( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 4 : Special - Merry Christmas

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    29 ก.ค. 60




ตอนพิเศษ 







________________________________________________________________________________________________________


Note : เรื่องราวในตอนนี้เกิดขึ้นตอนปีที่แล้วค่ะ








ในเช้าของวันที่ 24 ในเดือนสุดท้ายของปี หอของฮัพเฟิลพัฟที่เคยมีแต่เสียงโหวกเหวกโวยวายของนักเรียนกลับเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด 


ห้องนั่งเล่นรวมที่ควรมีคนมากมายนั่งพักผ่อนกันอยู่ แต่ในวันนี้กลับไม่ใช่แบบนั้น


ก็ทุกคนเลือกกลับบ้านไปหาครอบครัวในวันคริสต์มาสนี่เนอะ


ฮยองซอบคิดในใจ พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนเขาจะหันหน้าออกมองหน้าต่าง ภายนอกปราสาทมีท้องฟ้าที่มีเมฆดำครึ้ม เหมือนกับหิมะจะเริ่มตกอีกรอบนึงแล้ว


นี่เป็นปีแรกที่เขาไม่ได้กลับบ้านไปหาครอบครัวในวันหยุดวันคริสต์มาส เพราะคุณพ่อของเขาต้องอยู่ทำงานที่กระทรวงในช่วงวันหยุดอย่างช่วยไม่ได้ ทริปการเที่ยวฮาวายของครอบครัวเขาเป็นอันต้องยกเลิกไป


น่าเสียดายแหละครับ แต่เขาก็ไม่อยากงอแงเพราะคุณพ่อก็ตั้งใจทำงานเพื่อครอบครัวอยู่ 


จะพยายามไม่งอแงครับ ฮรึก











"นายจะไม่ไปกับพวกเราจริงๆหรอ" ซอนโฮเอ่ยขึ้น ใบหน้าที่กำลังสวมแว่นกลมๆนั่นถามเขาด้วยสีหน้าจริงจัง 


"นั่นสิน้องฮยองซอบ ไปเที่ยวกันหลายคนน่าสนุกออก" เขายิ้มแห้งๆใส่พี่น้องทั้งสามคน ก่อนจะเอ่ยบอกว่าตนอยู่ได้ ไม่เป็นไร และเขาไม่อยากเป็นภาระให้สามพี่น้องต่างขั้วนี่เสียเท่าไหร่


ดูหน้าเจ้าซอนโฮสิ ดูท่าว่าเขาอาจจะอดได้ของขวัญวันคริสต์มาสจากมันแน่ๆ


"บ๊ายบาย เที่ยวให้สนุกนะ" ฮยองซอบตะโกนขึ้น ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงบอกลา สิ่งที่เขาได้กลับมาคือสีหน้าบูดบึ้งของยูซอนโฮ

และนั่นทำให้เขาหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้








"น้องฮยองซอบ" เสียงทุ้มหวานดังขึ้นตรงหน้าคนตัวเล็ก ฮยองซอบที่กำลังเคี้ยวช็อคโกแลตอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับอ่านประวัติศาสตร์เวทย์มนต์ไปด้วย เงยหน้าขึ้นมอง


“อ้าว พี่มินกิ ไม่ได้กลับบ้านหรอครับ?” เจ้าของเสียงเรียกชื่อเขาคือ รุ่นพี่ปีสี่ร่วมบ้านกับเขา ชเวมินกิ


ใบหน้าหวานหยดย้อยราวกับผู้หญิง กับนิสัยที่ใจดีเหมือนนางฟ้า ทำให้รุ่นน้องหลายคนรัก และชอบที่จะพูดคุยด้วย รวมไปถึงฮยองซอบ เขามักจะชอบไปนอนเล่นห้องของพี่มินกิทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ครั้งนี้เขาไม่เห็นพี่มินกิมาตั้งหลายวันแล้ว เขาคิดว่ารุ่นพี่กลับบ้านไปแล้วเสียอีก


“พอดีว่าปีหน้าพี่อาจจะได้ตำแหน่งพรีเฟ็คน่ะ ยุ่งสุดๆไปเลย” พี่มินกิตอบ พร้อมกับนั่งลงตรงข้ามกัน


“ว๊าว! นั่นมันสุดยอดไปเลย” ฮยอนซอบพูดต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น


ให้ตายเถอะ ถ้าพี่มินกิเป็นพรีเฟ็ค นักเรียนฮัพเฟิลพัฟต้องมีความสุขกันมากแน่ๆ


“งั้นหรอ พี่โคตรเหนื่อยเลย” พี่มินกิพูดพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะก้มลงไปหยิบคุกกี้ในจานเขาขึ้นมากัด


“มีอะไรให้ผมช่วยทำมั้ยละครับ?” ฮยอนซอบพูดขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มินกิเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย


“หืม??”


