( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 45 : บทพิเศษ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 ม.ค. 61










บทพิเศษ ๒ 


































________________________________________________________________________________________________________

NOTE - Try Again by D.ear x Jaehyun #NP








ฝีเท้าเล็กก้าวลงบนขั้นบันไดแต่ละขั้นเดี๋ยวความเงียบเชียบในยามเช้าตรู่ของวัน แต่ด้วยอายุของบันไดที่มากแล้ว ทำให้ไม่แปลกเลยที่จะมีเสียงของบันไดออกมาแม้เจ้าตัวจะพยายามเดินให้เบาที่สุดแล้ว



ใบหน้าหวานแต่ดูดีของเด็กวัยเริ่มต้นวัยรุ่นที่เพิ่งก้าวเท้าเดินลงจากบันได หันมองไปยังห้องนั่งเล่นแสนอบอุ่นของบ้านที่ตอนนี้ถูกแปรเปลี่ยนให้การเป็นที่นอนสำหรับชายหนุ่มตัวใหญ่สามคน



ซอนโฮแอบยิ้มขำหน่อยๆเมื่อมองเห็นท่าทางของแต่ละคน



โดยเฉพาะของคุณหนูไลควานลินที่ดูจะไม่สบายตัวกว่าใครเพื่อน สังเกตได้จากคิ้วหนาที่ขมวดเข้ากันอยู่



ร่างโปร่งเลือกจะเดินไปหาคนที่นอนชิดริมซ้ายอย่างช้าๆ เขายื่นมือไปขยับผ้านวมผืนใหญ่ให้เข้าที่ ก่อนจะจัดให้อีกคนได้นอนอย่างสบายขึ้น



หาเรื่องมาลำบากนะนายเนี่ยซอนโฮว่าตัวเสียงเบาๆ



ว่าจบก็หันหลังไปยังประตูหน้าบ้าน เพื่อออกไปทำสิ่งที่เขาต้องตื่นมาทำทุกเช้า



ปกติแล้วหากอยู่ที่ฮอกวอตส์ ซอนโฮก็มักจะตื่นเช้าเกือบทุกวัน เหตุผลข้อนึงคือเขาต้องตื่นมาทานอาหารเช้าทุกครั้ง ไม่อย่างนั้นวันนั้นเขาท้องจะปั่นปวนจนเรียนไม่รู้เรื่องเลย



และอีกหนึ่งเหตุผลคือ เขาติดนิสัยเวลาอยู่บ้านต้องตื่นเช้าเพื่อมาเล่นกับลูกแมวหลงทางที่หน้าบ้านอยู่เสมอ

 




อรุณสวัสดิ์เจ้าหนู วันนี้แกก็ตื่นเช้ากว่าฉันอีกแล้วนะเสียงของซอนโฮเอ่ยพูด ก่อนเจ้าตัวจะยื่นมือเข้าไปหาลูกแมวสีขาวที่แสนคุ้นเคย



เจ้าแมวสี่ขาตอบรับคำทักทายของซอนโฮด้วยการเลียไปที่ฝามือขาวสะอาดพร้อมส่งเสียงร้องออกมา



เมี๊ยว~



จั๊กกะจี้นะเขาว่า



คนร่างโปร่งเอื้อมมือไปหยิบขนมในกระเป๋ากางเกงออกมา พร้อมแกะซองออกแล้วยื่นในเจ้าตัวเล็กที่กำลังนอนมองเขาตาแป๋วอยู่



กินเยอะๆนะเจ้าหนู



เมี๊ยว~



ซอนโฮยิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้าหนูของเขาดูชอบขนมที่เขาถือติดมือมาวันนี้มากๆ



หากถามว่าทำไมเขาถึงไม่คิดจะรับเลี้ยงเจ้าแมวไร้บ้านตัวนี้



เหตุผลเดียวเลย หากเขาเป็นคนธรรมดา เป็นมักเกิ้ลปกติทั่วไป แมวตัวนี้มันคงกินอิ่มนอนหลับอยู่ในห้องเขาไปแล้ว



แต่นี่ สัตว์เลี้ยงวิเศษของซอนโฮยังนอนหลับอยู่บนห้องอยู่เลย



ถ้าเอาเจ้าหนูเข้าบ้าน  สัตว์เลี้ยงของเขาต้องอาละวาดแน่ๆ ข้อหาที่สนใจสัตว์ตัวอื่นมากกว่า



ตายแน่ๆ



เขาจ้องมองแมวสีขาวสะอาดที่กำลังแทะเล็มขนมแสนอร่อยอยู่ ก่อนเขาจะเอ่ยพูด



เมื่อวานมีคนมาหาฉันด้วยแหละ



“...”



เขามาหาเพราะบอกว่าคิดถึงแหละ



...



แต่ฉันเผลอพูดไปว่าไม่ได้คิดถึงสักหน่อย ฉันปากแข็งอีกแล้วอ่ะเจ้าหนู



...



