( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 28 : ๒๓ - ภารกิจที่แลกด้วยชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    8 ต.ค. 60







บทที่ ๒๓








๑oo%

















________________________________________________________________________________________________________

Note : อ่านทอร์คด้วยนะคะ ❤️







มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ


เป็นแบบนี้ได้ไงกัน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่องซองอูต้องการให้เป็นเสียหน่อย

เขาส่งสายตามองหน้าเพื่อนหน้าหล่อเจ้าของตำแหน่งพรีเฟ็คที่กำลังสวมเฝือกอันใหญ่อยู่ที่แขน สีหน้าของยองมินดูไม่จืดเลยสักนิด 
ก่อนเขาจะละสายตาออกจากเพื่อนตัวเอง แล้วชะเง้อคอมองไปที่โต๊ะของเรเวนคลอที่มีน้องชายของเขาที่กำลังนั่งเขี่ยอาหารในจานไปมาอยู่ เดือดร้อนแดฮวีและแจฮวานที่ต้องคอยยื่นนู่นยื่นนี่ให้กินอยู่ตลอดเวลา

เจ้าตัวเอาแต่ยิ้มรับพร้อมกับดันมือของเพื่อนให้ออกห่าง

ให้ตายเถอะ

แผนนี้แม่งโคตรไม่ได้ผลเลย

"ยองมิน" ซองอูตัดสินใจเอ่ยเรียกเพื่อนหัวสีเข้มที่นั่งอยู่ตรงข้าม ก่อนเจ้าของชื่อจะเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

"วันนั้นมึงคุยอะไรกับน้องกู" 

"ไม่บอก" ยองมินเอ่ยตอบ

"ไม่ได้โว้ย! บอกกูมา" ซองอูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มดังขึ้น

"อยากรู้ไปทำไม?" ยองมินเลือกจะวางช้อนส้อมในมือลง พร้อมกับยืดตัวมาจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง

"ก็นั่นน้องกูป่ะวะมึง กูก็ต้องอยากรู้อ่ะว่ามึงทำอะไรน้องกูถึงได้ดูหงอยขนาดนั้น" เขาตอบ พพลางบ่ายเบี่ยงหลบสายตาที่กำลั

มองมา พลางพเยิดหน้าไปตรงที่น้องชายเขากำลังนั่งอยู่

"ขอความจริง" 

เจ้าบ้านี่

อย่ามาใช้สกิลพรีเฟ็คตอนนี้นะโว้ย

ยองมินชอบคิดไปเองว่าตัวเองไม่เหมาะกับการเป็นพรีเฟ็ค แต่ทุกคนในกริฟฟินดอร์ต่างก็คิดทั้งนั้นแหละว่าไม่มีใครเหมาะเท่ามันแล้ว

ดุเป็นที่หนึ่ง

แถมคาดคั้นเก่งอีกต่างหาก


อย่าได้คิดจะโกหกมันเชียว

"..."

"..."

"..."

เราจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมหลบสายตาอยู่สักพัก จนซองอูทนไม่ไหวนั่นแหละ ถึงได้ถอนหายใจออกมายาวเหยียด

"เออ! ไว้ถึงหอแล้วกูจะบอก!" มันยิ้มออกมาทันทีที่เขาเอ่ยพูด ก่อนเจ้าตัวจะก้มลงไปกินซี่โครงในจานต่ออย่างสบายใจ













"ห๊ะ? นี่มึงเล่าให้เซอุนฟังหมดเลยหรอ" ยองมินเอ่ยถาม ก่อนจะทิ้งสะโพกลงกับขอบปลายเตียงนอนของยงกุก

"เออ! กูคิดว่าถ้ากูเล่าเรื่องที่มึงอุตส่าห์มาลงทุนประลองกับกู กระโดดลงน้ำอย่างไม่คิดชีวิตไปช่วยน้องกู แล้วไหนจะเรื่องที่อูจินยองท้าทายมึงในสนามควิดดิชอีก มันอาจจะทำให้เซอุนคิดอะไรได้บ้าง เช่นแบบ บอกชอบมึงไรเงี้ย"

"โถ่องซองอู" 

"อะไรนี่กูพยายามช่วยมึงนะ" ซองอูว่าพลางอุ้มเจ้าร็อกกี้ที่กำลังตะกุยหัวเตียงเขามาไว้ที่อกแทน

