สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 64 : ชั่วข้ามคืน 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ต.ค. 63

เคยได้ยินว่า...คนเมามักจะเผลอพูดความในใจหรืออะไรที่...เป็นความลับ

ขวัญจิราไม่รู้หรอกว่าจริงหรือเปล่า แต่มันก็ทำให้ตารางชีวิตของเธอคลาดเคลื่อนจากแผนเดิม อย่างน้อยค่ำนี้เธออาจได้ไปเยี่ยมไข้เพื่อนสนิทช้าลง เพราะตอนนี้เธออยู่ในร้านอาหารกับทั้งสองหนุ่มที่ก็เพิ่งรู้ว่าพวกเขาสนิทกันมาแสนนาน

วันนี้พัทธดนย์ทำเธอสับสนไปหมด ไม่รู้แล้วว่าเขาดีหรือร้าย ไม่รู้ว่าเขาคือผู้เสียหายหรือผู้กระทำ รู้อย่างเดียวว่าตัวเธอเองจะทนไม่รู้อะไรแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว

พอได้ยินเขาชวนเมฆินทร์มาดื่มด้วยกัน เธอก็เห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะไขข้อข้องใจทั้งหมด เพราะคิดแล้วว่าต่อให้คาดคั้นเขาให้ตายก็คงไม่ยอมรับ ขนาดเธอถามว่าต้องการความลับอะไรของรัฐเขตมาเกือบจะร้อยรอบ เขายังไม่ยอมปริปากบอกเลยสักคำ

แต่คืนนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาเลี่ยงหลบได้อีก

ขวัญจิราแอบปลีกตัวออกมาจัดการโทรหาคนโน้นคนนี้ เพื่อกรุยทางให้ทำในสิ่งที่หวังสำเร็จได้ง่ายขึ้น ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะ แล้วทำหน้าที่ ‘ชงเหล้า’ ส่งให้ชายหนุ่มทั้งสอง แต่สำหรับเป้าหมายนั้นเข้มข้นเป็นพิเศษ

จอมเวทหนุ่มรับเครื่องดื่มที่ถูกเติมให้มาชนแก้วกับเมฆินทร์ไปเรื่อยๆ เครียดจนไม่มีอารมณ์จะสงสัยในความใจดีแปลกๆ ของขวัญจิรา แต่ทว่าเพื่อนรักไม่ให้ความร่วมมืออย่างที่ปากว่าเลย

“มึงกินแค่นี้เองเหรอ ไหนบอกว่าจะเมากับกูไง” พัทธดนย์โวย

“ตอนแรกก็ใช่ แต่ตอนนี้กูเมาไม่ได้แล้ว”

“ทำไมวะ”

“กู...มีนัดต่อ” เมฆินทร์อึกอักนิดหน่อย แต่พอเห็นเพื่อนมองค้อนจึงโวยกลับบ้าง “ไม่ต้องมองกูแบบนั้นเลย กูไม่อยู่ มึงก็เมาเองได้”

อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ “นัดสาวเหรอ ใครวะ”

“คนที่ไม่อยากให้มึงรู้ว่าใครมั้ง”

คำตอบเหมือนจะปิดบัง แต่ความจริงแล้วกลับตรงกันข้าม เพราะพัทธดนย์รู้ได้แทบจะในทันทีว่าบุคคลปริศนาที่ทำให้เพื่อนรักยอมชิ่งจากเขาคือใคร...รัญชยาสินะ

สงสัยว่าไอ้เพื่อนตัวดีของเขาคงปากสว่าง สารภาพเรื่องคนส่งดอกไม้ไปแล้วด้วยมั้ง...มันน่าโมโหจริงๆ

“แล้วมึงจะไปเลยไหม ถ้ามึงไม่รีบกูจะฝากให้นั่งเป็นเพื่อนขนมแป๊บนึง เดี๋ยวกูมา”

“มึงจะไปไหน”

“ไปที่ที่ไม่อยากให้มึงรู้ว่าที่ไหนมั้ง” พัทธดนย์ว่าพลางลุกเดินไปอีกทางจนลับสายตา

ในขณะนั้นเมฆินทร์จึงได้โอกาสสนทนากับหญิงสาว “ไงขนม มีอะไรจะถามผมเหรอ”

“คุณแม็ครู้ได้ยังไงคะว่าฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ก็เล่นมองผมเกือบตลอดแบบนั้น รีบว่ามาเถอะเดี๋ยวไอ้ดนย์กลับมาก็ไม่ได้คุยพอดี” ชายหนุ่มเร่งเร้า

