( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 43 : ๓๗ - บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    20 ธ.ค. 60









บทที่ ๓๗ 
























________________________________________________________________________________________________________







 ๓ เดือนต่อมา 

  


 

ฤดูร้อน, มิถุนายน





 

 

พี่เซอุนนนนเสียงเรียกที่แสนสดใสดังขึ้นจากทางด้านหลังของจองเซอุน พร้อมกับเจ้าของใบหน้าน่ารักที่โผล่มาหยุดยืนตรงหน้า



ซอนโฮฉีกยิ้มกว้างให้พี่ชายคนกลางของบ้าน ก่อนจะยื่นหนังสือเล่มหนาไปให้



ผมกลัวทำของพี่ขาดเสียก่อนเลยรีบเอามาคืนซอนโฮว่า



อ่านจบแล้วหรือไงคนเป็นพี่เอ่ยถามต่อ มือเรียวก็ยื่นไปรับหนังสือมาถือไว้แนบอก



ผมอ่านแค่ที่มันออกสอบก็พอแล้วครับนี่พี่กำลังจะไปไหนเนี่ยซอนโฮเอ่ยต่อด้วยความสงสัย



กำลังจะไปห้องพักพรีเฟ็คน่ะ พี่มินฮยอนลืมเอกสารไว้ พี่เลยเอามาให้เขาก่อนเซอุนตอบพร้อมอมยิ้ม แล้วก้าวเท้าเดินไปตามทางที่ตั้งใจไว้ พ่วงมาด้วยร่างโปร่งของน้องชายที่ยังคงไม่หมดข้อสงสัยในตัวเขา



ผมคิดว่าปีหน้าคนที่ได้ตำแหน่งพรีเฟ็คไปต้องเป็นพี่ชัวร์ๆเลย



ถ้าพี่ไม่ได้มันจะดีซะกว่านะเซอุนตอบพลางกลั้วหัวเราะ



พี่จะกลัวอะไรยังไงก็มีคนสอนงานอยู่แล้ว กิ๊วๆเขาหันมือไปหยิกเบาๆที่ลาดไหล่ของคนข้างกาย ก่อนซอนโฮจะร้องโอดโอยออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บปวด



พูดมากจริงเขาว่า แล้วดันตัวคนเป็นน้องให้เดินหลบไปไกลๆ เพื่อตนจะได้เข้าไปจัดการงานให้เสร็จก่อนงานเลี้ยงปิดภาคเรียนจะเริ่มในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้



โห้ย น้องเสียใจนะครับ



ไปให้ควานลินปลอบนะนู้น เดินมาแล้วเซอุนพุดตอบพร้อมใช้นิ้วชี้ไปยังคนร่างสูงที่กำลังเดินยิ้มร่าตรงมาที่เขาทั้งคู่อยู่



เอาตามจริงตั้งแต่ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันได้ ไลควานลินก็ดูยิ้มง่ายมากขึ้น



ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มีรอยยิ้มออกมาให้เห็นเสมอ แตกต่างจากที่มาเรียนแรกๆที่เขามองเห็นแต่ใบหน้าบูดบึ้งนั้น



ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซอนโฮหรือเปล่า



แต่หากใช่ก็คงจะดี



พี่เซอุนอ่า—“ ใบหน้าของซอนโฮดูงอแงขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อมองเห็นคนตัวสูงที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ



ไม่ต้อมาเรียกพี่เลย ไปคุยกันสิ



เซอุนเอ่ยปากไล่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนเขาจะผลักประตูเปิดเข้าไปในห้องของพักพรีเฟ็ค แล้วหันไปมองหน้าของซอนโฮที่กำลังเบะออกเหมือนอยากจะร้องไห้



ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่น้องชายของเขาก็ยอมหันไปหาไลควานลินอยู่ดี



ถึงจะหน้าบูดใส่อีกคนไปบ้าง แต่ก็ไม่เดินหนีไปไหน



คิ



เหมือนจะมีเรื่องโม้ให้แม่ฟังในช่วงปิดเทอมซะแล้ว



 

 

 

 

 

 




อ้าวพี่ยองมิน?” เซอุนที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพักของพรีเฟ็คได้แล้ว ร่างบางๆก็กำลังจะจัดเก็บหนังสือไว้ให้เป็นระเบียบและตั้งใจที่จะวางงานที่มินฮยอนลืมไว้บนโต๊ะอีกคน แต่ร่างสูงๆของใครบางคนก็ดึงความสนใจจากเขาไปได้เสียก่อน



ฮืม—“ ใบหน้าที่เพิ่งจะตื่นของพี่ยองมินเรียกรอยยิ้มของเขาได้เสมอ



สงสัยจะแอบมานอนอีกแล้ว



ถึงคนรักของเขาจะถูกปลดออกจากการเป็นพรีเฟ็ค เนื่องจากบทลงโทษที่ได้รับมาจากการที่ไม่รักษาเข็มของพรีเฟ็คจนทำให้เข้าไปผัวผันดับการลักลอบช่วยเหลือนักโทษหนีคุกเมื่อสามเดือนที่แล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังมีสิทธิเข้าออกภายในห้องของพรีเฟ็คอยู่เหมือนเดิม



แตกต่างแค่ตอนนี้เข็มสีทองของพรีเฟ็คไม่ได้ติดอยู่บนอกหนาๆของพี่ยองมินแล้ว (ซึ่งมันไปอยู่ที่พี่เซจองแทน)



ยองมินผงกหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่ที่แสนคุ้นเคย ก่อนเขาจะอมยิ้มหน่อย แล้วกวักมือเรียกเซอุนให้ตรงเข้าไปหา



มาอยู่นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับคนตัวบางเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย



ยองมินไม่เอ่ยตอบอะไร แต่กลับผุดตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟากลางห้อง พร้อมกับดึงตัวของเซอุนให้นั่งลงตรงกลางระหว่างท่อนขาของตัวเอง แผ่นหลังเล็กแนบชิดกับหน้าอกแกร่ง พลางเอื้อมมือโอบรัดรอบตัวคนเป็นน้องอย่างแนบแน่น



พี่ยองมินมันอึดอัดนะเซอุนว่าพร้อมขยุกตัวไปมา



พี่หนาวอ่ะอีกคนตอบ แล้วซุกใบหน้าลงกับหลังของเขา แถมด้วยการถูหน้าไปมา เรียกรอยยิ้มให้ปรากฎขึ้นบนใบหน้าจองเซอุนอีกแล้ว



คิดว่าน่ารักมากหรือไงกัน



ก็พอตัวอยู่พี่ยองมินตอบออกมาเสียงเบาๆ นั่นทำให้เซอุนรู้ทันทีว่าถูกอ่านใจอีกแล้ว



เอาอีกแล้วนะครับพี่ยองมินเซอุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งขึ้น แล้วเอื้อมมือลงไปตีที่มือปลาหมึกของอีกคนที่กำลังขยับไปมาอยู่บริเวณเอวของเขา



ให้ตาย



ไม่ชินเลยเวลาที่ยองมินสัมผัสเขามากๆแบบนี้



มันทำให้รู้สึกเขินจริงๆนะ



ขอโทษคร้าบยองมินตอบด้วยเสียงเนือยๆ



ไปทำอะไรมาครับเมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย



เป็นโรคคิดถึงจองเซอุนครับ พอจะมีทางรักษาไหม?” คนเป็นพี่ผละหน้าตนออกมาจากหลังของเซอุน แล้วเอ่ยถามด้วยใบหน้าอ้อนๆที่ทำให้หน้าเขาเห่อร้อนขึ้นมา



