[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 19 ทำยังไงดีน้องชายของฉันเป็นไข้กะโหลกซะแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    2 ก.ค. 63

บทที่ 19 ทำยังไงดีน้องชายของฉันเป็นไข้กะโหลกซะแล้ว

 

" น่าอายจังเลย... " หืมเสียงอะไร?มาจากไหนกันเนี่ย? ผมหันซ้ายหันขวามองไปยังรอบๆตัว และมองไปรอบๆบ้าน

 

" สึจังเป็นอะไรไปเหรอ?มองหาอะไรอยู่ " ยัสคุงที่เดินมาอยู่ข้างหลังเมื่อไรไม่รู้ถามผมขึ้น

 

" พอดีว่าพี่ได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้นะ กำลังหาที่มาของเสียงอยู่แต่ก็... " เมื่อผมตอบคำถามของยัสคุงไปได้นิดหนึ่งเสียงประหลาดก็ดังขึ้นอีก

 

" น่าอายจังเลยผมเคยฉี่รดที่นอนจนถึงตอนหกขวบ " เสียงปริศนาที่ดังขึ้นใกล้ๆ

 

" หืม? " X2

 

" สึจังก็ได้ยินใช่มั้ย?เสียงมันมาจาก... " หลังจากพูดยังไม่ทันจบ ยัสคุงก็มองชงไปที่ฝ่ามือของตัวเอง

 

ในฝ่ามือนั้นปรากฏรูปร่างตราไม่สิรอยสักรูปหัวกะโหลกที่กำลังขยับปากอยู่

 

" น่าอายจังเลยผมกระโดดข้ามกล่องไม้ได้แค่สามกล่อง... "

 

" ... "

 

" ... "

 

เสียงในครั้งนี้ดังขึ้นชัดเจนมากมันเป็นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของรูปหัวกะโหลกที่อยู่บนฝ่ามือของยัสคุงอย่างไม่ต้องสงสัย...

 

ผมยื่นมือไปจับมือของยัสคุงมาดูให้ชัดๆ นี่มันใช่จริงๆด้วย...ไข้กะโหลก!!!

 

" สึจังผมเป็นอะไรไปเหรอ? " ยัสคุงทำหน้าตกใจที่เห็นผมไม่ยอมพูดอะไรเพียงแต่เอาแต่จ้องไปยังฝ่ามือของตัวเอง

 

" ยัสคุงกำลังเป็นโรคไข้กะโหลกนะสิ คนที่เป็นโรคนี้จะมีตรารูปหัวกะโหลกขึ้นตามร่างกาย ซึ่งตราพวกนี้ก็ไม่ได้แค่เกิดขึ้นเฉยๆเพียงอย่างเดียว พวกมันจะพูดในเรื่องน่าอายหรือเรื่องที่เป็นความลับของคนที่เป็นโรคออกมา ถ้าไม่สามารถรักษาให้หายได้ทันเวลาก็จะตาย "

 

" แงสึจังผมยังไม่อยากตายนะ "

 

ผมมองหน้ายัสคุงอย่างแน่วแน่  " ไม่เป็นไรยัสคุงต้องไม่เป็นไร พี่จะหาทางช่วยเอง "

 

คนที่จะช่วยยัสคุงได้คงมีแค่เขาสินะ? ผมตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อกดโทรหาคนคนนั้น

 

' ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด '

 

' แกร๊ก '

 

" คุณชามาลตอนนี้อยู่ที่ไหนงั้นเหรอคะ? พอดีหนูมีเรื่องอยากจะให้ช่วยหน่อยนะคะ จะสะดวกมั้ยถ้าจะให้มาที่ญี่ปุ่นสักหน่อยหนึ่ง " ผมบอกเจตนาออกไปตรงๆกับคนคนนี้นั้นถ้าอยากให้เขาช่วย ผมคงต้องขอร้องเขาสถานเดียวนั้นแหละ

 

[ มีเรื่องอะไรอยากให้ช่วยละ พอดีตอนนี้ฉันถูกรีบอร์นเรียกตัวมาที่ญี่ปุ่นพอดีเลย ]

 

" อยู่ที่ญี่ปุ่นเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นรบกวนมาที่... " ก่อนที่ผมจะได้พูดจบประโยคนั้น...