“คุณแม็คคิดว่าคุณดนย์เป็นคนบงการเรื่องที่พี่เขตถูกลอบยิงจริงๆ ใช่ไหมคะ”

“ผมว่ามันไม่ได้ทำหรอก” เมฆินทร์ยกมือขึ้นประสานกัน เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำสายตาว่าไม่เชื่อ “ผมไม่ได้เข้าข้างเพื่อนนะ เพราะไอ้ดนย์มันรู้ดีว่าผมเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่จับโกหกมันได้ มันทำได้เต็มที่ก็แค่เก็บอะไรที่ไม่อยากให้ผมรู้ไว้เป็นความลับเท่านั้นแหละ เพราะฉะนั้นถ้ามันปฏิเสธลั่นแบบนี้ก็แปลว่าไม่ได้ทำจริงๆ แต่ถ้ามันเงียบละก็...น่าสงสัย”

“แล้วถ้าอยากรู้อะไรที่คุณดนย์เก็บซ่อนไว้ จะต้องทำยังไงคะ”

“ถ้าเป็นผม ผมจะถามมันตรงๆ นั่นแหละ”

ขวัญจิรารับฟังเป็นข้อมูลประกอบเพื่อจัดทำคู่มือจับโกหกจอมเวทไอทีฉบับเร่งรัด และการได้คุยกับเมฆินทร์ก็ค่อนข้างสอดคล้องกับสิ่งที่เธอรู้จากหมอทิพาวรรณ 

“ถ้าถามตรงๆ แล้วเขาไม่ตอบล่ะ” หญิงสาวพยายามเก็บข้อมูลต่อ

“ถ้าเป็นคนอื่นผมคงบอกให้ทำใจและรอจนกว่าไอ้ดนย์มันจะยอมคายความลับออกมาเอง แต่ถ้าเป็นคุณ...ผมว่าน่าจะมีวิธีที่ดีกว่านั้น”

“ยังไงคะ” เธอส่งสายตาใคร่รู้

“ดูนี่สิ” เมฆินทร์เอาโทรศัพท์มือถือของเขาส่งให้อีกฝ่ายดู สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือรูปเบื้องหลังการถ่ายโฆษณา Spell For Play ที่เธอและนายแบบกิตติมศักดิ์สบตากันราวกับอยู่ในภวังค์

“เฮ้ย!” ขวัญจิราหน้าแดงซ่าน

“ยังไม่หมดนะ ผมยังมีอีก” เขาเลื่อนภาพช็อตเด็ดให้เธอดู ภาพนั้นเห็นขวัญจิราแต่เพียงด้านหลังกำลังก้มอยู่ตรงช่วงอกของร่างสูง แต่เห็นสีหน้าพัทธดนย์ชัดเจนว่าเขาช่างอิ่มเอมใจเสียเหลือเกิน

“คุณแม็คจะเก็บรูปพวกนี้ไว้ทำไมคะ”

“ตอนแรกว่าจะเอาไว้แบล็กเมลไอ้ดนย์ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับมันมา ผมไม่เคยเห็นมันเคลิ้มขนาดนี้ แต่ตอนนี้ผมว่า...ผมช่วยคุณล้วงความลับไอ้ดนย์ดีกว่า” เจ้าของบริษัทโฆษณาเก็บมือถือใส่กระเป๋าแล้วยิ้มเปิดเผยอีกครั้ง

“มันเกี่ยวกันยังไงคะ ฉันไม่เข้าใจ”

“คุณลองจูบมันเน้นๆ อีกสักทีสิ ผมว่าคราวนี้มันคงเคลิ้มจนยอมบอกคุณทุกอย่างแน่”

หญิงสาวรู้สึกถึงอุณหภูมิในร่างกายที่เพิ่งสูงขึ้นกะทันหัน ถ้าเธอทำตามวิธีที่บุรุษตรงหน้าเสนอ มีหวัง...กว่าจะได้รู้ความลับเธอคงขาดใจตายไปก่อน แค่คิดถึงตอนที่ถูกเขาจูบก็ใจสะท้านไปหมดแล้ว

“ฉันว่า...ฉันหาวิธีเองดีกว่าค่ะ วิธีของคุณแม็ค...มัน...เอ่อ...”

