สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 75 : เรื่องใหญ่ 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 พ.ย. 63

เกินครึ่งเดือนแล้วที่เรื่องลิขสิทธิ์ของ Wish 1 ถูกเปิดเผย แต่ขวัญจิราก็ยังไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรกับบริษัทโทรศัพท์มือถือทั้งสองแห่ง หลังจากวันนั้นเธอไม่ได้ติดต่อกับรัฐเขตอีก จะมีก็แต่เลขาและน้องสาวของเขาเท่านั้นที่พอได้โทรหาอยู่บ้าง แต่หญิงสาวก็ไม่ได้แพร่งพรายเรื่องสะเทือนใจเธอให้ทั้งคู่ได้รู้

ส่วนพัทธดนย์ก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรจาก Wish และไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลย แต่ถ้าจะบอกว่าเขาใช้ชีวิตตามปกติก็คงได้แค่ในช่วงแรกเท่านั้น เพราะพักหลังมานี้ เขาดูมีท่าทีแปลกๆ เหมือนคนกำลังครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา และหากโทรหาเขาในตอนกลางคืนก็มักจะติดต่อไม่ได้

ยิ่งมาวันนี้ยิ่งแปลกหนักขึ้นไปอีก เพราะอยู่ๆ พัทธดนย์ก็บอกให้เธอเตรียมบัตรประชาชนและทะเบียนบ้านมาด้วย โดยบอกเหตุผลว่าจะต้องใช้ประกอบการเซ็นเอกสารราชการบางอย่าง แต่ก็ไม่ยอมบอกว่าคืออะไร จนกระทั่ง...

“จดทะเบียนสมรสครับ” จอมเวทหนุ่มกล่าวแก่นายทะเบียนที่สำนักงานเขต พร้อมฉุดมือของคนที่มาด้วยกันให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเขา

“หา!” ขวัญจิรางงเป็นไก่ตาแตก หูดับกะทันหัน “เดี๋ยวๆ คุณดนย์นี่มันอะไรกัน”

“ก็ผมบอกไว้แล้วนี่ว่ามีเอกสารจะให้คุณเซ็น”

“แต่จดทะเบียนสมรสไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ มันมีผลทางกฎหมาย”

“เพราะอย่างนั้นไง ผมถึงต้องการจะจด”

“แต่หนมยังไม่...”

คำค้านของหญิงสาวถูกสกัดด้วยความอึดอัดของนายทะเบียนรุ่นคุณป้า “ทั้งสองคนไปตกลงกันให้แน่นอนก่อนไหมคะ แล้วค่อยมายื่นเรื่องใหม่”

ชายหนุ่มหันมายิ้มอย่างเกรงใจพลางว่า “ตกลงกันดีแล้วครับ ยังไงก็จดแน่นอน เชิญคุณเจ้าหน้าที่เตรียมเอกสารต่อเลยครับ”

“เดี๋ยวสิ...หนมไปตกลงตอนไหน”

พัทธดนย์บีบมือหญิงสาวเพื่อบอกให้เธอรับฟังเขา “ผมขอร้องให้คุณช่วยเซ็นไปก่อนได้ไหมขนม แล้วเดี๋ยวผมจะบอกว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้”

ขวัญจิรายอมหยุด ไม่โวยวายหรือพูดอะไรอีก แต่สีหน้านั้นบึ้งตึงจนชายหนุ่มอ่อนใจ สงสัยคงจะงอนหรือไม่ก็เคืองเขาอยู่ และแน่นอนว่าเธอคงไม่ยอมให้ความร่วมมือตามที่เขาของ่ายๆ แน่

“ตกลงว่าน้องผู้หญิงเต็มใจจะจดทะเบียนสมรสหรือเปล่า” นายทะเบียนถึงกับส่ายหัวที่คู่รักข้าวใหม่ปลามันเหมือนจะยังตกลงกันไม่ได้

คนถูกถามยังคงนิ่งเงียบ จนชายหนุ่มต้องเป็นฝ่ายตอบให้ “เขาโกรธผมน่ะครับ เมื่อคืนผมคงรุนแรงกับเขาไปหน่อย แต่ผมก็ตั้งใจแสดงความรับผิดชอบโดยการพามาจดทะเบียนนี่แหละ”

ขวัญจิราอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเขาจะสร้างเรื่องชวนให้คุณป้านายทะเบียนคิดลึกถึงขนาดยิ้มอย่างเขินแทน แต่คนเจ้าเล่ห์ไม่สะทกสะท้าน ยังลอยหน้าทำตาหวานเชื่อมส่งให้เธอเสียอีก

