[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 14 การมาถึงของว่าที่มือขวา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

บทที่ 14 การมาถึงของว่าที่มือขวา

 

หลังจากที่เมื่อคืนนี้ผมปรับความเข้าใจกับยัสคุงเรียบร้อยแล้วตอนนี้ก็ถือว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ตอนตื่นมาผมก็เห็นว่ามีเมลล์จากโกคุเดระคุงเข้ามาด้วย เห็นบอกว่าจะย้ายมาเรียนที่ญี่ปุ่น

 

อยากเจอเร็วๆจัง ไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายเดือนแล้วนี่นะ ถ้าให้ย้อนเล่าเรื่องสักนิดละก็...หลังจากที่ผมช่วยเหลือเรื่องแม่ของโกคุเดระคุงก็ทำให้พวกเราการเป็นเพื่อนกัน(?)สำหรับผมก็คิดว่าอย่างนั้นแหละนะ แต่ว่าโกคุเดระค่อนข้างจะเคารพและเชคฟังผมมองเลยละ...

 

' อ๊ากกกกกก อย่าเอาเครื่องช็อตไฟฟ้ามาช็อตคนเพื่อปลุกแบบนี้สิ ' เสียงของยัสคุงตะโกนลั่นบ้าน

 

ฮิๆ...ฉันก็เคยโดนแบบนั้นเหมือนกันนั้นแหละ ถ้ายังไม่ยอมตื่นอีกละก็ตายแน่ ทูน่ารับประกันเลย!!!หลังจากนั้นผมก็เดินลงไปกินข้าวเช้าด้วยความสบายใจ

 

.

.

.

 

ณ ห้องเรียน คาบโฮมรูม

 

อาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามาในห้องเรียน " วันนี้มีนักเรียนแลกเปลี่ยนจากอิตาลีย้ายมาที่ห้องของพวกเราด้วยนะ ...เข้ามาได้เลย " เมื่อคุณครูพูดจบ ก็มีชายหนุ่มผมสีเงินตัดสั้น เดินเข้ามา

 

" เขาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนพึ่งมาจากอิตาลี ชื่อโกคุเดระ ฮายาโตะ "

 

" ว้าว "

 

" หล่อจังเลย!!! "

 

" ชิ...หมอนั้นมันก็แค่คนขี้เก๊กนั้นแหละ "

 

เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจดังขึ้นภายในห้องไม่หยุดจนอาจารย์ต้องกระแอมไอออกมาเบาๆ

 

" โกคุเดระมีที่ว่างอยู่ที่ตรงนั้น ไปนั่งที่ซะสิ "

 

เมื่อจบคำพูดของอาจารย์ โกคุเดระคุงก็เดินมาที่ผมแล้วหยุดลง โกคุเดระนั่งคุกเข่าลงในท่าอัศวินที่มาปฏิญาณความภักดีให้แก่เจ้าหญิง(?) แล้วพูดขึ้นว่า

 

" Sono venuto per proteggerti, decima generazione. (ผมมาเพื่อปกป้องท่านแล้วนะครับรุ่นที่สิบ ) "  หลังจากโกคุเดระคุงพูดจบก็จับมือผมไปจุมพิตเบาๆ เฮ้ยๆนายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ โกคุเดระคุง!!!

 

และด้วยความไวของการตอบสนองของผม ผมจึงค่อยๆเอามือออกมาจากการเกาะกุมของโกคุเดระคุง

 

" Gokudera-kun, per favore, siediti per primo Poi parliamo dopo. ( โกคุเดระคุงรบกวนช่วยไปนั่งที่ก่อนเถอะนะ แล้วเราค่อยมาคุยกันที่หลัง ) "

 

หลังจากนั้นโกคุเดระคุงที่ทำหน้าเก๊กขรึม ก็ออกอาการปลื้มปริ่มตอบรับคำพูดของผมในทันที หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปที่นั่งของตัวเอง แต่ก่อนจะถึงที่นั่งเขาก็หันหน้าไปมองด้วยสายตาอาฆาตใส่ยัสคุง จนยัสคุงสะดุ้งก้มหน้าหลบไม่ทันเลยละ

 

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง โกคุเดระคุงก็วิ่งแจ้นเข้ามาหาผมแทบจะในทันที บางทีผมก็งงนะ โกคุเดระคุงเดี๋ยวก็ทำหน้าเข้มเดี๋ยวก็เชื่องเป็นลูกหมา ให้ตายสิ นี่คือความผิดใครกันนะ?

