[ Fic KHR ] All(fem 27)

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 เหตุเกิดเพราะxxxxx

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

บทที่ 9 เหตุเกิดเพราะxxxxx

 

หลังจากที่ได้แนะนำตัวกับเบี้ยงกี้และโกคุเดระคุงอย่างเป็นทางการ(?)แล้ว คุณพ่อที่ตั้งใจมารับผมไปเที่ยวอยู่ๆก็มีงานที่ต้องจัดการเข้ามาอย่างกระทันหันซะอย่างนั้น สุดท้ายผมก็เลยได้กลับมาที่ปราสาทวาเรีย พร้อมซันซัสแล้วก็สควอโล่

 

ก่อนจะกลับนั้นก็ได้แอบเห็นคุณพ่อทำหน้าเศร้าที่ไม่ได้ไปเที่ยวกับผมด้วยละ ส่วนซันซัสแล้วก็สควอโล่เองก็ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทำไม แต่ก็ปล่อยเขาไปเถอะเพราะตอนนี้ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคิดเยอะเลยละ

 

หลังจากกลับมาถึงปราสาททั้งซันซัสและสควอโล่ก็ออกไปทำงานทันที วันนี้ปราสาทดูค่อนข้างเงียบ เพราะสมาชิกวาเรียล้วนออกไปทำงาน ผมก็เลยเดินไปห้องครัวเพื่อหาขนมและขึ้นมากินบนห้องนอน อย่างเงียบสงบ

 

เรื่องของโกคุเดระคุงนั้นทุกอย่างจบลงได้ด้วยดี ด้วยการช่วยเหลือของคุณพ่อ แต่นั่นก็กลับทำให้ผมรู้สึกดีและรู้สึกแย่ไปในเวลาเดียวกัน ถ้าเกิดว่าอดีตที่ผมเคยรู้นั้นทำให้เกิดบทสรุปแบบนั้น แล้วเมื่อผมเปลี่ยนมันบทสรุปที่เกิดขึ้นมาจะเป็นแบบไหนกัน ถ้าให้พูดมันก็ต่างอะไรกับทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกเลยสักนิด

 

ถ้าหากผมรู้อนาคตบ้างสักเล็กน้อยก็คงจะดีสินะ จะได้ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจแบบนี้ เฮ่อ...!

 

" เฮ่อ!!! " หลังจากที่ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่เจ็ด ก็พลันเกิดฝุ่นควันฟุ้งขึ้นในอากาศรอบๆ เมื่อควันจากลงก็ปรากฏสภาพของห้องนอนที่บ้านในญี่ปุ่นขึ้นในสายตา

 

" สึนะ...สึนะ " เสียงเด็กคุ้นๆหู ดังขึ้นใกล้ๆปรากฏบุคคลที่น่าจะยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำในตอนที่ผมอายุสี่ขวบ ไอ้เด็กที่อยู่ตรงหน้าของผมคนนี้ เสื้อผ้าลายวัวสีขาวดำ ทรงผมฟูฟ่อง

 

" แรมโบ้!!! " ผมพูดออกไปเสียงดังฟังชัด นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย อย่าบอกว่าเพราะบาซูก้าทศวรรษสินะ

 

" แงๆคุณแรมโบ้ไม่ได้ตั้งนะ " แรมโบ้ร้องไห้ออกมาไม่หยุด นี้มันไม่ตั้งใจบ้านไหนของมันฟะ ถ้าแกไม่ได้ตั้งใจจริงๆแล้วทำไม บ้าซูก้ามันถึงมาหล่นอยู่ข้างตัวผมแบบนี้!!!

 

ทูน่าปวดหัว!

 

" เลิกร้องไห้ได้แล้วฉันไม่โกรธแล้ว " ผมบอกออกไปเพื่อให้แรมโบ้หยุดร้องไห้

 

" ทำไมสึนะตัวเล็กลงอะ? " แรมโบ้ถามด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

 

" คุณแรมผิดไปแล้วแงๆ " แรมโบ้ร้องไห้จ้ารอบสอง โอ้ยใครก็ได้ขอคนที่คุยรู้เรื่องโพล่มาหาฉันทีพลีส!!!

 

เหมือนเสียงร้องไห้ของแรมโบ้จะทำให้มีคนเดินมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น และคนที่เดินเข้ามาก็คือ...