ฉันอยากบอกนะว่าฉันดีใจที่ได้เจอเขา แต่แบบ ฉันกลัวเขาจะได้ใจสิ้นเสียงของซอนโฮ เจ้าหนูของเขาก็หันใบหน้ากลับมาจ้องเขา พร้อมกับร้องออกมา



เมี๊ยว



ฉันรู้ๆ และเขาก็เปลี่ยนไปแล้ว ฉันก็อยากจะเล่นตัวสักหน่อยพูดจบก็ยื่นมือไปลูบขนแมวตรงหน้าเบาๆ



...



ฉันทำมันานไปหรือเปล่า? เขาจะรำคาญฉันไหมอ่ะ



...



เจ้าหนูรู้ไหมฉันน่ะ อยากจะเดินอยู่ข้างๆเขาจะแย่แล้ว

 





เดี๋ยวนี้นายฝึกคาถาคุยกับสัตว์แล้วงั้นหรอ?” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขจึ้นด้านหลังของซอนโฮ ก่อนเขาจะสะดุ้งตัวแล้วหันไปมองคนตัวสูงที่ยืนพิงประตูจ้องเขาอยู่เช่นกัน



ควานลิน? ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน



ให้ตาย



เมื่อกี้เขาหลุดอะไรไปบ้างละเนี่ย



เป็นสัตว์วิเศษหรอเราอ่ะควานลินไม่ตอบคำถามเขา คนตัวสูงเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเจ้าหนูของเขาด้วยรอยยิ้ม



ชุดนอนสีหวานที่เขามองตอนแรกก็ขำออกมาทันที แต่ทำไมตอนมาอยู่บนตัวของไลควานลินมันถึงได้ดูดีราวกับพวกนิตยาสารเสื้อผ้าของพวกมักเกิ้ลอะไรแบบนั้น



ไม่อ่ะ เจ้าหนูเป็นแมวธรรมดา



เจ้าหนู? ไม่เคยรู้เลยว่านายพูดกับสัตว์ได้ด้วยซอนโฮควานลินว่าอย่างขำๆ ก่อนจะยื่นมือไปเล่นกับแมวตรงหน้าเช่นกัน



เปล่าซะหน่อย ฉันแค่บ่นให้มันฟัง



บ่นซะเยอะเลย ถ้าฉันเป็นเจ้าหนูน่าจะเดินหนีไปแล้ว



นี่!! พูดมากจริงเขาว่า ก่อนจะหันไปหยิกเข้าที่ต้นแขนอีกคนเบาๆ



บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบอีกครั้ง และเพราะแถวนี้ก็อยู่แถบชานเมืองของลอนดอน เงียบสงบและไร้เสียงวุ่นวายของเมืองหลวงในยามเช้า เอาตามจริงก็ดูคล้ายชนบทอยู่มากทีเดียว บ้านแต่ละหลังห่างกัน และใช้เวลาเดินมากพอควร ทำให้บางทีพ่อกับแม่ของเขาใช้คาถาหายตัวเพื่อเดินทางไปหาเพื่อนบ้านเวลามีงานเลี้ยง



นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาชอบออกจากบ้านก่อนงานเริ่มแค่เพียงหนึ่งนาทีเท่านั้น




 

ซอนโฮ! อ้าวควานลินมาอยู่ตรงนี้เองหรอ อรุณสวัสดิ์นะ บรรยากาศเงียบไปอยู่ไม่นาน เสียงโหวกเหวกจากในบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของพี่เซอุนในชุดผ้ากันเปื้อนสีเหลืองแสนสดใสที่พุ่งออกมาจากประตูเพื่อคุยกับเขา



วันนี้พี่เซอุนขออาสาทำอาหารเช้านี่น่า



อรุณสวัสดิ์ครับพี่เซอุนควานลินตอบไปด้วยรอยยิ้ม



และเพราะเสียงเปิดประตูอย่างดังของพี่ชายเขา ทำให้แมวจรจัดอย่างเจ้าหนูรีบวิ่งหนีไปด้วยความตกใจ



มีอะไรหรอครับพี่เซอุนเขาเอ่ยถามขึ้น



ฝากเอานี่ไปให้บ้านคุณจอห์นสันที เมื่อวานพี่บอกว่าจะไปคืนให้น่ะแต่ลืมไปเลยเซอุนว่า



ซอนโฮพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะยื่นมือไปรับหนังสือจากมือพี่ชายคนกลางของบ้าน



เดี๋ยวผมเดินไปให้



ขอบใจนะ อย่าเถลไถลล่ะว่าจบก็ปิดประตูกลับเข้าไปตามเดิม




 

ซอนโฮหันใบหน้ากลับมามองไลควานลินที่กำลังมองเขาอยู่เช่นเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น



ไปด้วยกันไหม



อื้อแน่นอน



...