"ช่วยหรือทำให้เรื่องมันใหญ่กันแน่มึง" ยองมินว่าพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ

"ก็กูปรึกษาแดเนียลแล้วนะ! มันก็เห็นด้วย"

"ก็มันผัวมึงไหม? มันจะค้านมึงได้ไง"

"แดเนียลไม่ใช่ผัวกู!" ซองอูว่าเสียงดังพร้อมกับปาหมอนใส่เพื่อนที่กำลังยืนพิงเตียงข้างๆ


“—มึงทำเหมือนไม้รู้จักน้องชายตัวเองไปใด้ซองอู มึงเป็นคนบอกกูเองว่าเวลาทำอะไรให้น้องมึง กูต้องชัดเจน อย่าทำอะไรให้เซอุนสับสน เพราะน้องไม่เคยมีความรัก น้องไม่รู้ว่าที่กูทำไปทั้งหมดเป็นเพราะกูชอบน้องยองมินว่า คนที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงได้แต่นั่งฟังด้วยสีหน้ารู้สึกผิดพร้อมกับเบะปากออกมา


ก็มึงกูก็แค่อยากให้น้องสมหวัง กูไม่อยากเห็นน้องกูร้องไห้ซองอูเอ่ยต่อ แล้วทำไมมึงไม่พูดสักทีว่าชอบเซอุน


กูแค่แค่อยากดูแลน้องมึงจนน้องเขาสบายใจที่อยู่กับกู อยากให้สิ่งที่กูปฏิบัติกับน้องมึง ตอนก่อนที่จะเป็นแฟนและหลังเป็นแฟนเป็นแบบเดียวกัน อยากให้เขาสัมผัสความรักของกูด้วยตัวเขาเอง


มึงก็ไม่ทำให้เรื่องดีขึ้นเหมือนกันแหละว้า เซอุนอ่ะไม่เคยชอบใครเลย ชอบมากสุดแค่เจ้าพุดดิ้ง กับหนังสือ ไม่ใช่มึงคนแรกด้วยที่มาเต๊าะน้องกูแบบนี้ แต่มึงเป็นคนแรกที่ทำให้น้องกูมีความสุข นอกจากเพื่อนและครอบครัวแล้ว มึงก็เป็นอีกคนที่เข้าไปอยู่ในโลกของเซอุนแล้วซองอูว่าพร้อมกับกอดอกมองหน้ายองมิน


มึง—“


กูแม่งไม่อยากยอมรับอ่ะ แต่เซอุนก็ชอบมึงเหมือนกัน


...


ฉะนั้น! รีบไปง้อน้องกูเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจแล้วเอาเซอุนคืนซองอูเอ่ยต่อ พร้อมกับลุกขึ้นจากที่นอนไปดันตัวเพื่อนผมสีเข้มให้ออกไปจากห้องพักอย่างรวดเร็ว


ก่อนจะเอ่ยกำชับว่าหากน้องชายเขาร้องไห้อีกครั้ง บอกเลยว่าพี่ชายคนนี้จะไม่เอามันไว้แน่ๆ


ยองมินหันมองเขาเพียงเสี้ยววิ ก่อนมันจะรีบวิ่งแจ้นออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว


เรียกความสงสัยจากยงกุกและดงฮยอนที่เดินตามมา แต่ก่อนที่มันทั้งสองจะได้เอ่ยถามอะไร เขาก็รับปรี่ไปคลุมโปงเสียก่อน






 

 

 

 

 

 

 

แล้วสรุปมึงรู้หรือยังว่าภารกิจสุดท้ายคืออะไร?” ระหว่างช่วงเปลี่ยนคาบในเวลาสายของวัน กริฟฟินดอร์ปีห้าแบบซองอูไม่มีชั่วโมงเรียนต่อในตอนเช้าแล้ว เขาจึงสามารถมาลากสังขารตัวเองมาหาอีกคนที่ทะเลสาบได้


แดเนียลใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านตำราเรียนของเดิร์มสแตรงก์ เขามักจะชอบถามเสมอว่าทำไมถึงไม่เอาเวลาไปพักผ่อนหรือเตรียมพร้อมสำหรับการประลอง