 

" ซัสคุง? " ผมพูดถามออกไปเมื่อได้เห็นหน้าของคนที่เข้ามาดู

 

" สึจัง? "  หลังจากถามเสร็จก็ตามมาด้วยอ้อมกอดของเจ้าตัว จะหายใจไม่ออกแล้วใครก็ได้เอาซัสคุงออกไปที

 

" แค่กๆ "

 

" อ๊ะผมขอโทษนะสึจัง พอเห็นสึจังเป็นเด็กแล้วมันอดใจไม่อยู่น่ะ " ซัสคลายอ้อมกอดที่รัดแน่นเมื่อกี้ออก

 

" ว่าแต่ทำไมสึจังถึงได้ตัวเล็กลงเหลือแค่นี้ละ? " ซัสคุงถามขึ้น

 

ผมจึงชี้ไปที่บาซูก้าทศวรรษ

 

" มันเสียนะอยู่น่ะครับ เหมือนเมื่อวานจางนีนิจะมาที่บ้าน แล้วก็เอาบาซูก้าทศวรรษไปปรับปรุงจนมันเสีย " ซัสคุงพูดด้วยเสียงสบายๆ

 

" ใครอนุญาตให้จางนีนิจับต้องอะไรมั่วซั่วแบบนี้เนี่ย!? " ผมพูดออกไปด้วยอาการโมโหเล็กน้อย

 

" ว่าแต่ปกติบาซูก้าทศวรรษจะสลับตัวตนของคนที่ถูกยิงกับตัวตนในอีกสิบปีข้างหน้าไม่ใช่เหรอครับ?  แล้วทำไมสึจังในอนาคตถึงตัวหดลงเหลือตัวแค่นี้ละ? "

 

" ฉันไม่ได้มาจากสิบปีข้างหน้า แต่ฉันมาจากเมื่อสิบปีก่อน " ผมบอกซัสคุงไปตรงๆ  ซึ่งซัสคุงก็ทำหน้าตกใจสุดขีด

 

" ถ้างั้นก็แย่นะสิครับ ผมจะรีบไปบอกรีบอร์นเดี๋ยวนี้แหละครับ " พูดจบซัสคุงก็วิ่งออกจากห้องไปทันที หันกลับมามองแรมโบ้ก็ยังคงร้องไห้อยู่ ให้ตายเถอะไม่ว่าหน้าไหนก็ไม่ได้เรื่องสักคน

 

ผมมองไปรอบๆห้องของตัวเองในอีกสิบปีข้างหน้า ก็พบเข้ากับปืนพกขนาดเล็กสองกระบอก ผมจึงหยิบมันขึ้นมาดูก็พบว่าภายในไม่ได้มีกระสุนปืนบรรจุอยู่เลย เป็นเพียงปืนเปล่าๆซึ่งมีน้ำหนักเบา เมื่อผมเห็นดังนั้นก็เลยหยิบมันมาด้วยกระบอกหนึ่ง  ก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยไม่ลืมที่จะหยิบบาซูก้าทศวรรษเจ้าปัญหานั้นติดมือมาด้วย

 

ถ้าจำไม่ผิดคนที่น่าจะช่วยผมดูอาการสิ่งของเจ้าปัญหานี้ได้ก็น่าจะเป็นโชอิจิคุงสินะ ถึงจะไม่มั่นใจก็เถอะ แล้วจะหาตัวได้ที่ไหนละ? เอาเป็นว่าเดินหาไปทั่วๆเท่าที่จะจำได้ก่อนก็แล้วกัน

 

ผมเดินไปเรื่อยๆจนถึงสวนสาธารณะ ซึ่งที่นั้นก็ทำให้ผมพบเข้ากับคนที่ไม่น่าจะอยู่ที่ญี่ปุ่นตอนนี้ อดีตสมาชิกของมิวฟีโอเล่ในชาติก่อน ช่าง(?)ที่เป็นคนช่วยปรับปรุงเอ็กซ์เบิร์นเนอร์ให้กับผม สปาน่า

 

ผมเดิมจ้ำเข้าไปหาเขาในทันที และร้องเรียกชื่อ

 

" สปาน่า! " สปาน่าหันมามองจากบนลงล่าง แล้วก็ร้องอ๋อออกมาเบาๆ

 

" วองโกเล่ที่มาจากเมื่อ10ปีก่อนสินะครับ " ทำไมถึงรู้ละ!!!

 

" ไม่ต้องทำหน้าตกใจแบบนั้นก็ได้ ผมแค่มองจากสภาพของคุณ แล้วก็บ้าซูก้าทศวรรษที่แบกมา แล้วเดาเอา " อ๋อแบบนี้นี่เอง

 

" แล้วสปาน่ามาทำอะไรที่ญี่ปุ่นกันละ? " ผมถามออกไป

 

" ผมเอาของมาให้คุณนะครับ เหมือนตัวคุณในอีกสิบปีข้างหน้าจะรู้อยู่แล้วว่าคุณจะถูกสลับตัวกับเธอมาที่นี่ เธอจึงได้ฝากของผมไว้ให้กับคุณ "

 

