[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 11 กลับญี่ปุ่นกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63

บทที่ 11 กลับญี่ปุ่นกันเถอะ

 

สถานที่โล่งๆและเต็มไปด้วยสีขาวโพลน นี่ผมกำลังฝันอยู่สินะ...?

 

" เดชิโม่... " เสียงของพรีโม่ดังขึ้นให้ได้ยิน

 

ผมวิ่งไปหาพรีโม่ในทันที

 

" ทั้งๆที่หนูรู้เรื่องพวกนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่หนูก็ยังไปช่วยเขาไม่ทัน สุดท้ายเขาก็ยังคงต้องเจอเรื่องเจ็บปวดเพราะมาเฟียพวกนั้นอีก ทำไมหนูถึงได้อ่อนแอขนาดนี้คะคุณปู่ " ผมระบายความอัดอั้นตันใจที่มีทั้งหมดให้พรีโม่ฟัง

 

พรีโม่เดินเข้ามาใกล้ๆผม แล้วดึงตัวผมเข้าไปกอดไว้ ก่อนใช้มือลูบหัวแล้วพูด

 

" เจ้าไม่ได้อ่อนแอเดชิโม่ เจ้าทำดีที่สุดแล้ว ไม่มีคนอ่อนแอที่ไหนจะสามารถทำเพื่อผู้อื่นแบบนี้ได้หรอกนะ " พรีโม่พูดน้ำเสียงอ่อนโยน

 

" ... "

 

" หากเจ้าคิดว่ายังแข็งแกร่งไม่พอ ก็จงฝึกตนให้มากขึ้นกว่านี้ "

 

.

.

.

 

พอลืมตาขึ้นมาจากความฝันก็พบกับคุณพ่อกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ผมจำได้ว่าก่อนหน้านี้ผมกำลังไปช่วยมุคุโร่คุงที่ซาเชียแฟมิลี่นี่นา แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อหลังจากนั้นนะ จำอะไรไม่ได้เลย

 

" สึนะตื่นแล้วเหรอลูก? " คุณพ่อถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

" หนูเป็นอะไรไปเหรอคะปะป๊า? "

 

" หมอบอกกับพ่อว่าที่ลูกไข้ขึ้น เพราะลูกระเบิดพลังไฟออกมาใช้มากเกินกว่าที่ขีดจำกัดร่างกายจะรับไว้... สรุปแล้วลูกทำอะไรลงไปกันแน่? แล้วไหนจะเรื่องซาเชียแฟมิลี่อีก ทำไมลูกถึงฝืนทำอะไรเกินตัวลงไปแบบนั้น? "

 

" หนู...ขอโทษค่ะ ถ้าหนูไม่ไปที่นั้นจะต้องมีเด็กอีกสักกี่คนกันคะที่ต้องถูกเอาไปทดลองจนตาย... หนูรู้ว่าสิ่งที่หนูทำมันผิด แต่หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไง หนูจะบอกให้คนอื่นช่วยก็คงจะไม่มีใครเชื่อ เพราะหนูเป็นเด็ก " ผมพูดออกมาทั้งหมดด้วยใจจริง รู้ว่าเป็นการพาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย แต่ถ้าผมไม่ทำแล้วใครจะทำ!!!

 

" ตอนนี้พ่อไม่รู้แล้วว่าการพาลูกมาโลกฝั่งนี้พ่อทำถูกหรือว่าทำผิด... "

 

เมื่อผมได้ยินแบบนั้นก็เก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป แล้วมันเป็นความผิดใครกันละ? ถ้าพ่อไม่เป็นที่ปรึกษานอกแก๊งตั้งแต่แรกผมก็คงไม่ต้องถูกลากมาอยู่ในวงการบ้าๆนี่

 

" ฮือๆ " อยากกลับญี่ปุ่นแล้ว ไม่อยากรับรู้เรื่องบ้าๆพวกนี้อีกแล้ว ทั้งๆที่ทำไปเพื่อ...แท้ๆ สรุปแล้วไม่ว่าจะตอนไหนผมก็เป็นคนผิดสินะ

 

" สึนะ... "

 

" หนูจะกลับญี่ปุ่น ไม่อยากอยู่นี่แล้ว อยู่ที่นี่ไม่ว่าจะทำอะไรเพื่อใครหนูก็เป็นคนผิด " ผมพูดจาเอาแต่ใจออกมาในที่สุด  

 

