สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 45 : Talk of the town 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63

ขวัญจิรารีบออกมาจากห้องประชุมเล็กเพราะถูกปาลิตาเรียกตัวด่วนด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ร้อยวันพันปีก็ไม่เห็นใครจะมีธุระกับเธอนอกจากเจ้าของบริษัท ซึ่งเขาก็ไม่เคยให้เลขาโทรมาตาม แต่มักจะโผล่เข้ามาหาที่ห้องประชุมเลยมากกว่า

พัทธดนย์ยืนรออยู่ที่โต๊ะเลขาส่วนตัวของเขาด้วยสีหน้าแช่มชื่นผิดปกติ จนกระทั่งขวัญจิราเห็นสเวตเตอร์สีไวน์แดงที่เขาสวมอยู่นั่นแหละ หน้าเธอถึงได้ถอดสีแต่พยายามกลบเกลื่อน แล้วชายหนุ่มก็แกล้งให้เธอได้อาย เมื่อเขาเอ่ยถามอะไรบางอย่างกับปาลิตา

“พี่ปลาว่าผมใส่เสื้อตัวนี้แล้วดูเป็นไงบ้าง”

“ดูดีค่ะ หล่อมากเลย คุณดนย์ซื้อมาใหม่เหรอคะ แต่มันคุ้นๆ เหมือนพี่เคยเห็นที่ไหนนะ”

ขวัญจิราลุ้นระทึก ภาวนาให้ปาลิตาจำไม่ได้ว่าเคยเห็นมันที่ไหน แต่ชายหนุ่มไม่ยอมยุติแค่นั้น

“ไม่ได้ซื้อหรอกครับ แต่มีคนถักให้”

“อ๋อ พี่จำได้แล้ว ที่น้องขนมถักนี่ แล้วทำไมไปอยู่ที่คุณดนย์ เอ๊ะหรือว่า...”

ให้ตายเถอะ พอจำได้ขึ้นมา ปาลิตาก็เหมือนจะนึกเรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับมันออกเหมือนน้ำป่าถล่ม จนขวัญจิราต้องขัดขึ้นด้วยการแขวะพัทธดนย์ ก่อนที่เลขาเขาจะไล่เลียงเรื่องจนจบ “คุณจะใส่สเวตเตอร์มาทำไมเนี่ย เมืองไทยร้อนจะตาย”

“ผมชอบนี่ ก็คุณอุตส่าห์ตั้งใจถักให้...คนพิเศษ” เขาส่งเสียงดังอย่างจงใจให้คนทั้งชั้นได้ยิน

“เบาๆ สิ เขาเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว”

ขวัญจิราเห็นหน้าคนขี้อวดก็อ่อนใจ รู้อยู่หรอกว่าเขาแกล้ง แต่เธอดันเขินจริง เขินจนทนยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหว จึงตัดสินใจคว้าแขนเจ้าของบริษัทเข้าไปคุยในห้องประชุมเล็ก เพราะเห็นคนในฝ่ายพัฒนาฯ ซุบซิบกัน ก็คงออกความเห็นเรื่องเธอกับพัทธดนย์นั่นแหละ

ส่วนปาลิตาน่ะ...ยืนอึ้งไปตั้งนานแล้ว

“ไปเปลี่ยนเสื้อเลยนะ ห้ามใส่ตัวนี้ อ่า...ห้ามใส่เสื้อสีนี้อีกเข้าใจไหมคะ” หญิงสาวสั่ง

“ไม่เอาหรอก ไหนๆ ก็ใส่มาแล้ว ผมขี้เกียจเปลี่ยน” พัทธดนย์อิดออดไม่อยากทำตาม

“ห้องพักคุณอยู่แค่นี้เอง เปลี่ยนเถอะหนมขอร้อง นะคะ”

จอมเวทหนุ่มมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา น้ำเสียงและดวงตากลมโตนั้นเว้าวอนเหมือน...แมวน้ำอ้อนขอปลา จนเขายอมแพ้ “โอเคครับ เปลี่ยนก็ได้”

เขาหายไปครู่เดียว แล้วก็กลับเข้ามาในห้องประชุมเล็กด้วยเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าพับแขนขึ้นไปถึงศอก และกำลังต้องการความช่วยเหลือ “ขนม ช่วยผมหน่อยสิ”

ขวัญจิราหันขวับทันทีที่ได้ยิน อะไรของเขาอีกก็ไม่รู้ ตั้งแต่ถ่ายโฆษณาเมื่อวานก็ยังสยองกับประโยคนี้ไม่หายเลยจริงๆ

พัทธดนย์ไม่รอช้า ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกแล้วบอกความต้องการของตัวเอง “เมื่อกี้ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อก็เลยเห็นว่ารอยลิปสติกมันยังติดอยู่ ผมเอาไม่ออก”

