สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 41 : สาย(ห)ลับ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63

ขวัญจิรารู้สึกตัวในตอนเช้าทั้งที่ยังอยากหลับต่ออีกนิด เธอบิดตัวคลายกล้ามเนื้ออยู่บนเตียงที่ทั้งกว้างทั้งนุ่ม แต่ตายังไม่ลืม สิ่งที่รู้เพียงอย่างเดียวในตอนนี้คือห้วงนิทราที่ผ่านมามันช่างแสนสบายเสียจริง

ทว่าในทันทีที่ดวงตากลมโตเปิดขึ้น ขวัญจิราถึงกับกระเด้งตัวขึ้นมานั่ง เพราะสิ่งที่เห็นนั้นสร้างความงุนงงสับสนให้เธออย่างสาหัส...สถานที่นี้สวยงามราวกับห้องพักในโรงแรมหรู แต่มันคือที่ไหนกัน แล้วเธอมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงนะ

เมื่อคืนจำได้ว่าจะรีบไปงานวันเกิดรัฐเขตหลังจากที่เคลียร์งานด่วนของพัทธดนย์เสร็จ แล้วตกลงว่าเธอทำงานให้เขาเสร็จแล้วหรือยังนะ ทำไมถึงจำไม่ได้เลย

เรื่องนั้นช่างเถอะ...สิ่งที่น่ากังวลตอนนี้คือใครพอจะตอบได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

มือบางเอื้อมไปหาโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียงจึงได้รู้ว่าขณะนี้แปดโมงกว่าแล้ว เธอรีบกดโทรหาทั้งรัฐเขตและรัญชยา แต่ติดต่อไม่ได้ หญิงสาวจึงตระหนักขึ้นได้ว่าทั้งคู่น่าจะกำลังเดินทาง

ขวัญจิราไม่รอช้า รีบโทรหาอีกคนที่คิดว่าน่าจะรู้เบาะแส...พัทธดนย์ ผู้ซึ่งอยู่กับเธอเป็นคนสุดท้าย แต่เขาก็ไม่รับสาย

เธอหันซ้ายหันขวา หงุดหงิดที่ติดต่อใครไม่ได้เลย จึงพยายามมองหาเป้ของตัวเองแล้วพบว่ามันอยู่ไม่ไกลจากเตียงนอนมากนัก แต่ยังไม่ทันที่จะได้สำรวจข้าวของข้างในว่าครบถ้วนหรือไม่ หูก็ได้ยินเสียงลูกบิดประตูดังขึ้นและประตูทั้งบานก็เปิดออกพร้อมการปรากฏตัวของบุคคลที่ทำให้เธอต้องเบิกตาโต

“คุณหมอ! ” ขวัญจิราอุทานเรียกสตรีที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางตกตะลึงไม่ต่างจากเธอ “หนมอยู่ที่โรงพยาบาลอีกแล้วเหรอคะ คราวนี้หัวไปฟาดอะไรอีกเข้าอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ค่ะ”

หญิงสาวฟ้องผู้มาเยือน เมื่อเหตุการณ์มันคลับคล้ายเมื่อเจ็ดปีก่อนที่เธอตื่นขึ้นมาในสถานที่แปลกตาแล้วก็พบหมอทิพย์อยู่ข้างเตียง

ทันตแพทย์อาวุโสเดินเข้ามาใกล้เตียงกว้างเพื่อดูสภาพร่างกายคนที่นั่งอยู่บนนั้น  เท่าที่ประเมินคร่าวๆ เธอก็ดูปกติดี ไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ แต่ที่น่าแปลกคือเหตุใดขวัญจิราถึงมาปรากฏตัวที่นี่

“ไม่ใช่หรอกจ้ะ หนูลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกัน” หมอทิพาวรรณกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทั้งที่ในใจร้อนเป็นไฟ

หญิงสาวเองก็อยากทำตามคำแนะนำนั่น แต่ติดตรงที่ว่า...“ห้องน้ำไปทางไหนคะ”

“ทางโน้นจ้ะ” หมอทิพย์ชี้ทางแล้วเกิดความสงสัย “หนูไม่เคยมาที่นี่หรอกเหรอ”

ขวัญจิราส่ายหัวยิก “หนมไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหนด้วยซ้ำค่ะ”

นางจ้องนัยน์ตากลมใสก็รู้ว่าหญิงสาวไม่ได้โกหก เรื่องนี้เห็นทีต้องเคลียร์กันยาวเสียแล้ว