ผมมองสปาน่าด้วยสีหน้าตกใจ นี่ตัวผมในอนาคตรู้อยู่แล้วเหรอว่าวันนี้เราจะสลับตัวกัน...คิดไม่ถึงเลยจริงๆ

 

สปาน่าเอาอมยิ้มทำมือที่เจ้าตัวชอบทำไว้กินเล่นมายัดใส่ปากของผม รสชาติของมันทั้งหอมทั้งหวาน

 

" ยิ้มแบบนั้นนั่นแหละดีแล้วละครับ รอยยิ้มเหมาะกับวองโกเล่มากว่าการขมวดคิ้วตั้งเยอะ " สปาน่าพูดพลางยิ้มออกมาน้อย

 

>///< โอ๊ยเขินนี่สปาน่าเขาจงใจใช่มั้ยเนี่ย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ดีต่อหัวใจเอาซะเลย!!!

 

" นี่ครับของที่วองโกเล่ฝากผมให้ส่งถึงมือคุณ " สปาน่ายื่นกระเป๋าสะพายใบเล็กมาให้ผม

 

" ของในนี้คือ...? " ผมถามขึ้นความสงสัย แต่จะเปิดตอนนี้ก็กระไรอยู่นี่นะ

 

" นั่นเป็นของของวองโกเล่ครับ กลับไปถึงอดีตแล้วค่อยลองเปิดดูนะครับ "

 

ผมแขวนกระเป๋าสะพายไว้กับตัวทันที เพื่อที่ตอนกลับมันจะติดตัวผมไปด้วย  

 

" วองโกเล่คุณจะว่าอะไรถ้าผมจะทำผมให้คุณใหม่   " ผมมองผมเปียของตัวเองที่ถักมาก่อนจะออกจะออกจากปราสาทคาสเทลโล่ มันหลุดๆลุ่ยๆไม่เหลือสภาพเลยสักนิด

 

ผมพยักหน้าแล้วขยับไปนั่งใกล้ๆสปาน่าเพื่อให้เขาทำผมให้ใหม่ เขาค่อยๆใช้มือสางผมของผมเบาๆแล้วถักเปียคาดเส้นเล็กๆไว้ด้านหลัง ก่อนจะเอาเครื่องประดับอะไรสักอย่างมาติด(?)ที่ผมของผม

 

" ไปทานขนมด้วยกันหน่อยมั้ยครับวองโกเล่? " สปาน่าพูดชวนขึ้น

 

ผมพยักหน้าตอบรับ และพวกเราก็มานั่งกันอยู่ที่ร้านเค้กแห่งหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดที่นี่เป็นร้านเค้กชื่อดังที่เคียวโกะจังกับฮารุเคยซื้อเค้กมาฝาก

 

เมื่อถึงโต๊ะนั่งผมก็ทำการสั่งเค้กกับพี่สาว(?)พนักงานทันที " เอาสตอเบอรี่ช็อตเค้กแล้วก็โกโก้เย็นค่ะ "

 

" ผมเอาเค้กช็อกโกแลตแล้วก็กาแฟดำครับ " สปาน่าพูดขึ้น

 

สักพักเค้กและเครื่องดื่มก็ถูกนำมาเสริฟ์ ผมใช้ส้อมตัดเค้กแล้วจิ้มกิน ' งั่มๆ ' หวานอร่อยดีจังแฮะ ชอบจัง

 

หลังกินเค้กหมดชิ้นก็ทำการดูดโกโก้เย็น ว้าว!เข้ากันสุดๆ ว่าแต่อยากกินอีกอะเอาไงดีสั่งเพิ่มดีมั้ย? แต่ผมไม่ได้เป็นคนจ่ายนี่น้า เอาไงดี...

 

หลังจากที่คิดไม่ตกก็มีจานเค้กเลือนมาหยุดอยู่ตรงหน้า เค้กช็อกโกแลตนี่น้า สปาน่ายกให้เหรอ? ผมเงยหน้าขึ้นไปมองสปาน่า

 

" อยากกินก็กินเลย ผมยกให้ถือว่าวันนี้ผมตอบแทนที่วองโกเล่อุตส่าห์ออกมาเดทกับผม " ???อะไร....นี่คืออะไร

 

หลังจากนั้นก็มีมือยื่นมาเช็ดที่มุมปากของผมที่เลอะจากการกินเค้ก

 

' เพล้ง '

 

เสียงของแก้วน้ำหล่นแตก ทำให้ผมหันไปมองในทันที ก่อนจะมีกระสุนยางที่ยิงมาใส่สปาน่า ด้วยความมือไว้ผมจึงหยิบปืนเปล่าที่พกมาขึ้นมาเล็งใส่เปลวไฟแทนกระสุนแล้วยิงออกไป