 

" รุ่นที่..." เมื่อเขากำลังจะเรียกผมว่ารุ่นที่สิบ ผมก็หันไปมองแรงเขาทีหนึ่งเขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดในทันที

 

" สึนะจังวันนี้ผมพึ่งย้ายมาเรียนวันแรกยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไรเลย จะเป็นอะไรมั้ยถ้าผมจะให้สึนะจังช่วยพาผมไปเดินดูรอบๆโรงเรียนหน่อยนะ " พูดจบโกคุเดระคุงก็ส่งสายตาออดอ้อนมาให้ผม

 

" เอ่อ... " ก่อนที่ผมจะได้พูดกับโกคุเดระคุง ยัสคุงซัสคุงก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อน

 

" สึจังรู้จักกับเค้าเหรอ? " X2 เสียงของฝาแฝดทั้งสองของผมดังขึ้นข้างๆ

 

" อืม...เขาเป็นเพื่อนของฉันที่รู้จักกันตอนไปอิตาลีน่ะ " ผมตอบ

 

" แล้วโกคุเดระเขาเป็นลูกครึ่งงั้นเหรอ? " เสียงราบๆเรียบๆของยามาโมโตะดังขึ้น นี่เขาเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?

 

" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายละ ทำไมฉันต้องบอกด้วย " โกคุเดระคุงหันไปว้ากใส่ยามาโมโตะคุง

เฮ่อๆโกคุเดระคุงนายจะช่วยเลิกไม่หาเรื่องทะเลาะกับยามาโมโตะคุงสัดหน่อไม่ได้เหรอ?

 

" น่าๆบอกมาหน่อยเถอะ ฉันแค่อยากรู้เฉยๆเอง " ยามาโมโตะคุงยังคงเอ่อไม่เข้าใจสินะว่า อีกฝ่ายไม่ชอบหน้านาย จนขั้นหาว่ามาเสือกอะไรเรื่องของเขาแล้วเนี่ย ไม่คิดจะรู้สึกตัวหน่อยเหรอ?

 

" ยามาโมโตะคุง โกคุเดระคุงเขาเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นอิตาลีน่ะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามฉันได้นะเพราะฉันเป็นเพื่อนกับโกคุเดระคุงมาตั้งแต่เด็กแล้ว " ผมตอบแทนโกคุเดระคุง เพื่อไม่ให้สองคนนี้ต้อง...กันมากกว่านี้

 

.

.

.

 

หลังเลิกเรียนผมก็ไปเชียร์ยัสคุงอีกครั้ง เพราะวันนี้มีแข่งกีฬาวอลเลย์บอลระหว่างห้อง ซึ่งถ้าถามว่าทำไมยัสคุงถึงได้มาลงเล่นเป็นตัวจริงๆ ก็คงต้องบอกว่าเพราะรีบอร์นนั้นแหละ... ไม่อยากเผาเลยจริงๆ ขอละไว้ในฐานที่ทุกคนเข้าใจกันก็แล้วกัน

 

หลังจากจบเซ็ตแรกที่คะแนนของเราถูกทิ้งห่างกับห้องที่แข่งด้วยคะแนน3:21... ผมมองไปที่ยัสคุงที่สภาพร่อแรเต็มที่ แล้วก็หันไปเห็นยัสคุงกำลังมองไปที่แขนของยามาโมโตะที่พันแผลอยู่ มองไปที่โกคุเดระคุงที่ก็เล่นจนเหนื่อยหอบ มองดูคนอื่นๆที่สภาพก็ไม่ได้ดีกว่าตัวเองนัก...