ไม่มีหรอกครับ เป็นแล้วตายเลย



ว้าแย่จัง คุณจองเซอุนนี่ใจร้ายนะครับ



แต่เขาน่ารักนะครับ



อันนี้ผมเห็นด้วยมากๆเลยครับเซอุหันหน้าหนีทันทีที่คนรักเอ่ยพูดจบ



สายตาแบบนั้น ต่อให้มองกี่ครั้งก็ยังคงไม่ชิน และ คงไม่มีวันชินจริงๆ



พอเลยพี่ยองมินเยอะไปแล้วนะครับเซอุนว่า พร้อมยื่นมือไปดันหน้าของร่างสูงให้ออกห่างจากตัวเมื่อรู้สึกได้ถึงระยะห่างที่น้อยลงทุกที แต่ก็ไม่คิดจะขยับตัวออกจากอ้อมกอดอุ่น



สอบเป็นยังไงบ้างครับ ทำได้ไหมเซอุนเปลี่ยนเรื่อง เขาเอ่ยยกเรื่องการสอบที่ผ่านไปเมื่อไม่กี่วันนี้ขึ้นมา ก่อนจะได้รบสายตาหน่ายๆของคนรักตอบกลับมา



ข้อสอบว.พ.ร.ส ยากมากเลยครับ พี่เหมือนจะตายตอนทำ



แล้วพี่เลือกสายอะไรไปหรอครับ ยังไม่เห็นบอกเลย



แน่นอนว่าต้องเป็นมือปราบมารยองมินเอ่ยพูด พลางอุ้มร่างของคนเป็นน้องให้ลุกขึ้นไปนั่งอยู่บนโซฟาข้างกายตัวเองแทน



แต่รู้สึกพี่ชายของผมจะเลือกทำงานในกองบังคับควบคุมกฎหมายนี่เซอุนเอ่ยถามไปเมื่อนึกถึงเรื่องที่พี่ชายเขาเพิ่งบอกเมื่อไม่นานมานี้ ก่อนที่จะเริ่มการสอบว.พ.ร.ส



คงงั้นได้ยินมาว่า คังแดเนียลก็จะทำงานในกระทรวงเวทย์มนต์อังกฤษเหมือนกัน



ว๊าวสุดยอดไปเลยแบบนั้นเขาร้องออกมาด้วยความดีใจ ที่จะได้เห็นพี่ชายของตัวเองได้อยู่กับคนรักเสียที (ถึงจะต้องรออีกสองปีก็ตาม แต่อย่างน้อยก็มีความหวัง) หลังจากที่สิ้นสุดการประลองเวทย์ไตรภาคี เดิร์มสแตรงก์และโบบาตงซ์ก็เดินทางกลับโรงเรียนตัวเอง นับเวลาไปมาแล้วก็เกือบๆสามเดือนเลยที่พี่ซองอูได้รับจดหมายจากแดนไกล



แน่นอน มันมาจากพี่แดเนียลสุดหล่อคนนั้น



บางทีจดหมายก็โผล่มาทุกวัน บางวันก็มาถึงสองฉบับด้วยซ้ำ



คังแดเนียลต้องเป็นคนที่ขยันมากๆ ไม่ก็ต้องคิดถึงพี่ซองอูมากๆแน่



ว่าแต่เราเถอะคิดหรือยังว่าจะทำงานสายไหนพี่ยองมินหันไปคว้าผลไม้ในจานมาเคี้ยวหนับๆ พร้อมเอ่ยถาม



ถ้าพี่ยองมินเลือกมือปราบมาร ผมคงต้องทำงานในกระทรวง



ทำไมละครับ??”



การมีคนรักทำงานที่เดียวกันมันไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะครับเขาตอบพลางหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนคนตรงหน้าที่มีสีหน้าจริงจังจะเอ่ยพูดต่อ



เอาจริงเราไม่ต้องทำงานหรอก แค่เซอุนคนเดียวพี่ก็เลี้ยงได้ยองมินเอ่ยพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแฝงไปด้วยความจริงใจที่ซื่อออกมาผ่านดวงตาคู่สวย จนคนฟังอดที่จะรู้สึกใจสั่นไม่ได้เลย



ไม่ต้องเลยครับพี่ก็รู้ว่าผมไม่ยอมแน่ๆเซอุนว่า



ดื้อ คนตัวสูงยกมือขึ้นมาบีบจมูกของเขาเบาๆ ก่อนจะโยกไปมาเป็นการกลั่นแกล้ง



เจ็บบเขาดันมือของพี่ยองมินออก ก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะอย่างชอบใจออกมาดังลั่นไปทั่วห้อง



ผมชอบเวลาพี่หัวเราะจริงๆนะเซอุนเอ่ยพูด พร้อมชี้นิ้วไปตรงหน้า หัวเราะบ่อยๆเลยนะครับ



พูดตามตรง เขายังรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามเดือนที่แล้วอยู่เลย



ถึงพี่ยองมินจะคอยพร่ำบอกอยู่หลายต่อหลายครั้งว่ามันไม่เป็นอะไร และเจ้าตัวก็ไม่ได้คิดมากแล้ว แต่มันก็อดที่จะคิดไม่ได้จริงๆ



อาจจะเพราะความเป็นห่วง?



แน่อยู่แล้ว



พี่ยองมินเป็นคนรักของเขานี่ ไม่ให้ห่วงได้ยังไงกัน



พี่ว่าพี่หัวเราะบ่อยนะ—“



ผมคงคิดมากไปเองเซอุนตอบยิ้มๆ ก่อนจะละสายตาไปมองที่นาฬิกาเรือนโตกลางห้องพัก



ให้ตาย! เราจะสายแล้วนะครับ ไปกันเถอะเขาอุทานออกมาเสียงดัง พร้อมกับหันตัวไปคว้าแขนของอิมยองมินขึ้น ให้ลุกยืนขึ้น



รีบไปไหนละครับหืม?” ยองมินเอ่ยถาม



รีบไปกินเนื้อไก่งวงไงครับ พี่คิดว่ามันจะเหลือถึงผมไหม แจฮวานจะต้องกินจนเกลี้ยงทั้งตัวภายในเวลาไม่กี่นาทีแน่ๆ เซอุนเอ่ยตอบไปพร้อมกับลากแขนคนรักตัวเองให้เดินตามแรงดึงจนมาถึงประตูห้อง แล้วก็เปิดออกไปอย่างเร่งรีบ



ยองมินไม่คิดจะตอบอะไร เขาปล่อยให้คนตัวบางลากตัวเขาไปตามทางที่จะตรงไปที่ห้องโถงใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับงานเลี้ยงปิดภาคเรียนในค่ำคืนนี้



เซอุนคนตัวสูงเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก แต่ก็ทำให้อีกคนหยุดเดินแล้วหันมามองเขาได้



ครับ?”

 



ฟอด!

