( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 30 : ๒๕ - กระจกสะท้อนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    10 ต.ค. 60






บทที่ ๒๕













_______________________________________________________________________________________________________

Note อ่านด้านของซอนโฮไปก็แล้ว ด้านจีฮุนก็แล้ว มาลองอ่านพาร์ทของควานลินกันบ้างนะคะ J

 

 

 

 




 

 

ควานลินสอดสายตามองไปทั่วสนามควิดดิชที่ถูกแปรเปลี่ยนไปเป็นสนามแข่งสำหรับการประลองเวทย์ภารกิจที่สาม  คนตัวสูงมองไปยังที่นั่งสำหรับคนดูแต่ละที่อย่างใจเย็น พร้อมกับใช้คาถาอ่านใจไปด้วย


แต่สิ่งที่เขาได้มากลับมีเพียงความว่างเปล่า


ไม่มียูซอนโฮ



 

อันที่จริงเขาไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเสียเท่าไหร่ ว่าทำไมการที่เขาไม่ได้เจอหน้าซอนโฮมาหลายวันมันทำให้เขารู้สึกวุ่นวายในใจแบบแปลกๆ


ทั้งๆที่เป็นคนไล่อีกคนไปแท้ๆ


ทำไมตอนนี้ถึงเอาแต่มองหากันนะ ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ



มึงคิดว่าใครจะชนะวะควานลิน?” ซังกยุนที่นั่งอยู่ข้างกันเอ่ยถามขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะหันหน้ามาทางเขา


ไม่รู้สิ เดิร์มสแตรงก์มั้ง คังแดเนียลน่าจะทำได้ดีในภารกิจนี้


แต่กูว่าฮวังมินฮยอนก็ไม่เลวนะ เขาอาจจะนำชัยในภารกิจนี้ก็ได้ซังกยุนเอ่ยตอบ


หรอควานลินส่งเสียงเอ่ยอย่างไม่ดังนัก พลางส่งสายตามองไปที่เขาวงกตอย่างเหม่อลอย


เออ ว่าแต่มึงเป็นอะไรป่าววะ ช่วงนี้หน้าตาดูไม่สดใสคนข้างกายเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง เรียกให้เขาละจากภาพตรงหน้าหันมองคนถาม


กูดูเป็นอย่างนั้นหรอ?” ควานลินเอ่ยถามซ้ำ


มาก เหมือนคนอกหักอะไรแบบเนี้ย กูเคยเห็นพวกนักเรียนหญิงเวลาอกหักแล้วหน้าตาแบบเดียวกับมึงเลย


พูดซะกูดูสาวเลย


เอาจริงๆนะเว้ยกูไม่รู้หรอกมึงเป็นอะไร แต่กูไม่ชอบเห็นเพื่อนเศร้าว่ะ ไออูจินมันก็สมหวัง หนีเราไปนั่งกับแฟนแล้ว มึงก็ควรทำให้ได้แบบมันบ้างซังกยุนเอ่ยพูด “—ความรักมันไม่ใช่เรื่องยากนะเว้ยควานลิน แค่ทำตามใจมึงก็พอ เรื่องอื่นช่างแม่ง


พูดเหมือนมึงรู้อะไรควานลินเอ่ยถาม


กูหรอ? กูรู้อะไรที่ไหนละ กูก็จำมาจากนิยายที่จัสตินให้กูอ่านอ่ะซังกยุนตอบ พร้อมส่งยิ้มเพ้อฝันมาให้เขาเมื่อนึกถึงเด็กเรเวนคลอหัวเหลืองที่มันชอบไปตามตูดเขาต้อยๆอยู่หลายเดือน


ถึงมันจะดูบ้าๆแบบนี้



แต่พอมีความรักก็จริงจังใช่เล่น 



เขาละยอมแพ้เลย

 

 




 

 

 

 

 

มึงจะกลับหอเลยใช่ไหม?”