 

" ชิ! เธอจะช่วยมันทำไมเนี่ย? " รีบอร์นพูดขึ้นด้วยความอารมณ์เสีย เหมือนว่าจะมากลับซัสคุง

 

ซัสคุงหันไปจ้องหน้าสปาน่าและบ่นออกมา " คุณสปาน่าสิ่งที่คุณกำลังอยู่เขาเรียกว่าการขี้โกงนะครับ "

 

ขี้โกง?เรื่องอะไร?ก่อนที่จะได้ถามอะไรออกไปจู่ๆก็เกิดควันปริศนาขึ้นอีกแล้ว! เมื่อควันจากลงก็พบกับห้องที่คุ้นเคยอีกครั้ง กลับมาแล้วสินะโลกปัจจุบันสำหรับผม

 

ทำการเปิดกระเป๋าสะพายใบเล็กขึ้นมาทันที ภายในนั้นมีของอยู่สามอย่าง และจดหมายไม่สิกระดาษที่ถูกเขียนแล้วพับเป็นสี่เหลี่ยมๆมากกว่าอยู่

 

ทำการหยิบกระดาษใบนั้นออกมาอ่านในทันที

 

' ถึงผมในอดีต

       คงจะสงสัยสินะว่าพอเปลี่ยนสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้วจะเกิดอะไรตามมา จะเป็นเหมือนอย่างที่ทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกว่ารึเปล่า? ก็คงต้องบอกว่าใช่ละนะ เรื่องบ้างเรื่องเปลี่ยนไปจริงๆ สิ่งที่ผมในตอนนี้ยืนยันได้มีอยู่สามอย่าง

- จะไม่เกิดคดีเปลเด็กขึ้น

- มุคุโร่ไม่ได้เป็นศัตรูกับเราแล้ว เพราะ...*****...

- แต่ศึกชิงแหวนยังคงเกิดขึ้นอยู่ แต่เหตุผลที่ทำให้เกิดก็คือ xxxxx

ปล.ผมบอกได้เพียงเท่านี้แหละ ส่วน*****,xxxxx ก็ไปคิดเอาเองแล้วกันว่าคืออะไร แต่ผมก็ยังขอยืนยันสิ่งสุดท้าย ' จงทำตามในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง '

                                  ตัวผมในอนาคต                    '

 

เหตุผล ***** มันเป็นเหตุผลแน่เหรอเนี่ย เฮ่อให้ตายเถอะ!!! แต่ก็สบายใจกว่าเดิมเยอะเหมือนกันนะ ขอบคุณนะตัวผมในอนาคต

 

ผมหยิบของอีกสามอย่างออกมา แหวนที่มีหัวแหวนเป็นออเรนจ์สปิเนล(พลอยสีส้ม) อาวุธกล่อง(?) แล้วก็อย่างสุดท้าย ตลับยาเม็ดที่จะเปลี่ยนให้อยู่ในสถานะไฮเปอร์โหมดได้

 

ผมหยิบแหวนขึ้นมาใส่ เปลี่ยนความปรารถนาที่อยากปกป้องพวกพ้องให้การเป็นเจตนารมณ์อันแรงกล้า ไฟธาตุนภาถูกจุดขึ้นผมหยิบกล่องขึ้นมาแล้วเอาเปลวไฟใส่เข้าไปในทันที

 

" กรู้ว~ " เสียงของสัตว์ดังขึ้นพร้อมทั้งการปรากฏตัวของสิงโตธาตุนภา

 

" นัตสึ!!! " ผมเผลอตะโกนออกมาเสียงดัง

 

 

 

ตอนนี้มันช่าง 4827 จริงๆ555

R เองก็เริ่มอาการ...ด้วย

ว่าแต่สิ่งที่ซัสคุงบอกว่าสปาน่าของเราขี้โกงนี่มันยังไงน้า~

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

264 ความคิดเห็น

  1. #165 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 20:38
    เอะ!?อย่าทิ้งปมแบบนี้สิ
    #165
    0
  2. #33 LukiMemory (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 18:19
    รอนะคะ
    #33
    0
  3. #32 Chanomon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 13:15
    เอ็นดูว์~~~~~~~
    #32
    0
  4. #31 Ghyyh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:35

    จากชิงเเว้นจะกลายเป็นชิงนางสิน่ะ(●´∀`)ノ♡

    #31
    0
  5. #30 pimmadakiddee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 11:07

    ...เดาไม่ถูกกันเลยทีเดียวว่าจะเป็นยังไงต่อไป!? แต่ที่แน่ๆน้องสึนะน่าร๊า~~~ก
    #30
    0
  6. #29 Nosomi yuma (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 11:02
    น้องก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเดิม
    #29
    0