" โฮก " ไม่รู้ว่านัตสึออกมาตอนไหน เขามาอยู่ตรงหน้ากั้นระหว่างผมกับคุณพ่อ คุณพ่อดูมีสีหน้าตกใจ ที่อยู่ๆก็มีสัตว์โพล่ออกมา แถมสัตว์ที่โพล่ออกมาไม่ใช่สัตว์ธรรมดาด้วยเพราะมีไฟธาตุนภาที่แผลงคอและหางด้วย

 

" นัตสึไม่เป็นไร...สึนะไม่เป็นไรแล้วมานี่เถอะ " ผมยื่นสองแขนออกไปหานัตสึ นัตสึขู่โฮกใส่คุณพ่ออีกครั้งก่อนที่จะสะบัดก้นมาหาผม   เด็กคนนี้ยังเป็นเหมือนเดิมไม่มีผิด

 

" สึนะเด็กคนนี้คือ...? " คุณพ่อชี้นิ้วมาทางนัตสึที่อยู่ในอ้อมกอดของผม

 

" ...เกิดจากไฟธาตุนภาของหนูเองค่ะ  เขาชื่อนัตสึ " ผมบอกออกไปแบบคร่าวๆ

 

" สึนะพ่อขอโทษ...พ่อไม่ได้ตั้งใจจะว่าลูกว่าทำผิด แต่สิ่งที่หนูทำลงไปมันตราย คราวหลังพ่ออยากให้หนูคิดให้มากกว่านี้ ต่อให้ลูกจะมีสุดยอดลางสังหรณ์ที่สุดยอดแค่ไหนก็ตาม ในฐานะคนเป็นพ่อพ่อก็ไม่อยากให้หนูไปเสี่ยงอันตรายกับอะไรอยู่ดี "  

 

" แล้วหลังจากนี้... " ผมละไว้ไม่พูดต่อ

 

" พ่อจะส่งลูกกลับญี่ปุ่นพรุ่งนี้ " คุณพ่อบอกออกมา

 

ผมพยักหน้าตอบรับ " ปะป๊า...หนูยังมีอีกเรื่องที่อยากให้ช่วยค่ะ "

 

" ??? "

 

" ช่วยตามหาชิม่อนแฟมิลี่ให้หนูทีได้มั้ยคะ? " ผมบอกสิ่งสุดท้ายที่ยังค้างอยู่ในใจออกมา เรื่องในอดีตที่สมควรแก้ไขนอกจากเรื่องโกคุเดระคุง เรื่องมุคุโร่แล้วก็มีเรื่องของชิม่อนแฟมิลี่นี่แหละที่จำเป็นต่อแก้ไข

 

" ได้พ่อรับปากว่าแต่ทำไมอยู่ๆลูกที่พูดชื่อแฟมิลี่นี้ออกมา " คุณพ่อเริ่มสงสัยแล้วสิ  จะแถยังไงดีเนี่ย...อ๋อนึกออกแล้ว

 

" คุณปู่ขอร้องหนูมาอีกทีในฝันน่ะคะ ท่านบอกว่าชิม่อนแฟมิลี่เป็นพันธมิตรกับวองโกเล่มานานท่านก็เลยอยากรู้ว่าตอนนี้แฟมิลี่นั้นตอนนี้จะเป็นยังไง " ผมแถออกไปขนานใหญ่

 

" ลูกฝันถึงรุ่นที่ 1 อีกแล้วเหรอ? "

 

ผมพยักหน้างึกๆ อันนี้ไม่ได้โกหกนะเอ้อ พึ่งฝันจริงๆ นี่ถ้าคุณปู่ออกมาให้เห็นตัวได้คงความแตกไปแล้วว่าเราแหลไปเยอะแค่ไหน  > <

 

หลังจากนั้นคุณพ่อก็เดินออกจากห้องไป โดยไม่ถามอะไรอีก

 

" กรี๊ว~ " นัตสึร้องออกมาเบาเรียกสติของผม

 

" นัตสึขอบคุณมากนะที่อุตส่าห์ออกมาเพราะกลัวฉันเป็นอันตราย แต่หลังจากนี้อย่าพึ่งออกมาสักพักนะ ไว้กลับญี่ปุ่นเมื่อไหร่จะให้ออกมาทุกวันเลย " ผมพูดกับนัตสึ ซึ่งนัตสึเองก็ตอบรับเป็นอย่างดีแล้วหายกลับเข้ากล่องไป

 

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะให้นัตสึปรากฏตัวออกมาหรอก ไม่งั้นเรื่องคงจะยุ่งยากขึ้น ดีที่คนที่เห็นเมื่อกี้เป็นคุณพ่อ

 

.

.

.

