สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 65 : ชั่วข้ามคืน 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ต.ค. 63

สี่ทุ่มห้าสิบนาที...

ขวัญจิราลากตัวคนเมาลงจากรถแท็กซี่อย่างทุลักทุเล เนื่องด้วยสรีระที่แตกต่างกันมาก ยิ่งในยามที่เขาไม่สามารถทรงตัวได้ปกติ เธอยิ่งต้องรับภาระหนัก หญิงสาวค่อยๆ ประคองร่างนั้นให้เดินเข้าตึก Spell แต่ก็ยากลำบากเหลือเกิน พัทธดนย์พร้อมจะเซไปข้างหน้าตลอดเวลา จนเธอต้องกอดร่างหนาจากด้านข้างเพื่อช่วยพยุงตัวเขาเอาไว้

รปภ. กะดึกเห็นเข้าก็รีบอาสามาช่วยประคองอีกข้าง แต่เจ้าตัวคนเมาไม่ยินยอม ซ้ำยังโวยวายเสียงดัง รปภ. หนุ่มจึงทำได้เพียงคอยอำนวยความสะดวกด้วยการกดลิฟท์ให้ขึ้นไปส่งผู้โดยสารทั้งสองบนชั้นยี่สิบเท่านั้น

ทันทีที่ออกจากลิฟท์ พัทธดนย์ก็เซหลุนๆ ทิ้งน้ำหนักมายังร่างที่ช่วยประคองเขาอยู่ คนตัวเล็กกว่าเซไปตามแรงนั้นอย่างไม่อาจต้านจนตัวเธอเบียดชิดกับกำแพง แล้วเขาก็กอดกักตัวเธอไว้ทั้งที่ยังหลับตา

“โอ๊ย! คุณดนย์ คนหรือยักษ์เนี่ยทำไมตัวหนักขนาดนี้ กว่าจะเข้าห้องได้ฉันคงหมดสภาพแน่” ขวัญจิราพึมพำ ในขณะที่คนตัวสูงกว่าขมวดคิ้วโดยที่เธอไม่เห็น

ราวกับยักษ์ปักหลั่นตรงหน้าจะรู้ตัว เขาเปิดทางให้เธอออกจากกำแพงได้ง่ายขึ้นแต่ก็ยังตระกองกอดเธอไว้ แล้วเดินตรงไปยังประตูทางเข้าห้องพัก หญิงสาวงงงันนิดหน่อยที่อยู่ๆ เขาก็ให้ความร่วมมืออย่างดีจนเธอมายืนตรงหน้าประตูห้องง่ายดายขึ้นมาก แต่ต้องมาคิดไม่ตกกับปัญหาใหม่...ตัวล็อกประตูอัตโนมัติ

ก็เธอไม่เคยรู้รหัสเข้าห้องพักส่วนตัวของพัทธดนย์ แล้วจะเข้าไปในนั้นได้อย่างไรกัน

“คุณดนย์ จะเข้าห้องคุณต้องทำยังไง บอกฉันหน่อยสิ” เธอถามไปอย่างนั้น เพราะเจ้าของห้องที่เอาแต่กอดเธออยู่ตอนนี้ไม่น่ามีสติพอจะบอกอะไรได้

“สงสัยฉันคงต้องโกหกหมอทิพย์เป็นรอบที่สองของวันนี้แล้วล่ะมั้ง” ขวัญจิราล้วงหยิบอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋า แต่ไม่ทันไรพัทธดนย์ก็ยื่นมือไปสแกนนิ้วอย่างคุ้นเคย แล้วประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย

ชายหนุ่มเดินเข้าห้องพัก แขนก็โอบคนตัวเล็กกว่าไม่ต่างจากไม้เท้าช่วยพยุง เขาเปิดไฟและระบบปรับอากาศทั้งที่ตายังปิดเกือบสนิท จากนั้นจึงตรงปรี่ไปที่เตียงหมายจะทิ้งตัวลงนอนให้สบาย แล้วก็เลยรั้งร่างค่อนข้างบางให้ล้มกลิ้งลงฟูกนุ่มไปด้วยกัน ซ้ำวงแขนแกร่งก็กอด ขาก่ายล็อกแน่นหนา ใบหน้าเขาก็ตะแคงอยู่ใกล้แค่คืบ

“เห็นฉันเป็นหมอนข้างหรือยังไง คุณดนย์...ปล่อย” ขวัญจิราดิ้นขลุกขลักให้หลุดพ้นจากพันธนาการ แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นจนเธอเริ่มเหนื่อย สุดท้ายจึงได้แต่นอนนิ่งให้เขากอดอยู่อย่างนั้น

