผมหันไปถามมุคุโร่เบาๆ

 

" วองโกเล่คิดจะเป็นเจ้ามือวันนี้งั้นเหรอครับ? " อ๋อก็นึกว่าจะถามเรื่องอะไรซะอีก

 

" ใช่แล้วละก็ฉันเป็นบอสนี่นา ต้องดูแลทุกคนให้ดีสิ " ผมยิ้มแล้วตอบออกไป แล้วเดินเข้าไปนั่งที่เบาะในห้อง

 

" เอาละทุกคนจะกินอะไรกันบ้างละ? เขียนใส่กระดาษกันมาเลย แล้วฉันจะไปจัดการเอามาเสริฟเอง " ยามาโมโตะคุงพูดด้วยท่าทีกระตือรือร้น ก็กิจการที่บ้านนี่นะ

 

เพียงครู่เดียวก็มีซูชิมากมายเต็มโต๊ะ ทั้งแคลิฟอร์เนียมากิ นาเระซูชิ นิกิริซูชิ หลากหลายมากเลยละ แต่ก็นั้นแหละเพียงพริบตาเดียว มันก็หมดในพริบตา

 

มุคุโร่ทันทีเมื่อตนกินอิ่ม ก็หายวับไปพร้อมกับภาพมายาพร้อมโครม  ส่วนรีบอร์นกับเบี้ยงกี้ก็ชิ่งไปแล้วเหมือนกัน ไหนรีบอร์นบอกได้รับคำสั่งมาให้ปกป้องผมยังไงละ แล้วนี่มันอะไรเนี่ย...ชิ ส่วนทางด้านของคุณดีโน่ก็ไม่ได้อะไรเพราะเจ้าตัวไปกินกับแฟมิลี่ของตัวเองแล้ว สรุปคือต่างคนต่างจ่าย

 

ผมเดินออกจากห้องดอกเบญจมาศมาที่เคาน์เตอร์ ที่พ่อของยามาโมโตะกำลังจัดเตรียมทำซูชิให้ลูกค้าที่มากินหน้าเคาน์เตอร์

 

" คุณพ่อของยามาโมโตะ หนูมาเคลียร์บิลค่าซูชิค่ะ แล้วก็รบกวนช่วยทำซูชิหน้าปลาให้อีกกล่องด้วยนะค่ะ " ผมบอกกับคุณพ่อของยามาโมโตะ

 

" รับทราบจ้า จะซื้อไปฝากคนอื่นงั้นเหรอจ๊ะ หนูสึนะ "

 

" อ่อค่ะ จะส่งไปให้ตอบแทนคนที่เคยช่วยเหลือหนูไว้นะค่ะ ก็ซูชิร้านคุณลุงอร่อยมากนี่นา "

 

สักครู่หนึ่งก็เคลียร์เรื่องค่าซูชิเรียบร้อย รวมถึงได้กล่องที่สั่งพิเศษตอนท้ายมาแล้ว ผมจึงบอกลาคุณพ่อของยามาโมโตะแล้วเดินออกมา

 

" คุณลุงคะ อย่าพึ่งบอกพวกเขานะคะว่าหนูจ่ายเงินเรียบร้อยหมดแล้ว ถือซะว่าวันนี้ให้พวกเขามาทำงานช่วยที่ร้านคุณลุงซะก่อน แล้วค่อยเฉลยตอนท้ายทีนะคะ "

 

" อ๋อแบบนี้เองสินะ  はたらかざる者食うべからず。( คนไม่ทำงานก็จะไม่มีอะไรกิน ) สึนะจังเนี่ยมีแนวคิดที่ดีจังเลยน้า "

 

ผมเดินออกมาที่หน้าร้านก็พบเข้ากับรีบอร์นและเบี้ยงกี้ที่ยังคงรออยู่ที่ใกล้ๆหน้าร้าน

 

" ยังอยู่กันอีกเหรอคะ? " ผมอดที่จะแขวะรีบอร์นออกมาไม่ได้ ก็ใครให้เขาแจ้นออกมาก่อนโดยไม่รอละ

 

" อะไรกันเล่าสึนะทำเป็นเด็กขี้น้อยใจไปได้ แต่เดี๋ยวนี้เธอดูมีความเป็นบอสมาขึ้นกว่าแต่ก่อนอีกนะ " ด่าจบก็ชมอะไรของเขาเนี่ย

 

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากการเป๋ากระโปรง กดโทรหาบอดี้การ์ดที่คอยคุ้มกันให้ออกมาหาสักคน จริงๆผมก็รู้นั้นแหละว่าเขาซ่อนอยู่ตรงไหนกันบ้าง แต่จะให้หันไปมองซ้ายมองขวาเรียกคนออกมาจากที่ว่างเปล่ามันก็ดูประหลาดนี่...