 

" ยัสคุงสู้เขานะอย่าพึ่งยอมแพ้สิ ยามาโมโตะคุง โกคุเดระคุงพยายามเข้านะ 1-Aสู้ๆ " ผมเชียร์ออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นผมเชียร์ทุกคนในห้องก็เชียร์ขึ้นบ้าง

 

เซ็ตที่สองเริ่มต้นขึ้น และยัสคุงที่กำลังจะกระโดดไปบล็อกลูกบอล ก็โดนรีบอร์นยิงกระสุนใส่ที่ขาเข้าสองนัด สำหรับสายตาคนทั่วไปก็คงมองไม่เห็นหรอก แต่สำหรับผมความเร็วระดับเท่านั้นมันก็ไม่ต่างอะไรจากภาพสโลโมชั่นหรอก

 

ในที่สุดห้อง1-Aก็สามารถเอาชนะการแข่งขันวอลเลย์บอลในวันนี้ได้สำเร็จและจากตอนนั้นเองก็ทำให้ยามาโมโตะคุงถูกหมายตาให้เป็นมาเฟียโดยรีบอร์น

 

เมื่อจบการแข่งลงโกคุเดระก็พาตัวยัสคุงไปคุยด้วยที่ข้างตึกเรียน และก็นั้นแหละผมก็แอบตามไปดูด้วยกับเขาเหมือนกัน

 

โกคุเดระ part

 

หลังจากที่คุณรีบอร์นได้ส่งจดหมายเรียกตัวผมมาจากอิตาลี ผมก็ตัดสินใจย้ายมาเรียนที่ญี่ปุ่นในทันทีเพราะว่าเพื่อน(?)ไม่สิคนสำคัญคนนั้นของผม เธออยู่ที่นี่ยังไงละ

 

แต่เมื่อมาถึงก็ต้องมาเจอกับเจ้าบ้าเบสบอลนั้นอีก แต่นั้นยังไม่พอผมยังต้องมาเจอกับคนที่หน้าเหมือนคนสำคัญของผม แต่เป็นพวกไม่ได้เรื่องแบบสุดๆอีก แค่คิดก็หงุดหงิดแล้ว เจ้าบ้านั้นไม่น่าเป็นพี่น้องกับรุ่นที่ 10 เลยจริงๆ ผมเห็นแล้วโคตรขัดตา โดยเฉพาะฝาแฝดคนเล็กอิเอยาสึนั้น

 

ตอนที่แข่งกีฬาเมื่อกี้ก็เหมือนกัน เอาหน้าไปรับลูกวอลเลย์ซะงั้น เฮอะๆแต่ก็ยังดีที่รุ่นที่10 มาคอยให้กำลังใจผมตอนแข่งด้วย รุ่นที่10เนี่ยน่ารักไม่เปลี่ยนเลยน้า ต่อให้เวลาจะผ่านมาถึง10ปีแล้วก็ตามผมก็ยังจำวันแรกที่พบเธอได้

 

ทั้งๆเธอเป็นคนจากแก็งมาเฟียที่ยิ่งใหญ่อย่างวองโกเล่ก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้เย่อหยิ่งหรือถือตัวเลยสักนิด นั้นแหละคือสิ่งที่ผมชอบละ...

