[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 15 คุณแรมโบ้มาแล้วจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    29 มิ.ย. 63

บทที่ 15 คุณแรมโบ้มาแล้วจ้า

 

วันนี้ก็เป็นวันหยุดที่แสนสดใส ตอนนี้ผมซัสคุงยัสคุงกำลังนั่งทำโจทย์วิชาคณิตศาสตร์อยู่ในห้องของผม ด้วยมีรีบอร์นนั่งถือหนังสืออยู่หน้าพวกเราพร้อมกล่องจุดระเบิด นี่ละคือการสอนของรีบอร์นตอนผิดเจอบึ้มแน่

 

' บึ้ม '

 

และก็นั้นแหละยัสคุงทำโจทย์คณิตแล้วแต่ทำผิดไงละ...  แต่ผมก็แอบขี้โกงนิดหน่อยโดยการกางข่ายโล่ไฟดับเครื่องชนไว้ให้ยัสคุงแล้วอะนะ ถ้าถามว่าทำไมผมถึงได้ช่วยยัสคุงนะเหรอนั้นก็เพราะว่าผมกลัวห้องผมจะพังนะสิ ยังไม่อยากเจียดงบประมาณที่รุ่นที่9คุณปู่ที่แสนใจดีของผมมาใช้ซ่อมห้องตัวเองใหม่ ทำไมกันน้ารีบอร์นถึงได้ต้องมาใช้ห้องของผมเป็นที่สอนหนังสือด้วย แถมเดี๋ยวนี้ยังเสนอหน้ามานอนที่ห้องกับผมอีก!!!

 

ดีนะที่รีบอร์นไม่เคยทำตัวประหลาดใส่ผม ไม่งั้นต่อให้เป็นอาจารย์มาถึงสองชาติผมก็จับแช่แข็งด้วยเดือดทะลุจุดศูนย์แน่... คุณแม่นะคุณแม่คิดว่ารีบอร์นเป็นเด็กที่ต้องการคนดูแลรึไง รีบอร์นตอนคลายคำสาปแล้วทั้งสูงยาวเข่าดีแถมเท่ห์อีกต่างหาก โอ๊ยให้ตายเหอะแค่คิดถึงก็... -////-

 

" สึนะเป็นอะไรไปทำไมหน้าดูแดงๆ กำลังคิดอะไรอยู่? " รีบอร์นถามขึ้นมา

 

" กำลังคิดถึงนายอยู่ อ๊ะ...เอ่อคือ...! " โอ๊ยตายแล้วทำไมผมถึงปากไวแบบนี้ แค่คิดเฉยๆไม่ได้รึไง...โธ่

 

" ฮิๆไม่ต้องคิดถึงหรอกฉันก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้วไม่ใช่รึไง " รีบอร์นยิ้มแย้มอย่างแจ่มใสแล้วตามด้วยเพิ่มโจทย์ให้พวกซัสคุงกับยัสคุงต่ออีกหลายข้อ แต่รอบนี้ไม่มีระเบิดแล้ว เพราะว่าอารมณ์ดี(?) ไม่ก็รู้อยู่แล้วว่าต่อให้สองคนนั้นตอบผิดผมก็ช่วยอยู่ดี

 

ผมรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของอะไรบางอย่างแถวหน้าต่าง จึงเดินไปเปิดดูก็พบเข้ากับร่างของเด็กน้อยผมฟูฟ่อง ถือปืน(?)ที่มีลักษณะเป็นกล่องสีเหลี่ยมๆยืนอยู่บนกิ่งไม้

 

" ตายซะเถอะ รีบอร์น " หลังจบเสียงพูดแรมโบ้ก็หงายหลังร่วงลงไปจากกิ่งไม้ในทันที ผมมองลงไปข้างล่างก็เห็นแรมโบ้กำลังร้องไห้

 

' อดทนไว้... ' แรมโบ้พูดแล้วก็เดินไปกดกริ่งที่หน้าประตู

' รีบอร์น มาเล่นกันเถอะ '

 

พอได้ยินเสียงแรมโบ้แล้วก็รู้สึกตลกในการกระทำของเจ้าตัวจนทนไม่ไหว เผลอยิ้มออกมาเล็กๆ แล้วครู่หนึ่งประตูห้องของผมก็ถูกเปิดออกโดยแรมโบ้