เออ กูง่วงจะแย่ควานลินเอ่ยตอบปาร์คอูจิน หลังจากที่การประลองภารกิจที่สามจบแล้ว ซังกยุนก็รีบพาร่างของตัวเองตรงปรี่ไปหากลุ่มนักเรียนสีน้ำเงินอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เขาต้องเดินมาหาไอเขี้ยวคนเดียว 


ก่อนควานลินจะหันสายตาไปมองคนที่กำลังจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ด้วยสายตาที่หากเป็นมีดหรือดาบคงฟันเขาคอขาดไปแล้ว


นายควรเลิกมองฉันแบบนั้นได้แล้วฮยองซอบ ฉันกลัว


ฉันจะไม่เลิก จนกว่าเพื่อนฉันจะหายเสียใจพูดจบ เจ้าตัวก็สะบัดหน้าแล้วหมุนตัวเดินไปอีกทาง ทิ้งให้เขาและอูจินต้องมองหน้ากันอย่างปลงๆ


งั้นกลับหอดีๆละมึง กูไปส่งฮยองซอบที่หอก่อนอูจินว่าขึ้นอีกครั้ง


เออๆควานลินเอ่ยตอบไป ก่อนไอเขี้ยวมันจะวิ่งตามทางที่ฮยองซอบเดินหนีไป


ควานลินจึงเลือกที่จะหันหลังเดินไปอีกทางที่จะนำเขาไปสู่หอพักของสลิธีรินที่อยู่บริเวณคุกใต้ดินได้


ปราสาทฮอกวอตส์โดยรอบยังคงมีนักเรียนเดินเตร็ดเตร่อยู่หลายคน บางส่วนก็ยังคงพูดคุยเรื่องภารกิจที่เพิ่งผ่านไปไม่จบ เลยไม่คิดที่จะเดินแยกกลับไปที่หอพักตนเอง


อย่างที่ซังกยุนมันคิด


ฮอกวอตส์ชนะ ถึงคนที่กลับออกมาจากเขาวงกตได้จะมีถึงสองคน แต่ตัวแทนของฮอกวอตส์เป็นคนที่ถือถ้วยอัคนีเอาไว้


สภาพหมอนั้นดูไม่จืดสักนิด แผลสดเต็มตัว เสื้อผ้าขาดวิ่นจนน่ากลัว


และเมื่อร่างของฮวังมินฮยอนและคังแดเนียลโผล่มากลางสนามพร้อมถ้วยอัคนี คนที่ตรงปรี่เข้าไปหากลับไม่ใช่ศาสตราจารย์ซอฮยอนหรือพวกคณะอาจารย์


แต่กลับเป็นร่างสูงๆของใครสักคนจากเรเวนคลอที่เขารู้สึกคุ้นหน้าอยู่หน่อยๆ และองซองอู ปีห้ากริฟฟินดอร์พี่ชายของซอนโฮ ที่ต่างรีบเข้าไปหาทั้งคู่


พร้อมกับดูแลอย่างดีจนคนที่อยู่บนที่นั่งได้แต่มองด้วยความอิจฉา หรือบางทีอาจจะมีเขาเพียงคนเดียวก็ได้ที่รู้สึกอิจฉา





 

ควานลินก้าวเท้าเดินไปตามทางอย่างไม่รีบร้อนด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอก เขามองไปยังนักเรียนชายสองคนที่เดินสวนมาด้วยความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาบนอกกว้าง


ใบหน้าของคนหนึ่งอมยิ้ม พลางจิ้มนิ้วไปที่บริเวณแก้มของอีกคนอย่างสนุกสนาน


อีกคนก็เอาแต่ปัดมือที่กำลังจิ้มแก้มตนอยู่ทิ้ง แต่ไม่วายที่จะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของทั้งคู่


ทำไมพวกเขาถึงได้ยิ้มอย่างมีความสุขแบบนั้นกันนะ?


แล้วต้องทำยังไงไลควานลินถึงจะยิ้มได้อย่างมีความสุขแบบนั้นบ้าง




 

เขาหัวเราะแบบไร้เสียงพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างหน่ายใจกับตัวเอง ก่อนคนตัวสูงจะเดินผ่านผนังที่คั่นอยู่ระหว่างห้องเรียนที่เป็นพื้นที่โล่งและว่างเปล่าที่เขาคุ้นเคย เพราะการจะไปที่หอพักของสลิธีรินได้นั้นเขาต้องผ่านทางนี้อยู่เป็นประจำ


