( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 32 : ๒๗ - งานเลี้ยงอำลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    19 ต.ค. 60






บทที่ ๒๗

















_________________________________________________________________________________________________________







นายจะใส่แบบนี้ไปจริงๆหรอซอนโฮ?” คนเป็นพี่เอ่ยถามอย่างสงสัย พลางเลื่อนสายตามองไปยังน้องชายตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า



โอเค



เซอุนเข้าใจนะว่าน้องชายคนเล็กของเขามักไม่ค่อยตามทันแฟชั่นของพ่อมดแม่มดสมัยใหม่ซะเท่าไหร่



แต่การใส่ชุดนอนสีหวานไปงานเลี้ยงนี้มันใช่หรอ



อื้อทำไมละครับ พอกลับจากงานเลี้ยง ผมจะได้นอนได้เลยไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าซอนโฮเอ่ยตอบ พลางดันแว่นทรงสวยของตัวเองที่ถูกหยิบขึ้นมาใช้เพราะต้องการปิดบังใบหน้าที่ไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ของเจ้าตัว


เห้อ เอาเถอะ แค่นายยอมออกมาเจอโลกบ้างพี่ก็รู้สึกขอบคุณแล้วเซอุนว่าแล้วยื่นมือไปกระชับแขนของอีกคนไว้แน่น แล้วส่งรอยยิ้มบางๆไปให้


ซอนโฮพยายามฝืนยิ้มตอบไป ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาใครบางคน


แล้วฮยองซอบละพี่เซอุน?”


ให้ไปรอที่เรือแล้วพี่อยากอยู่กับน้องชายพี่ตามลำพังซะหน่อยเขาว่าตอบ ก่อนจะก้าวเดินไปตามทางเพื่อออกจากปราสาทไปที่ท่าเรือ ไปสู่เรือของเดิร์มสแตรงก์


สถานที่จัดงานเลี้ยงอำลาของนักเรียนเดิร์มสแตรงก์


เซอุนแอบสงสัยนิดหน่อยที่เขาถูกเชิญไปร่วมด้วย


เขารู้สึกได้นะว่าตนไม่ได้สนิทหรือรู้จักกับคณะสุภาพบุรุษจากเดิร์มสแตรงก์พวกนั้นเท่าไหร่ แต่ก็อย่างว่า ถูกเอ่ยขานชื่อเชิญชวนขนาดนั้นแล้ว หากไม่เข้าร่วมคงดูเสียมารยาทไปซะหน่อย


และซอนโฮคงคิดแบบเดียวกับเขา เพราะเจ้าตัวถึงขั้นยอมออกมาจากห้องพักหลังจากที่ไม่ค่อยออกหลายวันแล้ว ยกเว้นแต่ตอนทานอาหารในแต่ละมื้อ และ ตอนเวลามีเรียน


นั่นทำให้เขาและฮยองซอบโล่งใจขึ้นมาอีกหนึ่งขั้น


พอเลยนะพี่เซอุน เลิกดุผมได้แล้วซอนโฮว่าดักทางอย่างคนรู้ทัน


จะไม่ให้รู้ทันได้อย่างไร พี่เซอุนเล่นเอ่ยปากบ่นเรื่องที่ซอนโฮตาบวมทุกครั้งที่เจอหน้ากัน และยังให้ฮยองซอบเฝ้าเจ้าตัวไว้ทุกฝีก้าวอีก


ให้ตายเถอะ


นี่ขนาดพี่เซอุนยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยังเป็นได้ถึงเพียงนี้


หากรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นละก็ ซอนโฮไม่อยากคิดเลยว่าไลควานลินจะโดนอะไรบ้าง


 


...

 



ไม่สิ

 



เขาไม่ควรคิดถึงคนใจร้ายแบบนั้นอีกแล้ว

 



ซอนโฮส่ายหัวไปมาเพื่อไล่ความรู้สึกปวดหนึบในใจออก แต่ทุกการกระทำของคนเป็นน้อง ตกอยู่ในสายตาของเซอุนทั้งหมด


คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อมองสีหน้าหมองๆของน้องชายตน ที่ถึงจะเอาแว่นมาใส่เหมือนแต่ก่อน ก็ไม่ช่วยให้ยูซอนโฮดูปกติเหมือนเดิมเลย


ซ้ำยังดูแปลกตาอีกต่างหาก


เพราะก่อนหน้านี้น้องชายเขาเลิกใส่แว่นอยู่นานพอสมควร และ พอไม่มีแว่นทรงกลมนั่นใบหน้าของน้องชายเขาก็ดูดีขึ้น ราวกับเป็นอีกคน


ส่วนเหตุผลนั้นเขาไม่รู้หรอก ถ้าซอนโฮอยากพูดก็คงพูดมันออกมาเอง เรื่องนี้ก็เช่นกัน ที่เขาไม่เอ่ยถามไถ่ความเป็นมาของเรื่องราว ไม่ใช่ว่าเขาปล่อยวางหรือไม่สนใจ แต่หากน้องชายเขาไม่พร้อมที่จะให้คนอื่นรับรู้ เขาก็จะไม่เร่งรัดเอ่ยถาม


เพราะนั่นยิ่งจะทำให้เจ้าตัวอึดอัดขึ้นกว่าเดิม


ยังไม่ได้บอกพี่ซองอูใช่ไหมละเซอุนเอ่ยถาม พร้อมกับก้าวเท้าลงบันไดที่ทอดยาวไปจนถึงทางเดินเรียบด้านล่าง


ครับผมไม่ค่อยได้เจอเท่าไหร่ พี่ซองอูคงมัวแต่อยู่กับพี่แดเนียลแหละ


พี่ว่านายน่าจะบอกพี่ซองอูหน่อยนะจะไม่บอกพี่ก็ได้ เพราะพี่ก็รู้ตัวว่าคงช่วยอะไรไม่ได้มาก เรื่องพี่พี่ยังเอาตัวไม่ค่อยรอดเลย แต่พี่ซองอูน่ะ เขาเป็นพี่โตของเรา เขาน่าจะมีความคิดที่โตเป็นผู้ใหญ่กว่าเราสองคนนะเซอุนว่าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม


ก่อนทั้งคู่จะเดินถึงสะพานที่ทอดยาวจากประตูทางเข้าเรือ มาถึงท่าเรือ


รู้แล้วน่า ผมจะลองบอกพี่ซองอูดู


ดีมากเจ้าเจี๊ยบ เอาละเราไปสนุกกันเถอะเขาเอ่ยพูดเสียงดัง ก่อนจะลากแขนคนเป็นน้องเดินตามขึ้นไปบนเรือสำเภาของเดิร์มสแตรงก์


 

 

 

 

 

 

 

แสงเทียนที่ส่องออกมาจากโคมไฟที่ถูกแขวนอยู่ตามจุดต่างๆของดาดฟ้าเรือ เป็นตัวช่วยอย่างดีที่ขับให้บรรยากาศของงานเลี้ยงอำลาดูดีขึ้น


