( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 47 : Special - Happy Valentine's Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    14 ก.พ. 61







ตอนพิเศษ








สุขสันต์วันแห่งความรัก













__________________________________________________________________________________________________________

NOTE - เป็นตอนพิเศษที่เคยนำไปจากหน้ามีตวนวนะคะ เรานำมาปรับใหม่ แล้วเพิ่มเติมเนื้อหาไปด้วยน้า จุ้บ








เหนื่อยเป็นบ้าเลยให้ตายเถอะเซอุนบ่นออกมาเสียงดัง ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับเตียงของตัวเอง 


ยี้ ไปอาบน้ำก่อนเลยนะเซอุนแดฮวีที่เดินตามเข้ามาเอ่ยพูดกับคนที่นอนอยู่ด้วยน้ำเสียงที่ขึ้นจมูก


รู้น่า ฉันไม่ใช่แจฮวานนะที่จะไม่ชอบอาบน้ำเขาเอ่ยตอบพลางเพยิดหน้าไปยังคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง


อ้าว มาโยนให้กันเฉยแจฮวานเอ่ยตอบก่อนจะพาดหนังสือเล่มหนาใส่ต้นขาของเซอุน






น้องเซอุนนน ศาตราจารย์ชีตาร์เรียกหาน่ะหลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จ ไม่ทันให้ได้ล้มตัวลงนอนอย่างสบายใจ เลื้อยตัวเองลงกับนินแล้วเข้าสู่นิทรา เสียงของรุ่นพี่ร่วมบ้านก็ดังขึ้นจากหน้าประตู เรียกให้เซอุนสะดุ้งตัวละหันมองพร้อมถอนหายใจ


"อะไรกันครับเนี่ย ศาสตราจารย์ไม่หลับไม่นอนหรอ" เขาบ่นอุบ พลางยื่นมือไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างเอื่อยๆ


"เขาบอกอยากเคลียร์งานให้เสร็จก่อนปิดเทอมน่ะ" 


สู้เขานะคุณว่าพรีเฟ็คแดฮวีและแจฮวานเอ่ยพูดพร้อมกับโบกมืออย่างน่าหมั่นไส้


เจ้าพวกน่าหงุดหงิด!










ขอโทษทีที่ต้องเรียกมาตอนดึกดื่นนะเซอุน ครูไม่รู้จะใช้ใครดี” 




แล้วพรีเฟ็คตัวจริงละครับศาตราจารย์





ป่านนี้พี่มินฮยอนคงนอนหลับฝันดีอยู่แน่ๆ





เซอุนคิด แต่ไม่กล้าพูดออกไปอย่างแน่นอน ถ้าเขายังอยากได้คะแนนดีจากวิชาแปลงร่างอยู่



เขายื่นมือไปรับเอางานบางส่วนมากจากศาสตราจารย์ชีต้า เลื่อนเก้าอี้ออก ก่อนจะลงมือทำด้วยความรวดเร็วเพื่อให้งานมันเสร็จก่อนที่เขาจะหลับล้มพับไป


ครูว่าเราทำคนเดียวไม่ได้แน่นอน รอเดี๋ยวนะศาสตราจารย์ที่นั่งมองกันอยู่เอ่ยพูดขึ้น ก่อนจะสาวเท้าไปทางกรอบรูป ที่มีรูปหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีม่วง เธอเอ่ยอะไรบางอย่างกับหญิงสาวในรูป ก่อนเธอจะพยักหน้าตกลงแล้วเดินออกไปจากกรอบ


เดี๋ยวครูมานะ เธอนั่งรอสักพัก เดี๋ยวตัวช่วยเธอก็จะมาแล้วศาสตราจารย์ชีต้าพูดต่อด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหายไปหลังผ้าม่าน


เซอุนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เขาคืดว่าควรรีบเร่งลงมือทำสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในมือต่อ โดยไม่ทันได้สังเกตว่าประตูบานใหญ่ของห้องพักถูกเปิดออกโดยฝีมือคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี


น้องเซอุน? มาทำอะไรตรงนี้ครับอิมยองมินในชุดนอนสีดำทั้งตัวเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยถาม ทำให้คนที่นั่งทำงานอยู่สะดุ้งกายด้วยความตกใจ


พี่ยองมิน? ตกใจหมดเลย
 ผมโดนศาสตราจารย์เรียกให้มาช่วยตรวจงานน่ะครับ แล้วพี่?” 


เมื่อกี้ศาตราจารย์เขาไม่มีอะไร ให้พี่ช่วยไหม?” ยองมินตอบกลับ พร้อมกับเลื่อนเก้าอี้กข้างๆอีกคนออก


ก็ดีครับ ผมง่วงมาก กลัวจะตรวจผิดเซอุนเอ่ยต่อ ก่อนจะหันไปสนใจกระดาษรายงาน ก้มมองอ่านมันทีละตัวกันความผิดพลาด แม้เขาง่วงจนตาแทบปิดแล้วก็ตามที


คงโดนใช้หนักเลยสินะ คนที่กำลังจะเป็นพรีเฟ็คก็แบบนี้แหละ


ตอนพี่อยู่ปีสี่ก็โดนแบบนี้หรอครับเซอุนเอ่ยถาม พร้อมวางคนนกลงบนโต๊ะเบาๆ


เปล่าครับ พี่ได้เป็นพรีเฟ็คเพราะไม่มีใครแล้วต่างหากยองมินตอบพร้อมรอยยิ้ม


จริงหรอครับ? ผมว่าพี่ก็เหมาะดีนะ ดูภายนอกดุๆ แต่ที่จริงแล้วใจดี แล้วก็เท่มากเลยครับขอโทษครับ ผมง่วงเลยพูดอะไรแปลกๆไปเซอุนพูดพร้อมกับขยี้ตาไปมา จนทำให้คนที่มองอยู่ต้องยกมือขึ้นมาจับข้อแขนเล็กไว้ไม่ให้ขยี้ต่อ