แต่ก่อนที่ควานลินจะได้เดินไปไหนไกล ผนังที่เคยว่างเปล่ากับมีเสียงของการขยับเขยื้อนไปมาพร้อมกับหินอ่อนบนผนังก็ค่อยๆเปลี่ยนรูปร่างไป ตามด้วยพื้นที่ว่างเปล่าที่มีลวดลายนูนขึ้นมา ไม่นานนัก พื้นที่โล่งตรงนั้นมันก็กลายเป็นประตูทรงโค้งบานใหญ่สีดำ


ควานลินมองไปรอบๆอย่างสงสัย ก่อนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้


นี่คือ ห้องต้องประสงค์


หรืออีกดชื่อคือ ห้องมาและไป ที่นักเรียนฮอกวอตส์คนอื่นชอบเรียกกัน


เท่าที่เคยได้ยินเพื่อนจากบ้านเดียวกันบอกมา มันคือห้องที่จะโผล่ขึ้นมาเมื่อผู้ใช้ต้องการที่จะให้งานมัน


แต่ทำไมมันถึงได้โผล่ขึ้นมาตอนนี้กันละ? เขาไม่ต้องการใช้มันเสียหน่อย


ควานลินหันมองซ้ายมองขวาก็ไม่พบใคร เขาจึงเลิกคิ้วมองบานประตูด้วยความฉงน ก่อนอะไรบางอย่างจะฉุดให้เขาเดินไปใกล้ๆกับประตู พร้อมกับที่เขาเอื้อมมือไปผลักประตูบานใหญ่ออก แล้วแทรกตัวเขาไปด้านในในเวลาไล่เรี่ยกัน


ทันทีที่ประตูปิดลง แสงไฟภายในห้องกูลุกโชนขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ราวกับว่ามันกำลังรอเขาอยู่


และเพราะแสงที่สว่างขึ้นมา ทำให้เขาสามารถมองเห็นทุกอย่างในห้องได้ชัดเจน


ภายในห้องต้องประสงค์เหมือนกับห้องเก็บอะไรสักอย่าง ที่มีหน้าตาเหมือนกับกองขยะมากกว่า เพราะมีของมากมายที่กองอยู่เป็นภูเขา แถมก็ไม่ใช่แค่กองเดียวด้วย มีมากมายจนมองไปสุดลูกหูลูกตา


แต่นั่นก็ไม่ทำให้เขาหายสงสัยได้


ว่าทำไมอยู่ๆห้องต้องประสงค์ถึงได้ปรากฏมาตรงหน้าเขาได้


ไม่รอช้า ควานลินเดินวนสำรวจรอบบริเวณที่เขายืนอยู่อย่างไม่รีบร้อน โต๊ะเก้าอี้หรือโซฟาหลากหลายอันก็ถูกกองรวมกันอยู่ พร้อมไม้กวาดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น และของเล่นของใช้ของพ่อมดแม่มดมี่มากมายที่กองรวมกันไว้อยู่


นั่นยังไม่นับร่วมตู้ทรงประหลาดมากมายที่ทำให้เขารู้สึกอย่างจะเปิดออกดู ถ้าไม่เกรงว่าเขาอาจจะไม่ได้ออกไปจากห้องนี้หากเปิดมัน


ควานลินเดินลัดเลาะไปทั่วพร้อมกับสอดสายตามองไปรอบๆพื่อหาคำตอบให้กับความสงสัยของตัวเอง


เดินออกไปจุดเดิมได้ไม่ไกล ใบหน้าคมก็เหลือบมองเห็นอะไรบางอย่างที่ถูกผ้าคลุมสีแดงอันใหญ่คลุมปิดไว้อยู่ ขนาดของมันก็ใหญ่และสูงกว่าเขาเสียอีก


เขาเดินตรงหามันด้วยความสงสัยก่อนจะล้วงเอาไม้กายสิทธิ์ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาถือไว้ มืออีกข้างก็เอื้อมไปกระชากผ้าคลุมสีแดงให้หลุดร่วงลง


สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของเขาคือกระจกวงรีบานใหญ่ที่มันกำลังสะท้อนใบหน้าของเขาอยู่


ควานลินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนเขาจะเดินเข้าไปดูใบหน้าตัวเองในกระจกใกล้ๆ