ในขณะที่ขวัญจิรายังหาคำเหมาะๆ มาอธิบายความคิดของตัวเองไม่ได้ คนที่ถูกพาดพิงก็เดินกลับเข้ามาด้วยท่าทางมึนเมามากกว่าตอนลุกออกไปนิดหน่อย

“นี่คุยอะไรกัน มึงยุให้ขนมเข้าใจอะไรกูผิดอีกหรือเปล่า” มาถึงพัทธดนย์ก็หาเรื่องเพื่อนทันที

“เปล่า มึงก็ระแวงไปเรื่อยเลยนะ แล้วนี่ไปไหนมา”

จอมเวทหนุ่มนั่งลงที่ตำแหน่งเดิมของตัวเอง แล้ววางขวดแก้วใสบรรจุของเหลวสีเดียวกันลงบนโต๊ะ “ไปเอาวอดก้า”

“เอามาทำไมวะ เหล้านี่ก็ยังพร่องไปไม่เท่าไหร่เลย แล้วกูก็จะไปแล้วด้วย” ชายหนุ่มอีกคนถาม

พัทธดนย์รินของเหลวใสในขวดดื่มโดยไม่คิดจะเจือจางมันเลย พลางว่า “เหล้านั่นกูให้มึงเอาไปฉลองกับคนที่มึงนัด ส่วนขวดนี้...กูจะกินคนเดียวให้หมดเลย”

“ไอ้บ้า เดี๋ยวก็น็อกหรอก กินหมดนี่มึงเดินไม่ไหวแน่” 

คนตั้งใจเมาไม่ได้สนใจที่เพื่อนท้วงสักนิด เขาเอาแต่มองหน้าขวัญจิราแล้วถอนใจ มือก็ยกแก้วขึ้นดื่มไปเรื่อย “เออ...เรื่องของกู ยังไงก็ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเข้าใจกูอยู่แล้วนี่”

หญิงสาวเห็นว่าสถานการณ์เหมือนจะเข้าทางเธอ จึงกล่าวแก่เมฆินทร์ให้เขาคลายกังวล “ฉันว่าคุณดนย์คงเริ่มเมาแล้ว ถ้าคุณแม็คมีธุระต่อก็เชิญเถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวฉันดูแลเขาเอง”

“โอเคครับ งั้นผมไปแล้วนะ อย่าลืมคำแนะนำของผมล่ะ” หนุ่มตี๋ขยิบตาทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป

หลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้พูดอะไรกับพัทธดนย์อีก เพราะเขาทำอยู่แค่สามอย่าง คือมองหน้าเธอ ถอนใจ แล้วยกเครื่องดื่มขึ้นมากระดกรวดเดียวหมดแก้ว วนเป็นวัฏจักรอยู่อย่างนั้น

ขวัญจิราปล่อยเวลาผ่านไปสักพักใหญ่จึงเริ่มเคลื่อนไหว ในขณะที่เขานั่งโงนเงน สะลึมสะลือ พร้อมหลับตลอดเวลา เธอขยับเข้ามาใกล้ ทดลองดึงแก้วออกจากมือเขาแล้วชวนคุย แต่ชายหนุ่มกลับพูดงึมงำฟังไม่ค่อยจะได้ศัพท์ จนต้องเอาหูไปฟังใกล้ๆ ถึงได้ยินชัดขึ้น

“ขนม...ขนมจ๋า ขอผมกอดหน่อยสิ...นะ”

หญิงสาวส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ สงสัยการหลอกถามคงจะไม่ได้ผล เวลาพัทธดนย์เมาเข้าจริงๆ เขาพูดไปเรื่อยโดยไม่เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่เธอถามเลยสักนิด ถ้ารอต่อไปแบบนี้ก็อาจเสียแรงเปล่า แล้วทำอย่างไรเธอถึงจะได้รู้สิ่งที่พัทธดนย์เก็บงำเอาไว้ล่ะ

ขวัญจิราใช้ความคิดครู่หนึ่งก็ตาวาวเมื่อพบหนทาง จริงสิ...ค้นห้องเขาอีกสักที คงได้ข้อมูลเด็ดไม่น้อย คราวที่แล้วเธอค้นห้องทำงานเขายังหวงแทบตาย ถ้าคราวนี้จะขยายผลไปค้นห้องพักส่วนตัวบนชั้นยี่สิบละก็...

เสร็จขนมแน่ๆ...คุณจอมเวท

****************************************

ขนมคิดการณ์ใหญ่ซะแล้ว...แต่อย่าเพิ่งนิ่งนอนใจนะ เชื่อไรท์เถอะว่าจอมเวทอย่างคุณดนย์ไว้ใจไม่ได้หรอก

เดี๋ยวจะหาว่าไรท์ไม่เตือน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น