สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 4 : พ่อมดไฮเทค 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ม.ค. 63

เธอเริ่มเปิดอ่านบทความในอีเมลที่ดาหวันส่งมาให้หลังจากที่รัฐเขตร่ำลาเธอเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง บทความที่ว่านั่นตั้งชื่อได้น่าสนใจทีเดียว

เปิดประวัติพ่อมดไฮเทค รัฐเขต วงศ์ทวีวาณิชย์ เจ้าของ ‘Wish’ แบรนด์ดังระดับโลก 

“พ่อมดไฮเทคเหรอ? พี่เขตเนี่ยนะ...พ่อมด ออกจะใจดีขนาดนี้ จะเป็นพ่อมดได้ยังไง”

เธอพึมพำกับตัวเองทั้งที่เพิ่งอ่านไปได้เพียงแค่ชื่อบทความเท่านั้น จะว่าไปแล้วก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่เธออยากรู้เกี่ยวกับรัฐเขต แต่ไม่เคยถาม บางทีถ้าอ่านบทความนี้จบ เธอคงได้คำตอบให้กับคำถามเหล่านั้นบ้างสักข้อสองข้อนั่นแหละ ว่าแล้วจะรอช้าอยู่ใย...รีบอ่านสิ

จุดเริ่มต้นในการทำธุรกิจของเขาเริ่มขึ้นเมื่อแปดปีก่อน ตอนนั้นรัฐเขตในวัยเบญจเพสทดลองปล่อยสินค้าที่เป็นโทรศัพท์มือถือระบบสัมผัส รุ่น Wish 1 ออกวางจำหน่าย ถือว่าเป็นผู้ประกอบการรายแรกๆ ที่สั่นสะเทือนวงการไอทีด้วยรูปลักษณ์ของโทรศัพท์ที่ดูหรูหราดึงดูดสายตา และลูกเล่นหลากหลายเหมาะกับคนรุ่นใหม่ แม้ราคาเปิดตัวจะค่อนข้างสูง แต่ก็ยังได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน จนกลายเป็นกระแสที่ใครๆ ต่างก็หันมาใช้โทรศัพท์แบรนด์ Wish

รัฐเขตกล่าวว่าที่มาของชื่อแบรนด์ ‘Wish’ นั้นมาจากแรงบันดาลใจที่ต้องการให้โทรศัพท์ของเขาเป็นเหมือนความปรารถนาดีที่ส่งไปถึงลูกค้าทุกคน แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือแรงปรารถนาที่ลูกค้ามีต่อสินค้าของ Wish ก็มากมายด้วยเช่นกัน นี่จึงทำให้ Wish ยังคงได้รับการตอบรับที่ดีมากมาโดยตลอด’

ขวัญจิราอ่านสองย่อหน้าแรกแล้วก็พยักหน้าหงึกหงักอยู่คนเดียว ใช่...ใครๆ ก็ใช้ Wish ก็ของเขาดีจริงๆ นี่นา ขนาดเธอที่ไม่ค่อยคลั่งเทคโนโลยียังใช้เลย แต่...จะว่าไปแล้วที่ใช้โทรศัพท์ Wish ก็เพราะเธอทำงานที่นี่หรือเปล่านะ ขวัญจิราลืมคิดไปว่าเธอใช้ทั้งที่ไม่ได้เลือก เพราะตั้งแต่ทำงานที่นี่รัญชยาก็เอามือถือรุ่นใหม่ล่าสุดในขณะนั้นมาให้ แม้จะเกรงใจแต่สุดท้ายเธอก็รับมันมา พร้อมทั้งคำถามที่มีในใจว่าถ้าลาออกต้องคืนเครื่องด้วยไหม แต่ไม่ได้ถามออกไปเพราะเธอตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะทำงานที่นี่ไปยาวๆ เอาให้เบื่อหน้าเจ้าของบริษัทเลยทีเดียว