“ที่รัก ผมขอโทษนะครับ แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะรักคุณจริงๆ จดทะเบียนสมรสกับผมเถอะนะ แค่เซ็นแกร๊กเดียว ไม่เจ็บเหมือนเมื่อคืนหรอก”

คนถูกออเซาะประมวลผลสิ่งที่ได้ยินอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นนายทะเบียนทำหน้าฟินกว่าเดิม ก็เริ่มคิดไปในเชิงสองแง่สองง่ามแล้วเลือดก็สูบฉีดขึ้นหน้า “หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะคุณดนย์ คนอื่นเข้าใจผิดหมดแล้ว”

“อยากให้ผมหยุด คุณก็เซ็นสิ ถ้าไม่ยอมเซ็นผมก็จะพูดอยู่แบบนี้แหละ” พัทธดนย์กระซิบ อมยิ้มขำๆ ด้วยไม่รู้ว่าคนที่หน้าแดงแจ๋นั้นโกรธหรืออาย

“คุณ...” 

ขวัญจิราเห็นพ่อตัวดียักคิ้วหลิ่วตาอย่างเป็นต่อก็รู้ว่าเขาพร้อมจะทำอย่างที่พูดจริงๆ และเธอก็หน้าบางเกินกว่าจะทนอายไหว สุดท้ายจึงต้องยอมจรดปากกาลงบนเอกสารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

พัทธดนย์ยิ้มกริ่มอย่างผู้กำชัย เขาเซ็นเอกสารทุกอย่างครบถ้วนจนเสร็จสิ้นกระบวนความ แล้วก็ได้สถานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของขวัญจิราติดตัวกลับไปสมใจ แต่ในทันทีที่อยู่กันตามลำพังบนรถที่เคลื่อนตัวออกจากสำนักงานเขต ภรรยาป้ายแดงก็แผลงฤทธิ์

“คุณพาหนมมาจดทะเบียนสมรสทำไม ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ผมมีความจำเป็นต้องใช้ใบทะเบียนสมรสน่ะสิ”

“แล้วไอ้ความจำเป็นที่คุณว่า มันคืออะไรเล่า”

คนถูกถามหรี่ตาลงอย่างมีเลศนัย “ผมต้องการทายาทโดยชอบธรรมที่มีสิทธิ์ตามกฎหมายครบถ้วนโดยเร็วที่สุด”

“เฮ้ย! หนมเคยบอกแล้วไงว่ายังไม่พร้อม...” ขวัญจิราโวยลั่น

“ทะเบียนสมรสก็เซ็นไปแล้ว จะไม่พร้อมได้ยังไง”

“แต่การที่หนมยอมเซ็น มันไม่ได้หมายความว่าจะยอมมีลูกกับคุณตอนนี้นี่”

ถ้อยคำที่สะท้อนความกังวลของหญิงสาวถูกต่อท้ายด้วยความเงียบครู่หนึ่ง ก่อนพัทธดนย์จะทวนคำสำคัญที่เพิ่งได้ยิน “ลูกเหรอ? เออ...ทำไมผมไม่ได้คิดถึงเรื่องลูกเลยนะ”

เจอแบบนั้นขวัญจิราเองก็ผิดคาด “อ้าว ไอ้ทายาทที่คุณพูดเมื่อกี้ไม่ได้หมายความว่าคุณอยากมีลูกหรอกเหรอ”

“เปล่า แต่ทายาทที่ผมว่า...หมายถึงคุณ”

“หนมจะเป็นทายาทของคุณได้ยังไง”

“ก็ด้วยทะเบียนสมรสนี่แหละ ผมรู้สึกว่าสถานการณ์ช่วงนี้เอาแน่เอานอนไม่ได้ มีเรื่องวุ่นวายเยอะแยะไปหมด ชีวิตผมอาจไม่ค่อยปลอดภัยนัก ผมก็เลยต้องการคนที่มีสิทธิ์จัดการอะไรต่อมิอะไรของผมอย่างที่กฎหมายยอมรับ และหลังจากนี้อาจจะต้องวานคุณ...ช่วยเป็นธุระให้ผมอีกหลายเรื่องทีเดียว”

ขวัญจิรายอมรับว่าไม่เข้าใจความหมายที่เขาบอกนัก แต่ยังไม่คิดจะถามอะไรต่อ จนเดินทางไปต่อสักพักสามีในนามก็เริ่มออกลาย

“ที่คุณพูดถึงลูก ก็เป็นความคิดที่ดีนะ ไปทำกันเลยไหม แวะโรงแรมข้างหน้านี่ก็ได้”