 




ริมฝีปากสีสดได้รูปประกบลงกับพวงแก้มนุ่มที่คุ้นชิน และด้วยแรงที่ไม่น้อย ทำให้เกิดเสียงดังขึ้นมาจนได้ยินกันเป็นวงกว้าง



ใบหน้าของเซอุนขึ้นสีแดงราวกับสีของมะเขือเทศที่ตกแต่งอยู่ในอาหารจานโปรดที่ยองมินชอบกิน



น่ารักเป็นบ้า



จองเซอุนหันสายตามองเขาอย่างคาดโทษ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไร มีแต่ริมฝีปากน่ารักที่ยกขึ้น เป็นการบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าตัวกำลังยิ้มกว้างอยู่



ยองมินสอดมือเข้ากับนิ้วเรียวของเซอุนอย่างแนบชิด สัมผัสของพวกเขาราวกับเตาไฟที่ลุกโชนกลางลมเย็นๆของฤดูหนาว



ช่างอบอุ่น



และ



เต็มไปด้วยความสุขจนไม่อยากที่จะปล่อยมือออกมาเลย

 

 

 

 

 

 






กินไหมซอนโฮใบหน้าขาวๆของคนตัวสูงยื่นมาตรงหน้าของซอนโฮ พร้อมยื่นกล่องขนมมาให้



เห็นฉันเป็นเด็กหรือไงกัน—“ ซอนโฮตอบเบาๆ แต่สายตาก็หันไปสนใจกับขนมในมือร่างสูงอยู่ดี



ร่างของทั้งคู่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่มุมหนึ่งของโถงทางเดิน ที่เวลานี้ไม่ค่อยมีคนเดินพลุกพล่านชวนให้ปวดหัวเสียเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่ก็กำลังนอนเล่นกันอยู่ที่หอพักของตนเองเพื่อรอเวลาทานอาหารเย็นกันทั้งนั้น



และซอนโฮก็คงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่คิดจะอยู่ที่หอพักของตัวเอง



อะ



รวมไลควานลินที่ตามเขาออกมาด้วยแล้วกัน



แต่กินง่ายๆคงไม่สนุกควานลินว่าพร้อมรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ที่ซอนโฮไม่เห็นมานานแล้ว



ล่าสุดก็ตอนที่ขโมยแว่นของเขาไปละมั้ง



ลืมบอกไป



ตอนนี้ซอนโฮเลิกใส่แว่นแล้วละ ไม่ใช่เพราะสายตาของเขาดีขึ้นหรือยังไง แต่เพราะวิชาสัตว์วิเศษที่เรียนไปเมื่อสองเดือนที่แล้วน่ะสิ



สัตว์วิเศษที่พวกเขาได้เจอมันช่างแสนดุร้าย และด้วยความไม่ระวังของเขาเอง ทำให้แว่นตาที่ควรจะอยู่บนใบหน้าเขากลับร่วงลงที่พื้น แล้วแว่นตาของเขาก็ถูกเจ้าสัตว์วิเศษตนนั้นเหยียบเข้าจนแตกสลายเป็นชิ้นๆ



มันแย่มาก



ซอนโฮแทบจะร้องไห้โฮ



แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง



เพราะหลังจากที่ซอนโฮเลิกใส่แว่น หลายคนก็เริ่มเข้ามาชมเข้ามากขึ้น



ทั้งน่ารักบ้าง



หล่อด้วย



แต่ทุกครั้งที่มีคนมาชม ก็จะมีใครบางคนจ้องจนทำให้คนอื่นเขากลัวแล้วเดินหนีไปจนหมด



น่าหงุดหงิดใจจริงๆ



แต่ก็



น่ารักดี



จะเล่นอะไรอีกละเขาถาม ก่อนจะหันสายตามองใบหน้าขาวๆของไลควานลินที่กำลังอมยิ้มอยู่



นายรู้จักใช่ไหมมันคือ ลูกอมทุกเม็ดทุกรสของเบอร์ตี้บอตต์ควานลินชูกล่องขนมทรงเหลี่ยมขึ้นมาตรงหน้า กล่องของมันมีสีขาวและแดง ด้านบนมีรูปวาดตัวตลกอยู่



ลูกอมนี้



ใช่ที่พี่ซองอูกินแล้วอ้วกไปหลายวันนั่นหรือเปล่านะ



ไม่แน่ใจ แต่ดูคุ้นๆอยู่ซอนโฮตอบ



กติกามีอยู่ว่า เราจะจะหยิบกินกันคนละเม็ด ใครได้รสชาติแย่ๆไปคนนั้นแพ้



อะไรกันมันไม่ยากไปหน่อยหรอ แล้วถ้าชนะจะทำไง



อืม—“ ควานลินขยับหน้าเป็นท่าทางเหมือนกับกำลังใช้ความคิด คนชนะจะสั่งให้คนแพ้ทำอะไรก็ได้ ตกลงไหม



ตกลง!” แล้วด้วยความนึกสนุกของซอนโฮ เขาตอบตกลงโดยทันทีหลังจากได้ยินกติกาและบทลงโทษสำหรับผู้แพ้



โดยไม่ได้รู้สึกเสียเลยว่าตนเองได้เดินมาตกหลุมของนายพรานอีกครั้งเสียแล้ว :)

 

 

 






นี่มันไม่ยุติธรรมเลย นายได้รสแตงโมแต่ฉันได้รสดินอีกแล้วนะ!” เสียงแหบๆของซอนโฮที่กำลังโวยวายพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่ง ปากก็กำลังเคี้ยวลูกอมพลางเอ่ยบ่นร่างสูงข้างๆกันที่ดวงดีมาสามรอบติดแล้วได้แต่รสดีๆไปทั้งนั้น



มันน่าหงุดหงิดมากๆๆ



อะไรนายพาลนี่น่าซอนโฮควานลินเอ่ยพูด แล้วกลั้วหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นอีกคนกำลังโวยวายใส่อย่างน่ารัก



คราวนี้ฉันต้องไม่แพ้! กินสองเม็ดไปเลยซอนโฮว่าอีกครั้ง แล้วหลับตาลง เอื้อมมือลงไปหยิบลูกอมจากในกล่องขึ้นมาสองเม็ด



พลางหันหน้ามองควานลินที่กำลังหลับตาหยิบอยู่เช่นกัน



ฉันขอท้า!” คนร่างโปร่งตะโกนขึ้นมาอย่างเสียงดัง ก่อนจะโยนลูกอมหลากสีสองเม็ดเข้าปากไปในเวลารวดเร็ว ตามมาด้วยควานลินที่กินตามไปทีละเม็ด



ใบหน้าหวานๆของซอนโฮบิดเบี้ยวทันทีที่รู้สึกได้ถึงรสชาติที่กระจายไปทั่วลำคอและภายในโพรงปากของเขา



อห



นี่มัน



ต้องเป็น



รสอ้วกแน่ๆ!!!



ควานลินนนนนนนฉันได้รสอ้วก!” ใบหน้าเหย่เกของซอนโฮเป็นหลักฐานชิ้นดีเลยว่าสิ่งที่เอ่ยพูดอยู่เป็นความจริง



ซอนโฮฉันด้วยควานลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะไอโขกออกมาเบาๆ



แย่อ่ะ จะอ้วกแล้วซอนโฮว่า พอเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว



ครับพอก็ได้ควานลินตอบไปแล้วเก็บกล่องลูกอม ปิดฟาให้เรียบร้อย ก่อนจะโยนที่เหลือทั้งหมดทิ้งลงกับถังขยะที่อยู่ตรงข้ามกับที่พวกเขานั่งอยู่ได้อย่างพอดี



ฉันต้องกินข้าวเย็นไม่ได้แน่ๆ



ซอนโฮครับ เสียงเอ่ยเรียกชื่อคนร่างโปร่งดังมาจากควานลิน ก่อนเจ้าของชื่อจะหันไปมองพร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม



ว่า??”



