[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 12 การเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

บทที่ 12 การเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

หลังวันนั้นที่ตัวผมได้สลับตัวไปยังอนาคตในสิบปีข้างหน้า ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยผ่านมาแล้วสิบปีจริงๆ ขณะนี้ผมซาวาดะ สึนะโยชิ อายุ 14 ปี เป็นนักเรียนมัธยมต้นโรงเรียนมัธยมนามิโมริ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ผมก็ยังคงไปๆกลับระหว่างอิตาลีกับญี่ปุ่นอยู่ กับพวกวาเรียความสัมพันธ์ของพวกเราก็ถือว่าค่อนข้างดีมาก เพราะเหมือนซันซัสจะเห็นผมเป็นน้องสาวที่น่ารัก(?)คนหนึ่งเลยดูแลเป็นอย่างดี กับสควอโล่เองตอนนี้เขาก็เป็นอาจารย์สอนวิชาดาบให้ผมด้วย

ตอนผมอายุได้ 9 ขวบ เบลเฟกอลก็ได้เข้ามาอยู่ในวาเรียแล้ว มาม่อนนั้นก็ยังคงความขี้งกแบบเสมอต้นเสมอปลายเหมือนเดิม แต่พักนี้จะดูเก็บค่าจ้างถูกลง(?) สงสัยคงงกไปจนไม่มีคนจ้างละมั้ง ถึงได้ลดราคาลง555

ความสัมพันธ์กับ CEDEF ที่มีคุณพ่อเป็นหัวหน้าก็ไม่เลวนัก ทุกคนที่นั่นค่อนข้างจะตามใจผมแทบทุกอย่างเลยละ โดยเฉพาะบาจิลคุง มุคุโร่ตอนนี้เองก็อยู่ในการดูแลของCEDEF แต่ก็คงแค่อาศัยอยู่ชั่วคราวเท่านั้นละมั้ง สำหรับมุคุโร่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดกับเขาก็คือ ตอนนี้เขาไม่เกลียดมาเฟียอีกแล้ว

สุดท้ายความสัมพันธ์กับรีบอรน์ตอนนี้ก็คือ...ศิษย์กับอาจารย์อีกตามเคย คงไม่ต้องบอกนะว่าใครอาจารย์ใครลูกศิษย์ (...) กับคุณดีโน่เองตอนนี้ก็ถือว่าเป็นพี่น้องกัน เพราะพวกเราต่างก็เป็นลูกศิษย์ของรีบอร์น ตอนที่คุณดีโน่ต้องเผชิญกับการทดสอบครั้งสำคัญนั้น ผมก็ได้มีส่วนร่วมเพื่อช่วยเหลือด้วย และจากครั้งนั้นเลออนก็ได้สร้าง(?)คาย(?)เรียกว่าอะไรดีละ แส้แล้วก็เอ็นซิโอ้ออกมาให้คุณดีโน่ แต่ว่ามันไม่หมดแค่นั้นนะสิเพราะเลออนได้สร้างถุงมือออกมาเป็นอาวุธให้ผมด้วย

ใช่แล้วละตอนนี้ผมได้ถุงมือคู่ใจกลับมาแล้ว ตอนที่เลออนให้สิ่งนี้ผมมา รีบอร์นเองก็ตกใจมากเลยละ เพราะสิ่งที่ผมให้เขาสอนคือการยิงปืน และถ้าเลออนจะสร้างอาวุธใหม่ให้ผมก็ควรจะเป็นปืนใช่มั้ยละ แต่สิ่งที่ออกมากลับเป็นถุงมือไปซะอย่างนั้น
เรื่องที่เนื้อความคาดหมายของพวกเขา สำหรับผมมันก็แค่เรื่องที่รู้อยู่แล้ว แต่จะบอกไปก็ไม่ได้ละนะ

