สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 33 : รุกคืบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 เม.ย. 63

พัทธดนย์รู้แล้วว่าการใช้กำลังไม่ใช่วิธีปราบพยศผู้หญิงหัวดื้อคนนี้ ขวัญจิราไม่กลัวว่าร่างกายจะได้รับอันตราย นาทีนั้นเขาจึงต้องเปลี่ยนวิธีการ...ไปใช้ขุมเสน่ห์ที่เคยทำให้เธอเสียหลักมาแล้ว

มือหนาที่เคยจับที่ต้นแขนคลายแรงบีบเค้นลง ก่อนขยับอ้อมไปรั้งเอวหญิงสาวให้เข้ามาใกล้ ส่วนอีกมือก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจับบริเวณลำคอระหงและยังคงลูบไล้ขึ้นไปจนนิ้วหัวแม่มือของเขาคลอเคลียอยู่ที่แก้มนวล แล้วใบหน้าหล่อเหลาก็ลอยเข้ามาใกล้ด้วยตั้งใจหลอมละลายเธอด้วยสายตา

“คุณดนย์ คุณจะทำอะไรน่ะ” ท่าทีที่เปลี่ยนไปของจอมเวทแห่ง Spell ทำให้ขวัญจิราสติหลุด แววตาแสดงออกถึงความหวาดระแวงและหวั่นไหวในคราวเดียวกัน แต่ก็ยังพยายามจะดันเขาออกห่างด้วยสัญชาตญาณ

“ผมกำลังทำให้คุณตอบคำถามของผมไง” สิ้นเสียงคนเจ้าเล่ห์ก็ยิ้มกริ่มในระยะประชิด โน้มลำตัวและใบหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม “คุณถามผมอีกแล้วนะ คราวนี้ตอบผมมาซะดีๆ ว่ารัฐเขตเป็นคนยังไง”

ขวัญจิราพยายามหลบสัมผัสจากเขา แต่ทำไม่ได้ เพราะมือหนานั้นล็อกแน่น จึงได้แต่แผดเสียงออกไป “หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

แม้จะถูกห้ามแต่พัทธดนย์ก็ไม่มีท่าทีจะหยุดการเคลื่อนไหวของตัวเอง เขายังคงเข้ามาใกล้จนจมูกคมสันสัมผัสกับปลายจมูกเธอ และตั้งใจว่าจะไม่หยุดกดดันหญิงสาวในอ้อมแขน จนกว่าเธอจะตอบในสิ่งที่เขาต้องการ

“พี่เขตก็เหมือนพี่รันนั่นแหละ” ขวัญจิราพูดทั้งปากคอสั่น “เขาเก่ง น่ารัก ใจดี แล้วก็เป็นสุภาพบุรุษมากด้วย”

จอมเวทเจ้าเสน่ห์ถอนใบหน้าหล่อเหลาออกมา เพราะหมั่นไส้คำเยินยอพวกนั้นจนอดไม่ได้ที่จะค่อนแคะ “ถ้าเขาประเสริฐขนาดนั้น แล้วคุณทิ้งเขามาทำไม”

“ฉันไม่ได้ทิ้งนะ” หญิงสาวขึ้นเสียงอย่างไม่ตั้งใจ “แต่ฉันพร้อมทำทุกอย่างเพื่อเขา เพราะว่าฉันรักเขาต่างหาก”

พัทธดนย์ชะงักกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ ก็ก่อนหน้านี้นายบอลรายงานให้รู้อยู่เนืองๆ ว่าเห็นรัฐเขตและขวัญจิรากอดกันที่บ้านถึงสองครั้งสองครา แล้วยังบอกอีกว่าหญิงสาวเองที่เป็นฝ่ายโผเข้าไปกอดพ่อมดไฮเทคก่อนทั้งนั้น ตอนแรกเขาก็คิดว่าทั้งคู่แค่ผูกพันตามประสาคนที่เติบโตมาด้วยกันอย่างที่แม่ของขวัญจิราเคยเล่าให้ฟัง แต่ถ้าเธอประกาศกร้าวขนาดนี้ก็ชัดเจนแล้ว

ขวัญจิราคงแอบหลงรักรัฐเขตข้างเดียว และที่ยอมเสียสละตัวเองมายังถิ่นของศัตรูทั้งที่รู้ว่าเสี่ยง คงเพราะอยากให้รัฐเขตเห็นใจและรักเธอตอบกระมัง