นักเรียนจากทั้งเดิร์มสแตรงก์ ฮอกวอตส์ และ โบบางตงซ์ที่ถูกเชิญมา ต่างแยกกันยืนไปตามจุดต่างๆของงาน


บางส่วนก็เลือกที่จะนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะไม้ที่ถูกจัดเตรียมไว้ สำหรับรองรับคนที่ไม่อยากเดินไปมาอย่างวุ่นวาย บางส่วนก็เลือกหลบมุมคุยกันราวกับเรื่องที่คุยกันอยู่เป็นความลับสุดยอดที่ห้ามให้หม้อรั่วเด็ดขาด


และก็มีอีกส่วนที่เลือกจะยืนเก็กหล่ออยู่กลางฟลอร์


จองเซอุนจะไม่พูดหรอกนะ ว่าคนที่ยืนเก็กขรึมอยู่ตรงกลางคือพี่ชายคนโตของเขา


ให้ตายเถอะ


เก็กไปเถอะ


เพราะคนที่ยืนคุมอยู่ข้างๆนั่นต่างหากที่ดึงดูดให้สาวๆในงานพากันไปยืนล้อมแบบนั้น

 


สิ่งแรกที่เซอุนทำเมื่อเขาเดินขึ้นมาเหยียบพื้นของดาดฟ้าเรือ นั่นคือ การชะเง้อคอมองหาเจ้าของตำแหน่งซีกเกอร์ของทีมกริฟฟินดอร์ที่ก่อนหน้านี้เจ้าตัวงอแงว่าจะให้เขามาที่งานพร้อมกัน ก่อนจะได้รับคำปฏิเสธจากไป


พี่เซอุนไปหาพี่ยองมินเถอะครับซอนโฮเอ่ยพูดขึ้น ก่อนจะผลักตัวเขาไปข้างหน้า


พี่ยังหาเขาไม่เจอเลยเซอุนตอบ พร้อมหันไปมองรอบๆอีกครั้ง


นั่นไงเซอุนมองตามเรียวนิ้วยาวของซอนโฮที่ชี้ไปที่ที่มีฝูงชนกำลังยืนล้อมกันอยู่ตรงกลาง ก่อนเขาจะหยีตาเพื่อมองให้เห็นอย่างชัดๆ


ใบหน้าหล่อของพี่ยองมินปรากฎเด่นชัดทันทีที่เขาหันสายตาไปมอง พร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างมาให้เขา


อิมยองมินเดินออกมาจากฝูงชนที่กำลังรุมอะไรสักอย่างอยู่ ก่อนจะก้าวเท้าเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ ที่ขับให้ใบหน้าของเจ้าตัวดูหล่อขึ้นไปอีกระดับ


เซอุนไม่แปลกใจเลยที่หญิงสาวหลายคนในงานหันสายตามองอีกคนจนตาแทบหลุด


ทำไมมาช้าจังครับ?” ยองมินเอ่ยถาม พลางหันสายตาไปมองคนข้างกายเซอุน อ้าวน้องซอนโฮ ไม่เจอกันตั้งนาน


เซอุนมองทั้งคู่สลับด้วยความไม่เข้าใจ


ไปรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ละเนี่ย


ครับพี่ยองมิน ผมมัวแต่เลือกเสื้อผ้าอยู่อ่ะครับเลยมาช้าซอนโฮเอ่ยตอบ ก่อนจะหันมากระซิบบอกให้เขาเดินไปกับพี่ยองมินได้แล้ว


แล้วนายจะอยู่กับใครละ?”


ผมจะไปอยู่กับซุ้มอาหารไง เหมือนได้ยินเสียงซี่โครงตุ่นเรียกชื่อผมแล้วไปก่อนนะซอนโฮว่าตอบ ก่อนจะเดินเลี่ยงเขาตรงไปที่ซุ้มอาหารทางยาวที่ถูกจัดไว้ด้วยความรีบร้อน จนเขาอดมองตามด้วยรอยยิ้มไม่ได้


ซอนโฮก้ยังคงเป็นซอนโฮอยู่วันยังค่ำสินะ


เซอุนหันสายตาไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความขบขัน เมื่ออีกคนเอาแต่มองเขาไม่ละสายตาเลย


อะไรของพี่เนี่ย เลิกมองผมได้แล้วเซอุนว่า


ทำไมละครับ


หน้าผมมีอะไรติดหรือเปล่าเนี่ยยองมินยิ้มขำ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม


 

ความน่ารักไงครับ


 

เซอุนหันตัวไปทางบันไดอย่างรวดเร็ว ก่อนเขาจะก้าวเท้าเดินขึ้นไปอย่างรีบร้อน เพราะคำพูดของอีกคนที่เอ่ยออกมา ทำให้เขาแทบอยากจะระเบิดตัวเองกลายเป็นฝุ่นไปเลย

 


ทำไมรีบเดินจังครับยองมินเอ่ยถามคนที่กำลังก้าวหนีเขาฉับๆด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า


พี่ยองมิน!” เซอุนเอ่ยออกมาเสียง พร้อมกับหยุดยืนแล้วหันกลับไปฟาดมือที่ไหล่หนาของร่างสูงอย่างแรง


โอยมือหนักจริงๆนะเรายองมินร้องโอดครวญเสียงดัง พร้อมกับยกมือขึ้นไปลูบไหล่ตัวเอง


สมควรแล้วครับ!” เซอุนว่า

 


เอ่อ—“ เสียงเอ่ยพูดดังขึ้นจากด้านหลัง เรียกให้ทั้งเซอุนและยองมินหยุดการกระทำที่สร้างโลกส่วนตัวกันสองคน และหันหาที่มาของเสียง


ก่อนเซอุนจะหันไปเอ่ยทักทายคนมาใหม่สองคนที่กำลังมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มล้อเลียน


อ้าว! พี่มินฮยอน ฮยอนบิน! มางานนี้ด้วยหรอครับเซอุนเอ่ยทักทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปกระทุ้งศอกใส่คนที่กำลังทำหน้าตาไม่สบอารมณ์อยู่


หวัดดีเซอุน ยองมินด้วยนะพี่มินฮยอนที่มีผ้าพันแผลพันรอบตัวอยู่เอ่ยพูดตอบ ก่อนจะยกมือข้างที่ไม่ได้ถือแก้วน้ำขึ้นมาโบกหยอยๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆทั้งคู่มากขึ้น


เซอุน~~” ฮยอนบินเอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้มกว้างแล้วทำท่าจะเดินไปสวมกอด แต่ก็ต้องชะงักตัวค้างไว้ เมื่อมีก้างชิ้นโตเดินเข้ามาขวางหน้าอย่างรวดเร็ว


ใครให้กอด?” ยองมินเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับใช้สายตาปรายมองไปยังคนหน้าตี๋ที่ถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเดินกลับไปหยุดอยู่ที่เดิม


พี่ยองมินเอาอีกแล้วนะ!—ว่าแต่พี่มินฮยอนกับฮยอนบินมีอะไรหรือเปล่าครับเซอุนเอ่ยเอ็ดคนที่ยืนขวางหน้าตัวเองเบาๆ แล้วชะโงกหน้าออกมามองพี่และเพื่อนร่วมบ้านเรเวนคลอของตัวเอง พร้อมเอ่ยถาม


พี่มีอะไรคุยกับเราหน่อย ทั้งเซอุนและยองมินเลยมินฮยอนเอ่ยตอบ ก่อนยองมินจะหันมามองด้วยใบหน้าสงสัยปนหงุดหงิด


เรื่องอะไรหรอครับ?”