อย่าขยี้ตาสิครับยองมินว่า ชมขนาดนี้ พี่ก็เขินเป็นนะเซอุนหันมองอีกคนทันทีที่พูดจบ 


บอกแล้วว่าผมง่วงเซอุนรีบว่าตอบ เรียกรอยยิ้มจากยองมินได้เป็นอย่างดี 


ก่อนทั้งคู่จะพูดคุยกันไม่หยุดหย่อน ทั้งเรื่องภายในโรงเรียน เรื่องส่วนตัว ไม่เว้นเวลาว่างให้ความเงียบได้ปกคลุมทั้งคู่เลย ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมานานแล้วตามที


เซอุนได้รู้อะไรหลายอย่างจากบทสนทนาในครั้งนี้ พี่ยองมินชอบเรียนวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดมาก และเขาก็คงมีพรสวรรค์กับวิชานี้มาก เขาได้คะแนนที่หนึ่งตลอดตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง และ อีกอย่างที่เขาเพิ่งจะรู้คือ  อิมยองมินไม่เคยควงใครตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี้ 


นั่นทำให้เขาประหลาดใจ


ทำหน้าแบบนั้นไม่เชื่อพี่หรือไง” 


ไม่อ่ะ ไม่มีทางเซอุนเอ่ยตอบ พร้อมกับพับเก็บกระดาษรายงานใบสุดท้ายใส่กองใหญ่ไว้ แล้วหันหน้ามองคนที่กำลังยิ้มกรุ่มกริ่มใส่เขาอยู่


คนควงไม่มี แต่คนจีบมีเยอะแยะพี่ยองมินเอ่ยตอบ เซอุนได้แต่เบะปากอย่างไม่ชอบใจ


อิมยองมินที่มองอยู่ได้แต่อมยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ 


หึงพี่หรอ?” ยองมินเอ่ยถามพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆคนที่นั่งอยู่ข้างๆ


เปล่านะ พี่อย่าขี้ตู่สิเซอุนเอ่ยต่อ แล้วยกมือขึ้นผลักใบหน้าของอีกคนไปไกลๆ


เขินจัง น้องเซอุนหึงพี่ด้วย” 


ผมไม่ได้บอกว่าหึงสักหน่อย พี่นี่” 


จริงหรอครับ แล้วทำไมในใจเราถึงวุ่นวายแบบนั้นละ พี่อ่านไม่ได้เลยยองมินเอ่ยพูด


พี่อ่านใจผมโดยไม่ขออนุญาตอีกแล้วนะเซอุนเอ่ยพูดพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น



พี่ขอโทษครับ พี่กลัวว่าเราจะฟุ้งซ่านเหมือนตอนนั้นอีก พี่ปวดใจมากเลยนะยองมินพูดตอบ พร้อมกับเกี่ยวมืออีกคนขึ้นมาจับไว้หลวมๆ


ครับๆ ผมเข้าใจแล้วน่า พี่อย่าทำหน้างอแงแบบนั้นสิเซอุนเลิกขมวดคิ้ว ก่อนจะจับหน้าร่างสูงไว้เบาๆ แล้วเอื้อมนิ้วไปเกลี่ยหางตาเบาๆ


รู้ใช่ไหมว่าพี่รู้สึกยังไง แต่ให้พูดอีกทีก็ได้นะครับ พี่—“


น้อยๆหน่อยอิมยองมิน เซอุนเป็นลูกพี่พ่อมีแม่นะ จะจีบเขาไปขอพ่อแม่หรือยังศาสตราจารย์ชีต้าที่หายไปนานแล้วเดินออกมาจากหลังผ้าม่าน ก่อนที่คนเป็นพี่จะพูดอะไรเลี่ยนๆเสียจนทำให้ปราสาทกลายเป็นสีชมพู


งั้นผมขอลาหยุดสักวันสองวันนะครับ จะไปหาพ่อแม่เซอุนยองมินเอ่ยตอบคนอายุมากกว่า พร้อมกับยื้อตัวให้เซอุนลุกขึ้นยืน


ถ้างั้นฉันจะตัดคะแนนบ้านพวกเธอวันละสิบคะแนนดีไหม แลกกันศาสตราจารย์เอ่ยพูดกลั้วหัวเราะ แต่คนฟังไม่หัวเราะตามเลยสักนิด 



ไปๆได้แล้ว รีบกลับหอพวกเธอไปได้แล้ว ยองมินไปส่งน้องเข้าหอพักด้วยละ” 


ผมกลับเองได้ครับ อยู่แค่นี้เองเซอุนเอ่ยตอบด้วยความเกรงใจ



ให้ยองมินไปส่งเถอะ ดูหน้าเจ้าพรีเฟ็คสิ มันอยากจะไปส่งเธอจะตาย ให้มันไปเถอะพูดจบ ศาสตราจารย์ก็โบกมือไล่อย่างเร็วๆ จนทำให้ทั้งเขาและพี่ยองมินต้องก้มตัวโค้งลง แล้วเดินออกไป ไม่วายคนที่เดินออกทีหลังจะหันมองคนในห้องด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณออกมาแบบไม่มีเสียง พร้อมกับกระพริบตาส่งให้





ยังไงซะ อิมยองมินก็ยังเป็นกริฟฟินดอร์ที่ร้ายกาจที่สุดอยู่ดี



 

 

 

 

 

 


 

 

 

"บ่ายสอง"


"เที่ยง"


"บ่ายสองงงง"


"เที่ยงดิ"


"บ่ายสองเถอะๆ" ซอนโฮส่งเสียงพูดอย่างหงุดหงิดพร้อมรั้งแขนคนตัวสูงที่กำลังยืนเบะปากใส่เขาอยู่