แต่ก็นั่นแหละ...มันจะมีประโยชน์อะไรเล่า ถ้ารัฐเขตรักดาหวันอย่างที่เมฆินทร์เคยตั้งข้อสงสัย

“รู้ไหมว่าความพยายามของคุณอาจสูญเปล่า เพราะเท่าที่ผมรู้ รัฐเขตมีคนรักอยู่แล้ว และผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คุณ”

“เรื่องนั้นฉันก็รู้...รู้ดีกว่าคุณด้วย แต่ถึงพี่เขตจะรักพี่ดาว มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับการที่ฉันรักเขาสักหน่อย” ขวัญจิราต่อปากต่อคำกับคนที่โอบรั้งเธอตามความเข้าใจของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่ามันเป็นการยืนยันข้อสงสัยที่พัทธดนย์เคยได้รับจากเมฆินทร์ไปโดยปริยาย

“จะบอกว่าตัวเองรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่ต้องการอะไรตอบแทนงั้นสิ”

“ใช่...ฉันรักพี่เขตด้วยความบริสุทธิ์ใจ และสิ่งที่เขาทำให้ฉันและครอบครัวอยู่ทุกวันนี้มันก็มากเกินกว่าที่ฉันจะกล้าเรียกร้องสิ่งดีๆ จากเขาเพิ่มได้อีกแล้ว” เธออธิบายความรู้สึกที่มีต่อรัฐเขตในฐานะเจ้าหนี้และพี่ชายที่นับถือกันมานาน แต่คำที่พูดออกมากลับไม่ได้เจาะจงสถานะที่ชัดเจนขึ้นเลย

พัทธดนย์สบตาหญิงสาวนิ่งไปนาน ไม่ยอมคลายวงแขนออก จนเธอต้องท้วง

“คุณดนย์ คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหม”

“ทำไมถึงต้องรักเขามากขนาดนี้” ชายหนุ่มถามโดยไม่สนใจคำทักท้วงของเธอ

“ก็...ไม่รู้สิ...เพราะเขาดีกับฉันมากละมั้ง” ขวัญจิราเพียงอยากอธิบายถึงความอาทรของรัฐเขตที่มีต่อเธอและครอบครัวเสมอมา แต่พัทธดนย์ไม่ได้เข้าใจแบบนั้น

เขากำลังคิดว่าโลกใบนี้ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ทำไมคนอย่างรัฐเขตที่เขาเคลือบแคลงสงสัยถึงมีคนที่จงรักภักดีด้วย แต่ตัวเขาเองกลับหาความรักจริงแบบนี้ไม่ได้ ผู้หญิงที่เข้าหาเขาก็เพราะรูปร่างหน้าตาและฐานะทางสังคมจนหาความจริงใจได้ยาก แต่กับขวัญจิรา...เธอต่างจากทุกคน แม้แววตาจะบ่งบอกว่าหวั่นไหวเวลาที่เขาประลองขุมเสน่ห์ แต่ก็ยังทำปากแข็ง ใจแข็ง แถมยังกล้าบอกรักคู่แข่งตัวฉกาจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่อยู่ในอ้อมแขนเขาแท้ๆ

นี่สินะ...ความอิจฉาที่ปะปนมากับความต้องการเอาชนะ ทว่าอย่างหลังน่าจะมีมากกว่า

พัทธดนย์เปลี่ยนใจแล้วจริงๆ ตอนแรกที่ติดต่อขวัญจิรามา เขาคิดว่าคงจะตกลงกับเธอได้ถ้าเสนอเงินให้มากพอ แต่ตอนนี้...มันไม่ใช่ ผู้หญิงคนนี้จงรักภักดีกับรัฐเขตมากเกินกว่าจะยอมเป็นสะพานให้เขาเข้าไปล้วงความลับแต่โดยดี  กระนั้นการขู่เข็ญเธอก็คงไม่เป็นผลเช่นกัน คงเหลือแค่วิธีเดียว...ต้องทำให้เธอยอมสวามิภักดิ์ต่อเขาด้วยความเต็มใจ

“แล้วถ้าผมทำดีกับคุณบ้างล่ะ คุณจะรักผมไหม” น้ำเสียงเขาเว้าวอนกว่าทุกครั้งที่เคยได้ยินเพราะตั้งใจทำให้ขวัญจิราหวั่นไหวจนถึงขั้น...ตกหลุมรัก

แต่เธอตอบทันควัน “ไม่ค่ะ”