' ตึ๋ง โครม ' เสียงของน้องชายฝาแฝดที่ตกบันไดลงมาหน้าทิ่มลงพื้น คือสิ่งที่เรียกสติให้ผมเดินออกจากห้องไปดู ในขณะที่จะก้าวลงบันไดไปนั้นเองดูเหมือนซัสคุณที่เดินตามมาข้างหลังจะสะดุ้งตกอะไรสักอย่างจนสะดุดมาข้างหน้า

' โครม ' สรุปสุดท้ายพวกเราฝาแฝดทั้งสามก็ตกบันไดกันถ้วนหน้า ถ้าถามว่าใครเจ็บสุดคงเป็นยัสคุงแน่นอน เพราะยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นจากพื้นพวกผมก็ตกลงไปทับเขาอีกรอบซะก่อนนะซิ อาเมนนะยัสคุง พี่สาวไม่ได้ตั้งใจ...

" ดีจ้า " ณ เบื้องหน้าของพวกเราทั้งสามคนตอนนี้ปรากฏร่างเล็กของเด็กคนหนึ่งยืนอยู่ เด็กชายในชุดสูท หมวกสีดำ และกิ้งก่าสีเขียวไม่ต้องบอกใช่มั้ยว่านี่คือรีบอร์น

แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรต่อนั้น ยัสคุงก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

" เด็กนี่เป็นใครเนี่ย? แล้วเขาเข้ามาในบ้านเราได้ยังไง " ยัสคุงโวยวายออกมาในทันที

" ฉันชื่อรีบอร์น เป็นนักฆ่า ฉันมาที่นี้เพื่อฝึกฝนให้พวกนายเป็นมาเฟียที่แข็งแกร่ง " พูดจบรีบอร์นก็มองไปยังยัสคุงที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นหน้าบันได แล้วก็เบนสายตามามองซัสคุงที่ยืนอยู่ข้างๆผมด้วย

" นายจะบ้าเด็กแบบนายเนี่ยนะนักฆ... " ยังพูดไม่ทันจบประโยค ยัสคุงก็โดนเท้าเล็กๆของรีบอร์นเสยคางเข้าให้ ผมเองก็เคยโดนเหมือนกันตอนที่ยังเป็นเจ้าหวยสึนะน่ะ

ก็แหมใครจะเชื่อลงกันละว่ารูปร่างอย่างรีบอร์นจะเป็นนักฆ่าจริงๆ ถ้าไม่คิดว่าผมรู้จักเขามานานแล้วผมก็คงจะมีปฏิกิริยาแบบยัสคุงนั้นแหละ...

" นายไม่มีสิทธิเลือกเจ้าห่วย นายต้องเป็นมาเฟีย "

" นายจะบ้าหรือไงกันฉันไม่อยากเป็นหรอกมาเฟียอะไรนั่นน่ะ แล้วอีกอย่างนะฉันชื่อซาวาดะ อิเอยาสึ ไม่ใช่เจ้าห่วย " ยัสคุงสวนรีบอร์นกลับในทันที

" ฉันรู้จักนายดีอยู่แล้วนั้นแหละ ซาวาดะ อิเอยาสึ เกิดวันที่ 14 ตุลาคม มีพี่น้องฝาแฝดอีกสองคนคืออิเอซากิ และ สึนะโยชิ ส่วนสูง 157 ซม. น้ำหนัก 46.5 กก. กระโดดกล่องไม้ได้สูงสุดไม่เกิน 3 กล่อง แหมๆเด็กประถมยังโดดกล่องได้มากกว่านายอีกนะเนี่ย ผลการเรียนก็ย่ำแย่ กีฬาก็ไม่เอาอ่าว ซุ่มซ่ามเองก็เป็นที่หนึ่ง(แต่เอ๊ะสึนะเองก็ซุ่มซ่ามเหมือนกันนี่นะ:เสียงเบา) เมื่อเทียบกับฝาแฝดอีกสองคนแล้วนายมันก็เป็นแค่เจ้าห่วยเท่านั้นแหละ " ผมฟังรีบอร์นร่ายยาว เอาจริงๆมันก็ถูกทั้งหมดนั้นแหละนะ แต่ว่าผมได้ยินแล้วนะรีบอร์นนายหาว่าผมซุ่มซ่ามแบบนั้นได้ยังไง เฮอะๆ

" ยัสคุงรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วมากินข้าวเช้าดีกว่านะ ไม่งั้นพี่กับซัสคุงจะไปโรงเรียนก่อนแล้วนะ " ผมพูดขึ้นให้ยัสคุงได้ยิน ซึ่งเจ้าตัวก็ดูจะมีปฏิกิริยาตอบเป็นอย่างดีด้วยการวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปในทันที ฮะๆน่ารักจริงๆเลยน้องชายของผม

" ถ้าไม่น่าช่วยเจ้าห่วยนั้นเลย ให้ตายสิ " รีบอร์นบ่นขึ้นเบาๆ

" ก็แหม ถ้าไม่ช่วยเขาเดี๋ยวก็ไปรร.สายกันพอดีนี่นา ...รีบอร์นจะเอาแกแฟหน่อยมั้ยละเดี๋ยวฉันชงให้เป็นการไถ่โทษเมื่อกี้ "

" อืม " พักหลังมานี่ดูรีบอร์นจะใจดีขึ้นยังไงแปลกไปก็ไม่รู้สิ แต่ก็ช่างเถอะไม่คิดมากจะดีกว่า...

หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าไปที่ครัวแล้วไปชงกาแฟมาให้รีบอร์น ปกติรีบอร์นชอบกินเอสเพรสโซ ไม่ก็กาแฟดำ แต่บางทีผมก็คิดว่ามันดูจะขมไปนะ เลยแอบเติมอะไรใส่เข้าไปในกาแฟที่ชงนิดหน่อย หลังจากนั้นก็เอาเปเสริฟ์ให้ถึงที่

" อร่อยดีนี่ " รีบอร์นพูดขึ้นหลังจากที่ดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง กาแฟที่ผมชงให้รีบอร์นก็คือเอสเพรสโซสูตรพิเศษผสมช็อกโกแลตนมไว้ข้างล่างนิดหน่อยเพื่อเพิ่มความหวาน(?) จริงๆมันน่าจะเพิ่มรสชาติที่ละมุนลิ้นมากกว่าละมั้ง เพราะกลิ่นของโก้โก้จะผสมไปกับความหอมของกาแฟอย่างพอดีๆ...

.
.
.

" ไปก่อนนะค่ะ/ครับคุณแม่ " พวกเราพูดกันก่อนจะเปิดประตูออกจากบ้านไป

ระหว่างเดินไปโรงเรียนอยู่ๆรีบอร์นก็พูดเรื่องที่ยัสคุงแอบชอบเคียวโกะจังขึ้นมา แล้วก็นั้นแหละหลังจากพูดจบ ยัสคุงก็ถูกรีบอร์นยิงกระสุนดับเครื่องชนใส่ อาเมนอีกรอบนะยัสคุง หลังจากนั้นซัสคุงก็เก็บกระเป๋าของยัสคุงขึ้นมา แล้วพวกเราก็เดินไปโรงเรียนด้วยกันโดยมีรีบอร์นตามมาด้วย

" รีบอร์น นายมาทำอะไรที่ญี่ปุ่นกันแน่น่ะ? " ผมถามขึ้นพลางหันหน้าไปหารีบอร์นที่กำลังเดินอยู่บนกำแพง

" ฉันมาที่นี่เพื่อทำงานตามคำสั่งรุ่นที่ 9 สองอย่าง " รีบอร์นตอบออกมาโดยไม่อิดออดอะไร

" งานอะไร? บอกได้มั้ย? "

" เรื่องแรกรุ่นที่9ให้ฉันมาฝึกฝนให้ฝาแฝดของเธอเป็นมาเฟียที่แข็งแกร่ง ส่วนอีกเรื่องคือให้มาปกป้องเธอ... " หืมอะไรนะ...ทำไมต้องมาปกป้องละ?