ข้างๆนายต้องมีฉันสิ

 

 

 

 

 

 



นายได้ติดต่ออูจินบ้างไหมระหว่างทางที่พวกเขากำลังเดินไปยังบ้านหลังถัดไปที่อยู่อีกฝั่งของถนน ซอนโฮก็เอ่ยขึ้น



ก็คุยจดหมายกันเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วควานลินเอ่ยตอบ



เป็นไงมั่ง



ก็ดูมีความสุขดี บอกว่าไปเที่ยวประเทศไทยกับครอบครัวตัวเองแล้วก็ครอบครัวฮยองซอบแล้ว โม้ใหญ่เลยซอนโฮยิ้มขำออกมา ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย



ได้อ่านที่ฮยองซอบเขียนมาเหมือนกัน ฉันละเบ้ปากไม่หยุดเลยเขาว่า



เหมือนจะปลงใจกันแล้วละมั้งสองครอบครัว อูจินมันบอกฉันว่าพ่อแม่มันเอ็นดูฮยองซอบมากๆ แทบจะให้ย้ายมาอยู่ด้วยเลย



ดีอ่ะ พวกเขาเป็นเลือดบริสุทธิ์ที่น่ารักดี



พ่อแม่นายก็เลือดบริสุทธิ์นี่ควานลินเอ่ยถามบ้าง



ใช่แต่พวกเขาชอบทำตัวเองเหมือนเป็นมักเกิ้ล พวกเขารักมักเกิ้ลจะตายซอนโฮเอ่ยตอบ พร้อมยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่กำลังเที่ยวสนุกอยู่ที่อียิปต์อยู่ตอนนี้



ไม่เหมือนพ่อแม่ของฉันเลย พวกเขาชอบนินทามักเกิ้ลมากๆคนข้างกายเอ่ยต่อ ก่อนซอนโฮจะชะงัก



อ่าฉันว่าเราเปลี่ยนเรื่องกันเถอะเขาว่า



ฮ่าๆๆ ว่าแต่บ้านหลังไหนกัน?”



นั่น หลังนั้น บ้านคุณจอห์นสันร่างโปร่งว่าพร้อมชี้ไปที่บ้านหลังใหญ่ ที่ตกแต่งสไตล์โมเดิลคล้ายคลึงกับบ้านของเขามากทีเดียว



เป็นพ่อมดหรือเปล่า หรือมักเกิ้ลควานลินเอ่ย



พ่อมดๆ แต่คุณจอห์นสันเขาจบมาจากอิลเวอร์มอนีน่ะ แล้วย้ายมาทำงานในลอนดอนเขาเอ่ยตอบ



ไม่ทันให้พวกเขาได้พูดอะไรต่อ ทั้งสองก็เดินมาถึงยังจุดมุ่งหมาย ซอนโฮบื่นมือไปกดกริ่งที่หน้าบ้านของคุณจอห์นสัน



รออยู่เพียงไม่นาน เจ้าของบ้านพร้อมเด็กตัวน้อยก็ปรากฏแก่สายตาของทั้งคู่



สวัสดีครับคุณจอห์นสันสวัสดีครับน้องเฮนรี่ซอนโฮเอ่ยทักทายคนอายุมากตรงหน้า ก่อนจะหันไปทักทายเด็กน้อยในอ้อมกอด



อ้าว ว่าไงซอนโฮ มีอะไรหรือเปล่า? แล้วนี่—“ คุณจอห์นสันเอ่ยตอบ ก่อนจะหันมองคนตัวสูงข้างกายเขา



สวัสดีครับคุณจอห์นสัน ผมไลควานลินครับ เป็น—“ ควานลินเอ่ยค้างไว้ พร้อมๆกับที่มีเสียงของใครบางคนที่ดังขึ้นแทรก



พี่ซอนโฮ!!!!” ร่างของเด็กหนุ่มที่เกือบสูงเท่าซอนโฮเดินออกมาจากในบ้าน พลางตะโกนชื่อของคนข้างกายควานลินออกมาด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง



อ้าว คริส! อรุณสวัสดิ์ซอนโฮเอ่ยทักทายไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะอ้าแขนรับแรงกระแทกของคนเป็นน้องที่พุ่งเข้ากอดอย่างเต็มรัก



ซึ่งทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของไลควานลิน



พี่มาหาผมหรอ? คิดถึงผมหรอคนตรงหน้าซอนโฮเอ่ยพูดด้วยเสียงตื่นเต้น พร้อมเขย่าแขนของคนร่างโปร่งอย่างแรง



อย่าไปกวนพี่ซอนโฮอย่างนั้นสิคริสคุณจอห์นสันพูดห้ามลูกชายตัวเองไว้ ก่อนจะปล่อยให้เด็กๆคุยกันต่อ และรับหนังสือที่ซอนโฮหันมาบอกว่าพี่เซอุนฝากคืนไปเก็บ



แล้วนี่ใครอ่ะครับหลังจากที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ สายตาของหนุ่มหล่ออย่างคริสก็หันมองคนข้างกายของพี่ซอนโฮที่กำลังยืนทำใบหน้าหงุดหงิดอยู่



พร้อมเอ่ยถาม



อ่อ นี่ไลควานลินน่ะ เป็นเอ่อซอนโฮเอ่ยตอบ



เพื่อนพี่หรอครับ?” คริสเอ่ยถาม



ก็ไม่เชิงหรอก



ไม่เชิง?” คริสเอ่ยพูด ไม่ใช่เพื่อนแล้วเป็นอะไรหรอครับ?” เด็กหนุ่มหันมองใบหน้าของคนตัวสูง พร้อมส่งรอยยิ้มกวนประสาทไปให้



ไลควานลินเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างคนหงุดหงิด ก่อนเขาจะรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม เมื่อยูซอนโฮยื่นใบหน้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับเด็กนั่น



แล้วทำไมไอ้เด็กคริสมันต้องเอามือมาเกาะเอวซอนโฮ?