ในช่วงแห่งความชะงักงัน มือบางถือโอกาสลูบแก้มและคางสาก พิศดูใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ดูเอาเถอะ...แม้ในยามหลับเขาก็ยังมากล้นด้วยเสน่ห์ที่ยากเกินห้ามใจ แล้วจะให้เธอกล้าเชื่อได้ยังไงว่าผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ สมบูรณ์แบบขนาดนี้ จะมาตกหลุมรักผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอ

ขวัญจิราถอนใจ ไม่อยากยอมรับเลยว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่พัทธดนย์กอดอยู่แบบนี้ แต่มันก็สุขไม่สุดถ้าเธอและเขาไม่อาจเปิดเผยทุกสิ่งให้อีกฝ่ายได้รู้

ว่าแล้วก็คงถึงเวลาตามล่าความจริง เธอค่อยๆ พลิกตัวหันหลังให้ชายหนุ่มที่หลับใหลแล้วดันตัวเองออกจากอ้อมกอดนั้นอย่างเบามือที่สุด ทั้งที่ตัวเธอก็ต้องการการพักผ่อนไม่ต่างจากเขา แต่ภารกิจที่ตั้งใจจะทำนั้นสำคัญกว่า และไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรขวัญจิราก็เตรียมใจไว้แล้ว

เธอเริ่มต้นสำรวจห้องพักเขาอย่างใจเย็นและเบามือ ไม่ต้องการให้มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาหรือทิ้งร่องรอยใดๆ ให้เจ้าของห้องรู้ตัว ดังนั้น กว่าจะค้นแต่ละซอกมุมของตู้ โต๊ะ และชั้นวางของภายในห้องนอน ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร

ในขณะที่สายลับสาวกำลังจดๆ จ้องๆ อยู่ที่ชั้นหนังสือ เสียงกระซิบปริศนาก็ดังประชิดใบหู “หาอะไรอยู่เหรอ ให้ผมช่วยไหม”

หญิงสาวหันมามองทางต้นเสียง แต่เห็นไม่ถนัดเพราะใกล้เกินระยะโฟกัสของสายตา จนเมื่อกระโดดออกมาตรงมุมห้องใกล้ประตูนั่นแหละถึงได้เห็น ว่าคนที่พูดกับเธอเมื่อครู่นี้คือใคร

“คุณดนย์!!”

ขวัญจิราตาเบิกโพลง อุทานชื่อคนที่คิดว่าเขาเมาหลับอยู่บนเตียงอย่างตกใจสุดขีด แต่เขาไม่มีเวลาให้เธอตั้งหลักสักนิด เมื่อร่างสูงเดินอาดๆ ไล่ต้อนจนเธอต้องถอย

“จะหนีไปไหนเล่า ยังค้นไม่ทั่วเลยนี่” พัทธดนย์กักร่างค่อนข้างบางไว้กับผนังห้องด้วยวงแขนแกร่ง แต่เธอไม่ยอมตอบคำถาม แถมหาทางมุดเลี่ยงหลบจะไปเปิดประตูห้องนอนให้ได้ ทว่าคนตัวใหญ่กว่าดักทางอย่างรู้ทัน เขาโน้มเข้าหาใบหน้าเธอแล้วประทับริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว ดุดัน จนเธอสะดุ้ง

ขวัญจิราเบือนหน้าหลบเป็นพัลวัน มือบางยันอกเขาออกห่าง แต่ก็ต้านแรงเขาไม่ไหวจริงๆ สิ่งที่โดนสัมผัสจึงเป็นพวงแก้มและสันกราม

พัทธดนย์ขมวดคิ้วไม่พอใจเมื่อไม่อาจสัมผัสในส่วนที่ต้องการ จึงรวบมือทั้งสองของเธอไว้ด้านหลังร่างค่อนข้างบาง แล้วตรึงเธอไว้อีกทีด้วยการบดเบียดจนแทบจะจมกำแพง ตอนนี้เขาเหลือมือข้างหนึ่งว่างพอจะเชยคางบังคับให้ขวัญจิราหันมาในองศาที่ต้องการ แล้วจอมเวทหนุ่มก็ก้มลงจุมพิตกลีบปากนุ่มอย่างโหยหา