 

พี่รู้เหตุผลที่เราขออาสาไปเป็นของสำคัญของพี่แล้วนะทั้งยองมิน เซอุน และมินฮยอนก็ย้ายร่างไปอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของส่วนท้ายเรือที่สามารถมองออกไปเห็นน้ำและบรรยากาศยามค่ำคืนของทะเลสาบฮอกวอตส์ได้


ก่อนมินฮยอนที่เงียบอยู่นานจะเอ่ยขึ้น หลังจากที่เขาไล่ให้คนรักหน้าตี๋ของตัวเองกลับไปที่งานแล้ว


ครับ? พี่รู้ได้ไงเซอุนที่อยู่ตรงกลางระหว่างยองมินและมินฮยอนเอ่ยถามขึ้น


อันที่จริงแล้วพี่เดาอ่ะ ไม่รู้ว่าถูกไหมแต่เราคิดว่าพี่ชอบเราใช่ไหมละ?” สิ้นเสียงของมินฮยอน ร่างสูงผมสีดำที่อยู่อีกข้างของเซอุนก็ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียดแล้วเงยหน้ามองตรงไปที่ทะเลสาบด้วยสีหน้าระคนหงุดหงิด


เซอุนมองอีกคนด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชับเรียวนิ้วของยองมินให้แน่นแล้วเอ่ยตอบ


ครับตอนแรกผมคิดแบบนั้น เพราะพี่ดูใส่ใจผมมากๆ แถมหลายคนก็เคยบอกผมแบบนั้น


แล้วตอนนี้ละมินฮยอนเอ่ยถามต่อ


ไม่คิดตั้งแต่ที่พี่ไม่ได้ช่วยผมขึ้นมาจากน้ำแล้วเซอุนเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง


เซอุน—“ พี่มินฮยอนเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ก่อนเขาจะยกมือขึ้นมาโบกไปมาว่าไม่เป็นอะไร


ผมไม่ได้ว่าอะไรเลยนะครับที่พี่ไม่ได้ช่วยผมขึ้นมา นั่นคือมันคือสิ่งที่ต้องเกิดอยู่แล้วนิครับ”  


สิ่งที่ต้องเกิด?” พรีเฟ็นเรเวนคลอเอ่ยทวนคำพูดเขาซ้ำอีกหนึ่งครั้ง


ใช่ครับ ผมไปรู้มาว่าฮยอนบินน่ะชอบพี่มินฮยอนเซอุนเว้นวรรค ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ แต่ฮยอนบินไม่อยากบอกใคร เพราะทุกคนรู้สึกว่าพี่อ่ะชอบผม ฮยอนบินเลยเก็บเงียบไว้คนเดียว แต่นั่นแหละครับ ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุที่ทำให้ใครต้องเจ็บ ผมเลยอยากรู้ว่าพี่ชอบผมจริงๆหรือเปล่า พอตอนที่ศาสตราจารย์ชีตาร์มาหาคนที่จะไปเป็นของสำคัญของพี่ ผมเลยอาสาเป็นคนไป และบังคับให้ฮยอนบินไปด้วย ผมจะได้รู้ว่าพี่จะเลือกช่วยใครไงครับ


สิ้นเสียงของเซอุน  ทั้งยองมินและมินฮยอนก็จ้องใบหน้าคนตัวเล็กด้วยความตกใจ


ให้ตายเถอะ


ตัวแค่นี้ คิดอะไรการใหญ่จริง



น้องเซอุน—” มินฮยอนเอ่ยพูดขึ้นบ้าง เอาจริงพี่ก็อยากจะแสดงออกว่าชอบฮยอนบินนะ แต่พี่คิดว่าฮยอนบินมันชอบเรา


ห๊ะ?” เซอุนหันมองอีกคนทันทีที่พี่มินฮยอนพูดจบ


จริงๆนะ พี่คิดแบบนั้น เลยพยายามจะเข้าหาเรา เพื่อเพื่อจะได้เข้าหาฮยอนบินด้วยมินฮยอนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เรียกให้เซอุนมองด้วยรอยยิ้ม


เขาไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด


เพราะเอาตามความจริง นอกจากแดฮวี แจฮวาน และอึยอุง ฮยอนบินก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เขาสนิทด้วย เรียกได้ว่าหากอยู่ในห้องกันสองคนคงไม่อึดอัดใจกันเลย


ไม่แปลกที่พี่มินฮยอนจะคิดว่าฮยอนบินชอบเซอุน


พี่มินฮยอน~ พี่นี่จริงๆเลยนะครับ ผมต้องลงไปอยู่ในน้ำเลยเห็นไหมเนี่ย มันหนาวนะครับเซอุนว่าพร้อมเบะปากออกอย่างน่ารัก จนคนที่ยืนฟังอยู่เงียบๆต้องดึงตัวคนเป็นน้องเข้าไปใกล้ๆ


ขอโทษนะครับ พี่ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ฮ่าๆ


ไม่เป็นไรหรอกครับ ถือว่าเป็นบทเรียนของผมดีกว่า ว่าไม่ควรไปคิดแทนใคร ดูสิ คิดผิดด้วย แถมยังอันตรายกับตัวเองอีกต่างหาก


แต่พี่ว่าเราก็ได้สิ่งดีๆกลับไปอยู่นะมินฮยอนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มล้อๆ ก่อนจะหันสายตาไปมองคนที่กำลังทำหน้าตาหงุดหงิดอยู่


งั้นพี่ไปก่อนดีกว่าขอโทษอีกครั้งนะครับ ที่ให้เรามาเจอเรื่องแย่ๆแบบนั้นพูดจบ คนตัวสูงกว่าก็เดินเข้ามาใกล้เขาแล้วลูบหัวไปมาอย่างเอ็นดู แล้วผละตัวออกไปยิ้มแฉ่ง


ดูแลเซอุนดีๆนะยองมิน



 

 

 

 


พี่ต้องเลิกโกรธพี่มินฮยอนได้แล้วนะครับเซอุนว่าคล้อยหลังจากที่รุ่นพี่ปีห้าเดินออกไปจากบริเวณที่เขายืนอยู่แล้ว


พี่ไม่ได้โกรธ


หน้าบึ้งขนาดนี้น่ะหรอครับที่ไม่ได้โกรธเขาเอ่ยต่อ พร้อมกับชี้นิ้วไปที่แก้มอีกคน


พี่แค่ยังไม่อยากคุยกับมันเฉยๆครับยองมินว่า ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นมาจับนิ้วเรียวของเซอุนไว้หลวมๆ