มากไปแล้วโว้ย!




 

ซอนโฮกลับมายืนเต็มตัวเหมือนเดิม พร้อมฉีกยิ้มให้เด็กน้อยในสายตาเข้าตรงหน้า



ใบหน้าของคริสดูหน่ายลงหลังจากได้ยินสิ่งที่พี่ซอนโอกระซิบบอกเขา แต่ไม่วายหันมาส่งรอยยิ้มให้คนตรงหน้า



ปีหน้าผมจะได้เข้าไปเรียนที่ฮอกวอตส์แล้วนะพี่ซอนโฮ อยากไปเจอพี่ที่นั่นแล้ว



พี่ก็อยากเจอเราๆ จะได้อยู่บ้านไหนกันนะ



สลิธีรินไม่ต้อนรับ ไม่ทันได้ให้เด็กหนุ่มเอ่ยตอบ เสียงทุ้มๆของไลควานลินก็ดังขัดขึ้นมาทันที



ย๊า! ควานลิน พูดงั้นได้ไงและแน่นอน โดนยูซอนโอหยิกไปตามระเบียบ



ไม่เป็นไรครับพี่ซอนโฮ ผมอยากไปอยู่กริฟฟินดอร์คริสเอ่ยตอบ



เก่งๆอย่างคริสทำได้อยู่แล้ว สู้ๆนะ พี่เอาใจช่วยซอนโฮเอ่ยอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวกลับไปที่บ้านก่อนที่จะถึงเวลาอาหารเช้า ไม่งั้นซอนโฮต้องโดนพี่เซอุนดุแน่ๆ



แต่ก่อนที่จะได้เดินออกไปจากบริเวณบ้าน ร่างของเด็กหนุ่มก็เดินเข้าไปหาไลควานลิน พร้อมกระซิบอะไรบางอย่างที่ได้ยินเพียงแค่สองคน แล้วไม่นาน ควานลินก็ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

 

 





 

เมื่อกี้คริสพูดอะไรกับนายอ่ะควานลินคล้อยหลังจากที่ทั้งคู่เดินออกมาจากบ้านของคุณจอห์นสัน ซอนโฮก็เอ่ยถามขึ้น



ควานลินเลิกคิ้วแล้วหันมองอีกคน



แลกกันดิ นายกระซิบอะไรกับเด็กนั่นควานิลนเอ่ยถามบ้าง



อะไรเล่า! ฉันถามก่อนนะคนร่างโปร่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ



ก็ฉันอยากฟังที่นายพูดก่อนควานลินเอ่ยกลับไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซอนโฮไม่ชอบมันเลยสักนิด



ฮึ่ยก็คริสถามฉันว่านายเป็นอะไรกับฉัน



แล้ว?”



โว้ย!! ฉันก็บอกว่าเป็นว่าที่แฟนฉัน! พอใจยังไลควานลินซอนโฮตะโกนขึ้นด้วยเสียงดัง ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเดินหนีคนตัวสูงที่กำลังหัวเราะร่าอยู่ตอนนี้



ฮ่าๆ รีบไปไหนอ่ะซอนโฮ ไม่ฟังที่ฉันพูดแล้วหรอ



ไม่ฟังแล้ว! ช่างนายสิ ฉันไม่อยากรู้แล้วอีกคนตอบกลับมาด้วยความหงุดหงิด แต่ด้วยช่วงขาที่ยาวกว่า ทำให้ควานลินก้าวถึงตัวอีกคนได้แม้ซอนโฮจะเดินหนีแค่ไหน



แต่ฉันอยากบอกนะ เขาว่า พร้อมดึงข้อมือของซอนโฮให้หยุด แล้วกระตุกแขนอีกคนเบาๆให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา




ไม่ฟัง—“



เด็กนั่นบอกฉันว่า รักแท้แพ้ระยะทางนะครับ เด็กอย่างผมอาจจะดูแลได้ดีกว่า ควานลินว่า



ไม่จริงอ่ะ คริสไม่มีทางพูดงั้น ซอนโฮเอ่ยเถียง



ชู่วฟังฉันก่อน



...คนในอ้อมกอดนิ่งไป



รู้ไหมฉันตอบเด็กนั่นไปว่าอะไรหัวกลมๆของซอนโฮส่ายไปมาเพื่อปฏิเสธ ก่อนร่างสูงจะเอ่ยพูดต่อ



ฉันบอกเขาว่า ขอบคุณที่เตือน



...