หญิงสาวกำลังต่อสู้อย่างหนักหน่วงเต็มกำลัง เธอไม่ได้แค่พยายามฝืนสู้แรงเขา แต่ต้องสู้กับใจตัวเองที่มันพร้อมจะอ่อนเหลว หลอมละลาย ยามที่ถูกเขาปลุกเร้าเช่นนี้

“อื้อ...” ขวัญจิราส่งเสียงประท้วงในลำคอ ตัวก็ยังบิดเร่าๆ ให้เขาปล่อย แม้รู้ว่าคงยากเต็มที

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากร้อนระอุออกมาครู่หนึ่ง เผื่อคนตัวเล็กกว่าต้องการอุทธรณ์ ซึ่งเธอก็ใช้โอกาสนั้นอย่างคุ้มค่า

“คุณดนย์ปล่อยหนมเถอะ คุณเมามากแล้วนะคะ”

“แน่ใจเหรอว่าผมเมา ลองพิสูจน์ดูอีกทีไหม” พัทธดนย์พูดแค่นั้นแล้วไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว เมื่อเขาบดจูบอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ลึกล้ำมากกว่าครั้งไหนๆ

หญิงสาวรับรู้ถึงรสจูบของเขาที่แปลกไปกว่าทุกที มันเปล่งปร่าและมีกลิ่นแอลกอฮอล์เจือมาเพียงจางๆ นาทีนั้นขวัญจิรารู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมเหลือเกิน การรับมือคนเมาว่ายากแล้ว แต่การรับมือกับพัทธดนย์ที่ไม่น่าจะเมาและกำลังกรุ่นโกรธนั้นยากกว่าหลายเท่า เพราะเขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

ในช่วงที่ลมหายใจของเธอติดขัด สายตาก็พร่ามัว เพราะจูบที่ราวกับตั้งใจกระชากวิญญาณ ขวัญจิราก็หยุดการเคลื่อนไหวเอาดื้อๆ แล้วทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงซะอย่างนั้น

“ขนม ขนม” พัทธดนย์เรียกชื่อคนในวงแขน แล้วรีบรั้งร่างของเธอไม่ให้ร่วงลงไปกับพื้น

จริงสิ...เมื่อคืนขวัญจิราไม่ได้นอน เมื่อครู่เขาก็รุกเร้าเอาแต่ใจไม่หยุด ถ้าเธอจะเป็นลมก็ไม่แปลก

ชายหนุ่มอุ้มคนสลบไสลตรงไปที่เตียง จัดการให้เธอนอนในท่าที่สบายและหายใจได้สะดวก แต่เพียงเสี้ยวนาทีที่เขาหันหลังให้ หญิงสาวกลับกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วปรี่ไปที่ประตู ทว่าออกวิ่งไปได้ไม่ถึงครึ่งทางดันกลับรู้สึกว่าตัวเองเคลื่อนที่ถอยหลัง เพราะจอมเวทหนุ่มรู้ตัวไวและไล่กวดเธอทัน เขาคว้าเอวเนียนแล้วหิ้วเธอกลับมาที่เตียง จากนั้นก็ตรึงเธอไว้กับฟูกนุ่มด้วยร่างล่ำสันที่ทาบทับลงมา

“ร้ายจริงๆ นะขนม นี่ถึงขนาดแกล้งเป็นลมเลยเหรอ” พัทธดนย์ก้มมองคนที่อยู่ใต้ร่างเขาอย่างเหลือเชื่อ

“ก็หนมไม่รู้จะทำยังไงให้คุณหยุดจูบนี่”

“เมื่อกี้มันแค่ซ้อม แต่ถ้าคุณมีแรงวิ่งหนีได้แบบนี้ก็ถึงคราวเอาจริงได้แล้วสิ” เขาคำรามลอดไรฟัน จนคนที่ถูกตรึงรู้ว่ามันไม่ใช่แค่การขู่

“เดี๋ยวๆ คุณดนย์ หนมไม่หนีแล้วก็ได้ แต่คุยกันก่อนได้ไหม” เธอต่อรอง

“...” ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา พัทธดนย์จ้องตาอีกฝ่ายที่ตัวสั่นเทิ้มอย่างประเมิน แต่สุดท้ายก็ไม่ปักใจเชื่อว่าเธอจะไม่หนี จึงโน้มกายลงมาหมายจะจูบคาดโทษเอาไว้ก่อน