แต่อีกคนก็มักจะตอบมาด้วยสีหน้ากวนๆ


คนมันเก่งอ่ะครับ ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัว


เหอะ


คนเก่งเขามีรอยแผลเต็มตัวกันด้วยหรือไงกัน


ไม่รู้เลยครับ คราวนี้คงเป็นความลับมาก ศาตราจารย์ท็อปไม่พูดอะไรเลยแดเนียลละสายตาจากหนังสือก่อนจะหันมาเขาอย่างรวดเร็ว


จนทำให้แว่นตาทรงกลมของเจ้าตัวขยับจนเอียงลงมา


ลืมบอกไปว่าคังแดเนียลชอบใส่แว่นเวลาอ่านหนังสือ นั่นยิ่งทำให้มันดูเนิร์ดขึ้นกว่าเดิมเสียอีก


ซองอูหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปขยับแว่นตาที่ตกลงของอีกคนให้มันขึ้นมาพอดี


เตรียมตัวหน่อยเหอะมึงอย่าประมาทนัก


เป็นห่วง?” แดเนียลถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จนซองอูต้องผลักหน้าอีกคนให้หันไปอีกทาง


ใครเป็นห่วงมึง อย่าเพ้อเจ้อ


แล้วใครเป็นคนวิ่งไปวิ่งมาตอนที่ผมบาดเจ็บหรอครับ? วิ่งวนรอบห้องพยาบาลจนโดนศาตราจารย์วิคตอเรียดุเลยแดเนียลพูดขึ้น เรียกให้หูของซองอูมีสีแดงอ่อนๆอยู่


ก็มึงช่วยกูขึ้นมาจากน้ำนี่กูก็แค่ตอบแทนมึง


จริงหรอครับ?”


เออ!” ซองอูตอบอย่างเสียงดัง พร้อมกับหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคมของร่างสูงที่กำลังมองอยู่


ไอบ้านี่ มองอะไรนักหนา


คนมันเขินอยู่โว๊ย!!


หึเสียงหัวเราะในลำคอดังออกมา ทำให้คนที่กำลังบ่นงุบงิบในใจนึกขึ้นได้


ย๊า! นี่มึงอ่านใจกูใช่ไหมซองอูโวยวายออกมาเสียงดัง ก่อนจะหันไปชี้หน้าคนที่กำลังยิ่มกรุ่มกริ่มใส่เขาอยู่


ก็ถ้าไม่อ่าน ผมจะรู้ไหมว่าซองอูเป็นคนปากไม่ตรงกับใจแดเนียลว่า พร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคนเรื่อยๆ


จำไว้นะคังแดเนียล!” เขาเอ่ยต่อพร้อมกับกอดอกแล้วมองไปยังทะเลสาบที่กว้างไกล ยาวไปสุดลูกหูลูกตา ไม่ไกลจากตรงนี้ มีเรือของเดิร์มสแตรงก์ที่จอดเทียบท่าอยู่ พร้อมกับมีนักเรียนในชุดลำลองสีแดงเลือดหมูเดินขึ้นเดินลงไปมาอยู่หลายคน


นั่นเป็นภาพที่ชินตาสำหรับนักเรียนฮอกวอตส์เสียแล้ว ที่ทะเลสาบจะมีเรือสำเภาของเดิร์มสแตรงก์ ที่สวนหลังปราสาท มีม้าบินของโบบาตงซ์ หรือการที่มีนักเรียนในชุดสีฟ้า กับ สีเลือดหมู เดินปะปนอยู่กับกลุ่มนักเรียน


บางคนถึงกับได้เพื่อนสนิทคนใหม่เลยทีเดียว


ไม่น่าเชื่อว่าเวลาเพียงไม่กี่เดือน กลับทำให้เกิดความสัมพันธ์แบบนี้ขึ้นมา


ซองอู—“


หื้ม?” หลังจากที่ทั้งคู่เงียบไปอยู่นาน คังแดเนียลก็เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางเสียงน้ำจากทะเลสาบ และเสียงสัตว์ต่างๆที่ดังออกมาจากป่าด้านหลังพวกเขา


อีกไม่ถึงเดือนแล้วนะสิ้นเสียงของแดเนียล ความเงียบก็ปกคลุมทั้งสองอีกครั้ง เมื่อซองอูไม่คิดจะเอ่ยตอบอะไรออกมา


ไม่ใช่ไม่คิดสิ


เขาไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรต่างหาก


ซองอูคิดว่าหลังจากนี้เราจะได้เจอกันอีกไหมแดเนียลเอ่ยถามอีกครั้ง


กูไม่รู้ในที่สุดซองอูก็หาเสียงของตัวเองเจอ เขาเอ่ยตอบอย่างไม่เต็มเสียง


ไม่เอาดีกว่า ผมขอถามใหม่


...