แต่คนของฉัน ฉันดูแลได้ :)





และนั่นเป็นเหตุผลที่หลังจากนั้น เด็กคริสนั่นถึงได้มีสีหน้าหงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจน แต่ไม่วายหันไปปั้นหน้ายิ้มให้ซอนโฮเหมือนไม่มีอะไรเกินขึ้น



แต่ก็พูดจริง หลังว่าคริสจะเข้าใจพี่ควานลินนะครับ



ของใคร ใครก็หวงทั้งนั้น :)














 "ไปก่อนนะเซอุน ดูแลบ้านด้วยละ" องซองอูเอ่ยพูดกับน้องชายตรงหน้า ก่อนจะหันตัวกลับไปสวมผ้าใบคู่โปรดต่อ



"พวกพี่จะกลับมาทานข้าวเย็นกันไหมเนี่ย" เซอุนที่เดินตามมาเอ่ยถามร่างของคนเป็นพี่ทั้งสองที่อยู่หน้าประตูบ้าน


"อาจจะไม่ครับน้องเซอุน ทานกันไม่ต้องรอเลยครับ" ร่างสูงที่สวมรองเท้าเสร็จแล้วก็เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม


"งั้นก็โชคดีนะครับพี่ๆ อย่ากลับดึกนะ" เซอุนเอ่ยย้ำอีกครั้ง แล้วยกมือขึ้นมาโบกไปมา


"โอเค บาย"







 

 

 


"ซองอูจะพาผมหลงไหมเนี่ย" หลังจากที่ทั้งสองออกมาจากบ้าน องซองอูก็พาเดินมาจนถึงรถไฟฟ้าใต้ดินที่จะพาพวกเขาไปยังใจกลางเมืองของลอนดอน



สถานที่เที่ยวของพวกเขาในวันนี้


"อย่ามาเวอร์หน่อยแดน มึงก็ไม่ได้เที่ยวลอนดอนครั้งแรกนะ" ซองอูหันมาเอ่ยกับร่างสูงข้างกายที่กำลังยิ้มหวานมองเขาอยู่


"แต่ผมมาเดทที่นี้ครั้งแรกนะครับ :)" คังแดเนียลว่า 


องซองอูหันหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ริมฝีปากสวยก็ไม่สามารถหุบยิ้มลงได้เลย



"เงียบไปเลย
นู้น รถไฟมาแล้ว" เขาว่า พร้อมเพยิดหน้าส่งให้อีกคนหันมองรถไฟใต้ดินที่กำลังตรงปรี่มาหาคนบนชานชาลาด้วยความเร็ว แล้วมันค่อยๆชะลอลดความเร็วเพื่อจอดเทียบให้บริการในช่วงเที่ยงของวันแบบนี้



และเพราะเวลานี้มักเกิ้ลลอนดอนมักจะชอบใช้บริการของอันเดอร์กราวด์กัน นั่นจึงทำให้ทางเชื่อมสำหรับให้คนเดินขึ้นไปบนรถไฟถูกเติมเต็มด้วยผู้คนที่ทั้งเพิ่งลงจากรถไฟ และคนที่กำลังจะขึ้นไปต่อ


ในที่สุดทั้งแดเนียลและซองอูก็สามารถก้าวเข้ามาอยู่รวมกับพวกมักเกิ้ลบนรถไฟฟ้าได้ 


แต่ร่างเล็กๆของซองอูก็ถูกเบียดจนแผ่นหลังบางๆแนบไปกับอกล่ำๆของคังแดเนียล


น่าแปลกทั้งที่ความจริงแล้ว เขากับแดเนียลสูงไล่เลี่ยกันด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้เพราะอะไร ตอนนี้เขาถึงได้ดูเหมือนจะหายเข้าไปในอ้อมกอดของมัน ที่ยื่นมือออกมาเพื่อกันไม่ให้เขาถูกเบียด


และเป็นอีกครั้ง


ที่องซองอูรู้สึกปลอดภัยกับคนๆนี้เหลือเกิน 





"ไม่ต้องเบียดขนาดนี้ก็ได้มั้งแดน" ซองอูว่า พลางก้มลงมองมือใหญ่ที่วางอยู่บนสะโพกของตัวเองอยู่นานแล้ว


"คนมันเยอะนะครับซองอูปกติพวกมักเกิ้ลใช้ไอ้นี่กันเยอะขนาดนี้เลยหรอ" แดเนียลเอ่ยตอบ ก่อนจะขยับตัวเข้ามากระซิบข้างหูเขาเบาๆเพื่อไม่ให้คนรอบข้างได้ยินเรื่องที่เขาพูดกัน



"ก็เยอะนะ มันสะดวกจะตาย ถ้าจะเข้าไปในตัวเมืองก็มีแต่เจ้านี่เนี่ยละ" ซองอูตอบต่อ 


ก่อนเขาจะหันมองไปรอบๆอย่างสนใจ ผู้คนมากหน้าหลายตาบนรถไฟใต้ดินขบวนนี้ ทำให้เขาอดคิดถึงรถไฟไอน้ำของฮอกวอตส์ไม่ได้เลย 


ปิดเทอมมาเพียงแค่เดือนกว่าๆ และอีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้ว เขายังตื่นเต้นกับเรื่องที่เกิดเมื่อเทอมที่แล้วไม่หาย


ทั้งการประลองเวทย์ไตรภาคี เพื่อนใหม่ ความรู้สึกใหม่ อะไรหลายๆอย่างที่หากเขาพลาดไปคงจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิตแน่ๆ



ไม่



เขาไม่ได้หมายถึงที่ได้เจอแดเนียลหรอกนะ



เฮ้ ไม่ต้องยิ้มแบบนั้นเลยนะ!




