[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 21 ใครอัญเชิญสับปะรดมากัน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

บทที่ 21 ใครอัญเชิญสับปะรดมากัน?

 

" ฮัลโหลๆคุณพ่อโทรหาหนูมีอะไรรึเปล่าคะ? " ในระหว่างทางไปโรงเรียนอยู่ๆคุณพ่อก็โทรศัพท์มาหา

 

' สึนะจังของป๊า เจ้าเด็กนั้นกำลังไปหาลูกแล้วนะ... ' เจ้าเด็กนั่น? คุณพ่อหมายถึงใครกันนะ

 

" คุณพ่อคะ... "   ' ตู๊ดๆ ' แล้วสายก็ถูกตัดไป

 

วันนี้ทำไมหมอกมันหนาขนาดนี้เนี่ย(?) ให้ตายสิ ไม่ใช่แค่หมอกธรรมดาซะด้วย ภาพมายา... กว่าที่จะพาตัวเองและสองฝาแฝดออกจากภาพมายามาถึงรร.ได้ ก็เกือบถึงเวลาเข้าเรียนคาบแรกแล้ว

 

ทันทีที่ผมก้าวเข้าไปในห้องยามาโมโตะคุงก็ทักขึ้นทันที " สึนะ ซากิ ยาสึ ทำไมวันนี้พวกนายมาสายกันจังเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? "

 

ผมรู้สึกได้ว่าโลกมันหมุนเล็กๆยังไงไม่รู้ ให้ตายเถอะ...!!!

 

" รุ่นที่สิบไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ " โกคุเดระคุงปราดเข้ามาประคองผมนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง

 

" ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่วันนี้มีคนจงใจรังแกให้ฉันหลงทางเฉยๆ " ใช่แล้วสิ่งที่ฉันเจอมาก่อนหน้านี้ก็คือภาพมายายังไงละ ถ้าเป็นปกติผมก็ไม่อะไรหรอกถ้าจะถูกแกล้งให้หลงทางนิดๆหน่อยๆ

 

แต่วันนี้ผมรู้สึกตัวเองว่าไม่สบายสักเล็กน้อยเนี่ยสิ ผมเลยหงุดหงิด อย่าให้เจอหน้านะจะ...ให้ น่าดูเชียว

 

" เอาละทุกคนวันนี้มีนักเรียนแลกเปลี่ยนมาด้วยนะ " อาจารย์ประจำชั้นเข้ามาและบอก

 

ครู่หนึ่งก็มีชายหนุ่มหัวสีน้ำเงินทรงสัปปะรดเข้ามาในห้อง... ใคร?ใครอัญเชิญมุคุโร่มา!!!

 

" สวัสดีดีครับ ผมโรคุโด มุคุโร่ครับ พึ่งย้ายมาจากอิตาลี " มุคุโร่แนะนำตัวเองเป็นอย่างดี แล้วจ้องตรงมาที่ผม ดูจากสายตาคล้ายจะบอกว่า ' ผมมาหาแล้วนะ! '

 

แล้วก็มีหญิงสาวเดินเข้ามาอีกคน

 

" สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโครม โดคุโร่ค่ะ " โครมก็มาด้วยเหรอ? งั้นก็แสดงว่ามุคุโร่ได้ช่วยโครมไปแล้ว เรื่องบางเรื่องเนี่ยมันก็เกิดขึ้นไวกว่าที่ผมคิดอีกนะ

 

ในขณะที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ๆผม ก็รู้สึกว่าสติวูบดับไปกระทันหัน ตัวผมร่วงลงจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่

 

มุคุโร่ part

 

สวัสดีครับผมโรคุโด มุคุโร่ ผมคือพี่ชายที่น่าสงสารที่เคยถูกเด็กน้อยวัยสี่ขวบกว่าช่วยเหลือไว้คนนั้นแหละครับ

 

ถึงผมจะไม่รู้ว่าเธอช่วยผมเพื่ออะไรก็ตาม แต่จากการที่ได้อยู่ใกล้ๆเธอตลอด10ปี มันก็ทำให้ผมได้รูัว่าเธอเป็นคนที่คอยห่วงใยคนรอบข้างแค่ไหน...

 

ถึงแม้มันจะไม่ใช่ความอ่อนโยนที่มอบให้ผมคนเดียวก็ตามที แต่การที่เธอมีชีวิตอยู่ก็เปรียบดังความหวังที่ทำให้ผมอยากอยู่ต่อแล้ว

 

ถึงผมจะยังคงเกลียดมาเฟียที่เคยทำร้ายผมก็ตาม แต่กลับเธอซาวาดะ สึนะโยชิถึงแม้ว่าเธอจะเกี่ยวข้องกับมาเฟียอย่างวองโกเล่ แต่เธอก็คือคนที่ช่วยผมไว้  และตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่เธอได้กลายเป็นแก้วตาดวงใจของผม

 

