สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 48 : Talk of the town 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ก.ค. 63

 เมื่อกลับถึงเมืองไทย รัฐเขตก็ได้ข่าวเกี่ยวกับการเปิดตัวสินค้าใหม่ของ Spell ซึ่งเป็นที่พูดถึงกันอย่างครึกโครม  เพราะพัทธดนย์ยอมออกสื่ออย่างเป็นทางการครั้งแรกในฐานะเจ้าของบริษัท พ่วงด้วยการเป็นพรีเซนเตอร์เองด้วย

พ่อมดไฮเทคติดตามอ่านข่าวสารนั้นผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน แล้วเขาก็ได้เห็นข้อมูลเกี่ยวกับคู่แข่งคนนี้ที่ไม่เคยเปิดเผยต่อสาธารณชนมาก่อน

‘เดิมทีพัทธดนย์ตั้งใจจะไม่เปิดเผยว่าเขาคือจอมเวทไอที...ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของ Spell เพราะไม่ต้องการให้ติดภาพที่เขาเคยมีชื่อเสียงในวงการบันเทิง แต่อยากให้ Spell เติบโตได้ด้วยตัวเองมากกว่า แต่ที่ตัดสินใจเผยตัวทั้งยังเป็นพรีเซนเตอร์เอง เพราะคิดว่า Spell มีชื่อเสียงติดตลาดในระดับที่น่าพอใจแล้ว และเหตุผลสำคัญอีกอย่างคือผู้ช่วยของเขาแนะนำให้ทำกลยุทธ์การตลาดในแนวทางนี้‘

คิ้วหนาถูกยกขึ้นเมื่ออ่านย่อหน้านั้นพลางคิดว่าผู้ช่วยคนนี้คงเก่งมาก พัทธดนย์ถึงได้ยอมทำตามคำแนะนำที่หักหาญความตั้งใจเดิมของตัวเองแบบนี้

รัฐเขตอ่านข่าวไปเรื่อยๆ แล้วมาสะดุดตาเอาตรงรูปป้ายโฆษณาของพัทธดนย์ที่มีรอยลิปสติกอยู่บนอก และด้านล่างของภาพเป็นตัวอักษร Spell สีแดงกับสัญลักษณ์บางอย่างที่เดาได้ว่าน่าจะเป็นชื่อรุ่นของมัน ก็เกิดเอะใจ จึงเลื่อนขึ้นไปอ่านชื่อรุ่นของสินค้าตัวใหม่ที่เขาอ่านผ่านไปแล้วอย่างไม่ได้ใส่ใจ แต่เมื่อกลับมาอ่านอีกครั้งก็ถึงกับต้องพึมพำเพราะรู้ถึงความหมายนัยแฝงที่ซ่อนไว้

“ตั้งชื่อรุ่นจั๊กจี้ชะมัด”

ต้องยอมรับว่าจอมเวทไอทีไอเดียดีไม่น้อย สัญลักษณ์ตัวเลขสี่และสามเหลี่ยมด้านหลังที่มีการผสมผสานของสีแบบดูไม่สมมาตรกันจนเกินไป มันสื่อถึงความล้ำสมัยและความพร้อมจะก้าวไปข้างหน้าได้ดี

เพียงไม่นานหลังจากนั้น ชายหนุ่มก็จรดปากกาเขียนอะไรบางอย่างลงในการ์ดใบจิ๋ว ด้วยตั้งใจจะส่งของไปร่วมแสดงความยินดีกับ Spell เมื่อเสร็จแล้วจึงเรียกดาหวันเข้ามารับคำสั่งในห้องทำงาน

“คุณช่วยสั่งดอกไม้ให้ผมหน่อยสิ เป็นกระเช้าหรือแจกันก็ได้ เอาดอกไม้หลายๆ อย่างปนกันแต่ทุกดอกต้องเป็นสีขาว อ้อ...กระดาษและริบบิ้นที่ใช้ตกแต่งก็ขอเป็นสีขาวทั้งหมดเลยนะ”

“ได้ค่ะ ให้ส่งไปที่ไหนคะ”

“ส่งให้คุณพัทธดนย์ ที่ Spell แล้วเอาการ์ดนี้แนบไปด้วยนะครับ”