"บ่ายสองมันช้าไป" ไลควานลินตอบด้วยน้ำเสียงที่งอแงสุดๆ จนคนฟังได้แต่ทำหน้าเหนื่อยใจ


"แต่เที่ยงก็เร็วไปนะ บัตเตอร์เบียร์เสิร์ฟตลอดทั้งวันนะ กลัวไม่ได้กินหรอ" ซอนโฮว่า


"ไม่ได้กลัว แต่อยากไปเที่ยวกับนายเร็วๆแค่นั้นเอง" ควานลินพูดต่อ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคนที่กำลังเบะปากใส่อยู่


ซอนโฮดันหน้าคนตัวสูงออก ก่อนจะนึกอะไรบางอย่าง


"งั้นบ่ายโมงตรง หน้าหมู่บ้านฮอกมี้ดส์ ห้ามต่อรองแล้ว ถ้าไม่งั้นก็ไปคนเดียวเลย" ซอนโฮเอ่ยอีกครั้ง ก่อนจะผละตัวเองออกมา แล้วเดินหนีไปอีกทาง ปล่อยให้ร่างสูงมองตามหลังไปด้วยรอยยิ้ม


                                                                                               





"นายใส่เสื้อบางนะ" ระหว่างที่ซอนโฮก้าวเดินไปทางด้านหน้าของหมู่บ้านฮอกมี้ดส์ตามนัด ที่มีร่างของไลควานลินกำลังยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์อยู่


ซอนโฮเบะปากใส่พร้อมกับปาหิมะที่อุตส่าห์กำไว้อยู่นานในมือใส่ร่างสูง


"ก็ฉันไม่ได้เอาเสื้อกันหนาวมาเผื่อนี่น่า นึกว่าคริสมาสต์ปีนี้จะได้ไปเที่ยวทะเลเสียอีก" 


"แล้วอยู่กับฉันมันไม่ดีหรือไง" ควานลินเอ่ยถามพร้อมกับถอดเสื้อคลุมตัวนอกสุดของตัวเองส่งให้อีกคน


"ไม่อ่ะ ไม่เห็นจะดี" ซอนโฮตอบ พร้อมกับยักไหล่แล้วเดินผ่านหน้าคนตัวสูงไปด้วยรอยยิ้ม


ทิ้งให้ควานลินยืนถือเสื้อกันหนาวเก้ออย่างงงๆ




ซอนโฮๆ ฉันอยากเข้าร้านนี้อ่ะหลังจากที่ควานลินได้สติ ก็รีบเร่งฝีเท้าตัวเองวิ่งตามซอนโฮมา ก่อนคนตัวสูงจะชี้นิ้วไปยังร้านที่ถูกทาด้วยสีเขียวเข้ม ตัดกับป้ายหน้าร้านที่มีสีชมพูดสดใส เขียนข้อความไว้ว่า ร้านขนมฮันนี่ดุกส์


ร้านขนมเจ้าประจำของเด็กฮอกวอตส์ที่ไม่ว่าผ่านไปกี่รถ่น ก็ยังคงได้รับความนิยมอยู่เสมอ หากคุณรักที่จะซื้อขนมรถเข็นบนรถไฟไอน้ำ ก็ต้องไม่พลาดที่จะมาเลือกซื้อขนมจากที่นี้ 


ภายในร้านเต็มไปด้วยเด็กๆนักเรียนจากหลายชั้นปี มีบ้างที่เขาคุ้นหน้า และอีกหลายคนที่ซอนโฮไม่รู้จักเลย เขาเดินตามร่างสูงๆของควานลินเข้าในร้านอย่างอิดออด


แต่นั่นแหละ เหตุผลหลักที่ทำให้เขาไม่อยากเข้าไปคือ ขนมพวกนี้! 


ไม่รู้ว่าควานลินรู้หรือเปล่าว่าเขาโปรดปรานช็อกโกแลตมากขนาดไหน และโดยเฉพาะช็อกโกแลตกบที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาและไลควานลินได้มารู้จักกัน 


และยิ่งมาอยู่ในที่ที่ช็อกโกแลตกบถูกนำมาเติมวันต่อวัน มันยิ่งไม่น่าแปลกใจหากเขาจะยืนจ้องขนมกล่องสีฟ้าพวกนี้มามากกว่าห้านาทีแล้ว 


อยากกินหรอ?” ควานลินเอ่ยถามเสียงเบา เพราะไม่อยากให้บทสนทนาของพวกเขารบกวนคนอื่นในร้าน


“—เปล่าซอนโฮเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ จนทำให้คนที่ยืนฟังอยู่ได้แต่ยิ้มขำ


งั้นไปกันเถอะ เดี๋ยวร้านไม้กวาดสามอันคนจะเยอะซะก่อน ฉันไม่อยากออกมานั่งกินด้านนอกหรอกนะ หนาวจะตายควานลินพูดต่อ พร้อมกับลากแขนของเขาให้เดินตามอีกคนออกจากร้านไป


ฮือ ขนมจ๋า ซอนโฮอยากกินนนน








ทำหน้าแบบนี้คือโกรธที่ฉันไม่ให้นายซื้อช็อกโกแลตกบกินงั้นหรอหลังจากที่ควานลินทั้งลาก ฉุด กระชากร่างของซอนโฮออกมาจากร้านขนมฮันนี่ดุกส์ ทั้งสองคนก็เดินตรงมาถึงร้านไม้กวาดสามอันอย่างรวดเร็ว ไม่เรียกว่าเขาทั้งสองหรอก เพราะยูซอนโฮเดินนำลิ่วมาเหมือนจะกลัวไม่ได้ที่นั่งมากกว่า


แต่ความจริงเมื่อเขาสั่งอาหารเสร็จและเดินเข้ามานั่งตรงข้ามอีกคน  ใบหน้าหวานของซอนโฮกลับบูดลงอย่างเห็นได้ชัด 


จนเขาอยากจะล้มเลิกแผนการทั้งหมดแล้วตามใจอีกคนซะให้รู้แล้วรู้รอด


แต่ก็ไม่ได้ เพราะกว่าเขาจะชวนซอนโฮออกมาได้ มันยากยิ่งกว่าการไล่จับลูกสนิชเสียอีก แผนเขาจะเสียไม่ได้


ไม่นี่ซอนโฮตอบพลางเสตามองไปรอบๆ แล้วจิ้มขนมในจานเข้าปาก


จริง?” 