 

ถ้าถามว่าทำไมผมจึงชอบเรียกเธอว่ารุ่นที่10 แทนคำว่าสึนะจังนั้นก็เพราะว่า ผมเขินน่ะสิ ถ้าจะให้เรียกชื่อคนที่ตัวเองชอบแล้ว มันเขินจนพูดไม่ออกนี่นา สุดท้ายก็เลยเอาแต่เรียกเธอว่ารุ่นที่สิบแทน

 

หลังจากแข่งกีฬาเสร็จผมก็ลากตัวซาวาดะ อิเอยาสึออกมาคุยกันที่ข้างตึกเรียน

 

" นายต้องการอะไรจากผมงั้นเหรอโกคุเดระคุง? " หมอนั้นใช่หน้าตาที่เหมือนรุ่นที่10ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงหงอๆ

 

" ฉันไม่ยอมรับให้นายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของวองโกเล่หรอกนะ ถ้าวองโกเล่มีคนแบบนายอยู่ รุ่นที่10คงขายหน้าน่าดู "

 

" ทำไมนายถึงรู้เรื่องมาเฟียด้วยละ? "

 

" นายมันขัดหูขัดตาซะจริง " คนพรรณนี้ถ้าขืนให้มาอยู่ในวองโกเล่ก็จะทำให้รุ่นที่10ขายหน้าเปล่าๆ แถมยังต้องมานั่งเสียเวลาปกป้องอีก สู้รีบๆเชือดมันทิ้งไปเลยจะดีกว่า

 

พูดจบผมกึควักระเบิดไดนาไมต์ออกมา ซึ่งหมอนั้นก็มองผมด้วยสายตาตกใจ

 

" สมแล้วที่เป็นมาเฟียในสังกัดวองโกเล่ ฝีมือไม่เลวเลยจริงๆ " คุณรีบอร์นโพล่ออกมาจากทางลับในต้นไม้แล้วพูดขึ้น

 

" รีบอร์นนายออกมาจากตรงไหนเนี่ย " หลังจากหมอนั้นพูดจบ คุณรีบอร์นก็กระโดดขึ้นมานั่งบนหัวของอิเอิยาสึ

 

" มาถึงแล้วสินะโกคุเดระ ฮายาโตะ " คุณรีบอร์นพูดขึ้น ส่วนหมอนั้นก็ยังคงตกใจเหมือนเมื่อกี้ไม่มีผิด

 

" เขาเป็นสมาชิกของแฟมิลี่ที่ฉันเรียกตัวมาที่ญี่ปุ่น " คุณรีบอร์นยังคงอธิบายให้หมอนั้นฟัง

 

" คุณก็คือนักฆ่าฝีมือดีที่ขึ้นตรงต่อรุ่นที่9 คุณรีบอร์นสินะครับ? แล้วถ้าผมฆ่าหมอนี้ซะต่อไปรุ่นที่10ก็ไม่ต้องเสียเวลาปกป้องเจ้าหมอนี้อีกแล้วสินะครับ? " เพราะหมอนี่รุ่นที่10เลยต้องลำบากลำบนไปๆกลับๆอิตาลีอยู่บ่อยๆ ผมเองก็เคยถามเหตุผลจากเธอ เธอก็ตอบกลับมาว่าที่ต้องกลับไปญี่ปุ่นก็เพื่อปกป้องน้องชายฝาแฝดทั้งสองคน...

 

" ใช่แล้วละถ้านายเชือดหมอนี้ซะ ต่อไปสึนะก็ไม่จำเป็นต้องมาปกป้องเจ้าห่วยนี้อีก "

.

" เอาละถ้าไม่อยากตายก็สู้เขาก็แล้วกัน "

 

ผมตั้งท่าจะโยนระเบิดใส่ซาวาดะ อิเอยาสึ แต่หมอนั้นก็ปอดแหกมากเลยรรีบวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ผมจึงโยนระเบิดให้ไปข้างหน้าเพื่อหยุดเขาไว้

 

ผมจึงโยนระเบิดทั้งแปดที่มีอยู่ในมือใส่เขาทั้งหมด  ซึ่งเขาก็พยายามใช้มือของตัวเองจับปลายระเบิดที่ติดไฟอยู่ให้ดับ เป็นการกระทำที่โง่มากจริงๆ

 

หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าหมอนั่นไปเอาแรงฮึดมาจากไหนถึงได้ไล่ดับระเบิดของผมอย่างไม่คิดว่ามันจะร้อน  ผมจึงตัดสินใจที่จะเพิ่มจำนวนระเบิดขึ้นอีก