ส่วนที่ผมมายังญี่ปุ่น มันก็เพราะแค่อย่างมาปกป้องเธอ อยู่ใกล้ๆเธอมันก็แค่นั้น

 

' ฟึ่บ '

 

ผมวิ่งไปรับตัวเธอที่ร่วงลงมาจากเก้าอี้ ตัวเธอร้อนมาก ที่แท้ก็ไม่สบายนี่เอง มิน่าละเมื่อเช้าถึงได้ใช้เวลานานนักกว่าจะหาทางออกจากวงกตมายาได้

 

" อ.ครับผมขอพาเธอไปห้องพยาบาลนะครับ " ผมพูดออกมาไปอย่างนั้นแหละ ไม่ให้เสียมารยาท

 

อ.ประจำชั้นพยักหน้าเบาๆ ผมจึงอุ้มเธอเป็นที่ห้องพยาบาล ก่อนจะออกไปจากห้องเรียนก็เหลือบไปเห็นเจ้าหนูเฮอริเคนบอมแล้วก็เด็กหนุ่มผมสั้นกำลังจะลุกตามออกมา แต่ก็ถูกอ.ห้ามเข้าซะก่อน

 

ตอนนี้สึนะโยชิกำลังอยู่ในอ้อมแขนของผม ผมสีน้ำตาลฟูน้อยๆ ดวงตากลมโตที่เคยส่องประกายตอนนี้ปิดสนิท หน้าแดงเล็กน้อยเพราะพิษไข้

 

ไม่เจอกันแค่แป๊บเดียว น่ารักขึ้นอีกแล้วนะ ยัยเด็กดื้อ คิดจบผมก็ยื่นมือมาบีบจมูกเธอเบาๆ

 

ว่าแต่ไอ้ห้องพยาบาลเนี่ยมันไปทางไหนของมันฟะ  อาสาพาเธอออกมา แต่ผมกลับไม่รู้ซะงั้นว่าห้องพยาบาลไปทางไหน... เฮอะๆรู้ถึงไหนอายถึงนั้นแน่

 

เดินตรงไปตามทางเดินได้สักพักก็เจอเข้ากับบุคคลที่แลดูจะไม่เป็นมิตรเข้าคนหนึ่ง ไม่ทันคิดจบเขาก็พุ่งเข้ามาพร้อมทอนฟาหมายจะฟาดใส่ผม

 

" ไม่ทราบว่าคุณกำลังจะพาเธอไปไหนงั้นเหรอ? " พูดจบเขาก็จ้องมาที่สึนะโยชิที่ผมกำลังอุ้มอยู่

 

อ๋อที่แท้ก็คนรู้จักสึนะโยชินี่เอง แต่ว่าดูจากสายตาแล้ว... ผมไม่อยู่ใกล้ๆเธอแป๊ปเดี๋ยวทำไมผู้ชายรอบๆตัวเธอมันถึงได้เยอะขึ้นขนาดนี้ นี้เธอคิดจะหาคู่แข่งให้ผมเพิ่มสักกี่คนกัน

 

" ผมถามทำไมไม่ตอบละครับ หรือว่าคุณจะเป็นใบ้ "

 

" ผมจะพาเธอไปห้องพยาบาล ไม่ทราบว่าจะพาไปหน่อยได้มั้ยครับ? " ผมยังไม่รู้ทางหรอกนะ เลยจำใจต้องขอความช่วยเหลือจากศัตรูใจ(?)น่ะ

 

เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินนำผมไปยังห้องๆหนึ่ง ที่นั้นมีป้ายแขวนว่าห้องพยาบาลอยู่...

 

เขาเดินเข้ามาใกล้ๆผม พยายามจะยื่นมือมาอุ้มสึนะโยชิไปจากอ้อมแขนของผม

 

" ผมจะพาเธอเข้าไปนอนที่ห้องพยาบาลเอง ส่วนคุณน่ะกลับเข้าห้องเรียนไปได้แล้ว " หมอนี้มันจงใจไล่ฉันนี่นา  

 

' แกร๊ก '

 

ประตูห้องพยาบาลเปิดขึ้นพร้อมกับอ.สาวประจำห้องพยาบาล เมื่อเธอเห็นหน้าเอ่อเขาเธอก็ทำหน้าตกใจขึ้นมาทันที

 

เธอบอกให้พวกเราเขามาในห้องพยาบาลทั้งคู่ แล้วให้วางสึนะโยชิไว้ที่บนเตียงพยาบาล

 

" เอาละเธอก็กลับไปเรียนได้แล้วนะจ๊ะ " จากนั้นอ.ห้องพยาบาลก็ดันผมออกมาจากห้องพยาบาล นี้มันบ้าอะไรเนี่ย เออ...ไปก็ไปฝากไว้เถอะทั้งหมอนั้นทั้งอ.ห้องพยาบาล

 

ฮิบาริ part

 

ผมเดินเข้าไปใกล้ฝาแฝดคนพี่ของสามพี่น้องซาวาดะ ดูเหมือนเธอจะชื่อสึนะโยชิสินะ วันนี้เธอไม่สบายงั้นเหรอ? น่าเสียดายจังทั้งๆที่อยากสู้ด้วยแท้ๆ