อื้อซอนโฮว่าอีกครั้ง ทำให้คนที่นั่งตรงข้ามหลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้


ขำอะไร?” คนตัวเล็กกว่าเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วยุ่ง


เปล่าๆ บัตเตอร์เบียร์ฉันหมดแล้วอ่ะ ไปเติมให้หน่อยควานลินเอ่ย ก่อนจะยื่นแก้วบัตเตอร์เบียร์ที่ว่างเปล่าของตัวเองส่งให้อีกคน ซอนโฮรับมาอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่ก็ยอมลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปที่เค้าท์เตอร์ที่มีหญิงชรายืนรออยู่


คล้อยจังจากที่ซอนโฮเดินออกไป คนตัวสูงก็รีบหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ชของตัวเอง


ก่อนจะวางเรียงมันไว้บนเก้าอี้ที่นั่งของอีกคนด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม ที่พักนี้อูจินจะชอบบอกว่าเขานั้นมีรอยยิ้มแบบนี้บ่อยเกินไปแล้ว


ช่วยไม่ได้ ก็คนมันมีความสุข


ควานลินหันมองด้านหลังตนเอง ก่อนจะพบว่าซอนโฮนั้นได้ทำการเติมบัตเตอร์เบียร์เสร็จแล้ว และกำลังเดินกลับมาที่โต๊ะของพวกเขา


ซอนโฮกำลังถือแก้วบัตเตอร์เบียร์ที่ว่างเปล่าในตอนแรก และถูกเติมจนเต็มมาตามทางที่จะเดินไปสู่โต๊ะที่นั่ง


ก่อนจะสังเกตเห็นถึงอาการลุกลี้ลุกรนของคนตัวสูง ทำให้ซอนโฮต้องส่งสายตามองอย่างสงสัย


แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาทำให้ซอนโฮแทบจะปล่อยแก้วบัตเตอร์เบียร์ทิ้งหากเขาขาดสติจริงๆ


ซอนโฮมองกล่องช็อกโกแลตกบสีฟ้าหลายกล่องที่วางเรียงรายอยู่บนเก้าอี้ที่นั่งเขาด้วยสีหน้าตกใจ ปนกับความสุขที่อยู่ในดวงตา 


เมื่อเห็นดังนั้นควานลินจริงค่อยๆเอื้อมมือไปสะกิดแขนของคนที่กำลังยืนตาค้างอยู่ พร้อมกับดึงแก้วบัตเตอร์เบียร์วางไว้บนโต๊ะ


นายซื้อมันมางั้นหรอซอนโฮเอ่ยถามด้วยเสียงสั่น


แน่นอน หากฉันไม่กลัวนายสงสัย ฉันอาจจะเหมามาทั้งหมด แต่กระเป๋าเสื้อโค้ชของฉันมันเล็กไปหน่อย เลยใส่ไม่สะดวกเท่าไหร่สิ้นเสียงพูดของควานลิน ซอนโฮก็ไถลตัวเข้าไปหาคนตัวสูง พร้อมกับสวมกอดอย่างแนบแน่นจนคนที่ถูกกอดได้แต่ยืนนิ่งอย่างตกใจ


ขอบใจนะควานลินซอนโฮเอ่ยพูด พร้อมกับกระชับแขนให้กอดคนตัวสูงให้แน่นขึ้น


ฉันเต็มใจน่า แต่อย่ากินบ่อย เข้าใจไหม?” เขาเงยหน้ามองคนที่พูดด้วยน้ำเสียงดุๆ ก่อนจะพยักหน้าตกลงอย่างจำใจ แล้วผละตัวออกไปที่เก้าอี้ของตัวเอง พร้อมกับหยิบช็อตโกแลตกบขึ้นมาแกะออกหนึ่งกล่อง แล้วเอามันเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาของควานลินตลอดเวลา


อ้วนเอ๊ย!ควานลินเอ่ยพูด พร้อมกับขยี้ผมของซอนโฮอย่างรุนแรง ถ้าเป็นเวลาปกติเขาอาจจะได้รับฝ่ามือหนักๆมาก็ได้ แต่พอตอนนี้อีกคนกำลังมีความสุขกับของกินตรงหน้าอยู่ เลยทำเพียงแค่มองค้อนใส่เขาเท่านั้น



รอดตัวไปไลควานลิน 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 "อยากลองขึ้นเรืองั้นหรอ" ร่างสูงถามคนที่อยู่ข้างตัวด้วยใบหน้างุนงงพร้อมกับวาดวงแขนโอบล้อมตัวของคนที่กำลังเอ่ยพูดอยู่



"ก็อื้อแค่อยากรู้ว่าจะเป็นยังไง" ซองอูเอ่ยตอบ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของแดเนียลให้ออกห่างจากตัว 



มือปลาหมึกอีกแล้วนะคังแดเนียล!


"ฮ่าๆถ้าพาขึ้นแล้วผมจะได้อะไร" คนตัวสูงเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่มองแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด


"มึงนี่!" เขายื่นมือไปฟาดแขนล่ำๆของแดเนียลก่อนจะเอ่ยตอบ "เออๆ อยากได้อะไรว่ามา"


"ทำไมยอมง่ายจัง?" 