ผมรู้นะว่าพี่ยองมินก็เคืองๆเรื่องที่ผมอาสาลงไปในน้ำอยู่เขาเอ่ยตาม


ก็นิดนึงเราทำแบบนั้นทำให้เป็นห่วงนะครับ คราวหลังจะทำอะไรบอกพี่ก่อนได้ไหม ตอนรู้ว่าเราอยู่ในน้ำ ใจพี่แทบสลายยองมินเอ่ยตอบ แล้วยกมือข้างที่กำลังเกี่ยวมือคนเป็นน้องไว้ขึ้นมาแนบแก้มตัวเอง


อื้อรู้แล้วครับ ผมจะไม่ทำอีกแล้วคนตัวเล็กเอ่ยตอบ ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนใบหน้าแดงๆของตัวเอง


ฮ่าๆน่ารักแบบนี้พี่จะโกรธเราลงได้ไงละครับคนตัวสูงเอ่ยพูดอีกครั้ง ก่อนจะกระชับมือให้แน่น ไปที่นั่งกันเถอะครับ


ครับเซอุนตอบพร้อมรอยยิ้ม แล้วกระชับมือของตัวเองที่กำลังกุมมือของคนเป็นพี่ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม แล้วทั้งคู่ก็ก้าวเดินตรงไปข้างล่างที่ดาดฟ้าเรือพร้อมๆกัน

 

 

 

 

 

 


 

แสงจันทร์ที่ส่องกระทบใบหน้าหวานที่ถูกสะท้อนลงไปบนพื้นน้ำของทะเลสาบฮอกวอตส์


ใบหน้าหวานยกยิ้มให้กับภาพสะท้อนของตัวเองบนผิวน้ำอย่างยากเย็น



ให้ตายเถอะน่า



แค่ยิ้มเองยูซอนโฮ



แค่ยิ้มก็ทำไม่ได้หรอ




ซอนโฮล้มเลิกความพยายามที่จะยิ้มออกมา แล้วเงยหน้าขึ้นมองแสงจันทร์ที่ส่องสว่างในค่ำคืนนี้ พร้อมกับหยิบฮอตด็อกชิ้นโตเข้าปากอย่างอ่อยอิ่ง หลังจากที่เขาใช้เวลาหลายนาทีเพื่อตามหาเพื่อนหน้ากระต่ายที่พี่เซอุนบอกไปว่าให้มาที่งานก่อน 


ไม่รู้ว่าหายไปอยู่ส่วนไหนของเรือกันนะ



แต่ยังไม่ทันได้ลิ้มรสชาติของอาหารในมือ ก็มีเสียงนึงเรียกชื่อเขาจากทางด้านหลัง


เป็นเสียงที่ซอนโฮคุ้นเคยเป็นอย่างดี





ซอนโฮ

 






ขอคุยหน่อยได้ไหม

 

 

 

 







ซอนโฮไม่ได้ละสายตาออกมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืนเลยแม้สักนิด ถึงเสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับฝีเท้าที่ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆเขาเรื่อยๆ


ซอนโฮเสียงของคนที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดในตอนนี้ดังขึ้นอีกครั้ง


แต่คราวนี้ซอนโฮถอนหายใจแล้วเอ่ยตอบไป


มีอะไรหรือเปล่าครับน้ำเสียงที่แข็งกระด้างที่ถูกเอ่ยเอื้อนออกมาจากริมฝีปากคู่สวยที่คนตัวสูงมักชอบมอง เรียกให้ใจของเขากระตุกอย่างไม่เคยเป็น



ทำไมถึงเย็นชากันขนาดนี้นะซอนโฮอา



ทำไมพูดสุภาพขนาดนี้ละ เราคุยกัน—“


มีอะไรก็รีบพูดเถอะครับ ผมไม่ได้อยากคุยกับคุณสักเท่าไหร่ซอนโฮเอ่ยตอบอีกครั้ง ก่อนจะหันสายตามามองใบหน้าขาวๆของไลควานลิน


สายตาที่เรียบนิ่งมองไปยังคนตัวสูงด้วยความรู้สึกที่ปวดหนึบในหัวใจจนน้ำตาแทบรื้นออกมาอีกครั้ง



ให้ตายเถอะ



ไม่ได้นะ



เขาจะร้องไห้ต่อหน้าไลความลินอีกไม่ได้แล้วนะ




“—ขอโทษ



ซอนโฮชะงักตัวไปทันทีที่อีกคนพูดจบ 


ถ้อยคำที่เอ่ยขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพาลให้ซอนโฮรู้สึกหวั่นไหวในใจแบบแปลกๆ


ขอโทษ? ขอโทษเรื่องไหนงั้นหรอเขาเอ่ยถามไปตามความจริง ก่อนควานลินจะเขยิบตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น ทำให้เขาต้องหนีถอยหลังจนไปชนกับขอบของเรือ


ทุกเรื่อง ทุกเรื่องเลย ขอโทษขอโทษที่รู้สึกช้าไป


พูดง่ายจังนะซอนโฮเอ่ยอีกครั้งพร้อมกับแค่นยิ้ม พูดเหมือนสิ่งที่นายทำกับฉันมันเป็นเรื่องโง่ๆ ที่แค่หลับไปหนึ่งคืน และตื่นเช้ามาฉันจะลืมมันได้เลย


ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น


แล้วความหมายที่นายพูดถึงคืออะไรหรอควานลิน นายเข้ามาในชีวิตฉัน เข้ามาวุ่นวาย เข้ามาปั่นหัวฉัน เพียงเพื่อจะบอกกับฉันว่าเรื่องระหว่างเรา นายแค่พนันกับพี่ไว้เท่านั้นซอนโฮเอ่ยออกมาอย่างยาวเหยียด ก่อนเขาจะหยุดพูดเมื่อรู้สึกถึงก้อนสะอึกที่ตีตื้นขึ้นมาถึงลำคอ


ซอนโฮ—“


สิ้นเสียงแหบๆของซอนโฮ น้ำตาเม็ดใสก็หยดลงตามแก้มกลมที่เมื่อก่อนควานลินมักจะเห็นมันยกยิ้มขึ้นอยู่เสมอเวลาที่เขามองไปที่เจ้าตัว


และไม่ปฏิเสธเลย ว่ารอยยิ้มที่ยกขึ้นมาจนทำให้แก้มกลมขยับขึ้นลงนั่นทำให้หัวใจเขารู้สึกพองโตจนแทบบ้า


ทำไมเขาถึงไม่รับรู้หัวใจตัวเองให้เร็วกว่านี้นะ


แต่แล้วยังไง


ถึงเขาจะรู้มันช้าไปหน่อย แต่เขาก็รู้สึกถึงมันแล้ว


ความรักของเขาที่มีต่อยูซอนโฮ


และไลควานลินก็จะไม่ยอมเสียซอนโฮไปเด็ดขาด


 