ให้ตายเถอะ มึงโทรมชะมัดควานลินเอ่ยพูดกับตัวเองด้วยเสียงไม่เบานัก พร้อมกับยกมือขึ้นลูบใบหน้าขาวของตัวเองไปมา


ก่อนเขาจะต้องนิ่งค้างไปเมื่อสิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกนอกเหนือจากเขาคือร่างของบางคนที่เขาไม่อยากปฏิเสธเลยว่าคือคนที่ทำให้เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลา


ซอนโฮ—“ ควานลินเอ่ยเรียกชื่ออีกคนด้วยเสียงสั่นๆ ก่อนเจ้าตัวจะหันหลังเพื่อจะได้มองมาใหม่ได้อย่างชัดเจน



แต่เมื่อหันกลับมาแล้ว สิ่งที่เขาพบมีแต่เพียงความว่างเปล่า



ซอนโฮไม่ได้อยู่ด้านหลังของเขา



ควานลินเบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจ เพราะเมื่อเขาหันกลับมามองที่กระจกอีกครั้ง คนที่ยืนอยู่ด่านหลังของเขาก็ยังคงเป็นซอนโฮเหมือนเดิม


นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน


ทำไมเขาเห็นซอนโฮได้เพียงมองกระจกเท่านั้นละ?


นายทำไมนายอยู่ในกระจก?” ควานลินเอ่ยถาม ก่อนคนที่สะท้อนอยู่บนกระจกจะอมยิ้มแล้วมองมาเขา และไม่ได้เอ่ยตอบอะไร แต่กลับเลื่อนตัวเขามาใกล้เขามาขึ้น แล้วยกแขนเล็กขึ้นมากอดไปที่เอวสอบของเขาอย่างแนบแน่น


ควานลินยืนตัวเกร็งแบบคนทำอะไรไม่ถูก เมื่อเขาถูกซอนโฮที่อยู่ในกระจกกอด แต่ความจริงคือเขารู้สึกดีใจไม่น้อยที่อีกคนทำแบบนี้ แม้เขาจะไม่สามารถสัมผัสถึงความรู้สึกที่ถูกกอดได้ แต่แค่เพียงมองแขนที่แสนบอบบางของซอนโฮที่กำลังสวมกอดเอวของคนตัวสูงอยู่ ความรู้สึกข้างในควานลินก็ราวกับถูกปลดปล่อยออก


ในความคิดของเขาในตอนนี้ หากมันเป็นความจริง เขาอาจจะมีความสุขมากเสียจนอยากเก็บมันไว้ตลอดไป


ทำไงดีวะกูไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยเขาเอ่ยพูดอีกครั้ง แต่คนที่กำลังกอดเขาอยู่ไม่ได้เอ่ยตอบมาเช่นเดิม เอาแต่ส่งรอยยิ้มแสนน่ารักมาให้เขา


กูกูแค่อยากจะรัก แต่กูทำไม่ได้


...


มึงไม่มีทางทนคนแบบกูได้หรอกซอนโฮควานลินว่าอีกครั้ง ก่อนจะยกแขนที่เขารู้สึกว่ามันหนักกว่าทุกครั้งขึ้นมาช้าๆ พลางเลื่อนแขนไปวางทับกับมือของคนตัวเล็กกว่าที่กำลังสะท้อนภาพที่กำลังกอดตัวเขาอยู่


คนตัวสูงทำเหมือนกับภาพที่อยู่ในกระจกคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เขาเอาแต่ลูบท้องตัวเองไปมา ให้เหมือนกับว่าเขากำลังลูบเนื้อแขนอีกคนอยู่เช่นกัน


กูขอโทษเสียงพูดของคนตัวสูงเริ่มจะขาดห้วง เมื่อก้อนสะอึกค่อยๆดันขึ้นมาสู่ลำคอเขา ทำให้หายใจได้อย่างยากเย็น


กูแค่อยากขอโอกาสอีกสักครั้ง ให้กูได้แก้ตัว


...


ซอนโฮ—“

 




เรียกไปก็เท่านั้น ไม่มีทางที่หมอนั้นมันจะตอบหรอกนะควานลิน เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมา พร้อมกับร่างของคนตัวเล็กที่เดินมาหาเขาจากทางด้านหลัง



แปลก



ในเงากระจกสะท้อนไม่มีร่างของปาร์คจีฮุน



ทำไมกัน?