"คิดอะไรอยู่?" แดเนียลที่เห็นอีกคนเงียบไปนานก็เอ่ยถามขึ้น 


"เรื่อยเปื่อยเตรียมตัวได้แล้ว จะลงแล้วเนี่ย" เขาตอบ หลังจากหันมองป้ายสถานีที่เป็นแบบดิจิตอล หรืออะไรสักอย่างที่เขาเคยได้ยินในโฆษณา แล้วเอ่ยบอกอีกคนไป


แดเนียลไม่ตอบอะไร ร่างสูงปล่อยมือออกจากการเกาะสะโพกเขา เปลี่ยนเป็นยื่นมาตรงหน้าแทน


"อะไร?" เขาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะให้เขาได้เอ่ยถามอะไรมากกว่านี้ เสียงสัญญาณเอ่ยเตือนถึงการเข้าออกรถไฟก็ดังขึ้น 
ไม่รอช้า แดเนียลคว้ามือของซองอูให้รีบเดินออกจากรถไฟอย่างเร่งรีบเพราะหากช้ากว่านี้พวกเขาอาจจะถูกเบียดจนออกไปไม่ได้
และท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังเดินขวักไขว่ด้วยความวุ่นวาย ร่างของชายหนุ่มสองคนก็กำลังประสานมือเดินจับกันอย่างแนบแน่นอยู่อย่างไม่สนใจสายตาคนที่มองมา


ไม่รู้ว่าพวกมักเกิ้ลนั่นสนใจอะไรในพวกเขาสองคน


แต่องซองอูก็ไม่สนอยู่แล้ว


เขาสนเพียงแค่คนตรงหน้าเท่านั้นแหละ



"โอ๊ย! หยิกผมทำไมเนี่ยซองอู" เสียงร่างสูงอุทานดังลั่นทันที ที่พวกเขาออกมาจากที่ชุลมุนได้แล้ว


"ก็จับมือกูทำไมละ ฉวยโอกาสชะมัดแดน" เขาว่า


"แค่จับมือเองครับ"


"มากไป มือกูเหนียวจะตาย จะจับอะไรนานๆเนี่ย" 


"ก็ผมชอบนี่น่า" แดเนียลเอ่ยตอบ


"ชอบมือกู?"


"ชอบซองอู :)" สิ้นเสียงแดเนียล ร่างของอีกคนก็หันไปอีกทาง พร้อมก้าวเท้าหนีอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสียงเรียกชื่อตัวเองปนหัวเราะที่ตามหลังมาสักนิด



แดเนียลคนงี่เง่า!










"ว๊าว
นี่มันโคตรอร่อยเลย" เสียงแดเนียลดังขึ้นอย่างตื่นเต้นหลังจากที่เจ้าตัวเพิ่งกัดแฮมเบอร์เกอร์คำใหญ่จากร้านข้างทางไป 



พวกเขาเพิ่งเดินวนไปทั่วลอนดอน และใช้เวลาหลายชั่วโมงไป ทั้งเดินห้างซื้อของตามพวกมักเกิ้ลทั่วไป (ซองอูพบว่าพวกมักเกิ้ลแต่งตัวกันเท่มากๆ ถึงบางคนจะแต่งสีแปลกๆแต่นั่นก็เจ๋ง) หรือเข้าร้านหนังสือตามคำแนะนำของเซอุน ที่เข้าไปแล้วทั้งเขาและแดเนียลก็เอาแต่นั่งมองหน้ากัน อยู่ไม่กี่นาที พวกเขาก็ตัดสินใจยอมแพ้ เดินออกไปหาไอติมสักแท่งกินกัน


และสุดท้ายพวกเขาก็พบว่าการเดินเล่นในสวนสาธารณะเฉยๆพร้อมเดินดูความน่าสนใจของพวกมักเกิ้ลก็เป็นตัวเลือกที่ดีไม่เลวเช่นกัน


"ไม่เคยกินหรือไง" ซองอูเอ่ยถาม พลางส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา


"เคยครับ แต่ที่นี่อร่อยมากเลย" เขาพยักหน้ารับตามคำพูดของอีกคน


ก่อนสายตาเรียวจะหันไปเห็นกลุ่มวัยรุ่นมักเกิ้ลหลายคนที่กำลังเล่นอะไรบางอย่างที่น้ำพุถัดไปไม่ไกล