“ก็ ไหนๆคริสต์มาสนี้ผมก็ไม่ได้ไปไหนแล้ว ช่วยพี่มินกิทำงานยังดีซะกว่านั่งถอนหายใจทิ้งไปเฉยๆนี่ครับ” เขาพูด พร้อมกับยืนขึ้นเต็มความสูง(อันน้อยนิด) “รีบไปกันเถอะครับ ถ้างานเสร็จเร็วเราจะได้มีเวลาฉลองวันคริสต์มาสด้วย”


“อื้ม ขอบใจนะฮยองซอบ”


 


 


 


อห


....


นี่หรองานที่ว่าที่พรีเฟ็คต้องทำ



เย็บหนังสือ????



“อะ...เอ่อ พอดีว่า ทางกระทรวงเรียกพวกเอลฟ์ไปตรวจทั้งหมดเลย ทำให้เราขาดแรงงานในการทำงานน่ะ แล้วหนังสือพวกนี้เราต้องใช้ตอนหลังวันหยุดยาวนี่ด้วย พี่ก็เลย...”


“ทำไมเราไม่ใช้เวทย์มนต์ละครับ?” ฮยองซอบถามพลางพลิกหน้ากระดาษขึ้นมาดูทีละใบ


ให้ตายเถอะ นี่มันงานทาสชัดๆ ถ้าเขาเป็นพวกเอลฟ์แล้วต้องมาทำอะไรแบบนี้นะ


ตายๆ เขาต้องนอนจมกองกระดาษตายแน่  ๆ


“ไม่ได้หรอก หนังสือพวกนี้เราต้องทำด้วยมือนะ ไม่งั้นมันจะหลุดลุ่ย ใช้งานได้ไม่กี่ครั้ง”พี่มินกิพูดพร้อมกับยิ้มแหยะๆมาให้เขา


“ถ้าน้องฮยองซอบไม่อยากทำก็.../เริ่มกันเลยมั้ยครับ?” คนเป็นพี่ยังไม่ทันพูดจบ คนตัวขาวก็เอ่ยดักหน้าพร้อมกับสีหน้าแน่วแน่ จนทำให้มินกิยิ้มออกมา


เด็กคนนี้น่ารักจริงๆเลยนะ


“มาแล้วหรอมินกิ แล้วนั่นใคร?” สุ่มเสียงทุ้มเข้มดังขึ้นทางด้านหน้าของประตูห้องสมุดที่เราใช้เป็นสถานที่เย็บหนังสือ ก่อนจะปรากฏร่างหมีๆของรุ่นพี่หน้าโหดที่สุดในฮอกวอตส์


พี่แบคโฮ ปีสี่จากสลิธีริน


ที่รู้จัก ไม่ใช่เพราะเขาเคยสนทนาด้วยหรอก เพียงแต่เคยได้ยินคนเล่าต่อๆกันมา ถึงความโหดของพี่เขา


แต่พอมาเจอตัวจริงแล้ว เหมือนหมีที่เคยเห็นตามหน้านิทานเลยแหะ


“อื้อ นั่นรุ่นน้องเราเอง น้องเขาอาสามาช่วยน่ะ ” พี่มินกิพูด พร้อมกับพายมือมาทางเขา


“สวัสดีครับ อันฮยองซอบครับ” เขาตอบ พร้อมกับก้มหัวจนแทบติดพื้น


“อืม มาก็ดี กูไปลากตัวน้องกูมาเหมือนกัน เห็นมันใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆแล้วหมั่นไส้  รีบๆเดินดิอูจิน!” พี่แบคโฮพูด ก่อนจะหันหลังไปเรียกใครบางคนที่อยู่ด้านนอกของห้องสมุด


หืม อูจิน...