"ก็อยากไปอ่ะ ขอไปเหอะนะแดนๆๆๆ" ซองอูเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆที่คนฟังอย่างคังแดเนียลใจเต้นไม่เป็นจังหวะ


ให้ตายเถอะ องซองอูรู้จุดอ่อนของเขานี่น่า


"ก็ตามใจ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นผมไม่รับผิดชอบนะ"


"ช่างดิ กูดูแลตัวเองได้" ซองอูยิ้มร่าทันทีที่อีกคนตอบตกลง



แต่ถ้าหากเขารู้ว่าในใจของแดเนียลคิดอะไรอยู่ ก็อาจจะล้มเลิกความคิดบ้าๆนี่ไปซะก็ได้








"โว๊ว~" เสียงร้องอุทานของซองอูดังขึ้นทันทีที่เขาเดินเข้ามาภายในเรือสำเภาลำใหญ่ของเดิร์มสแตรงก์


ในเรือถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ราคาน่าจะเฉียดหลักแสน ไม่ว่าจะเป็นโซฟา โต๊ะ แถมบางอย่างยังดูเก่าแก่เสียจนเขาคิดว่าหากจับแรงๆเข้ามันอาจจะสลายหายไปกับอากาศเลยก็ได้


ห้องมึงไปทางไหนอ่ะซองอูเอ่ยถามคนที่กำลังเดินตามมาด้วยรอยยิ้ม


ตรงไปซ้ายสุดครับแดเนียลเอ่ยตอบ แล้วสาวเท้าเดินตามคนที่กำลังเดินไปทางห้องของตัวเองด้วยความกระตือรือร้น


ให้ตาย! นี่มันใหญ่กว่าห้องกูเป็นสิบเท่าเลยคนตัวบางผลักประตูเข้าไปในห้องที่อีกคนบอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยืนชะงักค้างอยู่หน้าประตูด้วยความตะลึง


แน่นอน แต่ห้องผมที่เดิร์มสแตรงก์ใหญ่กว่านี้อีกนะ สนใจไปไหม?” แดเนียลเอ่ยกระซิบกับคนที่ยืนนิ่งค้างอยู่ ก่อนเจ้าตัวจะหันมาตะปบมือเข้ากับใบหน้าของเขา


ลามปามซองอูว่า ก่อนจะค่อยๆเดินก้าวเท้าไปในห้องช้าๆ พลางสอดสายตามองไปทั่วบริเวณห้องที่ถูกทาด้วยสีน้ำตาลตามสีของไม้ และ เตียงขนาดคิงไซส์ที่นอนคนเดียวคงเหลือพื้นที่พอจนสามารถเล่นควิดดิชได้แน่ๆ


คนตัวบางเดินตรงปรี่ไปหาอะไรบางอย่างที่อยู่ติดกับเตียงนอนของเจ้าของห้อง


นี่มันตู้เก็บถ้วยรางวัลควิดดิชนี่


ของมึงหมดนี้เลยหรอ?” ซองอูเอ่ยถาม พลางชี้ไปที่ถ้วยรางวัลต่างๆที่วางเรียงรายอยู่บนชั้น


ไม่ครับ เป็นของผู้เล่นทีมชาติบัลแกเรียที่สืบทอดมาเรื่อยๆ และนั่นแค่ส่วนหนึ่งแดเนียลตอบ


อีกคนก็พยักหน้าตามคำพูดของร่างสูง ก่อนจะไล่สายตามองไปทั่วชั้นอย่างตั้งใจ


ในชั้นข้างเตียงมีทั้งรางวัลจากการแข่งขันควิดดิชเวิร์ลคัฟ ควิดดิชระดับประเทศ และอีกมากมายหลายรายการที่เขาไม่รู้จัก แต่ดูจากขนาดของถ้วยและจำนวนแล้วคงจะสุดยอดไม่ใช่น้อย     และถ้วยที่อยู่บนสุดนั่น ดูเหมือนว่าเพิ่งจะถูกวางไม่นานมานี้ช่วยเรียกความสนใจจากซองอูได้ดีเลยทีเดียว 


ตำแหน่งซีกเกอร์ยอดเยี่ยมรุ่นที่ 44 คัง แดเนียล


นี่มึงเล่นตำแหน่งซีกเกอร์หรอซองอูหันหน้าไปถามคนที่กำลังยืนพิงโต๊ะภายในห้องแล้วส่งสายตามองเขาอยู่ ก่อนเจ้าตัวจะอมยิ้มออกมา


ใช่ครับ แล้วผมก็เล่นเก่งมากๆด้วยนะ


จะสู้ไอยองมินได้หรอ มันเก่งมากเลยนะ


ลองดูไหมละครับ? แต่ผมคิดว่าเรื่องซีกเกอร์อาจจะสู้ไม่ได้ แต่ถ้าเป็นอย่างอื่นผมมั่นใจว่าเก่งกว่าแน่นอนไม่พูดเปล่า คนตัวสูงขยับกายออกจากการพิงโต๊ะ เดินตรงมาหาคนที่กำลังยืนมองอยู่อย่างงงๆ


และอย่างที่คาดไว้ แมวเชื่องๆจะไปสู้เสือหนุ่มเลือดร้อนได้อย่างไรกัน


แดเนียลตรงเข้าไปหาซองอูอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นผลักไหล่ของอีกคนจนซองอูเซล้มลงไปนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ของเขา


ก่อนจะตามด้วยร่างของเจ้าตัวที่ทาบทับลงไปในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วิ


เล่นบ้าอะไร ลุกออกไปนะโว๊ย!!!ซองอูเอ่ยพูดเสียงดัง พร้อมกับพยายามผลักไหล่คนตัวสูงให้ลุกออกจากร่างของตัวเองไป


ไม่ใช่แบบนี้สิ!! นี่เขาตั้งใจมาสอดส่องเรือของเดิร์มสแตรงก์เท่านั้นนะ


ไม่ได้จะมาทำอะไรแบบนี้!