 

" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ รีบอร์น " แรมโบ้หันไปพูดกับรีบอร์น แต่รีบอร์นกลับเมินแรมโบ้แล้วหันมาคุยผมแทน

 

" สึนะทำโจทย์เสร็จแล้วสินะ ช่วยไปหยิบของว่างมาให้ทีได้มั้ย? "

 

ผมพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินออกลงไปหยิบของว่างด้วยความรวดเร็ว ผมไม่กล้าทิ้งแรมโบ้ไว้กับรีบอร์นหรอก ไม่งั้นแรมโบ้ตายแหง

 

เพียงแค่ครู่เดียวที่ผมขึ้นลงบันไดเมื่อกลับมาที่ห้องแรมโบ้ก็โดนอัดติดกำแพงไปแล้ว...

 

หลังจากที่แรมโบ้หงายท้องหลุดจากกำแพง ก็เริ่มแนะนำตัว

 

" ผมคือคุณแรมโบ้ อายุ 5 ขวบ เป็นสมาชิกของโบวิโน่แฟมิลี่ มีอาชีพเป็นนักฆ่า คุณแรมโบ้ชอบกินขนมหวานแล้วก็องุ่น คุณแรมโบ้อยากจะฆ่ารีบอร์นเพราะรีบอร์นเมินคุณแรมโบ้ ฮ่าๆ " แรมโบ้แนะนำตัวเองและหัวเราะออกมา ให้ตายเถอะเด็กคนนี้เนี่ยน้า

 

" คุณแรมโบ้มาเล่นด้วยแล้วนะรีบอร์น มาเล่นกันเถอะ " แรมโบ้พูดประโยคนั้นออกแล้วก็เขวี้ยงระเบิดใส่รีบอร์น ซึ่งรีบอร์นก็ปัดระเบิดทิ้งไปพร้อมกับตัวแรมโบ้ทันที อาเมนขอให้ไปที่ชอบที่ชอบนะแรมโบ้...

 

.

.

.

 

เช้าวันต่อมาวันนี้ผมซัสคุงและยัสคุงก็ได้ออกไปโรงเรียนด้วยกันเหมือนปกติทักวัน ระหว่างที่เราเดินไปโรงเรียนกันนั้นเองอยู่ก็มีสาวสวยขี่จักรยานผ่านมา และเกือบจะชนเข้ากับยัสคุง ดีที่ซัสคุงขว้าตัวไว้ทัน... เฮ่อแค่หลบจักรยานยังทำเองไม่ได้เลย ทูน่าเครียดกับอนาคตน้องชายจริงๆ

 

หลังจากนั้นสาวสวยคนนั้นก็หยุดรถจักรยาน ถอดหมวกแล้วก็หันมาขอโทษ ...ก็คิดว่าใครที่แท้ก็เบี้ยงกี้นี่เอง ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามาทำไม แต่จะทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกัน...

 

หลังจากนั้นเบี้ยงกี้ก็โยนกระป๋องน้ำให้ยัสคุงกระป๋องหนึ่ง ตอนแรกซัสคุงกะจะรับแทนให้แต่ผมก็ดึงมือเขาไว้ก่อน และก็นั้นแหละอย่างที่คิดยัสคุงรับพลาดจนกระป๋องน้ำตกลงพื้นน้ำไหลนอง

 

" เสียดายจัง หกหมดเลย! " ยัสคุงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าใจ

 

" ไม่ต้องเสียใจไปหรอกรับไม่ได้นั้นแหละดีแล้ว น้ำในกระป๋องนั้นมีพิษ " ผมพูดขึ้นมาเบา ยัสคุงที่กำลังจะโต้แย้งก็หันไปเห็นนกตัวหนึ่งลงมากินน้ำ แล้วตายคาที่ก็ตกใจ  

 

" มันมีพิษจริงๆด้วยงั้นเหรอสึจัง " ยัสคุงถามขึ้นด้วยน้ำเย็นเสียงตื่นตระหนก

 

" มิน่าละทำไมสึจังถึงห้ามไม่ให้ผมรับ แล้วทำไมสึจังไม่ห้ามยัสคุงด้วยละ " ซัสคุงถามขึ้น

 