“ไม่เป็นไรจ้ะ หนูไปจัดการธุระส่วนตัวเถอะ”

สิ้นเสียงนั้นขวัญจิราก็ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำอย่างว่าง่าย ส่วนทันตแพทย์อาวุโสก็กดโทรศัพท์เพื่อติดต่อกับเจ้าของห้องและออกคำสั่งทันทีที่เขารับสาย

“รีบกลับมาที่ห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ”

************************************

พัทธดนย์กลับเข้ามายังห้องพักส่วนตัวที่ชั้นบนสุดของสำนักงาน Spell ทั้งชุดกีฬา เขาออกไปปั่นจักรยานแต่เช้า เพื่อรอเวลาขวัญจิราตื่นและหาทางกลับบ้านไปเองโดยไม่ต้องพบเจอใคร ความจริงเขากะว่าจะกลับเข้ามาช้ากว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ดันมีสายเรียกเข้าตามตัวด่วน ใจก็ยังลุ้นระทึกอยู่ว่าขวัญจิราจะกลับออกไปแล้วหรือยัง

ชายหนุ่มเดินเข้ามายังห้องนั่งเล่นก็พบคนที่โทรตามเขานั่งอยู่บนโซฟา พอกวาดสายตาดูภายในห้องก็เงียบสงบดี ไม่มีความผิดปกติใดๆ จึงเป่าปากอย่างโล่งใจว่าขวัญจิราคงกลับออกไปแล้วจริงๆ

“มาหาผมแต่เช้าเลย มีอะไรหรือเปล่า” พัทธดนย์เอ่ยถามอย่างคุ้นเคย แล้วตรงเข้ามากอดสตรีร่างเล็กบนโซฟา

หมอทิพย์ก็อยากจะกอดเขาให้หายคิดถึงเหมือนกัน แต่จำต้องใจแข็งเอาไว้ก่อน “เมื่อคืนไม่กลับบ้านทำไมไม่โทรมาบอก”

“ผม...ผมติดงานด่วนน่ะ มัวแต่ทำงานจนลืมอย่างอื่นไปเลย” พัทธดนย์ยอมรับว่าเขาโกหกเพื่อเอาตัวรอด

ยังไม่ทันที่หมอทิพย์จะซักไซ้อะไรต่อ ขวัญจิราก็เปิดประตูห้องนอนออกมาด้วยท่าทีกระปรี่กระเป่า แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มรูปงามกำลังกอดทันตแพทย์อาวุโสอยู่ เธอก็แทบช็อก

นี่มันอะไรกัน...พัทธดนย์กับหมอทิพย์ คนทั้งคู่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันแบบไหนนะ จะว่าผู้ใหญ่ที่น่าเลื่อมใสอย่างคุณหมอจะหลงเสน่ห์เขาเหมือนหนึ่งฤทัยก็ไม่น่าเป็นไปได้

จอมเวทหนุ่มได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านข้างก็หันขวับ แล้วผละออกจากบุคคลที่เขากอด พลันเจ้าของร่างสูงใหญ่ก็ชะงักอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเห็นขวัญจิรายืนอยู่ตรงนั้น

หมอทิพย์เห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่แล้วอึดอัด ก่อนจะหันมาซักไซ้เจ้าของห้องต่อ “แน่ใจนะว่าเมื่อคืนทำแต่งานอย่างเดียว แล้วแม่หนูนี่เข้ามาอยู่ห้องนี้ได้ยังไง”

“ผม...เอ่อ” หลักฐานคาตา เขาหาคำตอบให้สตรีตรงหน้าไม่ได้จริงๆ

“ดนย์นะดนย์ ทำไมทำอะไรมักง่ายแบบนี้ รู้ไหมว่าผู้หญิงเขาเสียหาย”

“เดี๋ยวๆ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ผมกับเขาไม่ได้มีอะไรกันซะหน่อย” พัทธดนย์รีบแก้ความเข้าใจผิดนั้นทันที

“ไม่ต้องแก้ตัวเลย ไม่มีอะไรกันแล้วพาเขามาค้างอ้างแรมที่นี่ทำไม”

“ก็เมื่อคืนผมกับเขานั่งทำงานอยู่ด้วยกัน แล้วจู่ๆ เขาก็หลับไปเลย ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ผมก็เลย...อุ้มเขามาที่นี่”

“แล้วทำไมไม่พาไปส่งบ้าน” หมอทิพย์ยังไม่หยุดซัก

“ก็...ผมไม่รู้ว่าบ้านเขาอยู่ไหนนี่”