หมายความว่าไงจีฮุน แล้วทำไมในกระจกถึงไม่มีเงาของนาย?ควานลินเอ่ยถาม แต่เขาไม่ได้ละสายตาออกจากกระจกบานใหญ่แม้แต่วินาทีเดียว เพราะเขากลัวว่าหากละสายตาไป ภาพของซอนโฮอาจจะจางหายไป


นี่มันคือ กระจกเงาแห่งแอริเซด ไงละคนมาใหม่เอ่ยตอบ


กระจกเงาแห่งแอริเซด?” ควานลินเอ่ยถามทวนอีกครั้ง มันคืออะไร


ให้ตายเถอะควานลินควรเลิกหลับในวิชาประวัติศาสตร์เวทย์มนต์สักทีนะจีฮุนว่าพร้อมถอนหายใจออกมา


ควานลินแทบไม่ได้สนใจสิ่งที่จีฮุนพูดเลย เพราะเขามัวแต่มองจ้องใบหน้าของคนในกระจกด้วยรอยยิ้มกว้าง จนทำให้คนที่ยืนมองอยู่ด้านหลังชะงักด้วยความแปลกใจ



ไลควานลินกำลังยิ้มอยู่งั้นหรอ?



จีฮุนเบิกตามองอีกคนด้วยความตกใจ


นี่เขาไม่เห็นควานลินยิ้มกว้างแบบนี้มานานแค่ไหนกันแล้วนะ อาจจะสอง หรือ สาม ปี



ยูซอนโฮคือคนที่ทำให้ควานลินกลับมายิ้มได้อีกครั้งหรอ



ควานลินควานลินจะสัญญากับเราไหมว่าควานลินจะไม่ทำยูซอนโฮเสียใจอีกเป็นครั้งที่สองจีฮุนเอ่ยพูด พร้อมกับจับไหล่หนาๆของอีกคนให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา 


นี่ปาร์คจีฮุนไม่ได้จะใจอ่อนอะไรหรอกนะ


แค่เห็นความรู้สึกผิดที่ออกมาจากน้ำเสียงของไลควานลินเท่านั้นแหละ



ใบหน้าของควานลินติดจะหงุดหงิดอยู่เมื่อถูกบังคับให้หันหลังกลับไปมองอีกคน ก่อนที่คำพูดของจีฮุนจะทำให้เขาหยุดชะงัก



สัญญางั้นหรอ?



ถ้าเราสัญญาแล้วจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น เราจะไม่เพียงแค่สัญญา แต่จะทำให้เห็นควานลินเอ่ยตอบด้วยใบหน้าที่ดูดีขึ้น


จีฮุนมองใบหน้าขาวๆนั่นด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ พร้อมถอนหายใจออกมา



เราจะบอกควานลินอะไรบางอย่าง ซึ่งเราไม่รู้ว่ามันจะช่วยให้ควานลินฉลาดขึ้นบ้างหรือเปล่า แต่กระจกนั่น คือ กระจกวิเศษที่สามารถมองเห็นสิ่งที่เราปรารถนาอยู่ในใจ แม้อยู่ลึกสุดของขั้วหัวใจจีฮุนเอ่ยต่อ ก่อนคนตัวสูงจะละสายตาจากคนตรงหน้าหันไปมองที่กระจกอีกครั้ง ก็มีใบหน้าของซอนโฮกำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่อย่างมีความสุข 


หมายความสิ่งที่เรามองเห็นในกระจกนี้ คือสิ่งที่เราต้องการให้มันเกิดขึ้นใช่ไหมเขาเอ่ยถาม



จีฮุนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ




เราคิดว่าควานลินอาจจะกำลังสับสน แต่พอควานลินเห็นสิ่งที่กระจกสะท้อนสิ่งที่อยู่ในใจนายออกมา แล้วไม่เห็นเราอยู่ในกระจก เพราะในใจของควานลินไม่ได้ต้องการเราไง ควานลินจะได้รู้ตัวสักทีว่าสิ่งที่ควานลินรู้สึกกับซอนโฮ มันมากกว่าคนที่เป็นหมากในการพนันและกระจกไม่เคยโกหกคนตัวเล็กว่าต่อ แต่ละคนมองเห็นไม่เหมือนกันหรอกนะ แต่จากที่เราได้ยินเสียงควานลินเรียกหาซอนโฮ เราก็เดาได้แล้วละว่าคนที่ควานลินมองเห็นคือเขาสินะควานลินพยักหน้าเป็นคำตอบ