ซองอูอยากเจอผมอีกไหม?” แดเนียลปิดหนังสือลง ก่อนจะหันไปจ้องหน้าคนที่กำลังมองไปที่ทะเลสาบอย่างเหม่อลอย


ซองอูเงียบไปสักพัก ก่อนเขาจะอมยิ้มบางๆเมื่อสายลมอ่อนๆเขามากระทบใบหน้าเขา


ถ้ากูตอบว่าไม่—“


...


กูคงกลายเป็นก็อบลินโง่ๆหนึ่งตัวพูดจบ ซองอูก็หันมองเจ้าของคำถามที่กำลังจ้องเขาเพื่อขอคำตอบด้วยสีหน้าจริงจัง จนอดเอ็นดูไม่ได้


ให้ตายเถอะ


หัวใจเขาเริ่มจะเต้นแรงกับคังแดเนียลซะแล้วสิ



ผมดีใจจังแดเนียลตอบพร้อมวาดรอยยิ้มกว้าง ก่อนเขาจะเอ่ยชวนให้เดินกลับที่ปราสาทเสียก่อนจะถึงเวลาอาหารเที่ยง และดูเหมือนว่าฝนก็ใกล้จะตกแล้วด้วย


ซองอูพยักหน้ารับ พร้อมกับกระชับผ้าคลุมให้แน่นขึ้นเพราะเขาเริ่มรู้สึกหนาวแล้ว


ซองอูน่าจะกินให้เยอะกว่านี้หน่อยนะครับ เหมือนตัวจะปลิวไปตามลมเลยแดเนียลว่าพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งเมื่อมองมาที่ร่างของเขา


ก็กูกินไม่ทันคนอื่นนี่หว่า ยิ่งกับซอนโฮนะ อย่างกับเครื่องจักรซองอูว่าตอบ


ผมจะฟ้องซอนโฮ


รู้จักกันหรือไง?” ซองอูเอ่ยถาม


เดี่ยวก็รู้จักครับ น้องชายแฟน


ใครจะเป็นแฟนมึง!” ซองอูว่าขึ้นเสียงดัง ก่อนจะรีบก้าวเท้าเร็วๆออกจากบริเวณที่ทั้งคู่ยืนอยู่ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างชอบใจของแดเนียล






 

 

 

 

 

 

ขมวดคิ้วแน่นเลยนะครับเพื่อน เป็นอะไรไหนเล่าสิเป็นไปตามคาด ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรง จนนักเรียนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะกลับห้องพักไปนอนแช่อย่างสบายใจ


รวมทั้งเขาด้วย หลังจากที่แยกกับแดเนียลมาแล้ว ซองอูก็เดินปรี่กลับเขาหอพักอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่นับตอนยืนรอสุภาพสตรีอ้วนฝอยเรื่องรูปภาพหญิงสาวที่ถัดจากเธอไปไม่ไกลให้ฟังละก็ ถือว่าเขาเดินมาอย่างรวดเร็วอยู่พอตัว


ยงกุกและดงฮยอนเดินตามเข้ามาในห้องเอ่ยทักเขาก่อนพวกมันจะโยนสำภาระของตัวเองลงไปบนที่นอน พร้อมล้มตัวลงนอนตามไป


เปล่าซองอูพร้อมถอนหายใจออกมา


นี่มีใครเคยบอกไหมว่ามึงโกหกไม่เก่งซองอูไม่ได้เอ่ยตอบอะไรดงฮยอนไป  แต่เขากลับหันไปซุกหน้าลงกับเจ้าร็อกกี้แทน


มึงเล่าให้พวกกูฟังได้นะ มึงหน้าบูดขนาดนั้น จะมาบอกว่าเปล่าไม่ได้ว่ะยงกุกดันตัวลุกออกจากที่นอนตัวเองมานั่งจมปุกอยู่ที่ปลายเตียงของเขา