คราวนี้ขวัญจิราที่หันมองพัทธดนย์ที หมอทิพย์ที ถึงกับอดรนทนไม่ไหวจนต้องก้าวออกไปหาคนทั้งคู่ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มโกหกคำโต “ไม่จริงค่ะ คุณจะไม่รู้ว่าบ้านฉันอยู่ที่ไหนได้ยังไง ในเมื่อคุณเคยไปมาแล้ว”

ทันตแพทย์อาวุโสควันออกหู หันไปหาเขาแล้วดักทาง “ยังไง แล้วคราวนี้จะแก้ตัวยังไงต่อดีเจ้าตัวแสบ”

พัทธดนย์เห็นท่าไม่ดี จึงเลี่ยงจะเปลี่ยนเรื่อง “โธ่แม่! ทำไมแม่เชื่อเขามากกว่าผมล่ะ”

“แม่...เหรอ” ขวัญจิราตาค้างเมื่อได้ยินคำที่เขาเรียกหมอทิพย์ แล้วร่างก็แข็งทื่อไปเลย

“แม่ก็อยากจะเชื่อดนย์อยู่หรอก แต่มันติดที่แม่รู้ว่าหนูขนมเป็นเด็กดีน่ะสิ อีกอย่างเขาก็ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนเจ้าแผนการเหมือนดนย์ด้วย”

ชายหนุ่มมองมารดาของตนแล้วถามอย่างสงสัย “ทำไมแม่พูดเหมือน...รู้จักกับเขามานาน”

“ก็ใช่น่ะสิ ดนย์จำไม่ได้หรอกเหรอ ยัยหนูขนมนี่ไงที่ดนย์ช่วยพามาส่งโรงพยาบาลจนเกือบจะตกเครื่องน่ะ” คำเฉลยจากหมอทิพย์ทำให้พัทธดนย์หันไปสบตากับขวัญจิราโดยไม่รู้ตัว

ใช่...ใครจะไปจำเด็กสาวที่หัวแตกเลือดอาบไปครึ่งหน้าได้ ยิ่งช่วงชุลมุนเร่งด่วนแบบนั้น เขายิ่งไม่มีเวลาจดจำ ตอนนั้นคิดแค่ว่าขอให้เธอปลอดภัยก็พอแล้ว

“คุณอยู่ตรงนี้ก่อนนะ อย่าเพิ่งไปไหน เดี๋ยวผมไปส่งกลับบ้าน” จอมเวทไอทีหันมาสั่งเสียงเด็ดขาด ขณะพามารดาเดินผ่านขวัญจิราที่ยังยืนนิ่งเข้ามาคุยกันเป็นการส่วนตัวในห้องนอน

“ตกลงเรื่องมันยังไงกัน” หมอทิพย์เปิดฉากถามก่อนเมื่ออยู่ตามลำพังกับลูกชาย

“เรื่องมันยาวน่ะครับ แต่ที่ผมอยากถามแม่ตอนนี้คือขนมรู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวเราบ้าง”

“จริงๆ ก็ไม่เยอะนะ แกรู้แค่แม่อยู่คนเดียวเพราะพ่อเสียไปแล้ว ส่วนดนย์ก็ไปเรียนต่อ แกเพิ่งรู้ไม่นานนี้เองว่าดนย์กลับมาเมืองไทยแล้ว”

“แล้วเขารู้ไหมว่าบ้านแม่อยู่ไหน หรือครอบครัวเราทำอะไรมาก่อน”

“เรื่องบ้านน่ะรู้ แต่ธุรกิจของพ่อหรือของดนย์แม่ไม่เคยบอกนะ”

“งั้นก็ดีแล้วครับ แต่ผมอยากขอว่าต่อจากนี้ถ้าเขามาถามแม่เกี่ยวกับผมหรือพ่อ แม่ไม่ต้องตอบอะไรเขาทั้งนั้นนะ ถ้าเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ก็บอกให้เขามาถามผมเอง”

“นี่ดนย์คิดจะทำอะไร” หมอทิพย์สงสัย “หนูขนมเกี่ยวอะไรกับ Spell กันแน่”

“ไม่เกี่ยวกับ Spell หรอกครับ แต่เกี่ยวกับ Wish เพราะเขาเป็นคนสนิทของรัฐเขต”

“ตายจริง งั้นที่ขนมมาทำงานกับดนย์ก็หมายความว่าดนย์จะรื้อฟื้นเรื่องนั้นขึ้นมาเหรอลูก”

