สะพานซ้อนกล

ตอนที่ 3 : พ่อมดไฮเทค 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ม.ค. 63

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะของรัญชยาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แม้มันจะทำลายความคิดฟุ้งซ่านในหัวของรัฐเขตลงได้ ทว่าสายตาเขายังไม่อาจละไปจากหญิงสาวตรงหน้า ขณะเดียวกันขวัญจิราก็ดึงสายจากเครื่องบนโต๊ะตัวเองพร้อมกรอกเสียงใสๆ ของเธอลงไป

“สวัสดีค่ะ ฝ่ายการตลาดค่ะ”

“น้องขนมหรือเปล่า? นี่พี่ดาวนะคะ คุณรันอยู่ไหม?” เสียงของดาหวัน เลขาส่วนตัวรัฐเขตดังลอดมาตามสาย

“พี่รันไม่อยู่ค่ะ น่าจะกลับมาช่วงเย็นๆ เลย”

“แย่ล่ะ...คุณรันไม่อยู่แบบนี้พี่จะทำยังไงดี คุณเขตก็คงออกจากออฟฟิศไปเตรียมขึ้นเครื่องแล้ว โทรเข้ามือถือก็ติดต่อไม่ได้เลย” ปลายสายบ่นอุบ ทำให้ขวัญจิราเงยหน้าขึ้นสบตากับชายที่ถูกกล่าวถึง

“พี่เขตยังอยู่นะคะ อยู่ที่โต๊ะหนมนี่แหละ พี่ดาวจะคุยไหมคะ” รัฐเขตแปลกใจนิดหน่อยที่ได้ยินชื่อเลขาสาวสวยของเขาออกจากปากคนตรงหน้า แต่เดาได้ว่าเธอคงมีธุระสำคัญ

“คุยจ้ะ” สิ้นเสียงตอบรับจากปลายสาย ขวัญจิราก็ยื่นหูโทรศัพท์ให้กับรัฐเขต พร้อมกระซิบเสียงเบาแบบพออ่านปากได้ความว่า ‘สายพี่ดาวค่ะ’

“ว่าไงคุณดาว มีอะไรด่วนหรือเปล่า” รัฐเขตพูดสายด้วยน้ำเสียงเรียบเกือบจะในทันทีที่เขารับหูโทรศัพท์มาจากขวัญจิรา ที่บัดนี้สาวเจ้ายังคงมองเขาตาไม่กะพริบ เขาเลยแกล้งเสมองไปทางอื่นเสีย

“ทางเว็บไซต์ Biz Direction ที่มาสัมภาษณ์คุณเขตเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาส่งบทความมาให้ตรวจก่อนเผยแพร่ลงในเว็บน่ะค่ะ แต่คุณเขตจะไปภูเก็ต ดาวเลยจะให้คุณรันช่วยตรวจแทน”

“รอรันเย็นนี้ได้ไหม”

“ดาวเกรงว่าจะไม่ทันน่ะสิคะ ในอีเมลบอกว่าให้ตอบกลับภายในเย็นวันนี้”

“ทำไมกะทันหันจัง อย่างนี้ใครจะไปตรวจทัน” รัฐเขตบ่น แต่ก็เหมือนไม่ได้จริงจังอะไร

“ความจริงทางเว็บเขาส่งอีเมลให้ดาวตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้วค่ะ แต่ดาวเพิ่งจะเปิดเมื่อสักครู่นี้” ดาหวันรู้ดีว่าคนเจ้าระเบียบอย่างเขาคงโกรธแน่ถ้าเธอพูดออกไปแบบนั้น แต่ก็ดีกว่าโกหกเพื่อเอาตัวรอดแล้วปล่อยให้เขามารู้ทีหลัง

“คุณดาว! นี่ถ้าไม่เห็นว่าคุณทำงานดีมาตลอด ผมคงต้องลงโทษคุณบ้างแล้ว ดีนะที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าเป็นเรื่องที่มีผลทางกฎหมายหรือมีผลต่อธุรกิจจะทำยังไง”

นั่นไง...โกรธจริงๆ ด้วย

“ดาวขอโทษค่ะ แล้วคุณเขตจะให้ดาวทำยังไงกับบทความนี้คะ”

ดูเหมือนการตัดบทให้บอสเจ้าระเบียบกลับสู่การแก้ปัญหาจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดที่ดาหวันคิดออกในตอนนี้ อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้เขาบ่นไปเรื่อยๆ แล้วก็ลืมเรื่องที่จะต้องรีบดำเนินการ แล้วก็เหมือนจะได้ผล เพราะรัฐเขตยั้งคำว่ากล่าวที่กำลังจะออกจากปากไว้เมื่อได้ยินแบบนั้น เขาคิดถึงสิ่งที่ต้องทำ ปัญหาที่ต้องแก้ ด้วยความที่เป็นคนยึดหลักการทำงานว่ามุ่งแก้ปัญหามากกว่ามุ่งหาคนผิด และเลขาของเขาก็คงรู้หลักนี้ดี จึงดักทางได้ถูก