“ทำไมคุณชอบปฏิเสธผมซะจริง คิดก่อนแล้วค่อยตอบก็ได้”

“ก็มันจริงนี่ ต่อให้ฉันรักทุกคนที่ทำดีกับฉัน แต่ฉันก็รักคุณไม่ได้”

“เพราะผมเป็นคู่แข่งของรัฐเขตเหรอ หรือเพราะคุณยังไม่เชื่อใจผม” เสียงเขาเว้าวอนอีกแล้ว

ขวัญจิราเงียบกริบ จะบอกเขาว่าอย่างไรดีล่ะ เหตุผลที่เขาพูดมาก็มีส่วนถูก แต่ที่ต้องคอยระวังตัวระวังใจ เพราะเธอไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่ไปหลงรักผู้ชายคนเดียวกับพี่สาวคนสนิทอย่างรัญชยาต่างหาก

“ไม่ตอบอีกแล้ว คราวนี้จูบจริงๆ เสียดีไหม” เขาแหย่เพราะเห็นคิ้วเธอขมวดจนแทบเป็นปม พร้อมกระชับร่างหญิงสาวให้แน่นขึ้น

“อย่านะ” เธอดันอกเขาออกห่าง “ที่ฉันไม่ตอบเพราะแค่ไม่เข้าใจว่าคุณต้องการให้ฉันรักเพื่ออะไร หรือคิดว่าถ้าฉันรักคุณแล้วจะยอมทรยศพี่เขตเหรอ”

รู้ทัน ขวัญจิราพูดตรงใจเขาราวกับมานั่งอยู่ในความคิดคำนึง ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แต่จะให้เขายอมรับตรงๆ ก็คงไม่ได้

“โอเค ผมรู้แล้วว่าคุณรักเขามาก มากเสียจนผมอยากรู้ว่าถ้ามีใครรักผมแบบนั้นบ้าง มันจะรู้สึกยังไง”

“คุณไม่น่าต้องคิดมากกับเรื่องนี้เลยนะ รูปร่างหน้าตา ฐานะอย่างคุณ หาคนรักง่ายจะตายไป ไม่จำเป็นต้องเป็นฉันสักหน่อย” หญิงสาวมองเขาพลางคิดว่านี่ช่างเป็นโอกาสดีที่จะเตะหมูเข้าปากหมา เอ๊ย! ป้อนปลาย่างให้แมว “แต่ถ้าคุณยังไม่มีใคร ฉันแนะนำให้ได้นะ”

“ใคร?” คนถูกยัดเยียดปลาย่างให้ถึงปากถามกลับทันที

“เจ้านายเก่าฉันไง”

“เฮ้ย! ผมไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกัน” พัทธดนย์หมดอารมณ์โอบรั้งหญิงสาวไว้อีกต่อไป ไม่รู้เธอคิดได้ยังไงสิ

“หมายถึงพี่รันค่ะ พี่รัญชยา ไม่ใช่พี่เขต” ขวัญจิราหัวเราะ ไม่คิดว่าเขาจะเข้าใจผิดไปไกลขนาดนั้น

ชายหนุ่มส่ายหัวเล็กน้อยอย่างอ่อนใจ ครั้งหนึ่งเมฆินทร์ก็เคยแนะนำให้เขาสานสัมพันธ์กับรัญชยา แต่เขาเองที่เลือกจะไม่ทำ เพราะเห็นท่าทีเธอก็รู้ว่าคงต้องการใกล้ชิดเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น และที่สำคัญ...รัญชยาไม่มีทางช่วยเขาด้วยการทรยศพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองแน่

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง เมื่อเขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธเรื่องรัญชยา ขวัญจิราก็ถือว่าเป็นนิมิตหมายที่ดี แล้วไม่นานเจ้าของห้องก็เป็นฝ่ายเริ่มสนทนาระลอกใหม่

“ที่คุณบอกว่าอยากทำงานที่ตัวเองถนัด ผมจะย้ายให้”

พัทธดนย์พูดในสิ่งที่คิดว่าจะควรต้องจัดการให้เรียบร้อย ความจริงสถานการณ์ในฝ่ายการตลาดเริ่มเข้ารูปเข้ารอยมาสักพักหนึ่งแล้ว เพราะตั้งแต่วันที่เขาและเอื้องลดาจัดแสดงละครฉากย่อมๆ คนในฝ่ายก็เริ่มเรียกร้องให้เอื้องลดาขึ้นมาเป็นผู้จัดการฝ่ายแทนเด็กอ่อนหัดในสายตาพวกเขา แต่พัทธดนย์ยังไม่ได้จัดการให้ในทันที เพราะยังหาเหตุผลดีๆ ในการปลดขวัญจิราพ้นจากตำแหน่งไม่ได้