ใช่เรามองเห็นซอนโฮ แค่ซอนโฮ


ถ้างั้นรออะไรอยู่ละ? ในเมื่อกระจกสะท้อนสิ่งที่หัวใจควานลินต้องการ ทำไมถึงยังจะมายืนโง่อยู่นี่ละจีฮุนเอ่ยพูดเสียงดัง ก่อนจะทุบไปที่หลังของคนตัวสูงจนเกิดเสียงดังไปทั่วห้อง


น่าแปลกที่คราวนี้ควานลินไม่ได้เอ่ยโวยวายให้อีกคน แต่กลับหันมาส่งยิ้มอย่างไร้เดียงสาแบบที่จีฮุนชอบ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


จีฮุนหันมองตามหลังกว้างของอีกคนไปด้วยรอยยิ้ม หากสงสัยว่าทำไมเขาถึงได้หาไลควานลินเจอ 


เอาตามจริงคือ เขายังคงเฝ้ามองดูความเป็นไปของชีวิตไลความลินอยู่ ไม่ว่าจะทำอะไร หากคนตัวสูงทำมันที่นอกหอพักของสลิธีริน ก็จะอยู่ในสายตาปาร์คจีฮุนอยู่ตลอด


ครั้งนี้ก็เช่นกัน 


เขาตามอีกคนเขามาในนี้ ก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่เจ็บปวดของคนตัวสูงที่เอ่ยออกมา นั่นทำให้ปาร์คจีฮุนใจอ่อนอย่างช่วยไม่ได้



หวังว่าเรื่องมันจะจบเร็วๆนี้นะ



จะว่าเขาอาจจะใจดีเกินไปก็ได้ แต่สิ่งที่ควานลินเจอ และ สิ่งที่ซอนโฮเจอ ต่างเป็นสิ่งที่เจ็บปวดไม่แพ้กันเลย 



ทั้งคู่ต่างน่าสงสารจนเขาทำใจแข็งไม่ได้แล้ว




คล้อยหลังควานลินเดินออกไปไม่นาน จีฮุนก็ก้มลงหยิบผ้าคลุมสีแดงที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา พลางเงยหน้ามองสิ่งที่ถูกจารึกไว้อยู่บนกระจกวิเศษบานใหญ่นี้



Erised Stra ehru oyt ube cafru oyt on wohsi



คุณจะมิได้เห็นใบหน้า หากแต่เห็นความปรารถนาในหัวใจ



เขาอ่านทวนซ้ำจากที่เคยได้ยินมาในหนังสือด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะค่อยๆเลื่อนสายตามองไปที่กระจกที่กำลังสะท้อนในสิ่งที่หัวใจเขาปรารถนาออกมา






เลิกมองกันด้วยสายตาแบบนั้นสักทีคิมซามูเอล!” พูดจบ คนตัวเล็กก็รีบสะบัดผ้าคลุมเพื่อปิดกระจกไว้ตามเดิมแล้วรีบจ่ำเท้าด้วยความรวดเร็วออกจากห้องต้องประสงค์ไป

 

 

 

 

 

 








 


-talk-

ฮัลโหลลลล มาแร้วว

ที่บอกว่าตอนต่อไปดราม่าจัดเต็มนี่เราจำผิดคิวนะคะ ยังไม่ใช่ตอนนี้ 55555555555

ถ้าให้คืนดีกันเร็วไปเรื่องก็จะจบเร็ว เราขอมายื้อด้วยพาร์ทของควานลินสักหน่อย ;-;

เอาตามจริงก็เหลือคู่ละสองตอนเองนะคะ ฮือ เศร้ามาก แต่เพื่อนเราก็เร่งให้เขียนเรื่องใหม่อยู่ตลอดเวลา 55555555