เลขาสาวพยักหน้ารับทราบทั้งที่ยังแปลกใจว่าเหตุใดคราวนี้เขาถึงไม่สั่งให้แนบนามบัตรเหมือนทุกที และเมื่อได้อ่านกระดาษแผ่นน้อยที่รับมาก็พบข้อความที่เขียนเพียงว่า ‘ถึง คุณจอมเวท ...จาก รัฐเขต วงศ์ทวีวาณิชย์’

“คุณเขตลืมเขียนข้อความหรือเปล่าคะ”

“ไม่ลืมครับ ผมตั้งใจส่งแค่นั้นจริงๆ” เพราะดอกไม้สีขาวคงสื่อความหมายในตัวของมันได้ดีอยู่แล้ว

“ค่ะ แล้วดาวจะรีบจัดการให้” ดาหวันรับปากแต่ยังไม่ยอมออกจากห้องทำงานของรัฐเขต “เอ่อ คุณเขตคะ คือดาวมีเรื่องสำคัญจะต้องแจ้งให้ทราบ”

“ด่วนไหม” เขาถามทั้งที่หันกลับไปจัดการงานที่หน้าคอมพิวเตอร์แล้ว และน้ำเสียงเรียบนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายหวั่นใจไม่น้อย เพราะเธอเองก็ลังเลอยู่นานกว่าจะตัดสินใจมาบอกเขา

“ความจริงดาวรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนคุณเขตไปยุโรปแล้วค่ะ แต่ตอนนั้นยังไม่ได้แจ้งเพราะเห็นว่าคุณยุ่งกับเรื่องการเดินทาง คือ...ดาวท้องค่ะ”

“อะไรนะ” รัฐเขตหูผึ่ง หันมองหน้าเลขาของเขาทันที

“ดาวท้องค่ะ” ดาหวันพูดซ้ำแต่ชัดถ้อยชัดคำกว่าเดิม

“คุณดาว คุณไม่ใช่เด็กไม่รู้เดียงสาแล้วนะ คุณปล่อยให้ท้องได้ยังไง ทำไมไม่รู้จักป้องกัน”

“ขอโทษค่ะ แต่ดาวไม่ได้พลาดนะคะ ดาวตั้งใจมี เพราะ...ดาวรักพ่อของเขาจริงๆ ค่ะ” ดาหวันยอมรับตามตรงแต่น้ำเสียงกลับเบาและขาดช่วง เธอเดาไม่ถูกเหมือนกันว่าพูดไปแบบนั้นแล้วอีกฝ่ายจะว่าอย่างไร

“เอาเถอะ ยังไงเรื่องมันก็เกิดแล้ว ตำหนิคุณก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น” รัฐเขตเหมือนจะใจเย็นลงนิดนึง แต่พักเดียวเขาก็ถอนใจแล้วขมวดคิ้วอีกหน “แต่คุณท้องแบบนี้ แล้วผมจะทำยังไงล่ะ”

หญิงสาวพอรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลเรื่องอะไร แต่เธอไม่รู้จะทำอย่างไรให้ได้ดีไปกว่ายกมือไหว้พร้อมกล่าว “ดาวขอโทษอีกครั้งนะคะที่ทำให้คุณเขตลำบากใจ”

“ครับ คุณกลับไปทำงานต่อเถอะ ช่วงนี้ก็ดูแลตัวเองให้ดี ถ้าวันไหนรู้สึกไม่สบายก็ลาได้นะ ผมอนุญาต” 

พ่อมดไฮเทคพูดแค่นั้นดาหวันก็รู้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้คิดจะตำหนิอะไรเธอแล้ว ซ้ำยังแสดงความห่วงใยต่อเธอและลูกในท้องด้วย หญิงสาวจึงกล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับออกมาอย่างโล่งใจมากขึ้น ทิ้งให้เจ้าของห้องใช้ความคิดตามลำพัง

รัฐเขตนึกตำหนิตัวเองที่ไม่เฉลียวใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ดาหวันก็หน้ามืดเป็นลมบ่อยๆ จนเขาต้องอุ้มหรือประคองหลายครั้ง แต่ช่างเถอะ...คิดเรื่องนั้นไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น สิ่งที่ควรคิดตอนนี้คือแก้ปัญหาที่เขากังวลอยู่ต่างหาก

นั่นน่ะสิ แล้วจะทำอย่างไรดี

*******************

เอาแล้วพี่เขต งานเข้าแล้วหรือเปล่าเนี่ย เอ๊ะ!... มันชักจะยังไงๆ กันน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น