ความคิดของขวัญจิราเตลิดไปไกล จนต้องเรียกสติตัวเองกลับมา “งานตรงหน้ายังไม่ขยับไปไหนเลย ไอ้หนมเอ๊ย...มัวแต่นอกเรื่อง”

‘หลายคนมองว่าเขาเริ่มต้นทำธุรกิจและประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เรื่องนี้รัฐเขตเองก็ยิ้มรับด้วยสีหน้าแช่มชื่นและกล่าวว่าเขาเจอคำถามนี้ค่อนข้างบ่อย ทำให้รู้สึกว่าการมายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้นเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าน่าประหลาดใจ แต่ที่เขาสามารถทำได้นั้นเป็นเพราะปัจจัยสามประการด้วยกัน

ประการแรกเริ่มต้นจากตัวของเขาเองที่มีความฝัน มีความรักในเรื่องเทคโนโลยี และกล้าที่จะทำฝันของตัวเองให้เป็นจริง

ประการต่อมาคือพื้นฐานครอบครัวที่เขาเติบโตมา ด้วยความที่บิดาเป็นเจ้าของกิจการจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้ารายใหญ่ ทำให้เขามีจิตวิญญาณของผู้ประกอบการอย่างเต็มเปี่ยม อีกทั้งครอบครัวก็ยังคอยสนับสนุนเขาทุกด้าน ทั้งเรื่องเงินทุนและเครือข่ายความสัมพันธ์ทางธุรกิจ เขายอมรับว่าหากไม่มีพื้นฐานครอบครัวแบบนี้ก็อาจไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่เป็นอยู่ ครอบครัวสนับสนุนเขาด้วยดีมาโดยตลอดจนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนที่บิดาและมารดาของเขาเสียชีวิตพร้อมกันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ รัฐเขตจึงต้องดูแลทั้งธุรกิจจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้าของบิดาและธุรกิจของตัวเอง เขาบริหารจัดการทั้งสองบริษัทควบคู่กันไประยะหนึ่งก็ตัดสินใจขายกิจการเครื่องใช้ไฟฟ้าไป ด้วยเหตุผลว่าตัวเขาเองเชี่ยวชาญในธุรกิจไอทีมากกว่า ซึ่งรัญชยาน้องสาวของเขาก็เข้าใจและเห็นดีด้วย เพราะตอนนี้ธุรกิจไอทีกำลังเติบโต ต่างจากกิจการเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ดูเหมือนว่าจะเริ่มอิ่มตัวแล้ว

ประการสุดท้าย รัฐเขตบอกว่าเป็นเพราะเขาได้ครูที่ดี เขาเล่าว่าหลังเรียนจบวิศวกรรมศาสตร์ สาขาคอมพิวเตอร์ เขาก็เริ่มทำงานในบริษัทไอทีเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่นั่นเขาได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่างจากเจ้าของบริษัทผู้ที่เขายกให้เป็นครู ทำงานได้เกือบสามปี เขาก็ตัดสินใจลาออกมาเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง โดยอาศัยสิ่งที่ได้เรียนรู้มา’

“เออ...จะว่าไปแล้วเรื่องนี้ก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยแฮะ” ขวัญจิราพึมพำคนเดียวอีกแล้ว

ในความคิดของเธอ รัฐเขตเป็นเหมือนบุคคลตัวอย่างที่น่าชื่นชม ชื่นชมความเก่งในการทำธุรกิจ ชื่นชมความจริงจังในการทำงาน ชื่นชมในการวางตัวที่ดี ไม่เย่อหยิ่ง มิหนำซ้ำยังดูอบอุ่น เป็นสุภาพบุรุษ แล้วแบบนี้จะเรียกว่าพ่อมดได้อย่างไร

นั่นไง...คำถามเดิมกลับมาอีกแล้ว

เพื่อคลายความสงสัยของตัวเองที่วนเข้าหัวมาสองรอบแล้ว ขวัญจิราจึงเลือกที่จะกวาดตาไปตามบทความเรื่อยๆ เพื่อหาคำตอบในสิ่งที่อยากรู้ สัญญาเลยว่าจะกลับมาตั้งใจอ่านส่วนที่เธอข้ามไปให้ละเอียดอีกที แล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ตรงย่อหน้าหนึ่ง