ถ้าฉันขอโอกาสอีกหนึ่งครั้ง ให้เราได้เริ่มกันใหม่ นายจะให้ฉันไหม










องซองอูชะเง้อคอไปรอบๆงานเลี้ยงที่เริ่มมีคนทะยอยเข้ามาอยู่บนเรือกันเยอะกว่าตอนแรกแล้ว ก่อนเขาจะเดินดุ่มๆไปยังคนที่กำลังทำหน้าที่จัดเสิร์ฟอาหารอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่ พลางเอ่ยถาม


จินอูเห็นแดเนียลบ้างไหมคนถูกเรียกหันมองมาทางเขา ก่อนเจ้าตัวจะยกยิ้มแล้วทำท่านึกอยู่


อ้อ เหมือนจะเห็นว่ายืนคุยอยู่กับไลควานลินอยู่นะจินอูตอบ


ไลควานลิน?” ซองอูเอ่ยถามย้ำ ก่อนจะได้รับสายตาตกใจกลับมา



อะเอ่อ นายลองเดินหาดูนะ เราว่ามันน่าจะอยู่ในงานเนี่ยละ



ก็ต้องอยู่ในงานนะสิครับจูจินอู



มันจะไปอยู่ที่อื่นได้ยังไงในเมื่อเรือของเดิร์มสแตรงก์ออกมาไกลถึงกลางทะเลสาบแบบนี้แล้ว



ซองอูคิดในใจพลางมองใบหน้าที่ลอกแล่กราวกับคนที่ไปทำอะไรผิดของจินอู ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง

 



และไม่ทันให้เขาได้เดินไปไหนไกล ร่างหมีๆของคังแดเนียลก็เดินดุ่มๆตรงมาเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง


ไปไหนมา?” ซองอูเอ่ยถาม


ครับ? แน่ะ คิดถึงผมหรอครับ


คังแดเนียลไปไหนมา?” ซองอูเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกได้ว่าเขาไม่มีอารมณ์เล่นหากอีกคนไม่รีบบอกเขามาตอนนี้ ก่อนซองอูจะมองเห็นหยดเหงื่อที่ไหลลงมาตามใบหน้าของเจ้าตัว


ร้อนอะไรขนาดนั้น


ไปช่วยงานในครัวมาครับแดเนียลตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหยิบถุงคุกกี้สีสวย น่าทาน ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และยื่นให้กับอีกคน


อะผมไปขโมยจากในครัวมาให้แดเนียลว่า เรียกให้ซองอูก้มลงมองของในมือด้วยความสงสัย


กูไม่ชอบกินคุกกี้ กูว่าเคยบอกมึงแล้วนะเขาเอ่ยตอบ แต่ก็ไม่วายที่จะหยิบถุงคุกกี้ในมืออีกคนมาไว้แล้วเก็บใส่กระเป๋าไว้


อะอ้าว หรอครับอีกคนว่าพร้อมกับยกยิ้ม ที่เป็นรอยยิ้มที่ประหลาดที่สุดตั้งแต่เขารู้จักกับคังแดเนียลมาเลย


แล้วทำไมถึงเหงื่อออกขนาดนี้เนี่ยซองอูเอ่ยถาม แล้วยื่นมือไปซับตามใบหน้าที่เปื่อนเหงื่อของคนตัวสูงกว่า


ผมวิ่งไปมาหลายทีครับ เหนื่อยมากเลยแดเนียลเอ่ยตอบ แล้วซบหน้าลงกับหลาดไหล่ของเขาอย่างคนอ่อนแรง


ก็อยู่เฉยๆดิ ให้คนอื่นทำบ้าง เดิร์มสแตรงก์มีมึงคนเดียวหรอวะ


ไม่ครับ แต่ผมอยากให้มันออกมาดูดีที่สุด


โหงานเลี้ยงนี้มันสำคัญกับมึงมากเลยหรอซองอูเอ่ยถาม พร้อมกับดันตัวอีกคนให้ออกห่าง



ไหล่กูเปียกหมดแล้วไอหมาคัง!



ไม่ครับ ไม่ใช่งานนี้หรอกที่สำคัญกับผมแดเนียลเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง


นี่มึงพูดถึงเรื่องอะไรวะเนี่ย


เดี๋ยวซองอูก็รู้ครับ


มึงนี่เริ่มประหลาดแล้วนะไปหาอะไรกินกันเถอะ กูหิวซองอูเอ่ยตอบ ก่อนจะขับเท้าเตรียมตัวจะกลับหลังเพื่อนเดินไปยังทิศทางที่ซุ้มวางอาหารตั้งอยู่


ให้ตายเถอะ


ป่านนี้น้องชายตัวดีของเขามันจะกินหมดซุ้มหรือยังนะ


 

 

แต่ยังไม่ทันได้ให้ตัวของซองอูหันหลังไปอย่างเต็มตัว ร่างของเขาก็ถูกคว้าไว้ไม่ให้ขยับตัว


เป็นแดเนียลที่เอื้อมมือทั้งสองข้างของตัวเองเข้ามาวางไว้ที่ไหล่เขาและกดแรงลงบนมือทำให้เป็นการล็อคตัวซองอูไม่ให้หันไปไหน


นี่! เล่นอะไรของมึงซองอูเอ่ยขึ้นเสียงดัง ก่อนจะขยับตัวไปมาเพื่อให้อีกคนปล่อยตัวเขาออก


เดี๋ยวสิครับอย่าเพิ่งไปไหน


เอ๊ะมึงนี่ กูบอกว่ากูหิวไง แล้วกูไม่ได้ไปคนเดียวด้วย กูชวนมึงไปเนี่ยเขาเอ่ยพูดอีกครั้ง แล้วพยายามแกะมือหนักของมันออกจากไหล่ของเขา


อย่าเพิ่งสิครับ เอ่อผมยังไม่หายเหนื่อยเลยแดเนียลพูดตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ยังคงไม่ยอมละมือออกจากไหล่เขาเลย



เป็นอะไรของเขาวะ



นี่ไง ไปหาอะไรกินแล้วค่อยไปหาที่นั่งพัก


ไม่เอาครับ


แดเนียล—“ เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่ลอกแล่กของแดเนียลก็ยิ่งชวนให้ซองอูรู้สึกหงุดหงิดขึ้น พร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขึ้น


...แดเนียลไม่ตอบ แต่กลับยกคิ้วเป็นเชิงถามแทน


มึงปิดบังอะไรกูอยู่หรือเปล่าสิ้นเสียงของเขา แดเนียลก็เบิกตากว้างแล้วหันสายตาไปมา พร้อมกับส่ายหัวเป็นพัลวัน


ไม่ครับ ไม่ได้ปิดบังอะไร


คังแดเนียลมองตากู แล้วพูดออกมา มึงปิดบังอะไรกูซองอูมองใบหน้าของแดเนียลนิ่ง ก่อนอีกคนจะหันสายตามองเข้ามาในตาเขาตามที่บอก


และไม่รู้ว่าเพราะเขินหรืออะไร แรงที่บีบไหล่ของเขาอยู่ค่อยๆผ่อนลงจนเหลือแต่แรงที่เหมือนกับวางบนไหล่เพียงเท่านั้น


นั่นทำให้องซองอูสามารถหันตัวไปทางด้านหลังของตัวเองได้อย่างรวดเร็วเสียก่อนที่คนตัวสูงจะได้ห้ามเขา


ก่อนใบหน้าคมจะเบิกตาออกกว้างเมื่อเขามองเห็นบางอย่างจากหัวของเรือ


นั่นมันบ้าอะไรวะ?”