เห้อเบื่อความรู้ดีของมึงจริงเชียว


ไม่คิดว่านอกจากแดเนียลแล้ว ยังมีคนอ่านใจเขาออกอีกสองคน


แต่ไอพวกนี้มันไม่ได้มีคาถาอ่านใจอะไรหรอก


สิ่งที่มันมีก็แค่ความเป็นเพื่อนกันมาห้าปีต่างหาก


ไหนเล่าดิ้ฝั่งดงฮยอนที่ถอนชุดคลุมจนเหลือแต่เสื้อเชิ้ตแล้วก็เดินมาหาเขาอีกทาง


กูก็แค่กังวล ซองอูตอบ


กังวล? เรื่องอะไร


คังแดเนียลหรอซองอูไม่ตอบ แต่พยักหน้าขึ้นลงแทน ก่อนเขาจะยกเจ้าร็อกกี้ขึ้นมาปิดหน้าที่เริ่มเห่อร้อนของเขา


กังวลอะไรเล่า พูดให้จบสิยงกุกเอ่ยพูด


อย่าเร่งดิก็แค่กังวลว่า ถ้าจบการประลองแล้ว กูกับแดเนียลจะเป็นยังไงกันต่อไปพูดจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ จนได้ยินเสียงร้องเบาๆของร็อกกี้เมื่อถูกเจ้านายของมันก่อกวนเวลานอน


ซองอูสัมผัสได้ถึงความเงียบ เขาจึงยกร็อกกี้ออกจากหน้าตัวเอง พร้อมกับลืมตามองเพื่อนทั้งสอง


ยงกุกและดงฮยอนกำลังกลั้นยิ้มมองเขาด้วยความตกใจ ก่อนไอแปะจะเอ่ยพูด


นี่สรุปมึงชอบแดเนียลแล้วใช่ไหมซองอูเลื่อนร็อกเจ้าบีเวอร์ของเขาลงมาปิดหน้าอีกครั้ง พลางบังคับลมหายใจของตัวเองให้ปกติ




ก่อนจะเอ่ยตอบ




เออกูชอบมัน สิ้นเสียงองซองอู ดงฮยอนและยงกุกก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว ปล่อยเสียงออกมาพร้อมๆกัน เรียกใบหน้าหงิกจากคนที่เพิ่งจะพูดความในใจออกไป


กูคิดไม่ผิดจริงด้วยดงฮยอนว่า


ดีใจด้วยนะมึงยงกุกเอ่ยต่อ


ไอเพื่อนเลว มึงควรจะช่วยกูคิดดิว่ากูควรทำไงต่อไปไม่ใช่มาหัวเราะกูแบบนี้ซองอูเอ่ยขัด เรียกให้เพื่อนอีกสองคนหยุดหัวเราะกันอย่างรวดเร็ว


น่ารักดีไงคนที่อาภัพรักอยู่ดีๆ กำลังจะได้แฟนซะนี่


เนื้อคู่มึงไม่ได้อยู่ในฮอกวอตส์จริงด้วยๆ


ยัง! ยังไม่หยุดอีกซองอูเอ่ยเสียงดัง ก่อนจะคว้าเอาหมอนขึ้นมาฟาดไปที่เพื่อนทั้งสองที่นั่งอยู่ปลายเตียง


 

มึงจะต้องทำอะไรละ แค่บอกชอบมันไป รวบหัวรวบหางมันซะแค่นั้น


หรือมึงจะรอเขามารวบหัวรวบหางมึงก็ได้ ดูๆแล้วไอคังแดเนียลนี่ก็ไม่ใช่เล่นๆเลยนะยงกุกว่า พร้อมกับทำท่านึกคิดอย่างน่าหมั่นไส้


พวกมึงนี่! ไม่ใช่แบบนั้นไหมละซองอูเอ่ยเถียง


แล้วมันแบบไหนละดงฮยอนเอ่ยถาม


ก็คือกูกำลังกลัวระยะทางไงมึง กูอยู่ไหน โรงเรียนฮอกวอตส์ ในสก็อตแลนด์ และแดเนียลอยู่เดิร์มสแตรงก์ อยู่ที่ไหนสักที่ในยุโรปเหนือ ซึ่งมึงมันไม่ใช่ใกล้ๆ


มึงกลัวรักแท้แพ้ระยะทางว่างั้นยงกุกพูดต่อ


เออดิ เนี่ย กูคิดมากมาตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้วซองอูว่า ถามกับขยับลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง


จะคิดมากไปทำไมละ กูว่านะ คนอย่างแดเนียลอ่ะ ให้มันย้ายมาเรียนฮอกวอต์เพื่อมึง มันก็ทำได้ดงฮยอนว่า ก่อนยงกุกจะพยักหน้าขึ้นลงเป็นเชิงเห็นด้วย


นั่นดิ กูดูแล้วมันทุ่มเทให้มึงมากเลยนะยงกุกเอ่ยต่อ อย่าคิดมากไปเลยมึง เนี่ยมึงควรจะตักตวงช่วงเวลาที่มีมันอยู่ให้มากๆ ดีกว่ามานั่งคิดฟุ้งซ่านนะเว้ยสิ้นเสียงยงกุก ซองอูก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะยิ้มออกมากว้าง


เออว่าแต่นะซองอู ช่วงนี้น้องมึงเป็นอะไรป่าวว่ะ ดูซึมๆนะดงฮยอนเอ่ยถามขึ้นขณะกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก


เซอุนหรอ?” ซองอูเอ่ยถามพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม


ไม่ๆๆ น้องซอนโฮอ่ะดงฮยอนเอ่ยต่อ เมื่อกี้เดินผ่านน้องมันดูน่าซีดๆเหมือนป่วยเลย กูเลยมาถามมึง


ไม่รู้ว่ะ


เอาตามจริงแล้วเขาไม่ค่อยรู้เรื่องเจ้าน้องชายคนเล็กเสียเท่าไหร่


ไม่ใช่เพราะไม่สนิท แต่เจ้าเจี๊ยบเวลามีอะไรไม่สบายใจก็จะไม่ค่อยพูดออกมาหรอก


ต้องรอจนเขาไม่ก็เซอุนสังเกตเห็นก่อนถึงจะบอกนั่นแหละ


และคราวนี้เขาก็ไม่ค่อยได้เจอซอนโฮเสียด้วย เดี๋ยวคงต้องหาเวลาไปดูสักหน่อยแล้ว


มีใครมาแกล้งอะไรน้องชายเขาหรือเปล่านะ?




























“มึงจะสั่นขาทำไมซองอู! กูจะสั่นตามมึงแล้วเนี่ย” เสียงดงฮยอนเอ่ยท้วงอย่างเสียงดัง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าขาเพื่อนตัวดีที่กำลังนั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างกายให้หยุดขยับขาไปมาเสียที

“กูเปล่านะ” ซองอูเอ่ยตอบ แต่ไม่ได้ละสายตาออกจากภาพตรงหน้ามามองคู่สนทนาเลย


สนามควิดดิชขนาดใหญ่ถูกแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นเขาวงกต สถานที่สำหรับแข่งขันประลองเวทย์ไตรภาคีในภารกิจสุดท้าย เขาวงกตนี้ไม่สามารถมองเห็นทางออกได้แม้จะขึ้นไปสูงแค่ไหน  ด้วยหมอกที่ปกคลุมไปทั่วอย่างหนาแน่น และ บรรยากาศที่เริ่มจะมืดลงเรื่อยๆนั่นยิ่งสร้างความกังวลใจให้องซองอูเข้าไปใหญ่


เขามองไปที่เขาวงกตสลับกับมองร่างใหญ่ของคังแดเนียลที่อยู่ในชุดวอร์มสีแดงของเดิร์มสแตรงก์ และกำลังยืนคุยอะไรบางอย่างกับเพื่อนร่วมโรงเรียน คณะอาจารย์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


อาจเพราะว่าเขาจ้องอีกคนจนชัดเจนเกินไป ทำให้แดเนียลรู้ตัว ร่างสูงเงยหน้าหันมาสบสายตาของเขาที่กำลังมองอยู่ พร้อมกับอมยิ้มกว้างเพื่อสื่อความหมายว่าเจ้าตัวไม่เป็นอะไร


แต่นะ


เขาไม่สามารถหยุดความคิดของตัวเองได้ซะหน่อย


“มึงนี่ก็ชัดเจนดีนะ แดเนียลมันแข่งมาสองรอบแล้ว อึดจะตาย” ยงกุกเอ่ยพูดขึ้นบ้าง พร้อมกับยกผ้าคลุมที่สลักชื่อของตัวแทนฮอกวอตส์ ฮวังมินฮยอนขึ้นเหนือหัว แล้วใช้มืออีกข้างเอื้อมมือลงไปลูบแมวหน้าหยิ่งของมันอย่างเบามือ