ฉายาพ่อมดไฮเทคได้มาจากชื่อแบรนด์ Wish ของเขา เมื่อคราวที่เปิดตัวมีหลายคนสะกดผิดเป็น Wiz ซึ่งเป็นคำย่อของ Wizard ที่แปลว่าพ่อมด แล้วสื่อมวลชนก็เปรียบเปรยว่าเขาสามารถเนรมิตโทรศัพท์มือถือในฝันให้กลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ในความเป็นจริงราวกับเป็นพ่อมด ถ้าพูดถึงพ่อมด...ภาพที่นึกถึงคงเป็นชายผู้แก่กล้าด้านเวทมนตร์ที่อยู่ในนิทานปรัมปรา แต่พ่อมดอย่างเขาไม่ได้เก่าขนาดนั้น มิหนำซ้ำยังล้ำสมัย ไฮเทคอีกต่างหาก สื่อมวลชนก็เลยให้ฉายาเขาว่าพ่อมดไฮเทค ถึงแม้รัฐเขตจะไม่ทราบแน่ชัดว่าที่มาที่แท้จริงแล้วใครเป็นคนตั้งให้ แต่เขาก็รู้สึกชอบฉายานี้อยู่เหมือนกัน อย่างน้อยมันก็เป็นเหมือนสีสันและเป็นความน่าสนใจเล็กๆ ที่ทำให้คนจดจำเขาได้’

“คืนนี้นอนหลับแล้ว...ไอ้หนม หายข้องใจแล้ว” ใครบางคนก็ยังคงพูดคนเดียวต่อไป

และตามที่ให้สัญญากับตัวเองไว้ ขวัญจิราไล่อ่านข้อความในส่วนที่เธอข้ามมาใหม่อีกครั้งอย่างตั้งใจ แล้วอ่านเลยไปจนใกล้จบบทความ แต่ดันมาสะดุดใจเข้ากับย่อหน้าเกือบสุดท้ายนี่แหละ

‘แม้อายุสามสิบสามปีแล้ว แต่รัฐเขตก็ยังครองตัวเป็นโสด ไม่ใช่แค่ยังไม่แต่งงาน แต่เขายังไม่คบหาดูใจใครอยู่เลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ชีวิตออกจะสมบูรณ์แบบขนาดนี้ แต่กลับไม่มีคนรักก็ถือเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจไม่น้อย รัฐเขตตอบประเด็นนี้ด้วยการยิ้มแล้วก้มหน้าลงเล็กน้อยเหมือนจะหลบตาด้วยความเขิน เขายอมรับว่ามีสาวในดวงใจแล้ว เป็นคนใกล้ตัวของเขาเอง และขอเปิดเผยเพียงเท่านี้ รายละเอียดที่เหลือขอเก็บไว้เป็นเรื่องส่วนตัว’

“คนใกล้ตัวพี่เขต...ใครวะ?”  เอาละสิ ขวัญจิราเอ๋ย ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองจะนอนหลับสนิทเพราะหายข้องใจ ดันมีประเด็นใหม่และใหญ่กว่าเดิมมาสะกิดต่อมอยากรู้ให้ทำงานหนัก

แย่แล้ว...ถามใครดีล่ะ ถามรัญชยาจะรู้เรื่องนี้ไหมนะ หรือยังไงดี

แต่ถ้าให้ลองเดาดูเล่นๆ คนใกล้ตัวพี่เขตน่ะเหรอ...คนที่เข้าข่ายที่สุด จะใครเสียอีกเล่าถ้าไม่ใช่...พี่ดาว เลขาสาวสุดสวย จะว่าสวยที่สุดในออฟฟิศก็ได้ ทำงานด้วยกันทุกวัน รู้ใจพี่เขตที่สุดก็ต้องคนนี้แน่ๆ

แม่หมอขนมฟันธง!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น