นายแพ้ฉันสามครั้ง จะลงโทษยังไงดี



เดี๋ยวสินึกว่าจะลืมไปแล้วซอนโฮเอ่ยแย้งพร้อมกับทำหน้าหงอยราวกับเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำผิด



แต่ในสายตาของควานลินมันมากกว่านั้นอีก



น่ารักจนบรรยายไม่ถูก



ไม่ลืมหรอกครับควานลินว่า



ขออะไรง่ายๆได้ไหม อีกสิบห้านาทีเราต้องไปที่ห้องโถงใหญ่แล้วควานลินพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปล็อคใบหน้าของซอนโฮให้หันมามองหน้าเจ้าตัวตรงๆ



จะทำอะไรซอนโฮถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พลางจ้องหน้าเจ้าเล่ห์ของควานลินด้วยความไม่ไว้ใจ



หลับตาหน่อยสิคนตัวสูงว่า



เขามีท่าทีอิดออดนิดหน่อยเพราะไม่รู้ว่าใต้รอยยิ้มนั่นของควานลินเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ในที่สุดซอนโฮก็ยอมหลับตาลงแล้วปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นตามที่มันควรเกิด



ไม่รู้ว่าตอนนี้นายกลับมาเชื่อใจฉันมากแค่ไหนแล้วแต่ฉันจะไม่เร่งรัดอะไรหรอก ฉันมีเวลาตามจีบนายอีกนาน



...



ขอบคุณที่เปิดโอกาสให้ฉันนะซอนโฮ ถึงฉันจะพูดคำนี้มาตลอดสามเดือน แต่ยังไงฉันก็อยากจะให้นายรู้ไว้เสมอว่าที่ผ่านมาฉันผิดพลาดไป และอยากให้เรามาเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน



...



ฉันพูดอะไรแบบนี้ไม่เก่ง แต่ทุกคำนี้มันออกมาจากใจฉันจริงๆนะ



...



ขอบคุณที่มายืนข้างๆกันนะครับยูซอนโฮ





อันนี้เป็นค่ามัดจำนะ ซอนโฮแทบจะลืมตาทันทีที่ร่างสูงพูดจบ แต่เพราะสัมผัสอะไรบางอย่างตรงจมูกเขามันทำให้เขินอายเกินกว่าจะลืมตาขึ้นมามองได้



ไม่ใช่สัมผัสของริมฝีปาก แต่เป็นสัมผัสที่แข็งกระด้างเหมือนกับนิ้วมือ



เขาลืมตาขึ้นมามอง ก่อนจะเห็นไลควานลินกำลังกดนิ้วโป้งลงกับริมฝีปากของตัวเองแล้วทาบลงมาที่หน้าผากเขาเบาๆ



เป็นการจูบทางอ้อม



ฝากไว้ก่อนนะพูดจบ ควานลินก็คว้าข้อมือของซอนโฮขึ้นมาจับไว้ พลางกระตุกเบาๆให้ตัวของเขาลุกขึ้นยืน คนร่างโปร่งที่กำลังมึนๆทำตามอย่างว่าง่าย



ไปกันเถอะ เดี่ยวไปช้านายจะไม่ได้นั่งที่ที่มันตรงกับไก่งวงนะเมื่อเอ่ยพูดถึงของกิน ซอนโฮก็ตาลุกวาวทันทีด้วยความชอบใจ ก่อนจะรีบกระชากแขนของร่างสูงให้เร่งฝีเท้าไปที่ห้องโถงใหญ่ด้วความรีบร้อน



ไก่งวงจ๋า



พี่ซอนโฮมาแล้วววววว



 

 




สวัสดีตอนเย็นนักเรียนฮอกวอตส์ทุกคนเสียงของศาสตราจารย์โบอาดังขึ้นทพร้อมร่างของเธอที่เดินขึ้นมายืนอยู่บนแท่นตรงกลาง



ฉันคาดหวังว่านักเรียนของฉันจะมีความสุขในการเรียนที่ฮอกวอตส์ในปีการศึกษานี้เหตุการณ์ในปีนี้มันมากมายจนบรรยายไม่หมดเลยจริงๆ แต่สิ่งที่สำคัญมากและควรค่าที่จะมาพูดในค่ำคื่นวันสุดท้ายนี้ คือการประกาศบ้านดีเด่นประจำปีนี้สิ้นเสียงของอาจารย์ใหญ่ นักเรียนส่วนใหญ่ก็หันมองหน้าเพื่อนแล้วเอ่ยพูดกันด้วยความตื่นเต้น



แหงละ



ปีนี้หลายบ้านก็ต่างทำผลงานออกมาดีทั้งนั้น ไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสี่บ้านจะคาดหวังถึงรางวัล



ผู้ที่ได้คะแนนทั้งหมดรวม 132 คะแนน อันดับที่สี่สลิธีรินเสียงปรบมือหงอยๆดังขึ้นมาจากทางฝั่งที่นั่งของสลิธีริน



ซอนโฮหันมองหน้าควานลินที่ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรกับการที่บ้านของตนได้อันดับสี่ เพราะมัวแต่จ้องหน้าเขาแบบนี้ยังไงละ



ต่อไปผู้ที่ ได้รับไปทั้งหมด 140 คะแนนเธอเว้นวรรค อันดับสามฮัพเฟิลพัฟ



ซอนโอตบมือด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหันไปหัวเราะเมื่อมองเห็นว่าพี่มินกิมีท่าทีดีใจจนออกนอกหน้ามากแค่ไหน



ฮัพเฟิลพัฟหลุดมาจากที่โหล่ได้เสียที



ที่สองผู้ที่ได้รางวัลไปทั้ง 145 คะแนน คือ กริฟฟินดอร์! นั่นจึงทำให้ เจ้าของอันดับที่หนึ่ง ได้คะแนนพิเศษไปจากการลงแข่งขันประลองเวทย์ไตรภาคี ทั้งหมด 168 คะแนน ตกเป็นของ เรเวนคลอ!” สิ้นเสียงพูดของศาสตราจารย์ ผืนธงที่เป็นลายของฮอกวอตส์มีสัญลักษณ์ของทั้งสี่บ้านก็ถูกปรับให้เป็นธงสัญลักษณ์สีน้ำเงินบรอนซ์ของเรเวนคลอ เป็นการบ่งบอกว่ารางวัลบ้านดีเด่นของปีนี้ตกเป็นของเรเวนคลอ



ท่ามกลางเสียงดีใจของนักเรียนในชุดคลุมสีน้ำเงิน ซอนโฮหันมองพี่ชายตัวเองที่กำลังถูกรุมกอดจนจมหายไปในอ้อมกอดพี่แดฮวีและพี่แจฮวานด้วยรอยยิ้มกว้าง








ปิดเทอมนายมีแพลนไปไหนไหมซอนโฮฮยองซอบเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับหันเนื้อแล้วจิ้มส่วนของเนื้อเข้าปากไปด้วยใบหน้าเอร็ดอร่อย



ไม่รู้สิ พ่อแม่ฉันคงยุ่งกับงานที่กระทรวงมากเกินกว่าจะคิดเรื่องไปเที่ยวนะซอนโฮว่า นายละ?”