 วันนี้มาเม้าแค่นี้ หากมีอะไรสงสัยมาถามได้นะคะ เพราะพาร์ทนี้แต่งยากจนท้อเลย เพราะกว่าจะทำให้ตัวเองมีฟีลแบบควานลินได้หมดหนังไปหลายม้วนเลย แงง 

ยังไงก็อย่าลืมไปสกรีมที่ #MiracleMW ด้วยน้า แท็กเหง๊าเหงา จุ้บ g9 ค่า

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1870 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 07:47
    หืมมมมม ทำไมแซมถึงไปอยู่ในกระจกได้คะเนี่ยยยย -.,-
    #1,870
    0
  2. #1816 Sweet_Memory (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 09:01
    จีฮุนน่ารักกกกกกกกกกก ควานลินรู้ใจตัวเองแล้ว เย้ๆ
    #1,816
    0
  3. #1611 itsmepisces (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:53
    อุ้บบบบบบ ทำไมจีฮุนถึงได้เห็นเชสเซอร์ของกริฟฟินดอร์ในกระจกได้ล่ะคะเนี่ย หือออ
    #1,611
    0
  4. #1499 chzckhnp (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 02:02
    รีบไปเลยควานลิน รู้ใจตัวเองสักทีถึงจะต้องใช้ตัวช่วยก็เถอะ ว่าแต่แซมฮุนมาไงเนี่ย นึกว่าจะเป็นควานลินในกระจกเสียอีก ได้ไงๆ ฮันแน่~
    #1,499
    0
  5. #1355 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:03
    เปิดตัวอีกคู่ก็มาอ่ะ แต่แล้วจ๊ะ จะได้ไม่ต้องมีใครอกหัก
    อมก ที่แท้คนใจร้ายก็มีปมอ่ะ ว่าไม่อยากทำให้หนูเจี๊ยบเสียใจ
    ไปค่ะลูก ไปคืนดีกันเสียที แม่ไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บปวดอีกแล้ว ฮือ
    #1,355
    0
  6. #1138 Winter Foggy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 08:50
    ควานลินให้ไวเลย ไม่งั้นพี่จะเกลียดเธอ

    แซมฮุนว่ะคุณ เรือพี่กลับมาแล้ว /อ้าแขนรับลมทะเล
    #1,138
    0
  7. #1094 J.Darker (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 22:37
    ฉันได้กลิ่นแซมฮุนตุๆเลยล่ะ ฮี่ๆ /ยิ้มชั่ว
    #1,094
    0
  8. #994 MMXIX (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 02:34
    คิดแล้วว่าจีฮุนมาช่วยสองคนนี้ดีกันแน่ๆ ไปสิควานลิน!!!
    #994
    0
  9. #898 ασɱ♡ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 13:08
    ฮรุก คู่นี้ที่ตามหาาา แซมฮุนโว้ยยยยย จีฮุนเป็นคนใจดีจริงๆสินะ ฮือ น่ารักมากเลยลูกกก งั้นแสดงว่าทุกคนในเรื่องนี้มีคู่หมดเลย ไม่มีใครนกนะคะ ;-;
    #898
    0
  10. #873 MinZeon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 17:56
    แซมฮุนนนนนนนน!!!!>{
    #873
    1
    • #873-1 MinZeon(จากตอนที่ 30)
      13 ตุลาคม 2560 / 17:56
      **><**
      #873-1
  11. #872 pupaeqM_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 14:55
    กรี๊ดดด แซมฮุน แงงง
    #872
    0
  12. #871 Jesper lin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 10:57
    แซมฮุนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #871
    0
  13. #868 ทาสฟันหน้า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 13:11
    แซมฮุนนน ฮรุกกก
    #868
    0
  14. #866 @PaiPLaiY (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 00:55
    คือแบบพีคอ่ะ ฮุนคิดถึงแซมWhat!!
    #866
    0
  15. #864 i'm dear :) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 22:16
    ฮรุก ;-; ดีใจ
    #864
    0
  16. #863 TanAAK (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 19:31
    มันพีคตรงประโยคสุดท้ายนี่แหละ55555
    #863
    0
  17. #862 moun's (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 18:52
    เฟบไว้แต่พึ่งมาตามอ่านแงสงสารน้งซอนโฮพิควานลินใจร้ายมากๆ???
    #862
    0
  18. #861 nphermsub (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 17:53
    หลิน รีบไปเลย ไปง้อซอนโฮ ไปให้ซอนโฮด่าเด๋วนี้เลย กว่าจะรู้ใจตัวเองได้นะ เล่นเอาซอนโฮตาบวมไปหลายตอนเลยนะ ทำมาเป็นมองหา ไล่เขาเองไม่ใช่เหรอฮะ!!!! แช่งให้ซอนโฮไม่คุยด้วย โกรธหลินมากที่ทำน้องรักเราเสียใจ
    ไรท์ขา แซมฮุนก้อมาอะะะะ งือออ อยากเห็นเขาอยู่ด้วยกัน55555
    #861
    0
  19. #860 ;Pocky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 17:05
    รู้ใจตัวเองสักทีโว้ยยย รีบไปง้อเลยนะ แต่กลัวอะซอนโฮอย่างเจ็บจะยอมอ่อนไหม
    แล้วที่แซมมาคุยกะซอนโฮนี่คนจ้างคือจีฮุนสินะ แหมมมีแซมฮุน
    #860
    0
  20. #859 Konix (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 16:53
    หลินโฮกำลังคืนดีใช่มั้ย ไม่หรอก คงไม่ง่ายแบบนั้น ฮ่าาา มีแซมฮุนด้วยค่ะ น้องน้ำตาไหล
    #859
    0
  21. #853 jjaoim (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 11:00
    กรี๊ดดดดดด แซมฮุน! ฮื้อขอบคุณนะคะไรท์ ไม่คิดว่าจะมีคู่นี้ / คิดภาพตามแล้วจะร้องไห้เลย รอยยิ้มของซอนโฮมันสดใสมาก ถ้าควานลินไม่รู้สึกผิดก็แย่แล้ว น้ำตาคลอตอนที่ควานลินขอโอกาส แงดีกันซักทีเถอะคู่นี้
    ปล. รอคู่เนียลองนะคะ /-\
    #853
    0
  22. #851 Jinjoo.K (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 04:58
    กรี๊ดดดดดด แซมฮุนก็มา ฮรืออออออ อยากจะกรี๊ดให้ลั่นโลก ฮรือออออ ขอบคุณนะไรท์ *กอดแรง