 

'' Poison cooking " เมื่อผมได้ยินประโยคคำพูดของเบี้ยงกี้ผมก็เดินมาดูที่บันได

 

สิ่งที่ผมเห็นก็คือชามาลล้มลงไปนอนอยู่บนพื้นโดยที่มีอาหารอาบยาพิษของเบี้ยงกี้แปะอยู่ที่หน้าของเขา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะหากระดาษ(?)มาปิดหน้าทัน ทำให้อาหารอาบยาพิษของเบี้ยงกี้ติดอยู่ที่กระดาษแทน

 

เจ้าตัวใช้มือปัดกระดาษให้พ้นใบหน้าของตัวเองอย่างไม่ยี่หระ ก้อนจะลุกขึ้นและโผเข้าใส่เบี้ยงกี้อีกครั้ง

 

" ใครว่าฉันจะตายเพราะของพันธุ์นั้นกันละ? "

 

" ตายซะเถอะ "

 

' พลั๊ก ' เสียงของเบี้ยงกี้ที่ฟาดขาใส่ชามาลจนเขาชนเขากับบันได

 

จากนั้นชามาลก็ลุกขึ้นมาแล้ววิ่งใส่เบี้ยงกี้รอบสอง

" ที่ทำแบบนี้เพราะเขินใช่มั้ยเบี้ยงกี้จัง "

 

' โพละ โพละ โพละ โพละ โพละ ' ในพริบตาเดียวชามาลก็โดนเบี้ยงกี้ใช้อาหารอาบยาพิษปาติดตรึงไว้กับกำแพง

 

ผมเดินลงมาชั้นล่างของบ้านกับยัสคุง เมื่อมาถึงข้างล่างรีบอร์นที่อยู่ข้างล่างอยู่แล้วก็พูดขึ้น

 

" ชามาลหมอนี้คืออิเอยาสึ เขาป่วยเป็นไข้กะโหลก " เมื่อรีบอร์นพูดจบชามาลก็ดึงแขนออกจากกำแพง ก่อนจะปัดกระดาษที่ปิดใบหน้าที่มีอาหารอาบยาพิษทิ้งอย่างไม่ยี่หระรอบสอง

 

" อ้องี้เองสินะ...นายถึงให้ฉันมาที่ญี่ปุ่น "

 

จากนั้นชามาลก็เดินเข้ามาหาผม(?)

 

" ขอโทษทีนะ ไหนๆดูหน่อยซิ " หลังจากนั้นเขาก็ยืนมือขึ้นมาลูบหน้าอกผม ผมรู้สึกได้ถึงคิ้วบนหน้าผากที่กำลังกระตุกด้วยความโมโห อยากตั้นหน้าคน...

 

" เอาละฉันจะรักษาให้ " ชามาลหยิบกล่องๆหนึ่งออกมาและก่อนที่เขาจะได้เปิดกล่องรีบอร์นก็พูดขัดขึ้น

 

" ไม่ใช่เด็กคนนั้นแต่เป็นคนที่อยู่ข้างๆต่างหาก!!! "

 

หลังจากนั้นชามาลก็หันหน้าไปหายัสคุง ก่อนจะใช้มือลูบๆไปตามหน้าอกของยัสคุง แล้วชามาลก็พูดออกมาเบาๆ

 

" อ๊ะโทษทีนะ แต่ฉันไม่รักษาผู้ชาย... "

 

" เอ๋? "

 

" ฉันลืมไปเลยที่หมอนี้ไม่รักษาผู้ชายน่ะ " รีบอร์นพูดขึ้นต่อ

 

ครู่หนึ่งเบี้ยงกี้ก็กำลังจะเดินออกจากบ้านไป ซึ่งชามาลเองก็ตามไปด้วย

 

" ถ้าจับตัวฉันได้จะให้จูบเลยนะ มาสิ " เบี้ยงกี้พูดเชิญชวนก่อนจะวิ่งหนีไปในทันที ซึ่งแน่นอนว่าชามาลเองก็วิ่งตามไปด้วย

 

นี่เบี้ยงกี้คิดจะทำอะไรของเธอกันแน่เนี่ย? ถ้าขืนชามาลเอาแต่ไล่ตามเบี้ยงกี้แล้วใครจะช่วยยัสคุงได้กันละ?

 

ด้วยเหตุนั้นเองผมจึงจับมือยัสคุงแล้ววิ่งตามชามาลที่ไล่ตามเบี้ยงกี้ออกไปในทันที

 

พวกเราวิ่งไล่กันไปจนไปถึงสวนสาธารณะ ในขณะที่ผมจะวิ่งตามต่อก็ชนเข้าให้กับโกคุเดระคุงที่ออกมาเดินเล่น

 

" โอ๊ยใคร...อ๊ะรุ่นที่สิบไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ? " จากประโยคคำด่าที่กำลังจะหลุดออกมาก็พลันกลายเป็นคำถามแบบนิ่มนวลขึ้นมาทันที - - '

 

" ฉันกำลังไล่ตามคุณหมอชามาลอยู่ โกคุเดระคุงถ้าว่างอยู่ละก็จะช่วยฉันสักหน่อยได้มั้ย? "

 

โกคุเดระคุงทำหน้าตื้นตันใจก่อนจะเอ่ยตอบว่า " รับทราบแล้วครับผมจะช่วยรุ่นที่สิบเอง " แล้วเขาก็เริ่มวิ่งไล่ตามชามาลไปกับพวกเรา

 

.