หญิงสาวมองผู้ขอความช่วยเหลือแล้วสงสัย “นี่คุณอาบน้ำหรือเปล่าเนี่ย ทำไมมันยังติดชัดขนาดนี้”

“อาบแล้ว” ...แต่ไม่ได้ขัดถูไปเฉียดใกล้รอยนั้นเลย

“แล้วเมื่อวานทำไมไม่บอกให้ช่างแต่งหน้าเขาลบออกให้ล่ะคะ”

“ผม...ลืม” เขาตอบหน้าตาเฉย “คุณช่วยผมหน่อยนะ”

“รอยลิปสติกแบบนี้ใช้แค่น้ำเปล่าไม่ออกหรอก ต้องใช้ที่ล้างเครื่องสำอาง คุณรอแป๊บนึงนะ”

ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นขวัญจิราไม่อิดออดที่จะช่วยในสิ่งที่เขาแกล้งขอ เธอรื้อๆ ค้นๆ ในกระเป๋าตัวเองพักหนึ่ง เมื่อพบของบางอย่างก็กำมันไว้แน่น แล้วเดินเข้าไปหาพัทธดนย์ในตำแหน่งคล้ายคลึงกับเมื่อวาน ทว่าวันนี้ไม่ขัดเขินเท่า

เขารู้สึกถึงความเย็นบนผิวอกที่มาพร้อมกับแรงขัดถูด้วยกระดาษทิชชู เมื่อก้มมองลงมาเห็นขวัญจิรากำลังจัดการกับรอยจุมพิตของตัวเองอย่างแข็งขัน พลันนั้นเขาก็เอ่ยถาม “เย็นนี้มีธุระที่ไหนหรือเปล่า”

“ยังไม่มีค่ะ ถามทำไมเหรอ หรือว่านัดคุณหนึ่ง”

“มีนัดน่ะใช่ แต่ไม่ใช่กับคุณหนึ่งหรอก แม่ผมชวนคุณไปทานข้าวเย็นที่บ้าน ไปได้ไหม”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปหาหมอทิพย์เอง ขอบคุณนะคะ” เธอตอบทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาเช็ดรอยลิปสติกอยู่

“นี่ใจคอจะไม่ไยดีลูกชายเขาเลยหรือไง”

คำตัดพ้อที่ได้ยินทำให้ขวัญจิราเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย “อ้าว คุณไปด้วยเหรอ”

“ก็ต้องไปสิ คุณก็รอไปพร้อมผมนี่แหละ” พัทธดนย์พูดได้แค่นั้นก็เห็นหญิงสาววางมือจากสิ่งที่ทำอยู่จึงเอ่ยถาม “เสร็จแล้วเหรอ”

“อื้ม” คนตัวเล็กกว่าตอบรับขณะกำลังติดกระดุมเสื้อเขาให้เข้าที่เรียบร้อย แล้วจึงถอยออกมาอย่างแนบเนียน กระนั้นพัทธดนย์ก็ยังจับกระแสพิรุธบางๆ ได้ จึงปลดกระดุมออกดูและเห็นว่ารอยลิปสติกจางลงก็จริง แต่มันไม่ได้หายไป ซ้ำยังแดงเรื่อๆ เป็นวงแผ่ขยายมากกว่าเดิม

“เมื่อกี้คุณเอาอะไรเช็ดเนี่ย” เขาถามอย่างข้องใจ

“แฮ่ๆ” ขวัญจิราหัวเราะแห้งๆ แล้วชูเจลแอลกอฮอล์ล้างมือให้ดู

พัทธดนย์เห็นดังนั้นก็ตาโต มันน่านัก ขนม...ยัยตัวแสบ นี่เขาคงโดนซ้อนแผนอีกแล้วกระมัง “คิดยังไงของคุณเนี่ย”

“ก็คิดว่ามันใช้ทำความสะอาดเหมือนกัน ก็น่าจะใช้แทนกันได้ แต่พอลองแล้วถึงรู้...ว่าไม่ได้ แต่คุณจะมาโทษฉันก็ไม่ได้นะ เพราะครั้งนี้ฉันเต็มใจช่วย ไม่ได้ตั้งใจแกล้งซะหน่อย มันแค่...ผิดพลาดทางเทคนิค”

จอมเวทไอทีฟังคำอธิบายของอีกฝ่ายอย่างอ่อนใจ แต่ก็ไม่ได้คิดจะต่อว่าอะไรตามที่เธอกังวล เพราะ...ผู้หญิงคนนี้มีเรื่องให้เขาอมยิ้มได้อีกแล้ว

****************************

อีกแล้ว...

แกล้งเขาแล้วสุดท้ายก็มาแอบยิ้มเองอีกแล้วนะคุณดนย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น