ฉันจะไปที่ไทยแหละ พี่ซองอุนแนะนำมาว่ามันเยี่ยมไปเลย ฉันส่งจดหมายไปบอกพ่อแม่แล้วด้วยเพื่อนหน้ากระต่ายของเขาเอ่ยตอบ



ดีจังนายไม่ไปชวนอูจินหรอ



ชวนแล้วละนั่นแหละ ฉันกำลังจะบอกว่าครอบครัวฉันกับอูจินจะไปเที่ยวเมืองไทยพร้อมกัน



ว๊าว ฮยองซอบ! นั่นเป็นข่าวดีนะซอนโฮว่าด้วยน้ำเสียงระคนตกใจ ก่อนจะเข่าตัวเพื่อนรักไปมา



ฉันบอกนายคนแรกเลยนะซอนโฮใบหน้าหวานๆของฮยองซอบอมยิ้มจนแก้มแทบแตก



ฉันหวังว่านายจะมีวันพักผ่อนที่ดีนะน่าอิจฉาจริงๆ



ทำไมนายไม่ลองชวนควานลินไปเที่ยวที่บ้านดูละ ลอนดอนมันไปไม่ยากเสียหน่อย



ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นเล่าเขาเอ่ยค้านไปพร้อมจิ้มไส้กรอกเข้าปากคำโต



อย่ามาปากแข็งน่า เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้วนะยูซอนโฮ ฉันรู้ว่านายคิดอะไรฮยองซอบว่าพลางยิ้มล้อๆใส่เขา



พูดมากน่า กินไปเลย! ฉันอุตส่าห์เสียสละไก่งวงชิ้นสุดท้ายให้นายนะ



จ้าๆ อันฮยองซอบจะปิดปากเงียบเลยจ้า



ซอนโฮเบะปากใส่เพื่อนตัวเองก่อนจะหันหน้าเข้าหาจานตัวเอง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองตรง ไม่รู้เพราะความบังเอิญหรืออะไร ควานลินที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาจากจานอาหารก็หันสายตามามองเขาเช่นกัน



ทำให้ขาทั้งคู่มองสบตากันอยู่สักพัก ก่อนต่างคนต่างหันหน้าหนี แต่ทั้งซอนโฮและควานลินก็มีสีแดงระเรื่อๆโผล่ขึ้นมาที่แก้มเหมือนกัน



แสดงออกถึงความเขินที่เด่นชัดบนใบหน้าของคนทั้งคู่อย่างปิดไม่มิดเลยเสียสักนิด















เช้าวันต่อมา



ที่ปิดไม่ได้เพราะจดหมายของแดเนียลหรือเปล่าน่ะซองอูสะดุ้งตัวตกใจ ก่อนจะหันสายตามองผู้มาใหม่ที่กำลังเอ่ยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงกวนๆ



กูยังไม่ได้ปิดต่างหากซองอูตอบ พลางหันไปพับเสื้อผ้าที่เหลืออยู่เหก็บลงไปในกระเป๋าเดินทางสีแดงเลือดหมู



หรอกูนึกว่าจดหมายจากแดนไกลของมึงมันเยอะจนกระเป๋ารับไม่ไหวยงกุกเอ่ยแซวอีกครั้ง พลางเดินกลับที่เตียงตัวเองแล้วจัดให้มันเรียบร้อยมากขึ้น



แล้วนี่ไอ้ดงฮยอนกับไอ้ยองมินไปไหนซอองูเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องให้เพื่อนหน้าแปะของเขาเลิกสนใจเรื่องจดหมายเสียที



ดงฮยอนนอนเล่นอยู่ที่นั่งเล่น ส่วนยองมินน่าจะไปหาเซอุนมั้งยงกุกตอบไปปัดๆ



ซองอูพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะสอดสายตามองไปรอบห้องพักของตัวเองที่ตอนนี้เรียบร้อยจนผิดหูผิดตา กระเป๋าหนังใบโตทั้งสามใบถูกวางกองอยู่ข้างประตู



รอให้ถึงเวลาที่จะสามารถยกลง และไปที่ชานชาลาเพื่อเดินทางกลับบ้าน



คงไม่ลืมอะไรแล้วคนตัวบางเอ่ยพูดกับตัวเอง ก่อนจะค่อยๆกดกระเป๋าหนังใบใหญ่ลง แล้วล็อดให้เรียบร้อย เตรียมพร้อมที่จะเดินทางกลับบ้านแล้ว

 



 

 

 

 

 

ปีนี้กูหวังว่าช่วงปิดเทอมมึงจะไม่สร้างปัญหาอีกนะซองอูเสียงของอิมยองมินเพื่อนรักของเขาเอ่ยพูด ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินออกจากบริเวณปราสาทฮอกวอตส์ตรงไปที่ชานชาลา



แล้วถ้ากูสร้างปัญหามึงจะทำไมอะซองอูเอ่ยถามกลับ พร้อมฉุดตัวน้องชายตัวเองเข้ามาเดินใกล้ๆตัวเขา



เซอุนยืนยิ้มแห้งๆแต่ไม่ได้คิดที่จะดันตัวออกแต่อย่างใด



พี่ซองอูน่ะขี้หวงจะตายไป



ถ้าขืนตัวออกต้องงอนมากแน่ๆ เซอุนไม่ขอเสี่ยง



กูจะตามไปจัดการมึงถึงที่บ้านยองมินเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มร้ายๆ



แต่ขอโทษทีนะ เขากับยองมินเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง



ไอ้สายตาแบบนี้ ไม่ต้องใช้คาถาอ่านใจอะไร เขาก็รู้ดีว่ามันมีแผนอะไร



หยุดความคิดชั่วๆของมึงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ยองมิน! บ้านกูไม่ต้อนรับมึงซองอูว่าพร้อมขยับตัวไปดันหัวของเพื่อนตัวเองอย่างแรง จนใบหน้ามันไปกระทบกับไหล่ของดงฮยอนที่เดินอยู่ข้างมัน



สม



น้ำ



หน้า



!!!



พี่ซองอูอย่าทำแรงสิครับเซอุนที่เดินมองอยู่ก็เอ่ยห้ามขึ้นมา ก่อนที่จะมีคนเจ็บตัวไปมากกว่านี้



คนไม่มีผัวคอยตามก็จะขี้เหวี่ยงแบบนี้แหละน้องเซอุนคิมยงกุกที่เดินตามอยู่ข้างหลังไม่วายที่จะเอ่ยกวนประสาทเขา



แม่ง! กูเถียงไม่ออกเลยเขาเอ่ยตอบไปอย่าหงุดหงิดก่อนจะทึ้งหัวตัวเอง






ไม่นาน นักเรียนฮอวอตส์ก็เดินมาจนถึงบริเวณชานชาลาของปราสาท ที่มีรถไฟหัวจักรไอน้ำสีแดงที่คุ้นเคย และที่จะพานักเรียนทุกชั้นปีของฮอกวอตส์กลับไปยังสถานีคิงส์ครอสในอังกฤษและแยกย้ายกันกลับบ้าน