ไม่ลุกครับ มาถึงถ้ำเสือขนาดนี้ ไม่ยอมให้ออกไปง่ายๆหรอก


ไอแดเนียล!! อย่างให้กูลุกไปได้นะ มึงตายแน่!!ซองอูเอ่ยพูด พร้อมดิ้นขลุกขลั่กไปมา แล้วส่งสายตาคาดโทษมองคนที่กำลังยิ้มอยู่



ลุกมาให้ได้สิครับ ผมยอมทุกอย่างเลยแดเนียลว่าตอบก่อนจะก้มตัวลงไปหาคนใต้ร่างตัวเอง


"สรุปบอกผมได้หรือยังว่าทำไมถึงอยากขึ้นมาบนเรือคนด้านบนเอ่ยถาม พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น


ก็—“


ก็???” แดเนียลเอ่ยทวนคำพูดของอีกคนซ้ำ


ก็กูแค่อยากมีเรื่องไปโม้กับเพื่อนบ้างอ่ะ! ไอ้ยองมินมันชอบมาโม้เรื่องเซอุนให้กูฟัง มันรู้เรื่องเวอุนเยอะกว่ากูแล้วมั้ง น่าหงุดหงิด กูก็อยากมีเรื่องไปอวดมั่ง ว่ากูก็เคยขึ้นเรือของเดิร์มสแตรงก์นะซองอูเอ่ยพูดอย่างหงุดหงิด หลังจากตัวเขาหยุดดิ้นหนีแล้ว


แล้วทำไมไม่อวดไปว่ามีแฟนเป็นเดิร์มสแตรงก์แดเนียลว่าอีกครั้งด้วยน้ำเสียงยียวน


ใครจะเป็นแฟนมึงคังแดเนียล!ซองอูตอบอีกคนอย่างทันควัน พร้อมกับเบะปากใส่


ซองอูไงครับพูดจบ แดเนียลก็ก้มหน้าเข้าให้คนด้านล่างเรื่อยๆจนระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซน


ทำอะไรของมึง!ซองอูเอ่ยพูดอย่างเสียงดัง


ก็ซองอูน่ารัก ผมก็อยากจะให้รางวัล” 


รางวัลอะไร ไม่เอา!!





โอ๊ะ! ฉากเรท!เสียงคนบางคนดังขึ้นจากทางด้านหน้าประตูห้องของแดเนียล ทำให้คนที่กำลังจะแกล้งคนตัวเล็กกว่าเป็นอันต้องล้มเลิกไป ก่อนทั้งคู่จะกระเด้งตัวขึ้นมานั่งกันอยู่บนเตียง


ผมไม่ได้มาขัดจังหวะใช่ป่ะ แต่นี่ก็เวลาอาหารเย็นแล้วอ่ะ เลยมาตาม แต่เหมือนพี่จะไม่หิวกัน งั้นผมไปละจีฮุนเอ่ยพูดกับคนในห้องก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่มมองคนในห้อง


ก่อนไปยังไม่วายเอื้อมมือไปดึงประตูปิดห้องของแดเนียลให้เรียบร้อย


ทิ้งให้แดเนียลรับชะตากรรมที่คิดจะแกล้งคนแมนแห่งกริฟฟินดอร์ไปเพียงคนเดียว



"กล้ามากที่คิดจะลวนลามกู! ตายซะแดเนียล!!"



"โอ๊ย! เจ็บแล้วครับ" 

 





 

 

 

 

 

Morning, 14 FEB

 




อรุณสวัสดิ์รับพี่มินฮยอนเซอุนที่เดินออกมาจากหอพักเอ่ยพูดกับคนที่กำลังถือหนังสือออกมาจากชั้นหนังสือด้วยรอยยิ้มกว้าง



ว่าไงเซอุน ตื่นเช้านะวันนี้คนเป็นพี่ตอบกลับมา



เพิ่งได้นอนนี่เองครับ มันไม่ค่อยหลับเลยออกมาทานข้าวเช้าดีกว่าเขาตอบ พี่กำลังจะไปไหนครับเนี่ย



ไปห้องโถงใหญ่นะ ต้องรีบกินข้าวน่ะ วันนี้พี่มีนัดไปเที่ยวพี่มินฮยอนหันมากระซิบให้เบาๆ ก่อนจะเอ่ยชวนให้พวกเขาออกจากหอพักไปพร้อมๆกัน

 



เซอุนหัวเราะร่วนให้กับคำพูดของรุ่นพี่พรีเฟ็คของเรเวนคลอระหว่างทางที่พวกเขากำลังเดินไปห้องโถงใหญ่ ก่อนที่จะมีร่างสูงของใครบางคนเดินมาสวมกอดหมับเที่ด้านหลังของฮวังมินฮยอน



อ๊ะอ้าว ฮยอนบิน ทำไมตื่นเร็วจังคนที่ถูกกอดเอ่ยด้วยความสงสัย ก่อนทั้งคู่จะหยุดเดินเพื่อหันไปสนทยากับผู้มาใหม่



ผมตื่นเต้นนี่น่าไงเซอุนนนนนฮยอนบินเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยเสียงยานคางก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มกว้าง



ไงฮยอนบิน ช่วงนี้เราไม่เจอหน้ากันเลยนะเขาว่า ก่อนจะรับแรงดึงแก้มเบาๆจากร่างสูง



เราเพิ่งเจอกันไปเมื่อวานที่ห้องนั่งเล่นไหม นายยังทักฉันเรื่องผ้าพันคออยู่เลยอีกคนว่า และนั่นเรียกเสียงหัวเราะได้จากเราทั้งสามคน