“ผมแค่อยากหาคำตอบในสิ่งที่ยังข้องใจอยู่ก็เท่านั้นครับ” ลูกชายตอบด้วยความมุ่งมั่น

“ถ้าดนย์ต้องการแค่นั้น แม่ก็จะไม่ขวาง แต่ทำไมขนมถึงมานอนอยู่บนเตียงลูก ทั้งที่จำอะไรไม่ได้เลย”

“เมื่อวานมีเหตุที่ทำให้ผมต้องจับตาดูเขาไว้ตลอดเวลา พอเขาหลับ ผมก็แค่อยากให้เขานอนสบายๆ เลยอุ้มมาที่เตียง” 

คำบอกเล่าเหตุการณ์มีพิรุธขนาดนี้มีหรือคนเป็นแม่จะจับไม่ได้ “หลับไปเอง หรือว่า...”

พัทธดนย์ยิ้มอย่างยอมจำนน เขาปกปิดอะไรกับสตรีนางนี้ไม่ได้เลยจริงๆ “ผมยอมรับว่าทำให้เขาหลับ หลังจากนั้นก็นั่งเฝ้าเขาไว้ตลอด ผมเพิ่งจะได้นอนก็ตอนใกล้สว่างนี่เอง”

“แล้วเรานอนตรงไหน อย่าโกหกแม่นะ”

“ก็...บนเตียงนั่นแหละ” น้ำเสียงลูกชายอ้อมแอ้มเต็มที ถ้าเป็นอย่างนี้มีหวังแม่เขาคงซักต่อไปจนถึงตอนที่เขาคิดจะลองใจตัวเองแน่ๆ อย่ากระนั้นเลย...เปลี่ยนเรื่องดีกว่า เพื่อความปลอดภัย “ว่าแต่...แม่บุกมาถึงนี่แต่เช้าทำไมกัน”

“ก็แม่เตรียมนี่ไว้เซอร์ไพรส์” ทันตแพทย์หญิงยื่นสเวตเตอร์สีไวน์แดงมอบให้อีกฝ่าย “แต่เมื่อคืนดนย์ไม่กลับบ้าน แม่เลยเอามาให้ที่นี่ ใครจะไปคิดว่าจะเจอเซอร์ไพรส์กว่า”

“นี่มัน...” พัทธดนย์จ้องแวบเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นสเวตเตอร์ตัวเดียวกับที่ขวัญจิราหวงนักหวงหนา “ขอบคุณครับแม่ และฝากขอบคุณคนถักด้วยที่อุตส่าห์ทำเพื่อผมขนาดนี้ ผมประทับใจจนไม่รู้จะพูดอะไรเลย”

หมอทิพย์เห็นลูกชายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็รู้ว่าเขาคงถูกใจกับของขวัญชิ้นนี้ไม่น้อย “ไปบอกเขาด้วยตัวเองเลยดีไหม เจ้าตัวก็อยู่แค่ห้องข้างหน้านี่เอง ชวนมากินข้าวกันสักมื้อก็ได้”

พัทธดนย์จัดการเก็บสเวตเตอร์เข้าตู้เรียบร้อยแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนออกมาพบหญิงสาวที่เขาสั่งให้รออยู่ในห้องนั่งเล่น แต่พอเปิดประตูออกมาก็เห็นภาพที่เหนือความคาดหมายไปนิดหน่อย เมื่อขวัญจิราเอาแต่ยืนจ้องตัวล็อกอัตโนมัติที่ติดตั้งอยู่บนประตูหน้าของห้องพักส่วนตัวแห่งนี้

เผลอไม่ได้จริงๆ นี่เธอคงศึกษากลไกเตรียมไว้แอบเข้ามาสำรวจห้องเขาคราวหน้าล่ะสิ แต่งานนี้คงไม่ง่ายนักหรอก เพราะสถานะผู้มีพระคุณที่เพิ่มขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจทำให้เขามีอำนาจต่อรองเหนือกว่าโดยปริยาย และเชื่อเหลือเกินว่าต่อให้ขวัญจิราจะไม่หลงรักเขาตามแผน แต่หลังจากวันนี้มุมมองที่หญิงสาวเคยมีต่อเขาจะเปลี่ยนไป

อย่างน้อยเขาก็จะไม่ได้เป็นแค่เจ้านายหล่อร้ายในสายตาเธอ

*************************************

เอาแล้วไง จุดไต้ตำตอจนได้

แต่ขนมไปซนอะไรตรงประตูห้องน่ะ สงสัยคิดมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วมั้ง 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น