ชื่อคุ้นๆนะว่ามั้ย


คงไม่ใช้อูจินนั้นหรอกมั้ง ไม่ๆๆ ไม่ใช่หรอก


อาจจะเป็นน้องอีอูจิน ปีหนึ่งจากเรเวนคลอคนนั้นก็ได้ เนอะๆ


“เหม่ออะไร?” น้ำเสียงที่คุ้นหูทำให้ฮยองซอบหลุดออกมาจากภวังค์ พร้อมกับต้องกรูร่างตัวเองถอยหนีจนไปชนกับขอบโต๊ะด้วยความตกใจ


“โอ๊ย!!” เขาจับที่เอวของตัวเองอย่างรวดเร็วด้วยความเจ็บปวด


โต๊ะบ้านี่ ทำไมมาตั้งขวางทางแบบนี้นะ!


“ซุ่มซ่าม” น้ำเสียงของคนที่ทำให้เขาตกใจจนถอยหลังมาชนโต๊ะเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างน่าหมั่นไส้


มีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละที่จะพูดอะไรกับเขาแบบนี้


ปาร์ค! อู! จิน! ยังไงล่ะ!!


“อย่ายุ่งน่า!” ฮยองซอบพูดก่อนจะสะบัดหน้าหนีอีกคน


เหอะ! นึกว่ากลับบ้านไปซะอีก ทำไมถึงได้มาอยู่ให้เขาหงุดหงิดแบบนี้กันนะ


ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกันที่เขากับเจ้าเขี้ยวปาร์คอูจินนี่ไม่ถูกกัน อาจจะตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยละมั้ง


เขาจำได้เพียงแต่พอเราเจอหน้ากันกี่ครั้งต้องมีการวางมวยทุกที ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน เมื่อไหร่ เราก็สามารถตีกันได้เสมอ


และคนเริ่มก่อนก็ไม่มีทางเป็นเขาแน่นอน คนน่ารักๆแบบเขาจะไปหาเรื่องใครได้ มีแต่เจ้าเขี้ยวนี่แหละที่กวนโมโหเขาทุกครั้งที่เจอหน้า


พูดแล้วหงุดหงิด!


คนอะไร ชอบทำตัวหน้าหมั่นไส้ เห็นแล้วอยากจะสาปให้เป็นกบเสียจริง


“ก็พูดเรื่องจริง” เจ้าของเขี้ยวพูดก่อนจะหันกลับไปมองรุ่นพี่ร่วมบ้านตัวเอง “พี่จะให้ผมทำอะไร?”


“นู้น จัดการให้เสร็จก่อนถึงวันพรุ่งนี้ ไม่งั้นควิชดิชรอบหน้ามึงไม่ได้ลงเล่นแน่ๆ” พี่แบคโฮพูดกับอีกคน ก่อนจะเดินไปคว้าแขนของพี่มินกิเดินออกไปจากห้อง ท่ามกลางความสงสัยของอันฮยองซอบ


อย่าบอกนะว่า


เขาต้องเย็บหนังสือเป็นพันเล่มพวกนี้กับไอ้เขี้ยวนี้อ่ะนะ!


เมอร์ลินช่วยด้วยยยยยย

 

“นายจะไปไหน?” ทันทีที่เขาตั้งสติได้ เขาก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องสมุดไป


“กลับหอไง นายนี่ถามแปลกๆ” ฮยองซอบตอบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ


“นายจะทิ้งให้ฉันทำคนเดียวหรอ พี่มินกิคงจะผิดหวังในตัวนายแย่เลย” อูจินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ทำให้เขาหยุดเท้าชะงักทันที ก่อนจะหันปลายเท้าไปหยุดที่หน้าอีกคน


เฮ้อ ไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองเลยอันฮยองซอบเอ้ย!


“คนละครึ่ง เข้าใจมั้ย”


 






 


“นี่มันจะห้าทุ่มแล้วให้ตายเถอะ” ฮยองซอบบ่นออกมาอย่างหน่ายใจ ทำตั้งนาน ได้ไม่กี่เล่มเอง


จะร้องไห้แล้วนะ ;_;


ดีนะ ที่ก่อนหน้านี้เขาตุนอาหารไว้ในท้องเยอะมากพอที่จะไม่หิวระหว่างนั่งทำงานอยู่หลายชั่วโมงนี้


ฮยองซอบเหลือบตาหันไปมองคนที่กำลังนั่งเย็บหนังสือด้วยความสบายใจไม่รีบร้อน ทั้งๆที่นี่มันกำลังจะขึ้นวันใหม่แล้ว


ขยันซะไม่มีแหละ


นินทาฉันอยู่หรือไง” อูจินพูดทั้งๆที่เขาไม่ได้แม้แต่เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ


มีตาทิพย์หรือไงกัน


“เปล่า อย่ามาขี้ตู่นะ” เขาตอบ พลางหาวออกมา ก่อนจะหันไปทำงานของตัวเองต่อ


“นายเชื่อเรื่องซานตาคลอสมั้ย” อยู่ๆ อูจินที่นั่งเงียมาตลอดหลายชั่วโมงก็เอ่ยขึ้นมา ทำให้ฮยองซอบเลิกคิ้วขึ้น


วันนี้มาแปลกแหะ ปกติเวลาคุยกันไม่แหย่เขา ก็หาเรื่องแกล้งเขา คิดยังไงถึงชวนเขาคุยกัน


“อืม...ขนาดเวทย์มนต์ยังมีจริง ซานตาคลอสก็น่าจะมีจริงด้วยแหละมั้ง” เขาตอบ พร้อมกับสอดหนังสือใส่ที่ละแผ่น


“งั้นหรอ” อูจินเอ่ยตอบ “ฉันก็เคยเชื่ออะไรแบบนั้น จนกระทั่งพ่อแม่ของฉัน เขาไม่กลับมาจากการไปซื้อของขวัญคริสต์มาสให้ฉันนั่นแหละ” ฮยองซอบชะงัก ก่อนเขาจะเงยหน้าหันมองเจ้าของเสียงที่กำลังเอ่ยพูด


เขาเคยได้ยินหลายคนพูดอยู่เหมือนกันว่าพ่อแม่ของปาร์คอูจินประสบอุบัติเหตุในคืนวันคริสต์มาส แต่เขาไม่รู้อะไรนอกเหนือจากที่คนอื่นเล่ามาเลย


พอมาได้ยินจากปากเจ้าตัวแบบนี้ก็เศร้าขึ้นมาเลยแหะ


สายตาของอูจินดูเศร้าทันทีที่เขาพูดถึงครอบครัวของเขาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันกับเขาในตอนนี้ และยิ่งวันนี้เป็นวันที่ทำให้ย้อนความรู้สึกไปถึงวันที่เกิดเหตุการณ์ในจริง มันก็ยิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่


ฮยองซอบขยับกายเข้าหาอีกคน ก่อนจะกลั้นใจยกมือขึ้นแตะไหล่อีกคนเบาๆ โดยไร้เสียงหรือคำพูดใดๆหลุดออกมา ทั้งคู่นั่งนิ่งแบบนี้ราวสิบนาที



บางทีคนที่เกลียดกันมาที่สุด อาจจะเป็นคนที่เข้าใจกันมากที่สุดก็เป็นได้

 




อูจินยืดแขนของตัวเองขึ้นหลังจากที่เขาเย็บหนังสือในส่วนของตัวเองครบห้าร้อยเล่มแล้ว แล้วก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันสายตามองอีกคนเพื่อดูว่างานไปถึงไหนแล้ว แต่เขาต้องชะงัก เมื่อฮยองซอบที่เขาคิดว่าควรจะกำลังเย็บหนังสืออยู่กลับนั่งหลับคอพับคออ่อนอยู่ พร้อมกับกองหนังสือที่กระจัดกระจายรอบคนตัวเล็ก


“นายนี่มันเป็นปัญหาเลยให้ตายสิ” อูจินพูด พร้อมกับหยิบหนังสือบนตักของอีกคนออกมาทำต่ออย่างเงียบเชียบ


เขาไม่ได้กลัวอีกคนตื่นหรอกนะ แค่ไม่อยากเห็นกระต่ายขี้เซาตื่นมาหงุดหงิดใส่ก็เท่านั้น


ฮยองซอบที่รู้สึกได้ถึงไออุ่นข้างกาย และเพราะอากาศในห้องสมุดที่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ทำให้คนตัวเล็กเขยิบกายซุกตัวเข้าหาความอบอุ่น


อูจินสะดุ้งตัวเมื่อหัวนุ่มๆของฮยองซอบซบลงมาบนหลาดไหล่ของเขา อูจินพยายามจะเบี่ยงตัวหลบอีกคนแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเจ้ากระต่ายกอดแขนเขาเอาไว้แน่น


“ขอซบหน่อยน้าซอนโฮ ฉันง๊วงง่วง”


ให้ตายเถอะ เขาไม่ใช่เจ้าเจี๊ยบแว่นกลมนั่นสักหน่อย


อูจินถอนหายใจออกมาอีกระลอก เมื่อเขาขัดขืนไปก็คงไม่เป็นผล จึงยอมให้อีกคนใช้ไหล่ของตัวเองเป็นหมอนหนุนแทน


ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยปลอบเขาเมื่อกี้แล้วกัน


อูจินเงยหน้าขึ้นมองหน้าปัดนาฬิกาเรือนโตกลางห้องสมุด เข็มสั้นและเข็มยาวของมันชี้ไปที่เลขสิบสองเหมือนกัน

บ่งบอกได้ว่าตอนนี้กลายเป็นวันใหม่ไปแล้ว


วันที่ 25 ธันวาคม


Merry Christmas นะฮยองซอบ” อูจินก้มหน้ากระซิบพูดกับคนที่กำลังซบไหล่เขา ด้วยน้ำเสียงที่ถ้าหากฮยอนซอบตื่นอยู่น่าจะมีสีแดงสาดบนแก้มของคนตัวเล็กแน่ๆ


เป็นเด็กดีกับฉันหน่อยนะ” เขาพูดอีกครั้ง ก่อนจะละตัวเองออกมาเย็บกระดาษต่อ









เช้าวันรุ่งขึ้น


“เสร็จหมดแล้ว” ร่างสูงที่เดินเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่เอ่ยพูดกับรุ่นพี่หน้าโหดที่กำลังเคี้ยวขนมปังในมืออยู่


“สุดยอดว่ะ มึงมันเยี่ยมมาก” แบคโฮตบไหล่อีกคนพร้อมรอยยิ้ม “แล้วคืบหน้าบ้างมั้ย” แบคโฮเอ่ยถามต่อ


“คืบหน้าอะไร?” อูจินตอบด้วยสีหน้าสงสัย


“โถ่ น้องรัก คิดว่ากูไม่รู้หรอ คนแบบมึง ไม่เคยยอมทำตามที่กูพูดอยู่แล้ว มึงโวยวายจะตายตอนที่กูไปลากคอออกมาจากห้องนั่งเล่น แต่พอเจอหน้าเด็กหน้าขาวคนนั้นมึงก็ยอมทำเฉย” แบคโฮพูดต่อพร้อมกับรอยยิ้มเยาะใส่อีกคน


"มัน..” อูจินพยายามจะเอ่ยเถียง


“แล้วคนอย่างมึงคงไม่กลัวว่าจะไม่ได้เล่นควิชดิชหรอกมั้ง เพราะทีมเราคนที่เป็นคีปเปอร์ดีที่สุดมีแค่มึงคนเดียว ถ้ากูไม่เอามึงลงก็เท่ากับฆ่าทีมตัวเอง” แบคโฮพูดต่อขึ้นมาโดยไม่เว้นระยะให้อีกคนพูดเลย


“เปล่าสักหน่อย มันไม่ใช่อย่...”


“ต่อให้กูมองมาจากฮอกส์มี้ด กูก็ดูออกว่ามึงชอบน้องฮยองซอบ อย่าโกหกตัวเองไปหน่อยเลยปาร์คอูจิน”


พูดจบ ร่างสูงในชุดลำลองสีดำก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะตบไหล่เขาอย่างแรง



บางทีเขาก็เบื่อความรู้ดีของพี่แบคโฮจริงๆ


 











-talk- 

เด็กมันร้ายนะคะทุกคนน รับรองว่าจะมีตอนพิเศษให้น้องอูจินได้บอกความในใจแน่นอนค่ะ รอติดตามกันนะคะ

ตอนพิเศษ(งานร้อน) สำหรับ 100 favorite ค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมากๆเลยนะคะ 

ตอนนี้ภาษาอาจจะไม่สวยเท่าไหร่เพราะรีบปั่นมากๆ 

พรุ่งนี้เจอกันใหม่ที่เก่าเวลาเดิมนค่ะ ❤️ 

ปล.จดหมายกัมปนาทรอบที่แล้วมาหลายฉบับเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ 