"นั่นเขาเล่นอะไรกันอ่ะ ไปดูกันแดน" ไม่รอให้อีกคนตอบอะไร ซองอูก็ลากแขนคนตัวสูงให้เดินตามเขาไปยังน้ำพุทรงสวยดูเก่าแก่นั่น แล้วยืนจ้องมองอย่างสงสัย


ก่อนหญิงสาวมักเกิ้ลคนหนึ่งจะเดินมาหยุดตรงหน้าพวกเขาทั้งคู่ เธอหันหลังให้กับน้ำพุตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ไม่นาน สาวเจ้าก็โยนสิ่งที่อยู่ในมือไปด้านหลังของตัวเอง


เสียงที่กระทบและท่าทางของคนข้างกายบ่งบอกว่าสิ่งที่เธอโยนขึ้นไปนั้นตกลงเข้ากับตรงกลางของน้ำพุอย่างพอดิบพอดี


"อธิษฐานเร็ว!" เสียงเพื่อนของหญิงสาวเอ่ยเร่งๆ ก่อนเธอจะหันกลับมาหลับตาพร้อมเอ่ยขอสิ่งที่ต้องการในใจด้วยรอยยิ้มกว้างระคนดีใจ แล้วกระโดดใส่เพื่อนที่ยืนกว้างรอรับอยู่ข้างกาย



"หึ" เสียงขำจากลำคอของคนตัวสูงเรียกความสนใจจากซองอูให้หันไปมอง


"มีอะไรหรอ" 


"ผมอ่านใจเขาน่ะครับเธอขอให้จัสตินรับรักของเธอเสียที" แดเนียลเอ่ยตอบพร้อมกลั้วหัวเราะ


"นี่! ไปอ่านใจมักเกิ้ลแบบนั้นได้ไง เวลาขอพรเขาห้ามคนอื่นรู้นะ เดี๋ยวมันจะไม่เป็นจริง" เขาเอ่ยเถียง


"ซองอูเชื่อเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ" 


"ไม่แน่หรอกนะ ขนาดเวทย์มนต์ยังมีจริงเลย" ว่าจบ ซองอูก็ขยับตัวล้วงหาเศษเหรียญเพื่อทำตามพวกมักเกิ้ลที่เล่นกันอย่างน่าสนุกสนาน 


คนตัวสูงได้แต่ส่ายหัวมองอีกคนที่กำลังทำตามด้วยความเอ็นดู


ก่อนแดเนียลจะอมยิ้มกว้างเมื่อคนรักของเขาเพิ่งจะโยนเหรียญลงตรงกลางของน้ำพุไป ตามมาด้วยเสียงปรบมือจากพวกมักเกิ้ลที่กำลังยืนดูอยู่รอบๆ


"อธิษฐานเลย!!" เสียงใครสักคนในกลุ่มมักเกิ้ลตะโกนขึ้นมา เรียกให้ซองอูรีบหันหน้ามามองอีกคนพร้อมชี้หน้าอย่างคาดโทษในใจ



'ห้ามอ่านใจกูนะโว้ย!'



แดเนียลขำ แต่เขาก็พยักหน้ารับอย่างตกลง นั่นทำให้ซองอูหันกลับไปหาน้ำพุแล้วหลับตาขอพร




"เมื่อกี้ซองอูขออะไรไปหรอครับ" คล้อยหลังจากที่พวกเขาออกมาจากสวนสาธารณะใจกลางเมืองลอนดอนมาแล้ว คนตัวสูงก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย


"ทำไมกูต้องบอก?" ซองอูว่าพร้อมพยักคิ้วใส่อย่างท้าทาย


"บอกผมหน่อยสิครับ ขอเกี่ยวกับผมไหม" 


"อย่าหลงตัวเองน่าแดน" เขาตอบพลางหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ นั่นทำให้ชายหนุ่มที่กำลังมองอยู่ต้องยิ้มตามอย่างช่วยไม่ได้


"ไปไหนกันต่อดีอ่ะ" เขาเอ่ยถามอีกครั้ง ก่อนจะหันซ้ายหันขวามองถนนโดยรอบ


เอาตามจริงซองอูไม่ได้คุ้นชินกับถนนในเมืองลอนดอนเท่าไหร่เลย เขามาครั้งล่าสุดคือมาซื้อหนังสือเป็นเพื่อนเซอุนเมื่อต้นปีที่แล้ว 


หากจะให้องซองอูมาพาเดินเที่ยว ก็คงหลงจนไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ



และนี่ก็เกือบจะเย็นแล้วคงเที่ยวได้อีกไม่นาน รถไฟเที่ยวสุดท้ายคงไม่รอพวกเขาอย่างแน่นอน


"ผมอยากไปที่นั่น" แดเนียลเอ่ยขึ้นระหว่างเดิน พลางทำท่าเหมือนกำลังคิด



"ที่ไหน?" เขาเอ่ยถามต่อ สายตาก็มองไปรอบๆ เผื่อจะนึกได้ว่าควรไปที่ไหน ก่อนซองอูจะหันสายตาไปมองอีกคนทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่ออกมาจากปากของคังแดเนียล