 

ผมตวัดตาไปมองอ.ห้องพยาบาล " เธอเป็นอะไรเหรอครับ? "

 

อ.ห้องพยาบาลเดินเข้ามาดูเธอ เอาที่วัดไข้แปะลงบนหน้าผาก แถบวัดไข้เลื่อนมาที่38.5องศา ไข้สูงเลยสินะ

 

" ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นไข้น่ะคะ แต่ถ้าให้กินยาแล้วนอนพักก็น่าจะหายแล้ว " อ.ห้องพยาบาลพูดด้วยน้พเสียงหวาดๆแล้วเดินไปหยิบยาลดไข้มาให้ ยาที่หยิบมามีทั้งยาน้ำและยาเม็ด จากนั้นอ.ห้องพยาบาลก็บอกว่าต้องไปทำธุระแล้วก็เดินออกจากห้องพยาบาลไป...

 

หลังจากที่อ.ห้องพยาบาลเดินออกไปแล้ว ผมก็มองตรงไปที่ยาที่มีทั้งเป็นแบบเม็ดและแบบน้ำ มองไปที่สึนะโยชิดูท่าแล้วไม่น่าจะตื่นขึ้นมากินยาเองไวงั้นสินะ?

 

ผมตัดสินใจเปิดขวดยาน้ำแล้วเทกะปริมาณในช้อนตวงยา(?) ถ้าเป็นคนอื่นผมคงจะปลุกให้ลุกมากินยาเม็ดเองแล้วละ แต่ผมเห็นเธอสภาพนี้แล้วสงสารยังไงก็บอกไม่ถูก เหมือนสัตว์ตัวน้อยๆยิ่งกำลังป่วยยิ่งน่าสงสาร...

 

ผมตัดสินใจกินยาน้ำนั้นเข้าไปแล้วประกบลงไปที่ริมฝีปากคู่นั้น บังคับให้อีกฝ่าอ้าปากแล้วป้อนยาลงไป พอป้อนยาเสร็จผมก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มตัวเธอ

 

ผมตัดสินใจนั่งเฝ้าเธอจนตัวผมเผลอหลับไปในที่สุด

 

" ฮิเบิร์ดนี่นา แล้วนี้ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? ห้องพยาบาล "  ผมได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นทำให้ผมรู้สึกตัว

 

" ฮิบาริ ฮิบาริ~ ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว~ " เจ้านกน้อยของผมบินวนอยู่ใกล้ๆกับตัวสึนะโยชิ

 

" ตื่นแล้ว? "

 

เธอพยักหน้าตอบรับเบาๆ อาการเหมือนคนยังไม่ตื่นดี กระพริบตาปริบๆเหมือนสัตว์ตัวเล็ก

 

" งั้นฉันไปแล้วก็แล้วกัน ยังมีงานที่ต้องทำอีก... ถ้าตื่นแล้วก็กลับเข้าชั้นเรียนซะ " พูดจบผมก็ยื่นมีไปลูบหัวฟูฟ่องนุ่มนิ่มนั้นเบาๆ

 

 

 

 

2020.07.05 Sunday

สรุปตอนนี้ก็ไม่รู้จะเรียก 6927 ดี?

หรือ 1827 ดี? คนแต่งก็มึนเหมือนกัน...

ดูเหมือนพักนี้เราจะแต่งนิยายโดยยึดหลักเดียวกับเซียงเทียนต่าเฟยจียังไงก็ไม่รู้555

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #230 knunkim (@kimmy1999k1) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 22:59
    ถึงพี่แกจะมาน้อยแต่ท่านนั้นดันได้จูบแรกไปเว้ย
    #230
    0
  2. #146 Nam-Prem (@Nam-Prem) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 18:53
    โอ้ยยยยยย ชื่อตอนนนน5555
    #146
    0
  3. #105 wing999 (@wing999) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 08:22
    รอๆๆๆๆ
    #105
    0
  4. #104 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 17:36
    อืมๆดีๆ
    #104
    0
  5. #103 linkzhang (@linkzhang) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 14:10
    ฮิบาริ 1 แต้มค่าาาาาา
    #103
    0
  6. #102 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 13:06

    ท่านได้ทำการอัญเชิญสับปะรดเป็นผลสำเร็จ!
    แบบไม่ต้องสักกะนิด

    เป็นตอนของมุคุโร่แต่เหมือนฮิบาริจะได้แต้มนะเนี่ย!?
    #102
    1
    • #102-1 Norisakawarinnatsuki Momoe (@momoe-sama) (จากตอนที่ 25)
      5 กรกฎาคม 2563 / 13:09
      นั้นสิ ฮิๆ โมเอะฮิเมะก็งงใจตัวเองเหมือนกัน แต่งยังไงให้ฮิบาริเด่นทั้งๆที่เป็นตอนของมุคุโร่เขา555
      #102-1