" หน้าของเธอตอนนี้เหมือนกำลังจะถามว่าทำไมฉันถึงต้องมาปกป้องเธอเลยนะ " นี้ฉันลืมไปได้ยังไงว่ารีบอร์นอ่านใจคนอื่นได้ ถึงจะไม่ทั้งหมดก็เถอะ

" แล้วเหตุผลละคืออะไร? "

" ดูเหมือนวาเรียตอนนี้กำลังไล่เก็บคนที่มีสิทธิที่ขึ้นเป็นบอสของวองโกเล่อยู่น่ะ " รีบอร์นพูดออกมาเสียงเรียบ " แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้หรอกนะเรื่องที่เธอถูกวางตัวให้เป็นบอสของวองโกเล่คนต่อไปแล้วน่ะ "

" อืม " ผมตอบกลับเบาๆเป็นเชิงรับรู้ ทำไมซันซัสถึงต้องไล่เก็บผู้มีสิทธิคนอื่นๆกันนะ เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ

" สึจังเป็นว่าที่บอสของมาเฟียเลยงั้นเหรอ? " ซัสคุงถามผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆเหมือนเรื่องที่พวกเราคุยกันอยู่คือเรื่องปกติที่คนทั่วไปเขาคุยกัน

" อ่าอืม...หืมซัสคุงไม่ตกใจเลยเหรอ? " ผมหันไปถามซัสคุง

" ก็ผมรู้เรื่องที่พี่เป็นมาเฟียแล้วต้องแต่เมื่อสามปีก่อน... แล้วก็รู้ด้วยว่าที่พี่ต้องเป็นมาเฟียก็เพื่อปกป้องพวกผมกับคุณแม่ให้ชีวิตกันได้อย่างคนปกติ ...แล้วถ้าผมเดาไม่ผิดพ่อเองก็เป็นมาเฟียด้วยสินะครับ " ซัสคุงพูดออกมา

" ไม่โกรธเหรอที่พี่ปิดบัง? "

" ไม่โกรธหรอกครับก็สึจังทำเพื่อพวกเรานี่นา " ซัสคุงส่ายหน้าแล้วพูด จากนั้นก็ดึงตัวผมเขาไปกอดไว้เบาๆ

ตอนแรกผมคิดว่าเขาจะโกรธซะอีกที่รู้ว่าผมปิดบังเรื่องนี้ไว้นานขนาดนี่ ผมดีใจจริงๆที่เขาไม่โกรธแต่ว่า...เป็นแบบนี้ดีแล้วงั้นเหรอ? ต้องลากน้องชายที่เฝ้าปกป้องมาอยู่ในวงการมาเฟียแบบนี้

ผมรู้สึกได้ถึงจิตสังหารแปลกๆ ดูเหมือนรีบอร์นจะเอาปืนขึ้นมาจ่อหัวของซัสคุงอยู่(?)

" เลิกกอดกันได้แล้ว รู้แล้วว่าเป็นพี่น้องที่รักกันมาก แต่ถ้ายังขืนมัวแต่กอดกันอยู่จะไปโรงเรียนสายเอานะ " รีบอร์นบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด(?)

" รีบไปกันเถอะ สึจังเดี๋ยวคนแถวนี้เขาจะฆ่าผมตายก่อนไปถึงโรงเรียน " หลังจากนั้นซัสคุงก็ดึงมือผมแล้วก็ออกวิ่งไปโรงเรียนด้วยกันทันที

เมื่อมาถึงก็เจอเข้ากับยัสคุงในสภาพดับเครื่องชนที่กำลังเอ่อ...สภาพรักกับเคียวโกะจังอยู่ สภาพดูไม่ได้เลยน้า ใส่กางเกงบ็อกเซอร์มาสารภาพรักสาวเนี่ย...