 

 

 

ซอนโฮหันมองใบหน้าที่ขึงขังของควานลินด้วยรอยยิ้มที่แม้ว่าจะมีน้ำตาไหลอาบอยู่สองข้างแก้ม แต่ก็ไม่ช่วยให้ใบหน้าน่ารักของซอนโฮนั่นดูหมองลงเลยสักนิด



โอกาส?—แล้วถ้านายทำร้ายใจฉันอีก ฉันก็ต้องให้โอกาสทุกครั้งเลยใช่ไหมซอนโฮว่า



ไม่นี้จะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว ฉันสัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกคนตัวสูงเอ่ยพูดพร้อมกับจ้องหน้าซอนโฮไปด้วย ก่อนเขาจะเอื้อมมือคว้าข้อมือเล็กมาจับไว้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเขาเผลอใส่แรงที่จับอยู่ไว้มากแค่ไหน


ข้อมือของซอนโฮต้องแดงมากแน่นอน


ควานลินรู้ไหมซอนโฮเอ่ยขัดขึ้นมากับบรรยากาศที่เงียบสงบ ผสมกับเสียงพูดคุยของคนบนเรือ พร้อมกับหันสายตามองไปยังทะเลสาบที่ไกลสุดลูกหูลูกตา



ฉันเคยได้ยินประโยคหนึ่งมาจากหนังสือที่คุณแม่เคยอ่านให้ฟัง เขาบอกว่า ความรักมันเหมือนกับการยื่นไม้กายสิทธิ์ให้ใครสักคนหนึ่ง โดยที่เรายอมให้เขาจ่อไม้ไว้ที่อกเรา และเชื่อมั่นว่าเขาจะไม่วันเอ่ยคำสาปพิฆาตออกมา


...


แต่ควานลินรู้ไหม ความรักที่ฉันให้นายไปและสิ่งที่นายให้ฉันกลับมามันไม่ใช่คำสาปพิฆาตหรอกนะ แต่มันคือคำสาปกรีดแทงต่างหาก


...


และนายคิดว่าคนที่โดนคำสาปกรีดแทงยังจะอยากส่งไม้กายสิทธิ์ให้กับคนที่ทำร้ายเขาอยู่อีกไหม


"..."


ถึงฉันจะเป็นฮัพเฟิลพัฟ แต่ฉันก็ไม่ได้โง่ที่จะพาตัวเองกลับไปอยู่ในที่ที่ทำให้เจ็บปวดหรอกนะ"





ซอนโฮ—“



พอเถอะนะควานลิน จากนี้อึก ช่วยทำเป็นเหมือนไม่รู้จักฉันที ได้โปรด" ซอนโฮกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แล้วเอ่ยต่อ "ยังไงซะนายต้องดูแลจีฮุนให้ดีนะ เขารักนายมากๆเลยควานลิน—“


แต่ฉันไม่ได้รักจีฮุนควานลินเว้นวรรคหายใจ 



 ฉัน—“





ทำอะไรกัน?” เสียงเอ่ยพูดของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักของชายหนุ่มสองคนที่เดินอย่างรวดเร็วมาจนถึงด้านหน้าของเรือ


พี่ซองอู—“ เสียงเรียกชื่อของคนมาใหม่ ดึงความสนใจจากองซองอูให้ละสายตาจากใบหน้าขาวของบีตเตอร์สลิธีรินที่เขาจำได้ลางๆว่าหมอนี่บละเป็นคนทำให้ยองมินตกจากไม้กวาดเมื่อการแข่งขันควิดดิชที่ผ่านมา


ก่อนซองอูจะหันไปมองใบหน้าของน้องชายด้วยความตกใจ


ทำไมน้องชายเขาถึงร้องไห้?


ซอนโฮ!!? เกิดอะไรขึ้นคนเป็นพี่เดินดุ่มๆอย่างรวดเร็วเข้าไปคนเป็นน้องที่ยืนสะอื้นอย่างตัวโยน ก่อนเขาจะคว้าร่างของซอนโฮเข้าไปกอดไว้แนบตัว


ซองอูก้มมองเนื้อตัวของซอนโฮ พลางมองเห็นข้อมือของน้องชายที่ขึ้นแถบแดงจนน่ากลัว


พี่ซองอูครับผม


ชู่ว ไม่ต้องพูดอะไรแล้วซองอูเอ่ยขัดคนในอ้อมกอดที่กำลังร้องไห้อยู่ ก่อนเขาจะตวัดสายตามองไปยังคนที่กำลังยืนกัดปากอยู่ไม่ไกล


มึงทำอะไรน้องกูเขาเอ่ยเสียงดัง ก่อนคนที่ถูกถามจะสะดุ้งจนตัวโยน


ซองอูใจเย็นๆครับเป็นแดเนียลที่เดินเข้ามาห้ามไว้ ก่อนจะส่งสายตาไปยังคนที่ยืนอึ้งอยู่ ว่าให้ออกไป เสียก่อนที่เรือของเดิร์มสแตรงก์จะลุกเป็นไฟ


เขาจำได้ดีว่าเวลาซองอูหวงน้องชายจะเป็นยังไง



ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมอยากคุยกับซอนโฮ ควานลินเอ่ยตอบอย่างเสียงดัง พลางเอื้อมมือไปคว้าแขนเล็กๆของซอนโฮมาจับไว้


แต่ไม่นานก็ถูกปัดออกโดยคนที่กำลังกอดคนตัวเล็กอยู่


นี่พี่มายุ่งอะไรวะ?” ควานลินเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำที่ไม่เข้าท่าของนักเรียนปีห้าจากกริฟินดอร์คนนี้แล้ว


เขารู้ดีว่าอีกคนเป็นพี่ชายของซอนโฮ


แต่เพียงตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือการคุยกับซอนโฮให้อีกคนหายโกรธเท่านั้น


อย่างอื่นเขาไม่สนใจ


แล้วมึงเป็นใคร มายุ่งอะไรกับน้องชายกู?” ซองอูเอ่ยถามพร้อมกับพยายามหันตัวของซอนโฮให้หลบจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่


พี่ไม่ต้องยุ่งก็ได้นะครับ ผมอยากคุยกับซอนโฮ ไม่ใช่พี่



 

ผลัวะ!