แต่ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอย้ายเองแบบนี้ ก็น่าจะพอใช้เป็นข้ออ้างได้ แม้เขาจะต้องตกเป็นที่ครหาว่าเอาออกคำสั่งเอาใจ ‘เด็กเส้น’ อีกก็ตาม

“เดี๋ยวนะ ทำไมคุณใจดีผิดปกติ อย่าบอกนะว่าจะทำให้ฉันรักอีก” หญิงสาวระแวง

“เปล่า แค่คิดว่าถ้าคุณรักผมไม่ได้ เราจะได้เริ่มสงครามตามล่าความลับของอีกฝ่ายกันเสียที”

“แล้วคุณจะย้ายฉันไปอยู่ฝ่ายไหน”

เขายิ้มมุมปากพร้อมคิดคำเรียกตำแหน่งงานใหม่ที่จะให้ขวัญจิราทำ “ไม่มีสังกัด ไม่มีฝ่าย แต่รับรองว่าถูกใจคุณแน่ เมื่อกี้คุณก็เพิ่งเดินไปสำรวจห้องทำงานใหม่ของคุณเองนี่นา”

“พูดอะไรของคุณเนี่ย” เธอยอมรับว่าคราวนี้เดาความคิดเขาไม่ออกจริงๆ

“ผมจะแต่งตั้งคุณเป็นหัวหน้าสเปเชี่ยลทีม มีหน้าที่ซัพพอร์ตงานของผม ก็อย่างที่บอก ไม่มีฝ่าย ไม่มีสังกัด แต่รับคำสั่งโดยตรงจากผมคนเดียวเท่านั้น และห้องประชุมเล็กนั่นก็คือห้องทำงานใหม่ของคุณ”

แผนรุกคืบของพัทธดนย์เริ่มขึ้นแล้ว และสายตาของเขาที่มองมานั้นช่างคมกริบจนขวัญจิราสะท้าน ไม่รู้เหมือนกันว่าตำแหน่งใหม่ที่เขาเสนอมันจะดีหรือร้ายกับเธอกันแน่

“คิดจะแกล้งกันหรือเปล่าเนี่ย” เธอถามอย่างไม่คลายความหวาดระแวง

“ผมอำนวยความสะดวกให้คุณต่างหาก คุณจะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างข้างๆ คูๆ มาค้นห้องผมอีก”

“อำนวยความสะดวกให้ตัวเองสิไม่ว่า คุณคงไม่ปล่อยให้ฉันคลาดสายตาแน่”

“ก็แฟร์ดีออก เพราะผมก็ต้องอยู่ในสายตาคุณตลอดเหมือนกัน”

เขาไล่ต้อนเธอทางความคิด และบีบให้ขวัญจิราต้องยอมรับตามที่เขาพูดโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวคิดเพียงว่านี่คือสิ่งที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก ดังนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธสิ่งที่จอมเวทไอทีเสนอ

“แล้ว...ให้ฉันเริ่มงานใหม่เมื่อไหร่ดีคะ”

คำถามที่คล้ายเป็นการตอบรับนั้นถูกใจพัทธดนย์ไม่น้อย และเขาก็ไม่ปล่อยให้หญิงสาวต้องรอนาน “ถ้าคุณตอบตกลง เราก็ไปกันเลย”

“ไปไหน?”

“ไปแต่งตั้งผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนใหม่ที่จะมารับหน้าที่แทนคุณ” เขาชี้ชวนอย่างรวบรัดแล้วรีบดึงมือขวัญจิราออกไปจากห้องทำงาน แม้เจ้าหล่อนจะงงงันที่ต้องรับตำแหน่งใหม่ทั้งที่ยังไม่ได้ตอบตกลงอย่างเป็นทางการ แต่กระนั้นก็ยังยอมให้พัทธดนย์เดินนำไปยังฝ่ายการตลาดอีกครั้ง

และครั้งนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

********************************
 

คุณดนย์ทำแบบนี้กับขนมได้ยังไง ไม่เกรงใจพี่เขตบ้างเลย กว่าเฮียแกจะได้กอดขนมยังต้องขอก่อนเลยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น