หลังจากนั้นฤทธิ์ของกระสุนดับเครื่องชนก็หมดลง เคียวโกะจังก็วิ่งหนีไปแล้วด้วย ตอนนี้เหลือแต่ยัสคุงที่ใส่บ็อกเซอร์ยืนอยู่หน้าโรงเรียน เรียกสายตาจากผู้คนได้มาก็เลยทีเดียวละ ผมเองก็เคยเจอสถานการณ์แบบนี้เหมือนกันสินะ -///- แค่คิดถึงก็อายแล้ว!!!

ซัสคุงเดินเข้าไปหายัสคุงแล้วยื่นกระเป๋านร.ให้ ส่วนผมเองก็เดินไปยื่นถุงใบหนึ่งให้ยัสคุงเช่นกัน ยัสคุงมองลงไปในถุงที่ผมยื่นให้ แล้วก็ก้มมองสภาพตัวเอง สลับกันไปมาจนกระทั่งมีเสียงของคนคนหนึ่งดังขึ้น

" คุณจะยืนเป็นชีเปลือยอยู่หน้าโรงเรียนอีกนานมั้ยครับ? " เสียงเย็นเหยียบของหัวหน้ากรรมการคุมกฏดังขึ้น

" ขอโทษครับ " พูดจบยัสคุงก็วิ่งหนีเข้าโรงเรียนไปในทันที

" ผมไม่ชอบการสุมหัว ถึงพวกคุณจะเป็นพี่น้องฝาแฝดกันแต่จะดีกว่านะครับถ้าคุณจะรีบๆเดินเข้าไปก่อนที่ผมจะขย้ำพวกคุณ " คุณฮิบาริหันมาพูดเสียงเรียบใส่ผม

ผมเลือกที่จะไม่ตอบแล้วก็จูงมือซัสคุงเข้าโรงเรียนทันที ที่ผมทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าเพราะผมกลัวคุณฮิบาริหรอกนะ แต่เพราะว่าผมยังไม่ค่อยอยากจะแสดงฝีมือจริงๆของผมสักเท่าไรต่างหากละ




2020.06.27 Saturday

ตอนนี้ก็แบบ...
พอดีโมเอะฮิเมะกำลังมัวแต่คิดว่าจะลงเรียนวิชาอะไรดีเทอมนี้ ก็เลยแทบจะยังไม่ได้แต่งตอนต่อไปเลย...ฮิๆไม่ใช่แค่ข้ออ้างนะ 
Console.WriteLine " โมเอะฮิเมะอยากบอกว่าหลังจากนี้อาจจะลงช้าหน่อยนะคะ " ;
ช่วงนี้น้องทูน่าจะค่อยๆสานสัมพันธ์กับบรรดาฮาเร็มทีละนิดๆ แล้วนะคะ
จะได้เวลาเตรียมไม้พายขึ้นมาพายแล้ว เย้ๆ(?)



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

249 ความคิดเห็น

  1. #223 knunkim (@kimmy1999k1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 17:33
    ถ้าแสดงปุ๊บมีคนติดปั๊บชัวร์5555...สงสารยัสจัง
    #223
    0
  2. #61 catDavil (@catDavil) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 17:44
    มีคนรับกรรมเเทน5555
    #61
    0
  3. #60 pimmadakiddee (@pimmadakiddee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 16:22

    เรียนยิงปืนกับรียอร์นแต่ได้ถึงถุงมือมาก็ต้องมีงงกันบ้าง555+
    #60
    0
  4. #59 Lactasoy (@Lactasoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:06
    มีเรืออะไรบ้างน้า~//จับไม้พายสั่นๆอย่างตื่นเต้น
    #59
    0
  5. #58 fugia (@fugia) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:47
    รอฉากสู้กับฮิบาริ
    #58
    0