“อย่านะ ถ้าคุณไม่หยุดแล้วคุยกันดีๆ ฉันจะโกรธ แล้วคราวนี้ก็จะไม่คุยกับคุณอีกเลย” ขวัญจิราหลับตาเอียงหน้าหลบ พยายามทำใจแข็ง เสียงแข็ง ในขณะที่ปลายจมูกเขาอยู่ประชิดแก้มระเรื่อ จนในที่สุด...พัทธดนย์ก็ชะงักค้างไว้แบบนั้น

เธอลืมตาอย่างโล่งใจ เมื่อสิ่งที่ทำนั้นได้ผล “คุยรู้เรื่องแบบนี้แปลว่าคุณสร่างเมาแล้วใช่ไหม”

“ไม่ใช่...ผมไม่ได้สร่าง แต่ไม่ได้เมาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก ที่ผมดื่มมันก็แค่น้ำเปล่าในขวดวอดก้า ดื่มยังไงก็ไม่มีทางเมาหรอก” เขาไขข้อข้องใจแล้วถอยลำตัวช่วงบนออกห่างจากคนตัวเล็กกว่าให้เธอได้หายใจหายคอ แต่ยังคงตรึงข้อมือทั้งสองของเธอไว้บนที่นอนอยู่อย่างนั้น

“คุณ...ทำไมเจ้าเล่ห์อย่างนี้นะ คุณแกล้งเมา หลอกให้ฉันประคองมาจนถึงเตียง แล้วไอ้ที่มากอดมานัวเนียนี่ก็แกล้งด้วยใช่ไหม” ขวัญจิรามองคนเจ้าแผนการแล้วชักสีหน้า เธอเสียรู้ให้เขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย

“นี่...ห้ามโวยนะขนม ใครกันแน่ที่เจ้าเล่ห์ ใครกันที่เริ่มวางแผนมอมเหล้าผมก่อน ผมก็อุตส่าห์ดีใจคิดว่าคุณเป็นห่วง แต่ที่ไหนได้ คุณกลับทำทุกอย่างเพื่อจะค้นห้องผม”

“ก็คุณทำฉันสับสนนี่ ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่คนร้าย ถ้ายังไม่รู้ว่าคุณกับพี่เขตมีความแค้นอะไรกัน”

“ทำไมคุณต้องใส่ใจเรื่องนี้นัก ทำไมต้องอยากช่วยหมอนั่นมากขนาดนี้”

“จำไม่ได้เหรอคะ คุณดึงฉันเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง แล้วอยู่ๆ จะให้ฉันปิดหูปิดตาไม่รับรู้อะไรได้ยังไง ถ้าอะไรที่จะช่วยคุณหรือพี่เขตได้ ฉันก็ทำทั้งนั้นแหละ”

พัทธดนย์ขมวดคิ้วไม่พอใจ ยามได้ยินชื่อใครบางคนออกจากปากเธอ “ถ้าคุณพูดถึงรัฐเขตอีก ผมจะจูบให้คุณลืมเขาไปเลย ไม่เชื่อลองดูสิ”

หญิงสาวเบิกตากว้าง ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น แต่เพื่อสวัสดิภาพ เธอคิดว่าคงต้องยอมทำตามไปก่อน “ฉันถามเรื่องอื่นก็ได้ คุณรู้ได้ยังไงว่าฉัน...วางแผนมอมเหล้าคุณ”

“ผมเอะใจตั้งแต่คุณชงเหล้าเข้มๆ ให้แล้ว แต่มาแน่ใจจริงๆ ก็ตอนที่ได้ยินไอ้แม็คบอกว่านัดกับรัญชยานั่นแหละ คุณเป็นคนโทรบอกรัญชยาให้ดึงตัวไอ้แม็คออกห่างจากผมใช่หรือเปล่า”

“เปล่านะ ฉันไม่ได้โทรหาพี่รันซะหน่อย ฉันโทรหาแค่หมอทิพย์ แม่ฉัน แล้วก็พี่เขตเท่านั้นเอง” เธอปฏิเสธอย่างใสซื่อโดยไม่ได้เฉลียวใจสักนิดว่าหลุดพูดชื่อใครออกมา

อีกแล้ว...เธอบอกหน้าตาเฉยว่าโทรหารัฐเขตอีกแล้ว...มันน่านัก

************************************

"พี่เขตน่ารัก พี่เขตแสนดี พี่เขต... พี่เขต... พี่เขต..."

ไรท์ก็พูดถึงแต่พี่เขตแล้วนะ คุณดนย์จะทำยังไงให้ไรท์ลืมพี่เขตดีหล่ะคะ...ขอให้ใช้วิธีเดียวกับที่คุณดนย์จะทำกับขนมได้ป่าวววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น