อย่าลืมที่กูบอกนะยองมิน!” คนร่างโปร่งเอ่ยพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น พร้อมปั้นหน้าจริงใจราวกับว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง



รู้แล้วน่ายองมินตอบปัด ก่อนจะหันหน้าไปเอ่ยพูดกับเซอุนอีกครั้ง



ก็คงบอกลากันตาประสานั้นแหละ



น่าหมั่นไส้ชะมัด



องซองอูหันมองไปรอบๆ ก็มองเห็นร่างโปร่งๆของซอนโฮที่ยืนห่างไปอยู่ไม่ไกล กำลังยืนคุยกับเด็กหน้าขาวที่คุ้นเคย ที่ชื่อว่าไลควานลิน



ทั้งสองคุยกันด้วยใบน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม จนซองอูรู้สึกอิจฉาขึ้นมานิดๆแล้ว



ไม่นิดหรอก



ในเมื่อตอนนี้ รอบๆตวเขาก็มีแต่คนมีคู่ที่กำลังยืนบอกลากันอยู่



ซองอูไม่เข้าใจเลยสักนิด ยังไงพวกเขาก็คงไปนั่งด้วยกันในรถไฟอยู่แล้ว ทำไมถึงต้องมาสร้างบรรยากาศแปลกๆแบบนี้ให้เขาด้วยเนี่ย



ขนาดเพื่อนหน้าแปะของเขายังยืนคุยกับใครสักคนตรงนู้นอยู่เลย ส่วนไอดงฮยอนไม่ต้องพูดถึง มันก็กำลังยืนงอแงใส่คิมดงฮันเหมือนกัน



เอาละ



เขาควรจะต้องเปลี่ยนที่อยู่ซะแล้ว




ร่างโปร่งของซองอูเดินเลี่ยงมาที่ประตูทางเข้าของรถไฟ ก่อนเขาจะเดินไปตามทางเพื่อหาห้องว่างเพื่อนั่งรอน้องชายของเขาทั้งสองคน นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องกำชับยองมินว่าต้องไม่ชวนเซอุนไปนั่งกับมัน เพราะที่บ้านของพวกเขาจะมีข้อตกลงกันไว้นั่นคือ วันเดินทางกลับไปที่อังกฤษพี่น้องทั้งสามคนต้องมานั่งที่ห้องเดียวกัน พูดคุยกัน และต้องไม่มีเพื่อนของใครมานั่งด้วยเลย



เรียกได้ว่ามันเป็นการแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่แต่ละคนเจอมาในเทอมนั้นอะไรแบบนั้น

 


เอาตามจริงซองอูมีภารกิจที่มากกว่าการเดินหาห้อง



และเมื่อได้ห้องที่นั่งพอสำหรับพี่น้องสามคนและกระเป๋าส่วนตัวแล้ว ซองอูก็ล้มตัวลงนั่งกับโซฟาบุหนังอย่างดีของรถไฟ พร้อมกับดึงโต๊ะข้างๆออกมาให้อยู่ตรงหน้าเขา ให้พอดีสำหรับการเขียนหนังสือ



ใช่



เขาหนีบรรยากาศแปลกๆนั่นขึ้นมาเขียนจดหมายถึงคังแดเนียล



เอาจริงๆซองอูแทบไม่ได้นับเลยว่าตนเองส่งจดหมายไปแล้วทั้งหมดกี่ฉบับ หรือส่งไปบ่อยแค่ไหน เขารู้สึกเพียงแค่ว่าการทำแบบนี้มันทำให้เขามีความสุขไม่ใช่น้อย



บางครั้งแดเนียลยังไม่ตอบกลับมาด้วยซ้ำ



แต่เขาก็ส่งไปอีกหนึ่งครั้งต่อๆกันจนอีกฝ่ายก็ตอบเขามาเยอะเท่าจำนวนที่เขาส่งไปหา



หากถามว่าทำแบบนี้มันทำให้หายคิดถึงได้จริงหรอ



ตอบตรงๆเลยว่า ไม่



ฮ่าๆ



ก็แค่ตัวอักษรนี่เนอะ



ถึงจะมีครั้งนึงที่ซองอูส่งจดหมายกัมปนาทไปให้แดเนียลก็ตามที แต่นั่นมันไม่ช่วยลดความคิดถึงลงเลย เหมือนจะคิดถึงมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ



ซองอูแหวกกระเป๋าส่วนตัวของตัวเองออก แล้วกดรูดซิบที่ช่องข้างๆ และสิ่งที่อยู่ในนั้นเป็นอะไรที่ห้ามให้คิมยงกุกรู้หรือเห็นเป็นอันขาด



จดหมายหลายสิบฉบับถูกพับเก็บไว้ในสภาพเดิมที่ดูใหม่และสะอาด เขาเปิดอ่านมันเพียงรอบเดียวเท่านั้นแหละ



ไม่ใช่เพราะกลัวคิดถึง



แต่พอจะอ่านซ้ำอีกรอบ จดหมายอันใหม่ก็มาส่งในเวลาไล่เลี่ยกัน จะหาเวลาจากไหนไปอ่านซ้ำกันละ



นั่นนับว่าเป็นข้อดีที่แสนดีเลยแล้วกัน เพราะเขารู้สึกเหมือนว่าได้อยู่กับคังแดเนียลอยู่ตลอดเวลา



ความรู้สึกของเจ้านั่นส่งผ่านตัวอักษรบนแผ่นจดหมาย ไม่ว่าจะทุกข์ สุข เศร้า หรือเหงา คังแดเนียลก็เขียนบอกมาจนเหมือนกันว่าเขากำลังอ่านเรื่องราวประจำวันอยู่



ก็น่ารักดี



ซองอูเริ่มลงมือเขียนจดหมายตอบกลับไปบ้าง เขาเขียนอย่างใจเย็น และไม่เร่งรีบอะไร นั่นทำให้จดหมายขององซองอูดูสะอาดสะอ้านมากกว่าอีกคนที่มีรอยขีดฆ่าเต็มไปหมด



เขียนไปได้ไม่กี่บรรทัด ร่างของน้องชายทั้งสองของเขาก็เปิดประตูห้องเข้ามา เซอุนที่เดินเข้ามาก่อน หย่อนตัวนั่งลงตรงข้ามกับเขา และซอนโฮที่เดินตามหลังมาก่อนซบร่างลงกับตัวเขาราวกับเหนื่อยล้า



พี่เคยรู้สึกไม่อยากกลับบ้านบ้างปะอยู่ๆซอนโฮก็เอ่ยถามขึ้นมา พร้อมกับถูใบหน้าลงกับท่อนแขนของเขา



ยูซอนโฮคนมั่นใจของพี่ไปไหนแล้วเซอุนเอ่ยพูดพร้อมกลั้วหัวเราะเบาๆ ตามมาด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดูของซองอูที่หันมองคนเป็นน้อง



หายไปแล้วววซอนโฮตอบ แล้วยืนตัวนั่งพิงกับเบาะดีๆ เมื่อได้ยินเสียงส่งสัญญาณบอกว่าตอนนี้รถไฟหัวจักรไอน้ำสีแดงคันนี้กำลังจะออกจากชานชาลาแล้ว



ซองอูเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดใส่กระเป๋า ก่อนจะหันไปเอ่ยคุยกับน้องชายทั้งสามคนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างๆในปีนี้



ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพียงไม่กี่เดือน ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้