" ก็พี่รู้อยู่แล้วนะสิว่ายังไงยัสคุงก็รับไม่ได้ ดังนั้นยัสคุงไม่มีทางจะเป็นไรอยู่แล้ว " ผมตอบไปตามความจริง ก็เพราะความซุ่มซ่ามเนี่ยแหละชาติที่แล้วผมเลยรอดไม่ต้องตายเพราะกินน้ำอัดลมพิษ เหอะๆ

 

" แล้วทำไมสึจังถึงรู้ละ...???" ยัสคุงถามขึ้น

 

" ช่างเรื่องนี้ก่อนเถอะเรารีบไปโรงเรียนกันได้แล้ว" หลังจากนั้นผมก็ลากพวกเขาไปโรงเรียนได้สำเร็จ

 

เมื่อเปิดประตูห้องเรียนเข้าไปก็พบกับโกคุเดระคุง " อรุณสวัสดิ์คร้าบรุ่นที่สิบ " แล้วเขาก็ยื่นมาจะช่วยผมถือกระเป๋าเข้าไปเก็บข้างในห้อง แต่ก็มีเสียงของยามาโมโตะคุงขัดขึ้นมาซะก่อน

 

" นี่ๆเล่นเป็นมาเฟียกันอีกแล้วเหรอ?น่าสนุกจังขอเล่นด้วยคนสิ ให้ฉันเป็นแฟมิลี่ด้วยคนนะสึนะ "

แล้วหลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มการทะเลาะไม่สิมีปากเสียงกันเบาๆเหมือนอย่างทุกที...

 

จนกระทั่งคุณคุโรคาวะกับเคียวโกะจังเดินเข้ามา

 

" อรุณสวัสดิ์จ๊ะสึนะจัง แล้วก็ทุกคนด้วย " เคียวโกะบอกแบบนั้นแล้วยิ้มให้ ผมก็ยิ้มตอบกลับให้เธอด้วย

 

" ซาวาดะบ้านเธอจะไม่ครื้นเครงเกินไปหน่อยเหรอนอกจากจะมีฝาแฝดของเธอสองคนแล้ว วันนี้ยังพาเด็กเล็กมาโรงเรียนอีก " คุณคุโรคาวะพูดพร้อมมองไปที่ขากางเกงของยัสคุง

 

ยัสคุงก้มมองที่ขากางเกงของตัวเอง " ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย? " ว่าแล้วผมก็มองตามไปด้วยเหมือนกันที่แท้ก็...แรมโบ้!!!

 

" นั้นมันอะไร? " โกคุเดระคุงเริ่มจะบ่นออกมาเบาๆพร้อมจ้องไปทางแรมโบ้

 

" โอ๊ะ...น่ารักจังเลย " อันนี้เป็นความเห็นของยามาโมโตะคุง

 

หลังจากนั้นตัวปัญหาสุดๆอย่างคุณฮิบาริก็เดินมา ผมจึงคว้าตัวแรมโบ้แล้วเดินหลบลงมาที่ด้านล่างอาคารทันที ตอนแรกก็กะจะปล่อยให้ความซวยอยู่ที่ยัสคุงละนะ แต่ดูท่างานนี้จะไม่รอด... สุดท้ายผมเลยต้องลงมือเอง

 

ผมวางแรมโบ้ลงบนพื้นช้าๆ

 

" นายคือแรมโบ้คุงสินะ ทำแบบนี้ไม่ดีเลยรู้มั้ย? " ผมพูดดุแรมโบ้เบาๆ

 

แรมโบ้แกล้งทำเป็นร้องไห้ แล้วบอกว่า " ก็คุณแรมโบ้... คุณแรมโบ้ หารีบอร์นไม่เจอนี่นา "

 

จากนั้นรีบอร์นก็โพล่ออกมาจากทางลับในโรงเรียน สรุปเปิดไว้กี่ทางลับกันแน่นะ... เฮ่อ จากนั้นแรมโบ้ก็หยิบอาวุธขึ้นมาเล็งใส่รีบอร์น แต่คราวนี้โกคุเดระคุงที่ตามมาเห็นเข้าก่อนก็เลย บึ้มแรมโบ้แทน

 

แรมโบ้ที่โดนแรงของระเบิดก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

 

" คุณแรมโบ้ อดทนไว้ไม่ไหวแล้วววว แงๆ " จากนั้นก็หยิบบาซูก้าทศวรรษมาตั้งไว้กับพื้นแล้วเจ้าตัวก็กระโดดลงไป...