 

" บอม 2 เท่า "

 

" บอม 3 เท่า "

 

ระเบิดของผมที่ไม่รู้ว่าไปอยู่ในมือของเจ้าบ้าเบสบอลได้ยังไงอันหนึ่งกำลังจะระเบิด ผมเองก็ไม่ได้อยากให้คนอื่นโดนลูกหลงด้วยแบบนี้หรอกนะ

 

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงของคนๆหนึ่งพูดตวาดขึ้น

 

" โกคุเดระคุงพอได้แล้ว!!! " รุ่นที่10เดินมาจากไหนก็ไม่ทราบพูดขึ้นเสียงดังและหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมายิงไปที่ระเบิดในมือของยามาโมโตะ และที่หล่นใกล้ๆกับตัวผมที่ไม่รู้ว่ามันหล่นลงมาตอนไหน

 

กระสุนที่เกิดจากเปลวไฟดับเครื่องชนเมื่อยิงโดนระเบิดไดนาไมต์ของผมก็กลายเป็นน้ำแข็งไปในทันที

 

" ทุกคนไม่เป็นไรใช่มั้ย? ยัสคุง โกคุเดระคุง ยามาโมโตะคุงก็ด้วย " รุ่นที่สิบถามขึ้นพลางเดินเข้ามาสำรวจที่ตัวของพวกเราแต่ละคน

 

" ผมไม่เป็นไรหรอกสึจังไม่ต้องเป็นห่วง "

 

" ฉันเองก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน " เจ้ายามาโมโตะเดินเข้าไปจับมือรุ่นที่สิบแล้วแล้วยกขึ้นขยับขึ้นลงเบาๆ

 

" นี่แกคิดจะทำอะไรรุ่นที่สิบน่ะ " ผมพูดขึ้นด้วยความโมโห เจ้ายามาโมโตะนั้นบังอาจมาจับมือรุ่นที่สิบได้ยังกัน

 

" เอ๋พวกนายเล่นเป็นมาเฟียกันงั้นเหรอ? ให้ฉันเล่นด้วยคนสิ ฉันเองก็อยากจะเป็นสมาชิกในแฟมิลี่ด้วยเหมือนกันถ้าสึนะเป็นบอสนะน่ะ " หมอนั้นพูดออกมาได้หน้าตาเฉย

 

และสุดท้ายเหตุการณ์ในวันนี้ก็จบลงที่รุ่นที่สิบพูดชวนพวกเรากลับบ้าน

 

" เอาละวันนี้ก็เย็นแล้วพวกเรากลับบ้านด้วยกันเถอะ เนอะโกคุเดระคุง " รุ่นที่สิบเรียกชื่อผมแล้วก็ส่งยิ้มให้

 

 

 

 

เป็นตอนที่ยาวมาก(?) เกือบแปดพันตัวอักษร

แต่เนื้อหาสาระหามีไม่555

ตอนนี้น้องหัวปลาหมึกออกโรงแล้วนะคะ

จริงๆตอนแต่งเราก็เริ่มรู้สึกแปลกๆเหมือนกัน

ไม่รู้จะแจกบทให้กับ80แล้วก็59เขายังไงดี เพราะเหมือนบางทีเราก็มีอาการต่อต้าน 8027&5927 อยู่หน่อยๆเหมือนกัน

เฺฮ่อ...!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

264 ความคิดเห็น

  1. #66 Chanamon.. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 20:54
    โถ่วววน้องหมึกหนูเชื่องกับแค่สึจังคนเดียวเหมียนเดิมเลยนะ555
    #66
    0
  2. #65 pimmadakiddee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 19:56

    โกคุเดระเปิดตัวแบบหล่อ(ไม่)หน่อย+อลังนิดนึก...

    สรุป...
    คู่นี้แย่งสึจังกันสนุกดีจริงๆ(?)
    ยัสคุงก็รับกรรมไปแบบยาวๆ~~~
    #65
    0