 

สิ้นเสียงของควานลิน หมัดหนักๆก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าขาวอย่างจัง จนหน้าของควานลินหันไปอีกทาง พร้อมกับตัวที่ล้มลงไปกับพื้น


หากคนที่โพล่งหมัดออกไปกลับไม่ใช่คนที่รู้สึกเดือดกับคำพูดของไลควานลินอย่างซองอู


แต่เป็นคังแดเนียลที่พุ่งใส่หมัดเข้ากับหน้าของไลควานลิน


หายบ้าได้หรือยังแดเนียลเอ่ยพูดกับคนที่กำลังนั่งกุมแก้มตัวเองอยู่ที่พื้น


พี่แดนควานลินเอ่ยเรียกคนที่ยืนค้ำหัวตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบ


กูให้โอกาสมึงได้มาคุยกับซอนโฮ แต่สิ่งที่มึงทำคือทำร้ายจิตใจเขามากกว่าเดิม มึงแม่งโคตรโง่อ่ะซองอูมองใบหน้าที่ขมวดคิ้วของแดเนียลด้วยความสับสน



นี่คังแดเนียลเวอร์ชั่นไหนกันละเนี่ย



ผมกำลังขอโอกาสจากซอนโฮอยู่


ขอโอกาสงั้นหรอ? มึงสมควรได้โอกาสมากเลยนะ แค่นี้มึงก็ทำเขาร้องไห้จนตาบวมแล้วไลควานลิน


ผม—“


วันนี้พอแค่นี้เถอะ มึงกลับไปทบทวนตัวเองดู ว่ามสิ่งที่มึงทำไปทั้งหมด สมควรได้รับโอกาสไหม?” พูดจบ แดเนียลก็ช่วยพยุงควานลินให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะดันตัวมันให้เดินออกไปจากบริเวณหัวเรือ



และปล่อยให้สองพี่น้องได้คุยกัน



ไม่ก็อาจจะสาม



แดเนียลมองเห็นใบหน้าแตกตื่นของน้องชายอีกคนหนึ่งของซองอูที่วิ่งมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ตามมาด้วยร่างของพรีเฟ็คกริฟฟินดอร์ที่เขาคุ้นเคยที่เดินตามหลังมาอย่างรีบร้อนไม่ต่าง


ก่อนเซอุนจะเดินสลับวิ่งตรงไปหาซองอูและซอนโฮที่กำลังกอดกันกลม


แล้วเข้าไปสวมกอดอีกด้วยความแนบแน่น



แดเนียลมองทั้งสามที่กำลังกอดกันด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยกว้างเสียเท่าไหร่




แล้วเรื่องเซอร์ไพรส์?” เสียงของจูจินอูดังขึ้นจากทางด้านข้างของเขา ก่อนมันจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา


เลื่อนไปก่อนแล้วกัน แดเนียลว่า


แต่มึงเหลืออีกแค่สามวัน


เออ กูรู้แดเนียลเอ่ยตอบเพื่อนไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด


เขาอยู่ฮอกวอตส์ตตลอดไปเลยไม่ได้หรอ?












-talk-

โหลๆ วันนี้มาซะดึกเลย 5555555555 

คือกลัวว่าอาจจะปล่อยไก่มากเลย เพราะแต่งตอนง่วงมาก ฮือ แต่อยากให้ทุกคนได้อ่านนะคะ

ไหนใครว่าคู่มินอุนแฮปปี้แร้ว คึคึคึ รอดูกันต่อปายยย

แอบบอกนิดนึงว่าเราเพิ่มเนื้อหาให้ยาวขึ้นเนื่องจากเราคิดว่าจบเร็วไปไหม ยังอยากว้อนหาอะไรทำอยู่ 55555555 ก็ยังติดตามกันได้เรื่อยๆนะคะ จบในปีนี้แน่นอน 55555555

จะพยายามไม่ให้เนื้อเรื่องยืดนะคะ นี่รู้สึกว่าลากดราม่าหลินโฮมายาวหลายตอนละ แต่จะให้คืนดีเร็วก็หมั่นไส้น้อง 5555555 

ไว้เจอกันใหม่นะคะ จ้วบบบ

g9 ค้า เลิ้บ



 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1950 Sawaddeeda (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 00:12

    นึกว่าจะไม่มีดราม่าสะแล้วตอนนี้

    #1,950
    0
  2. #1872 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 07:57
    ฮือออ ;-;
    #1,872
    0
  3. #1818 Sweet_Memory (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 10:23
    ไม่ได้เซอร์ไพส์เลยยยย คือพี่ซองอูหวงน้องแรงมากเว่อร์
    #1,818
    0
  4. #1714 `rosie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 08:27
    ดราม่าไรนุ้ไม่สน
    แต่สามพี่น้องกอดกันมันต้องเปนก้อนๆแหงเลยอะ ฮือออ หยะ หยักเหงงงง ;-;
    #1,714
    0
  5. #1501 chzckhnp (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 02:25
    แงสามพี่น้องน่ารัก กอดกันกลมเลย ;-; ควานลินนี่จริงๆเลยนะ เรียกสติได้ยัง? ฮึ่ย!
    #1,501
    0
  6. #1357 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:44
    เหนือความดราม่ายังมีความน่ารักของสามพี่น้องอ่ะ
    คิดดูดิ ก้อนกลมๆสามก้อนกอดกันเป็ยก้อนเดียว
    อมกกกกก /เข้าเรื่อง
    ควานลินลูก หนูทำลูกแม่เจ็บอีกแล้วนะ!
    ใจหนึ่งไม่อยากให้ซอนโฮให้โอกาสง่ายๆเลย อยากให้ควานลินโหยหาความรักความแม้ตามากกว่านี้อ่ะ หือ!
    #1,357
    0
  7. #1104 J.Darker (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:53
    อย่าดราม่าคู่แดนกับซองอูนะ ได้โปรด //พนมมือ
    ควานลิน นายนี่มัน.....
    #1,104
    0
  8. #1000 Hoin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 15:49
    ฮือออออ ทำไมคู่หลินโฮถึงดราม่าถึงเพียงนี้~~~~~
    ใจจะขาดดดดดดด
    #1,000
    0
  9. #997 ChayaninPcj (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 06:20
    ฮืออออ หน่วงสุดๆๆๆ
    #997
    0
  10. #996 ThantipKrai-am (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 03:08
    ลุ้นไปอีกกกมาต่อนะคะ
    #996
    0
  11. #995 MMXIX (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 03:05
    ขอบคุณไรท์ที่ไม่ใจดีให้โอกาสควานลินง่ายๆ(ถึงแม้จะเป็นลูกเราก้ตาม) ทำน้องไว้ขนาดนั้นต้องได้รับบทเรียน!!