ฮ่าๆ เซอุนมีใครเดินมาจากตรงนู้นแล้วน่ะจู่ๆพี่มินยอนก็เอ่ยพูดขึ้นมา พร้อมชี้นิ้วไปยังด้านหลังของเขา เรียกให้เซอุนหันมองตาม

อย่างสงสัย



กลุ่มนักกีฬาควิดดิชในชุดยูนิฟอร์มสีแดงหลากหลายคนเดินออกมาจากโถงใหญ่ของฝั่งสวนนอกปราสาท เซอุนส่งสายตามองอย่างชัดๆ ก่อนจะเห็นร่างของใครบางคนเดินนำทีมด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง



นั่นทำไมเซอุนยกยิ้มขึ้นมาด้วยความขบขัน



เอาไง ให้พี่รอไหมพี่มินฮยอนขึ้นอีกครั้ง



ไม่เป็นไรครับ พี่ไปกับฮยอนบินก่อน เดี๋ยวผมตามไปว่าจบเขาก็สาวเท้าเดินไปหาคนรักที่อยู่อีกฟากของโถงทางเดิน

 


พี่ยองมินคงเพิ่งกลับจากการซ้อมควิดดิชยามเช้าของกริฟฟินดอร์ ที่เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด ทำไมถึงยังมีการสอบทั้งๆทีใกล้สอบแบบนี้



แต่ก็เอาเถอะ



พี่ยองมินก็ดูจะชื่นชอบที่ได้เล่นควิดดิชมากเสียกว่าการอ่านหนังสือจริงๆ



หน้าบูดจังครับทันทีที่ร่างของเซอุนปรากฏตัวในสายตาของยองมิน จากใบหน้านิ่งๆที่ดูเหมือนไม่สบอารมณ์นั่นก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานจนเพื่อร่วมทีมที่เดินตามหลับอยู่อดจะหมั่นไส้ไม่ได้



โดยเฉพาะ



มันแข่งแพ้พี่แหละเซอุนพี่ซองอูที่โผล่มาจากด้านหลังว่าขึ้น ก่อนจะถูกพี่ยองมินดันหัวไปหนึ่งทีแบบแรงๆ



พูดมากน่าอีกคนว่า



ทำไมถึงแพ้ละครับเขาเอ่ยถามต่อ



พี่ง่วงน่ะไม่มีอะไรครับยองมินว่ายิ้มๆ ก่อนจะเอื้อมไปจับมือของคนรักไว้หลวมๆ พลางหันไปส่งสายตาอย่างผู้ชนะให้กับเพื่อนๆ



รำคาญคนมีคู่โว๊ยใครสักคนนึงในกลุ่มตะโกนขึ้นมา เรียกให้เขาหันไปเอ็ดอีกคนเบาๆด้วยรอยยิ้ม




 

 

วันนี้อยากไปไหนไหมครับ” เขากันมองร่างสูง พี่ยองมินเอ่ยถามหลังจากที่เจ้าตัวเลือกที่จะเดินมากับเขาไปที่ห้องโถงใหญ่แทนที่จะไปกับกลุ่มนักกีฬาควิดดิชเลือกที่จะเดินกลับไปที่หอพักตัวเองเพื่ออาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะมากินอาหารเช้าในวันนี้ 



พี่พูดเหมือนเราจะออกไปไหนได้นะครับเขาพูดพร้อมกลั้วหัวเราะ



ก็แค่ในโรงเรียนไงครับ อยากไปอ่านหนังสือตรงไหนไหม เบื่ออ่านในห้องหรือยังอีกคนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเบื่อกับการที่นั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอย่างอุดอู้อยู่ในห้องพัก จึงมักจะเอ่ยปากแนะนำสถานที่ที่สงบพอให้เขาอ่านหนังสือได้ และบางครั้งก็ตามไปเฝ้าเขาอ่านด้วยซ้ำ



นั่นมันน่ารักมากๆ




ผมแค่อยากอ่านในห้องสมุดครับเขาตอบไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยต่อเมื่อเห็นใบหน้าเศร้าๆของคนรัก



แต่วันนี้ผมไม่อ่านหนังสือดีกว่า ไปนั่งเล่นกับพี่ที่ทะเลสาบก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะพูดจบ เขาก็หันมองคนตัวสูงที่กำลังมองมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนพี่ยองมินจะเกี่ยวมือที่ประสานกันอยู่ไว้อย่างแนบแน่น



และถึงแม้พวกเขาทั้งคู่จะเดินมาถึงห้องโถงใหญ่แล้ว แต่ร่างสูงก็ยังไม่วายเดินมาส่งเขาถึงโต๊ะที่นั่งจนทำให้เพื่อนๆที่นั่งอยู่โถ่แซวขึ้นมา



เซอุนนั่งลงกับที่นั่ง แล้วเงยหน้าจ้องมองไปรอบๆห้องโถงที่ยังไม่ค่อยสายเท่าไหร่ แต่กลับมีนักเรียนนั่งอยู่เต็มไปหมด



จากตรงนี้เซอุนสามารถมองเห็นโต๊ะของฮัพเฟิลพัฟและสลิธีรินได้ และแน่นอน เขามองเห็นน้องชายตัวเองกำลังมีความสุขกับอาหารเช้าแสนอร่อยอยู่



ข้างๆกายของซอนโฮก็มีร่างของอันฮยองซอบเพื่อนซี้ที่กำลังตักมันบดเข้าปากอยู่เช่นกัน แต่หากมองเลยไปจากโต๊ะของฮัพเฟิลพัฟก็จะมองเห็นร่างของสองหนุ่มจากสลิธีรินที่กำลังมองไปที่โต๊ะฮัพเฟิลพัฟด้วยสายตาที่หากเป็นเซอุนที่ถูกมองแบบนั้น เขาคงจะหน้าแดงมากแน่ๆ