 

' ปัง '

 

ควันสีชมพูก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับแรมโบ้ในวัย15ปี ที่แลเป็นหนุ่มน้อยน่ารักคนหนึ่ง(?)

 

" ในมันใครฟะนั้น " เสียงของโกคุเดระคุงพูดขึ้น

 

แรมโบ้ปรากฏตัวออกมาจากกลุ่มควัน

 

" สวัสดีครับวองโกเล่วัยเยาว์ ยังหน้าตาน่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะครับเนี่ย แต่ก็คงต้องขอบคุณมากจริงๆนะครับที่คอยดูแลผมในวัยเด็กอย่างดีมาโดยตลอด ผมแรมโบ้เด็กขี้แยคนนั้นยังไงละครับ " แรมโบ้พูดขึ้น

 

" ... " ส่วนผมที่ไม่รู้จะตอบอะไรก็เลยเงียบใส่เค้า

 

" หมอนั้นใช้บาซูก้าทศวรรษสินะ " รีบอร์นพูดขึ้น

 

" ใช่แล้วละครับผมใช้บาซูก้าทศวรรษ ซึ่งกลไกของมันจะสลับตัวเองในปัจจุบันกับตัวเองในสิบปีข้างหน้า... " แรมโบ้พูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ ซึ่งรีบอร์นก็ยังเมินอยู่ดี เหอะๆ

 

" หนอยแน่ะรีบอร์นจะตอนไหนก็เมินผมงั้นเหรอ... ตายซะเถอะ " หลังจากนั้นก็แรมโบ้ก็หยิบเขาสองอันมาใส่ที่หัวตัวเอง

 

" ธันเดอร์เซ็ต " จบคำพูดของแรมโบ้ก็มีฟ้าแลบขึ้นทันที สมแล้วที่เป็นผู้พิทักษ์อัศนีจริงๆ เป็นสายล่อฟ้าของแท้เลยละ...

 

แรมโบ้พุ่งเข้าไปใส่รีบอร์นไปในทันที

 

" อิเล็กทริกโก้ คอร์นาต้า " จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่รีบอร์นไปทั้งแบบนั้น และรีบอร์นก็ใช้เลออนที่เปลี่ยนร่างเป็นไม้เท้าแล้วหยุดแรมโบ้ไว้

 

" แงๆ วองโกเล่วัยเยาว์รีบอร์นแกล้งผม " จากนั้นก็ทำการวิ่งมาทางผมแล้วกอดขาไว้แน่น เฮ้ยไปนี่นายโตแล้วนะ ทำไมยังเป็นเงี้ยอยู่อีกเนี่ย???

 

ผมตั้งใจจะเอามือลูบหัวแรมโบ้เพื่อปลอบแต่รีบอร์นก็เปลี่ยนเลออนเป็นค้อนแล้วก็ซัดใส่แรมโบ้จนลอยละลิ่วไปไกลลับตา

 

.

.

.

 

วันนี้ผมตามพวกยัสคุงขึ้นมากินข้าวบนดาดฟ้าด้วย    เมื่อยัสคุงเปิดกล่องข้าวออกมาก็พบเข้ากับอาหารสีม่วงเข้ม โกคุเดระคุงที่ยื่นหน้าเข้าไปดูด้วยความสงสัยก็ออกอาการหน้าซีดในทันที

 

" ออกมาเถอะนะคะ ฉันรู้ว่าอยู่ตรงนั้น... " ผมหันไปพูดกับประตูดาดฟ้า จากนั้นเบี้ยงกี้ก็เดินออกมา

 

" ไงจ๊ะฮายาโตะไม่ได้เจอกันนานเลยนะ? "

 

" อาเจ้* "

 

" สึนะจังเองก็ยังสบายดีอยู่ใช่มั้ย? "

 

" ค่ะ " ผมตอบรับเธอเบาๆ

 

จากนั้นเบี้ยงกี้ก็ตรงเข้าไปหารีบอร์นในทันที

 