    แต่อยากเห็นเซอร์ไพรส์จากคุนแดนละอ่ะ งุ้ยย
    #995
    0
  12. #993 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 01:44
    แดนนนอีกแค่3วันนะเว้ยยย รอน้าา
    #993
    0
  13. #992 ทาสฟันหน้า (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 01:20
    หลินโฮนี่หน่วงสุดเลยอ่ะ โอ่ย ดราม่า เจ็บหัวใจมาก หลินคาล์มดาวน์เป็นป่ะ? -_- ซอโนของเราบอบบางนะเว่ย โห่ไรวะๆๆๆๆ เมื่อไหร่จะอ่อนโยน // คุงแดเนียลค่อดเท่เลยค่ะ ฮื่อ ยกซองอูให้บั่บไม่หวงเล๊ย เอาไปเล๊ย ได้กันเล๊ย
    #992
    0
  14. #991 beyourfangirl (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 00:47
    โอ้ยๆๆๆ ออต๊อกเคเว๋ฉิ่นจ๊ะมากๆ ฮือออออออ
    #991
    0
  15. #990 shxxxx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 23:40
    สาปหลินให้เป็นกบเลยซองอู!! ยังเคืองอยู่แต่ความเคืองลดมา40%และ ของอนต่ออีกนิดนะ55555555 คุงแดนมีอะไรรีบเซอร์ไพรซ์นะ เดี๋ยวจะไม่ได้พูดอะไรเลยก่อนกลับ คนอ่านเนี่ยแหละจะขาดใจตายก่อนซองอู5555555
    #990
    0
  16. #986 Konix (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 19:55
    สรุปเป็นแผนเซอร์ไพรซ์ของคังแดเนียล... คนอ่านก็เซอรืไพรซ์มากเด้อ
    #986
    0
  17. #985 darkly_maze (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 16:54
    ที่ควานลินโดนคุนแดนต่อยยังเจ็บไม่ถึงครึ่งที่น้องโดนเลย จริงๆก็ใจอ่อนแล้วนะตอนขอโอกาส แต่แค่ขอโทษมันยังไม่พอหรอกต้องทำให้เห็นมากกว่านี้ กว่าจะรู้ใจตัวเองปล่อยยึดเยื้อไว้นานเว่อก็สมควรแล้ว น้องเสียใจร้องไห้ไม่ใช่แค่อาทิตย์เดียวนะไหนจะที่สับสนไม่ชัดเจนที่ผ่านมาอีก มาทำน้องเล็กเสียใจก็ต้องเจอพี่ชายทั้งสองของเขาค่ะ พี่ซองอูพี่เซอุนจัดหนักๆเลย รักน้องก็พยายามหน่อยนะคุนไล ผู้ชายฮอกวอร์ตนี่ใช้ไม่ได้(ยกเว้นพี่ยองมิน) ต้องอย่างคุนแดน มาอยู่ฮอกวอร์ตเถอะค่ะเพิ่มมีนคนที่ไม่ได้ดีแค่หน้านิสัยก็ดีด้วย ไม่ได้แซะใครเล้ยยย
    #985
    0
  18. #984 modloveexonct (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 15:43
    คู่เราทำไมดราม่ามันเยอะขนาดนี้... จะร้องไห้แทนซอนโฮแล้ว แต่ซอนโฮอย่าไปยอมนะลูกนะ พี่ซองอูจัดการที
    #984
    0
  19. #983 Yoo_Mind (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 15:25
    สาปมันเลย พี่ซองอู สาปมันเลยยยยยยยยยยยยยย นังควานลินคนเลววววววววววววววว
    #983
    0
  20. #979 @PaiPLaiY (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 12:40
    รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก สามพี่น้องบ้านนี้โครตน่ารักเลยอ่ะะะะะะะ
    #979
    0
  21. #978 แอล&เอส (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 12:26
    สมน้ำหน้าควานลินเบาๆเด้อ... เป็นไงล่ะ ทำเค้าไว้ละโดนทำกลับเนี่ย ความรู้สึกนะเว้ยไม่ใช่ทำไม้กายสิทธิ์หัก ขอโทษแล้วซื้อใหม่ให้ก็จบอ่ะ ยังไม่ให้คู่นี้ดีกันได้มั้ย ยังไม่สะใจเลย----- แค่กๆๆ

    สามพี่น้องบ้านนี้น่ารักนะ ดูพึ่งพากันได้ บ้านเรานี่แบบวอดวายมากๆ55555
    #978
    0
  22. #977 jjaoim (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 10:57
    โอ้ยยยยสะใจไลควานลิน! ชอบฉากคุณแดนต่อยควานลินมาก มันดูกร๊าวใจ ฮื้อ ชอบความรักของสามพี่น้องบ้านนี้ น้องเล็กร้องไห้แล้วพี่สองคนก็มากอดกันกลม คิดภาพออกเลย ส่วนเซอร์ไพรส์ ฮื้อไม่น่ามีเรื่องมาขัดเลย รู้นะว่าจะทำอะไย ;___; คุณแดนย้ายมาเรียนฮอกวอตส์เลยสิคะ ฮึก อะไรยังไงคะไรท์ คู่มินอุนยังไม่จบอีกหร๊อ! เหมือนจะแฮปปี้แค่ฮยองซอบสินะ ฮึ่ย ถึงจะโมโหควานลินมากแค่ไหนก็ยังอยากเห็นคืนดีกับน้องซอนโฮอยู่นะ รีบมาต่อเลยนะคะไรท์ ชอบมากเลย
    #977
    0
  23. #975 ασɱ♡ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 09:01
    วรั้ยยย สมน้ำหน้า ไล ควานลิน ไปทำเขาเองอ่ะ ความรู้สึกคนไม่ใช่ของเล่นเด้อ แต่ก็อยากให้คืนดีกันอ่ะ ;-; พี่ซองอูก็แฮปปี้ไปแล้ว เซอุนก็แฮปปี้ แต่ยังเหลืออีกนิดนึง ฮยองซอบยิ้มหน้าบานไปแร้ว เหลือแต่น้องซอนโฮเนี่ย เมื่อไหร่จะแฮปปี้คะลูก
    #975
    0
  24. #974 Pppoopam (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 08:31
    ชอบความรักของสามพี่น้องบ้านนี้มากๆๆฟ ทั้งซองอู ทั้งเซอุนคือโคตรจะรักน้องซอนโฮอะ น้องน้อยร้องไห้ขนาดนี้ พี่ๆ จะเดือดกันก็ไม่แปลก แต่ควานลินมาขอโทษแค่นี้มันยังไม่พอหรอก ทำกับน้องไว้เยอะมาก แค่ขอโทษมันไม่จบหรอก อย่างที่น้องบอก ว่าเหมือนยื่นไม้กายสิทธิ์ให้แล้วกลับโดนคำสาปกรีดแทงกลับมา ยังจะกล้ายื่นไม้กายสิทธิ์กลับไปให้คนๆนั้นอีกหรอ.. สงสารน้องอะ
    #974
    0
  25. #973 ;Pocky (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 07:48
    เอาใจช่วยควานลินนะ ถึงนี้จะอะไรหลายอย่างไม่เป็นใจ คุณแดนจะเซอไพร์อะไรน้อ
    #973
    0