.

.

 

ผมและยัสคุงยังคงไล่ตามชามาลไปเรื่อยๆจนพระอาทิตย์เกือบจะตกดิน ถ้าพระอาทิตย์ลับฟ้าเมื่อไรละยัสคุงก็จะตาย...

 

ไม่นะจะเป็นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!! ในขณะที่น้ำตาของผมกำลังจะไหลออกมาด้วยความสิ้นหวัง ผมกับยัสคุงก็ได้เจอกับเคียวโกะจังเข้า

 

" อ๊ะสึนะจัง อิเอยาสึคุงทั้งสองคนมาทำอะไรแถวนี้เหรอจ๊ะ? " เคียวโกะจังพูดขึ้น

 

" เคียวโกะจัง " x2

 

" แล้วนั้นอิเอยาสึคุงก็ทำบอดี้เพนต์กับเขาด้วยเหรอจ๊ะ? ... " และในขณะที่ยัสคุงกำลังจะตอบเจ้าหัวกะโหลกที่มีเพิ่มมากขึ้นก็ได้พูดบางอย่างออกมา

 

" น่าอายจังเลย... " ยัสคุงหน้าแดง >///<

 

" มุกตลกงั้นเหรอจ๊ะ ฮิๆ... อ๊ะเย็นปานนี้แล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนนะทั้งสองคนแล้วเจอกันที่โรงเรียนนะ "

 

แล้วเคียวโกะจังก็เดินจากไป

 

" น่าอายจังเลย เกิดมาทั้งชีวิตก็พึ่งเคยได้คุยกับสาวที่ชอบนานที่สุดเป็นครั้งแรกเลยละ... "

 

พอจบประโยคคำพูดของตรากะโหลก ชามาลก็หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาอีกครั้ง

 

" ฉันจะรักษานายให้ก็ได้ " ชามาลหยิบแคปซูลออกมาอันหนึ่งก่อนที่จะแกะมันออกมา

 

" Trident Mosquito "

 

มียุงออกมาจากแคปซูลยา ยุงตัวนั้นบินไปกัดยัสคุงในทันที หลังจากนั้นตราหัวกะโหลกก็พูดทิ้งท้ายไว้

 

" ฝากไว้ก่อนเถอะ... " และตรารูปหัวกะโหลกก็หายไปทั้งหมด

 

ผมดีใจมากเลยกระโดดกอดชามาลเป็นการตอบแทน(?) " ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยชีวิตน้องชายของฉันไว้ "

 

จริงๆแล้วที่ชามาลตัดสินใจที่จะช่วยรักษานั้นก็เพราะว่าคำพูดของตราหัวกะโหลกที่พูดออกมาเมื่อกี้นั้นแหละ

 

' น่าอายจังเลย เกิดมาทั้งชีวิตก็พึ่งเคยได้คุยกับสาวที่ชอบนานที่สุดเป็นครั้งแรกเลยละ... ' ที่ยัสคุงได้คุยกับเคียวโกะจังนานที่สุดก็คือเมื่อกี้ยังไงละ เป็นเพียงแค่เวลาห้านาทีอีกต่างหาก...

 

 

 

 

 

มาลงแล้วเย้ๆ

เมื่อคืนนี้โมเอะฮิเมะลงทะเบียนเรียนตอนเที่ยงคืนมาละ แล้ววันนี้เกือบทั้งวันก็ไปทำงานพิเศษมาอีก ก็เลยไม่มีเวลาจะแต่งนิยายต่อเลย - * -

เฮ่อ~

ตอนนี้ค่อนข้างจะเอ่อไม่มีอะไรเลยรึเปล่านะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

250 ความคิดเห็น

  1. #228 knunkim (@kimmy1999k1) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 22:48
    ที่ชามาลยอมรักษาเพราะสมเพชสินะ😅😅
    #228
    0
  2. #94 Chanamon.. (@Kwnsiri) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 10:43
    FBIอ๊ากกกกกชามาลหมีบ้า
    #94
    0
  3. #91 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 20:41

    ถ้าชามาลเป็นคนกระโดดกอดสุจัง คงโดนลูกกระสุนเจาะกะโหลก(+อื่นๆอีกมากมาย)...จนไม่เหลือซาก? ไม่หรอกมั้ง555+
    #91
    0