" เชา(Ciao*) เบี้ยงกี้ " รีบอร์นพูดทักทายออกไป

 

" รีบอร์น ในที่สุดก็ได้เจอซักที ฉันมารับแล้วนะเรากลับไปทำงานที่โลกเบื้องหลังด้วยกันเถอะ " เบี้ยงกี้เริ่มเอ่ยเจตนาที่มาญี่ปุ่น

 

" คงไม่ได้หรอกเพราะฉันมาที่นี้ตามคำสั่งรุ่นที่9ที่ให้มาฝึกฝนเจ้าห่วยสองคนนั้นให้เป็นมาเฟียที่แข็งแกร่ง " เมื่อรีบอร์นพูดจบเบี้ยงกี้ก็เดินมาจ้องหน้ายัสคุงกับซัสคุงแล้วพูด

 

" พวกนายเองสินะที่เป็นคนมาพรากอิสระไปจากรีบอร์นของฉัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะรอจนกว่าพวกนายจะตายแล้วกัน แล้วฉันจะมารับรีบอร์นไป "

 

" คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ พี่เบี้ยงกี้... " ผมหลุดพูดแบบนั้นออกไปในทันทีด้วยความหงุดหงิด น้องชายที่ผมอุตส่าห์เฝ้าดูแลมาจะให้มาตายง่ายๆได้ยังไง แล้วไหนจะเรื่องรีบอร์นอีก(?)

 

____________________________________________

* อาเจ้ เป็นคำเรียกพี่สาวในภาษาจีนแต้จิ๋ว มีความหมายว่าพี่สาว เหมือนคำว่า 姐姐 (เจียเจี่ย) ในภาษาจีนกลาง แต่คำว่าอาเจ้กับอาเจ๊ความหมายไม่เหมือนกันนะ ถ้าใช้ผิดคือมันจะเสียมารยาทมากกับคนจีนแต้จิ๋วดังนั้นขอเตือนคนที่จะเรียกใครว่าเจ๊ไว้ก่อน ถ้าเค้าเป็นคนจีนแต้จิ๋วละก็มีเรื่องแน่555

 

*Ciao อ่านว่า เชา เป็นคำทักทายในภาษาอิตาลี แปลว่า สวัสดี

 

 

 

2020.06.29 Monday

แรมโบ้ออกบทแล้ว เจ้าเด็ก(?)วัวน้อย(?)ที่แสนน่ารัก

เบี้ยงกี้พี่สาวของโกคุเดระเองก็บทแล้ว หรือว่าเธอจะมาแย่งรีบอร์นไปจากสึนะกันนะ???

บ้านซาวาดะก็เริ่มวุ่นวายเข้าให้ทุกที555

ตอนหน้าตัวละครไหนจะออกโรงกันนะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

264 ความคิดเห็น

  1. #70 pimmadakiddee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 14:17

    ยัสคังกับซัสคุงคงจะรอดไม่ตายง่ายๆหรอกเพราะมีคุณพี่สาวค่อยปกป้องอยู่ยังไงล่ะ!
    #70
    0
  2. #69 Chanamon.. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 14:03
    โถ่วบันเทิงอ่ะงานนี้5555
    #69
    0
  3. #68 mimecon34 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:23
    บอกตรงๆ สำหรับเราแรมโบ้มีแต่ความกวนประสาท หาความน่ารักไม่เจอจริงๆ ขออภัยที่เสียมารยาทนะคะ
    #68
    2
    • #68-1 Norisakawarinnatsuki Momoe(จากตอนที่ 18)
      29 มิถุนายน 2563 / 13:25
      555บางทีเราก็สึกอย่างนั้นเหมือนกัน แต่น้องเป็นเด็กนี่นา > < ให้อภัยในความกวนของน้องเถอะ น้องก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจ
      #68-1
  4. #67 CatherinecatJan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 12:50

    รีบอร์น ...นึกภาพตามสึนะที่กล่าวเอาไว้
    ฉัน : หล่อมากกกกกกกกกกกก
    #67
    3
    • #67-1 Norisakawarinnatsuki Momoe(จากตอนที่ 18)
      29 มิถุนายน 2563 / 13:26
      เห็นด้วยจ้า นึกแล้วอยากวาดแฟนอาร์ตสักภาพเลย ฮิๆ
      #67-1