"ลอนดอนอาย"









 




-talk-

หายไปนานเลย ขออำไพ พอดีว่าป่วยทั้งอาทิตย์เลยค่ะ ฮือ ขอท๊วดดดดด

ลอนดอนอายมีอะไรน้า ความจริงไม่มีอะไรหรอก ตัดแค่พอสี่สิบเปอเฉยๆค่ะ ตอนหน้าก็จะมดกัดหน่อยๆ เขาจะไปนั่งลอนดอนอายกัน แงง ความฝันของเราเลย 5555555555555 เตรียมยาหม่องมาทากันด้วยนะคะ หวานเกิ๊นนนน

น้องเซอุนจะมาแร้วว พูดเรยว่าไปหน้าสุดแน่นอนค่ะ ไม่ว่ายังไง

ไปเจอกันน้า 

คิดถึงทุกคนมากๆๆๆๆๆๆ ไปแร้ว ฝันดีค่ะ จุ้บบบ


ปล.อ่านตอนนี้จบอย่าเพิ่งนอนกันน้า :)))  

#MiracleMW ไปเล่นแท็กโหน่ยย เหงาาาาา




ฝากเรื่องใหม่ด้วยขรั่บ 


#BurstMW จิ้มๆ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1884 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 19:16
    ฮื่ออออออออ ;---;
    #1,884
    0
  2. #1738 BeMyJP_ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 20:53
    เขิน!!!! เขินทั้งตอนเลย!!! ฮื่อ-/////-
    #1,738
    0
  3. #1723 `rosie (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 19:01
    มดกัดไปหมดแล้ว!
    #1,723
    0
  4. #1617 nphermsub (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 21:42
    แค่จับมือก้อเขินแล้วตอนหน้าไรท์ะเแาให้หวานกว่านี้อีกเหรอคะ? เบาหวานจะขึ้นมั้ยอะ ชอบๆ 55
    #1,617
    0
  5. #1584 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 08:05
    แต่ละคู่ไม่มีใครยอมกันเลยค่า หวานกันสุดๆ
    #1,584
    0
  6. #1580 ασɱ♡ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 15:09
    เขินนน คุณแดนงานดีมากค่ะ นั่ลรักก
    #1,580
    0
  7. #1572 Eliee_Taylor (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 00:55
    ฮ่าๆๆ องซองอูเป็นประเภทหลงทางบ่อยสินะ สู้ๆขอให้กลับบ้านได้นะ ทำไมน้องควานลินน่ารัก โว๊ะะพพ
    #1,572
    0
  8. #1569 lvsj (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 23:18
    เขินโว้ยแต่ละคู่ วี้ดดดดดด
    ปล. ไรท์พักผ่อนเยอะๆนะค้าาา
    #1,569
    0
  9. #1568 ChayaninPcj (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 23:06
    เขิงงงงง เรื่องใหม่ของไรท์เราก้ติดตามอยู่นะ สู้ๆ
    #1,568
    0
  10. #1566 nphermsub (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 21:08
    ควานลิน ถ้าทำไม่ดีกับซอนโฮอีกจะส่งซอนโฮไปหาน้องคริสสส ค่อยดู ของใครก้อดูแลดีๆละกานนนนนนนนน
    #1,566
    0
  11. #1564 LoveD.O. (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:39
    คือแบบขิงสุดไรสุด ชอบบบบ
    #1,564
    0
  12. #1563 moun's (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 07:09
    เอ็นดูน้องไลลลลล
    #1,563
    0
  13. #1562 ChayaninPcj (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 05:34
    อีกเรื่องเราก้ติดตามน้า ไรท์เขียนดีทุกเรื่อง
    #1,562
    0
  14. #1561 ChayaninPcj (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 05:33
    อีกเรื่องเราก้ติดตามน้า ไรท์เขียนดีทุกเรื่อง
    #1,561
    0
  15. #1560 tppt1st (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 04:27
    น่ารักกกกกกก ได้เดินข้างๆกันแล้ววว
    #1,560
    0
  16. #1559 Mailbbam (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:51
    ชอบมากเลย โมเม้นต์แบบตื่นมาตอนเช้าเล่นกับแมวงี้ เดินไปคืนหนังสือด้วยกัน หวงๆตามประสา(ว่าที่)แฟน
    #1,559
    0
  17. #1558 xoxocoxonut (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:36
    ควานลินจู้ๆ แล้วคู่เนียลองล่ะคะ เมื่อไหร่จะดีกันสักทีหน้อออ
    #1,558
    0
  18. #1557 Jinjoo.K (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:24
    ‘คนของฉันๆดูแลได้’ จ้าาาาาา ดูแลดีๆล่ะ ถ้าไม่ดีจะไปยึดน้องคืน หึๆ
    #1,557
    0
  19. #1556 ทาสฟันหน้า (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:22
    เขินโว๊ยยยยยย 'คนของฉัน' จร้าาาาาาาา
    #1,556
    0