ในระหว่างที่ครุ่นคิด สายตาคมก็หันไปสบเข้ากับขวัญจิราที่ยังคงมองเขาอยู่ตลอด พลันนั้นความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้น ใช่แล้ว...คนที่จะช่วยเขาแก้ปัญหา

“เอาอย่างนี้นะดาว คุณส่งอีเมลมาให้ขนมเลย ผมจะให้ขนมตรวจแล้วรีบตอบกลับ”

“ค่ะคุณเขต เดี๋ยวดาวรีบดำเนินการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ดาหวันตอบรับด้วยความดีใจที่เจ้านายของเธอค้นพบทางออก และที่สำคัญสวัสดิภาพในการทำงานของเธอก็ยังอยู่ครบ

รัฐเขตวางสายจากดาหวันแล้วหันมาอธิบายงานด่วนที่ต้องการให้ขวัญจิราช่วยทำ ซึ่งเธอก็แปลกใจไม่น้อยที่ได้ยินชื่อตัวเองเข้าไปเกี่ยวด้วย

“ให้หนมตรวจทานบทสัมภาษณ์ของพี่เขตเหรอคะ หนมจะทำได้เหรอ”

ความแปลกใจแปรเปลี่ยนเป็นกังวล เมื่อรู้ว่างานที่ต้องทำนั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัวและภาพลักษณ์ของเขา แม้จะรู้จักกันมานาน แต่ขวัญจิราคิดว่าเธอคงไม่รู้เกี่ยวกับรัฐเขตไปเสียทุกอย่าง หากคนเขียนบทความใส่สีตีไข่ในเรื่องที่เธอไม่รู้จะทำยังไง และสิ่งที่น่ากังวลมากที่สุดคือเธอไม่รู้ว่าใจของรัฐเขตจะประเมินค่าบทความนั้นอย่างไร เขาจะชอบไหม? เขาจะเห็นว่ามันดีหรือเปล่า? นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องยากสำหรับเธอ

“พี่เชื่อว่าขนมทำได้ แล้วพี่ก็มั่นใจในคำตอบของพี่ว่าไม่มีเรื่องที่ส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์หรือเรื่องที่เกี่ยวกับความลับทางธุรกิจด้วย”

“ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวที่หนมไม่รู้จะทำยังไงละคะ”

“ไม่เห็นมีอะไรน่ากังวลนี่ ตัวพี่ ครอบครัวพี่ ขนมก็รู้จักดี เรื่องราวของพี่ก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน เรื่องอื่นๆ ก็ไม่ต้องคิดมาก เอาเป็นว่าถ้าขนมคิดว่ามันดีหรือมันควรต้องแก้ตรงไหนก็แล้วแต่ขนมเลย พี่เห็นด้วยกับขนมทุกอย่าง” ชายหนุ่มวางมือลงบนศีรษะหญิงสาวพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและหวังให้คนฟังสัมผัสถึงสิ่งที่เจืออยู่ในคำพูดเหล่านั้น

มันคือ ‘ความไว้ใจ’

แม้เรื่องนี้จะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่รัฐเขตก็เชื่อว่าต่อให้เป็นเรื่องใหญ่กว่านี้ เขาก็จะไว้ใจขวัญจิราได้

หญิงสาวยอมรับทำงานด่วนให้ตามที่เขาร้องขออย่างว่าง่าย รู้สึกได้ถึงความมั่นใจในตัวเองที่มีเพิ่มขึ้นมา...นิดนึง แต่ก็เอาเถอะ ยังไงก็คงต้องทำอยู่ดี

เธอเริ่มเปิดอ่านบทความในอีเมลที่ดาหวันส่งมาให้หลังจากที่รัฐเขตร่ำลาเธอเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง บทความที่ว่านั่นตั้งชื่อได้น่าสนใจทีเดียว

เปิดประวัติพ่อมดไฮเทค รัฐเขต วงศ์ทวีวาณิชย์ เจ้าของ ‘Wish’ แบรนด์ดังระดับโลก 

“พ่อมดไฮเทคเหรอ? พี่เขตเนี่ยนะ...พ่อมด ออกจะใจดีขนาดนี้ จะเป็นพ่อมดได้ยังไง”

เธอพึมพำกับตัวเองทั้งที่เพิ่งอ่านไปได้เพียงแค่ชื่อบทความเท่านั้น จะว่าไปแล้วก็มีอะไรอีกหลายอย่างที่เธออยากรู้เกี่ยวกับรัฐเขต แต่ไม่เคยถาม บางทีถ้าอ่านบทความนี้จบ เธอคงได้คำตอบให้กับคำถามเหล่านั้นบ้างสักข้อสองข้อนั่นแหละ ว่าแล้วจะรอช้าอยู่ใย...รีบอ่านสิ

**********************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น