ทั้งซอนโฮคนแข็งแกร่งของบ้าน คนที่มีแต่เพื่อน ตอนนี้กลับเริ่มมีความรักขึ้นมาแล้ว และก็โตขึ้นมากจนเขากับเซอุนรู้สึกตกใจไปตามๆกัน



ส่วนน้องชายคนกลางของเขาก็ดูสดใสขึ้น พร้อมกับรู้จักเปิดใจให้กับหลายๆคนกว่าหนังสือมากขึ้น จนตอนนี้เซอุนมีเพื่อนต่างบ้านมากมาย แล้วก็มีแฟนแล้วด้วย (กัดฟันพูดออกมาเลยนะเนี่ย)



ส่วนเขา ไม่รู้เหมือนกันว่าเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่มันก็เปลี่ยนไปเยอะจนเขาแอบใจหายไม่ได้ 



อะไรที่ว่าเปลี่ยนะหรอ



ควานแมนไง



ไม่รู้ว่าไปทำหลนที่ไหน



ถึงได้หายไปไหนหมดก็ไม่รู้



ตายแล้วววววว




ผมอดทนรอเทอมหน้าไม่ไหวแล้ว!” ซอนโฮเอ่ยพร้อมขยับตัวไปมาราวกับคนกำลังตื่นเต้น






และผ่านไปไม่นานสัญญาณก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมประตูที่เริ่มปิดลง และความรู้สึกที่รู้สึกได้ถึงเครื่องจักรคันใหญ่นี้กำลังออกตัวจากชานชาลาอย่างช้าๆ







และในที่สุด




ฮอกวอตส์ในปีการศึกษานี้ก็ถูกปิดฉากลง




ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะคงอยู่ตลอดไป




คุณไม่มีวันรู้เลยว่าคนที่อยู่ตรงข้ามคุณตอนนี้เขาเป็นพ่อมดหรือเปล่า หรือบางทีคนข้างๆคุณอาจจะเป็นซีกเกอร์มือหนึ่งของกริฟฟินดอร์ก็เป็นได้ เรื่องราวเหล่านี้ต่างเกิดขึ้นจริงได้ ขอเพียงแค่คุณต้องมีความเชื่อ




และเราไม่มีวันรู้เลยว่าเรื่องวุ่นวายต่างๆจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่




ไม่มีใครสามารถล่วงรู้ถึงปาฏิหาริย์ที่มันจะเกิดได้เลย




ฉะนั้น จงใช้ชีวิตในแต่ละวันให้ดีที่สุด และไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จงอย่าละทิ้งความฝันและความเชื่อของตนเอง





และอย่าลืม







เราตามหาความสุขได้ แม้กระทั่งช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิต ถ้ามีเพียงใครสักคนไม่ลืมที่จะเปิดไฟ

 

 











THE END

 

 














จริงหรอ?

 






Special Chapter

 

 





in soon :) 










-talk-

จบงงไหมอ่าาา ฮือ แต่งตอนจบนี่ยากจริงๆนะคะ 

ไหนใครไปมีตพี่ยองมินน้องดงฮยอนบ้าง ไปเจอกันน้าา คิคิ มาทักทายหรือมาด่ากันได้เลย รออยู่เสมอออ

ไม่ต้องคิดถึงเราน้า เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีกกก

ยิ่งผลตอบรับดี ตอนพิเศษก็ยิ่งมาเร็วนะคะ 

คึคึ

รักทุกคนมากๆ ขอบคุณมากๆจริงๆที่อยู่ด้วยกันมาถึงตอนนี้ ไม่คิดเลยว่าานิยายกากๆของเราจะมาไกลถึงขนาดนี้ ขอบคุณกำลังใจของทุกคนมากกนะคะ

ไว้เจอกันใหม่

ฮอกวอตส์เปิดรับทุกคนเสมอนะคะ :)



#MiracleMW



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1953 Sawaddeeda (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 01:07