 

" คุณหนูมีอะไรให้ผมทำงั้นเหรอครับ? " บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำโพล่ออกมาใกล้ๆ พร้อมถามขึ้น

 

ผมยื่นถุงที่ใส่กล่องซูชิให้ แล้วพูด " รบกวนเอาไปส่งตามที่อยู่ที่เขียนบนกระดาษทีนะคะ ถ้าทำงานเสร็จแล้วก็โทรมาบอกด้วยนะคะ "

 

บอดี้การ์ดของผมพยักหน้าเข้าใจ แล้วหยิบถุงซูชิไปจากมือของผม ดูเหมือนผมจะแอบเห็นสีหน้าลำบากใจของเขาซะด้วยสิ แต่ก็ช่วยไม่ได้ละนะ สำหรับพวกเขาคำสั่งก็คือคำสั่ง

 

 

 

#แถมท้าย ความลำบากใจของบอดี้การ์ด

 

สวัสดีครับผมชื่อ โฮชิมิยะ ยู เป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดประจำตัวของคุณหนูสึนะโยชิ ตอนแรกพวกเราก็ไม่คิดว่าคุณหนูเป็นคนน่ากลัวหรอก แต่จากการที่ได้เห็นคุณหนูในมุมต่างๆ ทั้งตอนยิ้ม เศร้า แกล้งอ่อนแอ โมโห มันก็ทำให้พวกเราเหล่าบอดี้การ์ดรู้ซึ้งเลยละ

 

ตอนแรกที่เจอคุณหนูก็เห็นว่าแปลกแล้ว ยิ่งอยู่ยิ่งชวนขนหัวลุก พวกเราที่เป็นมาเฟียในวงการมานานกลับภายแพ้ให้คุณหนูตัวน้อยวัยสี่ขวบกว่าเพียงแค่สบตา

 

จากวันนั้นถึงวันนี้คุณหนูก็ออกคำสั่งที่ทำให้ผมลำบากใจนับครั้งไม่ถ้วน วันนี้เองก็เช่นกัน การส่งของไปให้คนคนหนึ่ง

 

ถ้าเป็นคนปกติทั่วไปผมก็ยินดีเอาไปส่งนั้นแหละนะ แต่ว่าตามกระดาษมันเขียนไว้ว่า ส่งให้ถึงมือฮิบาริ เคียวยะ  สถานที่คือดาดฟ้าโรงเรียนนามิโมริ...

 

เจ้าเด็กอันตรายนั้นงั้นเหรอ? ผมต้องเอาไปส่งจริงๆใช่มั้ย? ก็ได้แต่คร่ำครวญนั้นแหละคำสั่งที่คุณหนูสั่งยังไงก็ต้องทำ เผชิญหน้ากับการส่งของให้พวกวาเรียก็ทำมาแล้ว กับอีแค่เด็กชอบขย้ำคนคนนั้นมันคงจะไม่เท่าไรหรอกมั้ง ใช่มั้ยละ?

 

เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับทุกคน เอาละโฮชิม ยะ ยูลุย!!!

 

 

 

2020.07.07 Tuesday

เป็นตอนที่โคตรเมา

พักนี้บอกตามตรงเลยว่าเราแต่งได้เมามาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #231 knunkim (@kimmy1999k1) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 03:15
    นายยูสู้ๆกลับมาอย่างปลอดภัยครบสามสิบสองนะ.. ปล.นะคะ.. ไม่ใช่นะค่ะ.. เด้อคุณไรท์
    #231
    0
  2. #170 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 17:48
    สงสารคุณบอดี้การมากเลยคะ
    #170
    0
  3. #107 Rinina_Oversword (@Rinina_Oversword) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 14:03

    ยูซัง พยายามต่อไปนะคะ😂

    #107
    0
  4. #106 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 11:33

    คุณยูท่าทางจะลำบากพอสมควรเลยนะเนี่ย เคยเจอทั้งวาเรีย คราวนี้ก็คุณฮิบาริ สู้ต่อไปคุณยู //สึจังเนี่ยแอบโหดแบบเงียบๆนะเนี่ย
    #106
    1
    • #106-1 Norisakawarinnatsuki Momoe (@momoe-sama) (จากตอนที่ 26)
      7 กรกฎาคม 2563 / 11:55
      น้องทูน่ากลายเป็นคนโหดเงียบแบบนั้นไปแล้ว555
      #106-1