และซอนโฮกับฮยองซอบคงจะรู้ตัวว่าถูกมอง ใบหน้าหวานๆถึงได้ขึ้นสีแดงอ่อนๆแบบนั้น



อ่า



เวลาซอนโฮเขินนี่น่ารักจริงๆนะ

 



เซอุนหันหน้ากลับมามองจานข้าวของตัวเอง ก่อนหางตาจะเหลือบมองเห็นกลุ่มของกริฟฟินดอร์ที่เขาเพิ่งเจอไปเมื่อกี้ที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องโถง และร่างของพี่ซองอูก็เดินตามกลุ่มนั้นเข้ามา แต่ไม่ได้เดินมาคนเดียวนี่สิ



ร่างสูงใหญ่ของสุภาพบุรุษจากเดิร์มสแตรงก์เดินขนาบข้างมากับร่างสมส่วนของพี่ชายเขา ส่วนสูงและขนาดตัวของทั้งสองดูพอดีกันมากทีเดียว



ก็พี่ซองอูกับพี่แดเนียลน่ะ เป็นคู่ที่เหมาะสมมากจริงๆ



เขาคิด ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเซอุนเพิ่งจะชมไปได้ไม่กี่นาที คนเป็นพี่ทั้งสองก็ตีกันอีกเสียแล้ว และคราวนี้ก็เป็นพี่ชายเข้านั้นแหละที่เป็นคนเริ่มแกล้งก่อน



แต่ทั้งคู่ก็ยังคงหัวเราะด้วยกันอย่างมีความสุข จนทำให้คนมองดูอยู่อดยิ้มตามไปไม่ได้เลย



สายตาของเซอุนมองเลยไปยังคนที่เพิ่งแยกจากเขาเมื่อกี้ ก่อนพี่ยองมินจะส่งยิ้มกว้างมาให้พร้อมสายตาที่เขาอดไม่ได้เลยที่จะหน้าแดงขึ้นมา



อ่า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่วันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ไม่เป็นเพียงแค่วันๆหนึ่ง



เกือบลืมไป



ทุกคนครับ




Happy Valentine’s Day นะครับ :)








-talk- 

คิดถึงกันไหมคะ 55555555

วันนี้อย่าลืมบอกรักคนที่คุณรักนะคะ (รักแดเนียลซองอูจินยองอูจินยองมินมินฮยอนดงฮันแจฮยอนลูคัสโดยองเจโ--) แหะ

รักทุกๆน้า เลิ้บ สุขสันต์วันแห่งความรักค่ะ จุ้บ ไว้เจอกันใหม่ ยังเหลือตอนพิเศษของเนียลองอีกนึงตอน รอกันด้วย!

อย่าลืมไปสกรีม #MiracleMW

ฝากเรื่องใหม่ด้วยยย #BurstMW 

ด้วยรักและเคารพค่ะ ฮริ้ง 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1886 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 19:37
    ;____;
    #1,886
    0
  2. #1613 ασɱ♡ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 13:03
    น่ารักกกกกก คิดถึงหลายๆคู่เลยยย คิดถึงคู่กัดอูซอบ คิดถึงคู่หวานมินอุนเนียลองหลินโฮ คิดถึงคู่ตะเร้กๆอย่างแซมฮุนกุกฮยอนทูคิมดง ฮือออออ คิดถึงหลายๆคู่เลยค่ะะะ
    #1,613
    0
  3. #1608 ทำไมยุนกิน่ารัก??? (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:51
    แงงงงง เขินไปหมดแล้วพี่จ๋า ;-;
    #1,608
    0
  4. #1607 goodboy12 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:30
    ตัลร้ากกกก ทั้งเรื่องเเล้วก็ไรท์เลย ขอบคุณมากนะคะ ♡♡
    #1,607
    0
  5. #1600 KangunSt91 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:36
    คิดถึงงงงน่ารักทุกคู่เลยฮือออ
    #1,600
    0
  6. #1599 0สนิท (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:41
    คิดถึงไรท์อ่าาาาา ขอบคุณที่ลงนะคะ
    #1,599
    0
  7. #1598 ChayaninPcj (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:17
    คิดถึงไรท์
    #1,598
    0
  8. #1597 Evaimflex (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:07
    โง้ยยย คือดี
    #1,597
    0
  9. #1596 Eliee_Taylor (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:04
    คิดถึงมากๆๆฟฟ
    #1,596
    0
  10. #1595 xoxococonut (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:46
    คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,595
    0
  11. #1594 Jinjoo.K (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:45
    น่ารักทุกคู่เลยค่าาา คู่มินอุนก็คงคอนเซปหวานละลาย พี่ยองมินอบอุ่นดั่งไมโครเวฟอีกตามเคย อิจฉามากกกก คู่เนียลองก็หวานปนเปรี้ยว แสบๆ ตามสไตล์กันไป แต่นะส่วนหลินโฮนะ นี่สงสารหลินละ เหมือนทุกวันนี้อยู่ชมรมคนเกลียมัวอ่ะ ซอนโฮว่าไง ผมก็ว่าตามนั้นครับ อะไรแบบนี้55555555
    #1,594
    0
  12. #1593 lvsj (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:48
    วี้ดดดดดด ดีใจ 555555 คิดถึงมากเลยค่ะ ฮื่อออออ ตอนนี้ก็น่ารักอีกแล้วววว ทุกคู่เลยยยย รอเนียลองตอนต่อไป เย้ๆ

    ปล. happy v day ค่ะไรท์ มีความสุขมากๆนะคะ
    #1,593
    0