“หยุดฟุ้งซ่านแล้วรีบกลับไปที่ตึก Spell ให้ไวเลยค่ะ” คนถูกชวนทำหน้าไม่ถูก ต้องการแสดงให้รู้ว่าตัวเธอไม่ได้เต็มใจ แต่เขากลับทำไขสือแล้วแหย่

“เออนั่นสิ ที่ตึกก็มีห้องพักนี่นา จะแวะให้เสียค่าโรงแรมทำไม”

“นี่...ถ้าคุณยังไม่หยุดพูดเรื่องนี้ คนที่จะทำให้ชีวิตคุณไม่ปลอดภัยก็คือหนมนี่แหละ”

“คร้าบ ล้อเล่นนิดเดียวทำดุไปได้”

ประตูห้องทำงานผู้บริหารถูกเปิดกว้างด้วยฝีมือเจ้าของ ก่อนที่เขาและหัวหน้าสเปเชี่ยลทีมจะก้าวเข้าไปในด้วยความวิตกกังวล

“หนมไม่สบายใจเลยค่ะ ตอนอยู่บนรถคุณพูดเหมือนเป็นลาง”

“ผมก็แค่เผื่อเอาไว้ แต่ถ้าคุณรู้สึกไม่ดีหรือกลัวว่าผมจะเอาเปรียบ มาเซ็นใบหย่าเอาไว้ก็ได้นะ ถ้าความจำเป็นของผมสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ เราจะได้ไม่ต้องมีพันธะต่อกันทั้งที่คุณไม่เต็มใจ”

“ไม่ใช่ไม่เต็มใจ แต่มันเร็วเกินไปต่างหาก”

พัทธดนย์หยิบเอกสารบางอย่างเดินไปหาคนขี้กังวลที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้วกล่าวจริงจัง “ก็นั่นแหละ คุณก็เซ็นใบหย่าไว้ก่อน ถ้าวันไหนที่คุณมั่นใจและพร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกับผมจริงๆ เราค่อยไปจดทะเบียนสมรสกันอีกรอบ แต่ผมขอแค่อย่าเพิ่งให้ใครรู้เรื่องการจดทะเบียนสมรสของเรา”

หญิงสาวมองเอกสารที่เขายื่นมาวางบนโต๊ะตรงหน้าก็ยิ่งมั่นใจว่าขณะนี้จอมเวทไอทีคงมีความประสงค์จะจัดการทุกอย่างให้เป็นไปตามขั้นตอนของกฎหมาย และคงเตรียมการมาเป็นอย่างดี 

“หนมไม่คิดจะบอกใครหรอก ยิ่งถ้าเซ็นใบหย่าทิ้งไว้ด้วยก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องบอกเข้าไปใหญ่”

ขวัญจิราตรวจสอบความถูกต้องของเนื้อความในหนังสือสัญญาการหย่าหน้าแรกเรียบร้อยก็พลิกจะอ่านหน้าต่อไป แต่ชายหนุ่มที่นั่งข้างเธอดันชวนคุยเรื่องสำคัญเสียก่อน

“ผมได้ข่าวว่ารัฐเขตจะขายหุ้น Wish จริงหรือเปล่า”

“เหรอคะ หนมไม่รู้เรื่องเลย หลังจากวันนั้นหนมกับพี่เขตก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก” เธอละสายตาจากเอกสารเพื่อสนทนาประเด็นนี้อย่างจริงจัง “แต่ทั้งพี่รัน ทั้งมิ้นท์ ก็ไม่เห็นมีใครพูดเรื่องนี้เลยนะ คุณไปเอาข่าวมาจากไหน”

“ผมได้ยินมาสองสามวันแล้ว เป็นข่าวลือที่ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนปล่อย” เขาว่าพลางจรดปากกาเซ็นชื่อตัวเองบนเอกสารหน้าที่ขวัญจิราพลิกค้างไว้ ก่อนจะชี้ให้เธอเซ็นตาม “ถ้าเขาคิดจะขายจริงๆ ก็คงได้เงินเยอะอยู่ ช่วงนี้ Wish เนื้อหอม คงมีคนสนใจหลายคน”

“แล้วคุณ...สนใจด้วยหรือเปล่า”

พัทธดนย์เก็บรวบเอกสารที่มีลายเซ็นของคู่สัญญาครบถ้วนไว้ในมือก่อนตอบคำถามนั้น “ก็ไม่แน่นะ ถ้าเขายอมขายในราคาที่ผมสู้ไหว ผมอาจจะซื้อ”

***********************************************

เล่นอะไรอีกแล้วก็ไม่รู้

นับวันยิ่งร้ายขึ้นทุกวันเลยนะคะคุณดนย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น