#MiracleMW








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1843 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 07:28
    ฮื่อ ที่แท้ก็ชอบเค้านี่เองเจ้าเขี้ยววว
    #1,843
    0
  2. #1832 pchnid (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 13:02
    อรุ่มมม🌝 คือบั่บอยู่ด้วยกันสองคนก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยยยยย
    #1,832
    0
  3. #1790 Sweet_Memory (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 01:51
    ชอบบบบบบบบบบบ น่ารักกกก อูจินแบบดี~
    #1,790
    0
  4. #1698 `rosie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 20:32
    เขิงปัยหมก
    #1,698
    0
  5. #1697 nattanit_june22 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 18:37
    ชอบคู่นี้มักๆเลย อูจินแบบอรุ่มมม
    #1,697
    0
  6. #1616 pisaaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:02
    น่ารักกกกกกก
    #1,616
    0
  7. #1612 Gummydan97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 02:51
    น่ารักมากๆเลยค่ะㅠㅡㅠล้องหั้ยแล้วเขียนดีมากเลย
    #1,612
    0
  8. #1520 midora (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 16:21
    แงง คู่นี้น่ารักอะ พอจ.นายมันร้ายยยย
    #1,520
    0
  9. #1474 chzckhnp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 15:29
    ฮือน่ารักก เขินน ;///;
    #1,474
    0
  10. #1447 aunyaw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 23:13
    น่ารักกกกกกก
    #1,447
    0
  11. #1266 rubiexx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 11:31
    โอ้ย เขิน :---;
    #1,266
    0
  12. #938 Micky_MJ13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 14:24
    สตอรี่ของคู่นี้น่ารักจังงงง
    #938
    0
  13. #933 modloveexonct (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:50
    คู่นี้น่ารักจังเลยค่ะ อูซอบ
    #933
    0
  14. #818 อะ ทิต . (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 00:40
    คุณพรีเฟคสลิธีรินนี่ดีจังเลยนะคะโอ้ยยยย เขี้ยวลูกกกก ชอบเขาเลยแกล้งเขาล่ะสิแง้ มีการเย็บหนังสือแทนให้ตอนเขาหลับด้วยแง้ละมุนจังเลยลูกเอ้ยยย ทำไมไม่พูดดีดีกับเขาบ้างเนาะ ฮือออ น้องซอบก็น่ารักเหลือเกินฮืออ ขนาดว่าไม่ถูกกับเขาแต่ก็ยังนั่งปลอบเขาอ่ะเนาะความรักกกกก พี่ล่ะอยากปลุกให้ฮยองซอบลุกมาฟังที่อูจินพูดจริงๆฮือออ หรือหนูไม่ได้หลับแต่แกล้งหลับไรงี้ฮือออ
    #818
    0
  15. #751 Endu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 22:02
    แงงงงง น่าร้ากกกกกก อิบ้า อิพวกผู้ชายสีเขียว น่าตีจริงๆ 55555555
    #751
    0
  16. #653 Mommam_Mungming (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 12:46
    ชอบพี่แบคโฮมากค่ะ อยากเป็นแม่บ้านของสลิธีริน555555555555555 แง
    #653
    0
  17. #557 ;Pocky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 13:03
    อ่านมาเรื่อยๆถึงตอนนี้ น่ารักมากกก
    เขี้ยวปากหนักจริงๆ นี่แหละผู้ชายอยากแกล้งแสดงว่าชอบ 55
    #557
    0
  18. #424 sparkleVegetable (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 00:26
    ฮืออออ เขิน TT
    #424
    0
  19. #408 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 08:27
    น่ารักๆๆๆๆ
    #408
    0
  20. #215 calpis98 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 00:20
    สงสารอูจินนนนน แต่เขาก็มีคนปลอบแล้วเนอะ อิอิ
    #215
    0
  21. #171 kloyz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 19:09
    อยู่ต่อหน้าเค้าก็ชอบชวนทะเลาะ
    พอเค้าหลับเท่านั้นแหละ อย่างกะคนละคน
    พัคอูจินคนกากกกก
    #171
    0
  22. #121 Nanharuda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:08
    โอ้ยยอูจินนจริงๆก็อ่อนโยนนะคะ ฮยองซอบลูกทำไมไม่แอบตื่นมาฟังเค้าซะหน่อยล่ะคะะ เสียดายแทนนนน น่ารักมากเลยฮือ
    #121
    0
  23. #115 Jinjoo.K (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:30
    น่ารักอ่าาา แงงงงง เขินนน >///<
    #115
    0
  24. #92 warmbuya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 12:26
    โอยยยยชอบตอนนี้มากเลยยยยย เขินอ่ะตอนที่เขี้ยวพูดตอนซอบหลับ บ้าบอๆ //ทึ้งผมตัวเอง
    #92
    0
  25. #63 ktsimster (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:21
    อบอุ่นจังเลยอูจิน โหย อยากโดนสาปเป็นฮยองซอบสักวันสองวัน 55555555555555
    #63
    0