    จบไปแล้วกับความแมนขององซองอยู่ที่หายไป

    #1,953
    0
  2. #1882 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 19:03
    ฮื่ออออ มันดีมาก ดีมากจริงๆ ไม่รู้จะเขียนยังไง ขอบคุณนะคะ เราชอบมากๆ ;_____;
    #1,882
    0
  3. #1828 Sweet_Memory (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:52
    จบแล้ววววววววว ทุกคนก็แฮปปี้ สนุกมากเลยค่ะ เราชอบมากกกกก เป็นพี่น้องที่น่ารักกันสุดๆเลย
    #1,828
    0
  4. #1582 ppraest (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 21:11
    ฮือออ ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกออกมาแบบไหน ทุกอย่างมันดีมากๆ พึ่งเจอเมื่อวานแต่อ่านจบในวันนี้ รู้สึกใจหายอ่านพอจะจบ เป็นฟิคที่ดีมากๆเลยค่ะ รู้สึกอบอุ่นเหมือนมีเตาอบในหัวจัย เป็นฟิคดีๆอีกเรื่องที่เราจะจดจำไว้ตลอดเลยค่ะ สุดท้ายจะไปตามดูแฮนี่พอตเตอร์ให้ครบทุกภาค เย้ะ
    #1,582
    0
  5. #1567 J.Darker (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 13:59
    โอยยยย จบแล้วง่าTT เราไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไงเพราะเราชอบฟิคเรื่องมากเหลือเกิน จนถึงตอนนี้ก็อยากให้รวมเล่ม แง้;-; ขอบคุณไรท์จริงๆนะคะที่แต่งฟิคเรื่องนี้ออกมา ทำให้เราได้กลับไปดูแฮร์รี่อีกครั้ง ขอบคุณที่ทำให้เรารักทุกตัวละครไปด้วยกัน รับรู้ความสัมพันธ์ของตัวละครผ่านตัวหนังสือไปเรื่อยๆ พอแล้วไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว55555555 หลังจากนี้ก็พักผ่อนสักนิดแล้วอย่าลืมกลับมาแต่งฟิคดีๆแบบนี้อีกครั้งนะคะ รักและขอบคุณมากๆค่า
    #1,567
    0
  6. #1512 chzckhnp (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 04:15
    อ่านรวดเดียวเลยสำหรับเรื่องนี้ เฟบไว้นานแต่เพิ่งได้มาอ่าน ชอบมากๆเลยค่ะสนุกมาก น่ารักมาก มีหลายอารมณ์สุดๆ ฮื่อ ชอบทุกตัวละครเลย ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่านนะคะ <3
    #1,512
    0
  7. #1461 shxxxx (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 00:15
    ฮืออออ จบแล้ววววว ขอบคุณที่แต่งเรื่องสนุกๆอย่างนี้ให้อ่านนะคะ เราที่เป็นทั้งแฟนตัวยงของแฮร์รี่และติ่งโพรดิ้วแฮปปี้มากๆเลยค่าาาาา มาให้หอมหัวทีนึงมาไรท์ ม้วฟฟฟฟ555555555
    #1,461
    0
  8. #1446 ts.name (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 01:38
    แงงงง จบแล้ววววว เศร้าเบาๆ เป็นอีกเรื่องที่ชอบมากๆ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มานะคะ รักส์~~~
    #1,446
    0
  9. #1442 Pinkkypig_ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 22:01
    รักเรื่องนี้มากเลยยย แล้วเดิมยิ่งเป็นแฟนคลับแฮรี่ด้วยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเข้าไปอยู้ในในบทความในเหตุการณนั้นจริงๆ โอ้ยยวรักไรท์เด้ออออ
    #1,442
    0
  10. #1441 ασɱ♡ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:22
    แงง จบแล้ว อยู่กะไรต์ อยู่กะเรื่องนี้มานานพอสมควรเลยนะคะ ถ้าขาดไป...คงจะใจหายน่าดู
    ขอบคุณไรต์มากนะคะ ที่แต่งนิยายสนุกๆแบบนี้มาให้อ่าน เป็นเรื่องที่ดีเทลดีมาก อ่านแล้วรู้สึกอยากกลับไปอ่านแฮร์รี่อีกรอบเลย รอว่างๆก่อนนะคะ จะไปค้นมาอ่าน 55555 สุดท้ายนี้ขอบคุณไรต์มากจริงๆนะคะ เลิฟยูวไรต์เตอร์ <3
    #1,441
    0
  11. #1439 ถั่วหวาน (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:12
    เหมือนได้อ่านนิยายซีรีส์แฮร์รี่จบไปหนึ่งเล่ม และพร้อมจะเปิดอ่านเล่มต่อไปค่ะ 555555
    รอตอนพิเศษเลยยย
    หลงพี่ยองมินมาก แง ชั้นรักเค้า ;////; /น้องเซอุนอย่าตบพี่ ;/////;
    #1,439
    0
  12. #1438 nzutd (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 21:39
    ใจหายจังเลยค่ะ กลับมาเร็วๆนะคะ เราจะรออยู่เสมอ ขอบคุณที่ตัดสินใจเขียนเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ ขนาดเราไม่ได้ชิปคู่หลักเรายังอินไปกับเรื่องเลย เอาใจช่วยนะคะ
    #1,438
    0
  13. #1436 เรือบาป2017 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 14:43
    จบดีมากเลยค่ะ ㅠㅠ ต้องคิดถึงมากแน่ๆ รอสเปอยู่นะคะะะะ
    #1,436
    0
  14. #1435 mooktnpr (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 13:00
    ไม่อยากให้จบเลยค่ะㅠㅠ รอสเปนะคะะ
    #1,435
    0
  15. #1434 InsaIn1811 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 01:07
    ไม่อยากให้จบเลยค่ะ ชอบมากๆเลย รอสเปนะคะ^^
    #1,434
    0
  16. #1433 Kimryeokam (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 23:47
    ไม่อยากให้จบเลย ใจหาย คิดถึงบรรยากาศ คิดถึงตัวละคร ผูกพันกับฟิคเรื่องนี้มากจริงๆ
    #1,433
    0
  17. #1432 Konix (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 18:13
    มันยังไม่จบใช่มั้ย ฮื้ออออ ยังทำใจไม่ได้ค่ะ แง น้องขอรอสเปเชี่ยลนะคะ น้องจะรออออ ขอบคุณฟิคดีๆที่เขียนออกมานะคะ น้องไม่ติ่งแฮร์รี่พอตเตอร์ แต่ก็ชอบมากจริงๆ
    #1,432
    0
  18. #1430 Moodhobo (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 13:28
    เรางานยุ่งมาก ดองไว้นานมาก วันนี้อ่านมาจนถึงตอนนี้แล้วนะ เย่ สนุกสุดๆ อ่านแล้วอบอุ่นใจมากๆ รู้สึกเหมือนตัวเองได้เข้าไปอยู่ในสถานที่นั้นๆด้วยเลย เหมือนอ่านแบบ 4D 555555 ชอบมากๆเลยนะคะ
    #1,430
    0
  19. #1428 pupaeqM_ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 08:29
    เรายกให้เป็นฟิคอันดับ 1 สำหรับในปี 2017 สำหรับเราเลยค่ะ ฮือออ ดีมากๆเลย จะร้องไห้ เราชอบบรรยากาศของฟิคเรื่องนี้มาก คือฟีลมันใช่จริงๆ อ่านแล้วรู้สึกตกลงไปอยู่ในโลกของฮอกวอตส์ เป็นโลกที่มีพ่อมดแม่มด ไม่ใช่แค่โลกธรรมดาจริงๆ แบบ ฮืออ ดีมากเลยค่ะ พูดได้แค่นี้ ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคเรื่องนี้ออกมา ถ้าจบไปก็คงเหงาและคิดถึงฟิคเรื่องนี้มากๆ และคงได้ย้อนกลับมาอ่านอีกหลายๆรอบอยู่เหมือนกัน 55555 ยังไงก็ขอบคุณนะคะ เย้
    #1,428
    0
  20. #1427 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 23:37
    ขอบคุณไรต์นะคะที่แต่งนิยายสนุกๆให้เราได้อ่าน คงคิดถึงทุกคนในเรื่องแน่ๆเลย รอสเปอยู่นะคะ คิดถึงคู่แดเนียลกับซองอูมาก เค้าไม่ได้เจอกันนานเลย
    #1,427
    0
  21. #1426 aun-aom (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:10
    ฮือออออ จบแล้วอ่ะะะะ ขออนุญาตเม้นทีเดียวนะ(โซซอรี่~~) คือเป็นฟิคที่ดีจริงๆละมุนด้วยอ่ะ มีหลายรสจริงๆตอนฟินก็ฟินสุด ตอนหน่วงก็ทำเอาเจ็บปวดใจจริงๆ ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคเรื่องนี้ เอาจริงๆก็ไม่คิดว่าจะมาอ่าน เพราะเรายังไม่ค่อยรู้จักน้องคู่หลักมากเท่าไหร่ แต่ก็นะ เเพ้พล็อตเรื่อง55555 ไม่ผิดหวังค่ะ ดีจริง~ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #1,426
    0
  22. #1425 musictwinkle (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 09:13
    ไม่มีอะไรพูดนอกจากคำว่าเป็นฟิคที่ดีมากกกกกกกกกกหลงรักทุกตัวละครทุกตัวอักษรเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องจริงไรท์ทำได้ดีมากๆเลยนะคะจากใจ มินอุนความรัก คนนี้เล๊ยรอสเปอยู่เด้อ(แอบอยากให้มีss2คิคิ)
    #1,425
    0
  23. #1424 Winter Foggy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 02:42
    ไม่ได้หรอก จบแบบที่เค้ายังไม่ได้เจอกันอีกไม่ได้หรอกนะ
    #1,424
    0
  24. #1423 Eliee_Taylor (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 01:17
    รอสเปปปปปปปปปปปป น่ารักมากเลยยยยย
    #1,423
    0
  25. #1422 xoxocoxonut (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:54
    ง่าาาาาาา ตามอ่านมาตั้งนานพอจะจบจริงๆก็ใจหวิวๆเนอะ เป็นเรื่องที่ได้กลิ่นอายความเป็นฮอกวอร์ตจริงๆนะคะ ทั้งการใช้คำพูด ดีเทลต่างๆ ทำให้เราอินเหมือนได้อ่านหนังสือที่เราชอบอีกครั้งเลยค่ะ นี่เราขอชมเลยนะ(จากใจแฟนพันธุ์แท้แฮรี่) เป็นเรื่องที่อบอุ่นและค่อยเป็นค่อยไปดีค่ะ ไว้โอกาสหน้าเราค่อยมาเจอกันใหม่นะคะไรท์
    #1,422
    0