    ส่วนหลิน ไม่รู้ว่าเคยเจออะไรมา ถึงบอกว่ารักไม่ได้ ก็ขอให้ได้โอกาสนั้นละกันนะ โอกาสที่ได้คืนดีกับน้อง แต่ก็ขอให้ยัยน้องเล่นตัวซักหน่อยเถอะ หมันไส้ ทำน้องเจ็บแต่จะมาเอาโอกาสง่ายๆไม่โอเคนะจ๊ะ
    (สาบานรอบที่ล้านว่าเมนหลิน แต่ยัยเจี๊ยบคือลูกชายตัวน้อยของคูมแม่ รักและสปอยให้ทุกสิ่งอัน)
    #851
    0
  23. #850 ZTaR (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 01:48
    ตายละ แซมฮุน.. ไรททท์ เขียนคู่นี้โด้ยยยย ร้ายยยยท์ ฮือออ
    #850
    0
  24. #849 Yoo_Mind (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 01:20
    จีฮุนรักแซมแล้ว แต่ยังยุ่งกับควานลินเพราะความผูกพันธ์อะ ยังไม่ลืมแต่แค่ไม่ได้รัก เราเข้าใจจีฮุนนะ เคยเป็นเหมือนกัน ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน เห็นแฟนเก่ารักคนอื่น คอยตามส่องเฟสไรงี้ แต่ในใจคือไม่ได้ต้องการกลับไปคบ ไม่ได้รัก เพราะเราก็คุยกับคนอื่นอยู่ เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้ง อินเหลือเกิน อินมาก อินที่สุด
    #849
    0
  25. #848 darkly_maze (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 01:09
    ควานลินขอโอกาสแล้วใจอ่อนยวบ ไม่ได้เธอทำน้องเสียใจจะให้อภัยเลยไม่ได้ /ตบตีตัวเอง ตัวช่วยเยอะนะคุน นซฮในกระจกน่ารักจนหลินแพ้ใจ ตัวจริงมาอ้อนจะขนาดไหน รีบไปง้อเลยนะ
    #848
    0