 

ณ สนามบิน

 

วันนี้ผมกำลังจะเดินทางกลับญี่ปุ่นแล้ว คุณพ่อก็เลยมาส่งขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของวองโกเล่ด้วยตัวเอง อันนี้ก็นับว่าปกติละนะ แต่ที่ไม่ปกติก็คือบรรดาสมาชิกวาเรียที่ตามมาส่งผมเนี่ยแหละ

 

ซันซัสเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับกล่องของขวัญกล่องหนึ่ง นี้มันอะไร(?)เราสนิทกันจนให้ของขวัญกันแล้วเหรอ?

 

ผมรับกล่องมาแล้วเปิดในทันที ภายในนั้นเป็นตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง... ที่แท้คนที่ซื้อตุ๊กตาอีกตัวที่เหมือนกับตัวนั้นของผมไปก็คือซันซัสเองสินะ ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำอะไรที่ไม่เข้ากับบุคคลิกของตัวเองแบบนี้ได้

 

ผมยิ้มออกมาแล้วยื่นมือไปหาซันซัส เหมือนเขาจะรู้ว่ายื่นมือมาแบบนี้แปลว่าให้อุ้ม เขาจึงอุ้มผมขึ้นมา  

 

" พี่ซันซัสก้มหน้าลงมาหน่อย " ผมพูดออกไปเบาๆ

 

ซันซัสก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ผมจึงยื่นหน้าขึ้นไปหอมแก้มของเขาดังฟอด แล้วพูดต่อว่า " ขอบคุณนะคะพี่ซันซัสสำหรับของขวัญ "  ในฐานะพี่น้องทำแบบนี้คงไม่ผิดสินะ?

 

' ฟึ่บ ' อะหืม? นี่มันอะไรทำไมรู้ตัวอีกทีผมก็มาอยู่กับคุณพ่อแล้วละ ดูเหมือนคุณพ่อจะอยากให้หอมแก้มบ้างเลยยื่นหน้าออกมาหาผม ผมก็เลยจัดให้สักสองฟอด ก็แหมพ่อลูกกันนี่นา

 

หลังจากนั้นก็ขึ้นเครื่องบินไป พร้อมกับลูกน้องที่เป็นบอดี้การ์ด

 

.

 

" คุณหนูครับ คุณหนูสึนะโยชิถึงญี่ปุ่นแล้วนะครับ " ผมตื่นขึ้นมาแล้วตามบอดี้การ์ดลงจากเครื่อง

 

หลังจากที่รอพวกนั้นจัดการเอกสารแล้ว พวกเขาก็พาผมไปส่งที่บ้าน

 

" คุณหนูสึนะโยชิ ท่านอิเอมิสึสั่งให้พวกเราคอยอยู่ปกป้องคุณหนูที่ญี่ปุ่นครับ "

 

ผมหันหน้าไปมองเขา

 

" ถ้าอย่างงั้นหลังจากนี้ความปลอดภัยของหนูแล้วก็ครอบครัวก็ขอฝากไว้ที่พี่ชายแล้วนะคะ " ผมพูดและยิ้มให้เหล่าบอดี้การ์ด ก็นะพวกเขาต้องทำงานตามหน้าที่นี่นา จะไล่ให้กลับไปก็คงไม่ดี

 

" แต่ว่าถ้าไม่มีคำสั่งของหนูห้ามเข้ามาวุ่นวายหรือโพล่หน้าออกมาให้คนในบ้านคนอื่นเห็นเด็ดขาดเลยนะคะ " ผมพูดออกไปเสียงเย็น

 

" Yes , my lady. " พูดจบแล้วบอดี้การ์ดก็หายไปจากสายตา เดี๋ยวนี้บอดี้การ์ดของแฟมิลี่เป็นนินจากันสินะ? แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...

 

ผมหันไปจะกดกริ่งหน้าบ้าน แต่ก่อนที่จะได้กดประตูก็เปิดออกมาซะก่อน พร้อมกับร่างสองร่างที่พุ่งตรงเข้ามากอดผม

 

" สึจังยินดีต้อนรับกลับ " x2

 

" กลับมาแล้วนะซัสคุงยัสคุง เรารีบเข้าบ้านกันเถอะ พี่มีของมาฝากด้วยนะ " ผมบอกกับฝาแฝดทั้งสองคน

 

พวกเราสามคนเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน สิ่งแรกที่ผมอยากทำหลังจากกลับมาบ้านก็คือ อาบน้ำ แต่ก่อนจะไปอาบน้ำก็ต้องไปบอกคุณแม่ก่อนละนะ

 

" มะม๊าหนูกลับมาแล้วค่ะ " ผมทำการวิ่งเข้าไปกอดที่ขาคุณแม่

 

" สึจังกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ ยินดีต้อนรับกลับนะ " คุณแม่พูดแล้วลูบหัวของผม สำหรับผมแล้วการที่เป็นเด็กนั้นมีข้อดีอยู่ไม่กี่อย่าง ซึ่งข้อดีอย่างหนึ่งที่สำคัญเลยก็คือ การที่เราเป็นเด็กไม่ว่าจะกระโดดหรือวิ่งไปเกาะขาใครเพื่อออดอ้อนก็ไม่ผิดยังไงละ

 

" งั้นวันนี้มะม๊าทำของโปรดของสึจังดีกว่าเนอะ ดีมั้ยซัสคุงยัสคุง " คุณแม่ถามพวกเราสามคน

 

" ดีครับ " x2

 

" ถ้างั้นก่อนอื่นก็ไปอาบน้ำกันก่อนนะ ตกลงมั้ย? "

 

" ตกลงค่ะ/ครับ " พวกเราสามคนประสานเสียงกันตอบ แล้วก็พากันเดินไปที่ห้องอาบน้ำ

 

แต่แล้วยัสคุงก็สะดุดขาตัวเองแล้วล้มลง ทำให้ผมและซัสคุงสะดุดยัสคุงแล้วล้มตามๆกันลงไป  เฮ่อ...!ให้ตายสินี่สินะ ไม่ว่าจะชาติไหนก็ยังซุ่มซ่ามอยู่ดี

 

พวกเราเข้าไปอาบน้ำพร้อมกันทั้งสามคน กับอีกหนึ่งตัว ใช่แล้วอีกหนึ่งตัวที่ว่าก็คือนัตสึนั้นเอง ตอนแรกยัสคุงก็กลัวนัตสึมาก แต่พอเห็นว่านัตสึเล่นกับผมและซัสคุง ยัสคุงก็เริ่มจะเล่นกับนัตสึบ้าง

 

หลังอาบน้ำเสร็จผมก็หยิบไดร์เป่าผมมาเสียบปลั๊กแล้วเป่าผมให้ฝาแฝดทั้งสองคน แต่เมื่อผมจะเป่าผมตัวเองต่อนั้นซัสคุงก็มาแย่งเอาไดร์ไปแล้วเป็นคนเป่าผมให้กับผมแทน ส่วนยัสคุงก็คอยหวีจัดทรงให้ ผมเนี่ยมีน้องชายฝาแฝดที่น่ารักจริงๆเลยน้า~

 

หลังเป่าผมเสร็จพวกเราก็ไปนั่งกินข้าวด้วยกัน พร้อมกับคุณแม่ ช่างเป็นวันเวลาที่มีความสุขจริงๆ อยากจะให้เวลานี้คงอยู่ต่อไปนานๆจังเลยน้า

 

.

.

.

 

แต่ก็นั้นแหละมันคงจะเป็นไปไม่ได้หรอกจริงมั้ย? เพราะการเวลานั้นมันไหลไปเรื่อยๆนี่นา

 

 

 

เป็นตอนที่มาแบบมึนๆแล้วก็จะจากไปแบบมึนๆ

บางทีก็แอบคิดว่าทำไมตัวโมเอะฮิเมะถึงแต่งให้น้องทูน่าอ่อยเก่งแบบนี้นะ555

ก็นั้นแหละน้า...

ตอนหน้าจะเข้าสู่ช่วง time skip แล้วเย้ๆ???

ต่อไปบรรดาพี่หมี(?)ทั้งหลายจะไม่เสี่ยงคุกกันอีกต่อไปแล้ว แต่คู่แข่งจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแทน555

แต่ว่าคู่ฝาแฝดจะไม่เกิดการ3pเด็ดขาดเพราะมันค้ำคอเกินไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

264 ความคิดเห็น

  1. #57 catDavil (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 20:38
    ตกปายยยหลายคนนเเล้วว
    #57
    0
  2. #56 Chanamon.. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 20:16
    อร้ายป๋าซันนนนนนนความน่ารักนี้มันอะไรกันนน
    #56
    0
  3. #55 LukiMemory (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:43
    รอนะคะ
    #55
    0
  4. #53 pimmadakiddee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:07

    สึจังต้องระวังมากกว่านี้แล้วล่ะ...มีคนหลงมากมาย//แต่เชียร์เกือบทุกเรือ คง...ไม่ผิดหรอก(มั้ง?)
    #53
    0
  5. #52 Nosomi yuma (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:05
    ชอบค่าาาชอบบบบ
    #52
    0