เขามองผ้าคลุมด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเบนสายไปมองคนที่ถูกปักชื่อลงในผ้าคลุม


เอาตามจริง หลังจากที่จบภารกิจที่สอง เขากับมินฮยอน พรีเฟ็คเรเวนคลอคนนั้นก็ไม่ได้เอ่ยพูดคุยอะไรกันอีกเลย


จะว่าเขาดูงี่เง่าก็ได้ แต่เพราะเจ้านั่นมันทิ้งน้องชายเขาให้อยู่ใต้น้ำที่ลึกและน่ากลัวคนเดียว โดยเจ้านั่นเลือกจะเอาชีวิตตัวเองและเด็กหนุ่มหน้าตี๋ขึ้นมาบนน้ำ


ถ้าไอยองมินกับแดเนียลไม่กระโดดลงไปช่วย เขาแทบไม่อยากคิดเลยว่าเซอุนจะเป็นยังไง


“มึงว่าในวงกตจะมีอะไรบ้างวะ” ดงฮยอนเอ่ยถามหลังจากที่หันไปคุยกับคนข้างกายอีกฝั่งมา


“ไม่รู้ดิ พวกอาจารย์ก็เพิ่งสร้างป่ะวะมึง ไม่รู้เลยว่าจะมีอะไร” ซองอูตอบ


“มึงๆ ศาสตราจารย์โบอามาแล้วๆๆ” ยงกุกเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วไปทางเข้าที่มีร่างของศาสตราจารย์โบอาเดินเข้ามาตามมาด้วยคณะของอาจารย์


ไม่นาน เสียงบรรเลงของคณะดุริยางค์ฮอกวอตส์ก็ดังขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงร้องเชียร์ตัวแทนของแต่ละโรงเรียน


ทั้งเสียงตบมืออย่างพร้อมเพรียงกับการเรียกชื่ออย่างไพเราะหวานหูของโดบางตงซ์


และเสียงโห่ร้องด้วยความดุดันก็ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งที่นั่งของเดิร์มสแตรงก์จนเขาสะดุ้งตัวตกใจ และเผลอทำผ้าพันคอของตัวเองหล่นไปยังที่นั่งถัดจากเขาไปอีกสองขั้น ก่อนจะมีเด็กหนุ่มใจดีช่วยคว้าเอาไว้


เด็กหนุ่มหันสายตามามองที่เขา พร้อมเอ่ยทัก


“อ้าวพี่ซองอู! เดี๋ยวก็ปลิวหายหรอกครับ” เด็กหน้ากระต่ายเอ่ยพูดกับเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะพยายามเอื้อมมือส่งผ้าพันคอมาให้เขา


คงต้องโทษทีระยะห่างระหว่างชั้นมันมากเกินไป และคนที่อยู่ถัดจากเขาไม่ค่อยมีน้ำใจเท่าไหร่ เอาแต่คุยโม้กับเพื่อนอยู่จนไม่สนใจพวกเขาทั้งสองที่กำลังเอื้อมมือส่งของให้กันอยู่เลย


ด้วยความรำคาญใจ เด็กหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ด้านข้างของฮยองซอบก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะคว้าผ้าพันคอในมือของฮยองซอบมาไว้ แล้วยืดตัวส่งให้เขาอย่างรวดเร็


ซองอูมองหน้าเจ้าเด็กนั่นก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ


นั่นมันปาร์คอูจิน ปีสาม สลิธีรินนี่น่า


ทำไมถึงมาอยู่กับเด็กกระต่ายฮยองซอบได้


“อ่า—ขอบใจ” เขาเอ่ยพูด ก่อนจะได้รับแรงพยักหน้าเบาๆจากอูจินกลับมา แล้วเจ้าตัวก็เลื่อนกลับไปนั่งตามเดิม


“เออ! ฮยองซอบ แล้วซอนโฮละ? พี่หาซอนโฮไม่เจอเลย” เขาละสายตาจากใบหน้าหยิ่งๆของปีสามสลิธีรินมามองหน้าเพื่อนสนิทของน้องชายเขาที่มักจะเจอกันบ่อยๆเวลาที่เจ้าตัวมาเยี่ยมซอนโฮที่บ้านในช่วงปิดเทอม


“อ่อ ซอนโฮเขาไม่อยากลงมาอ่ะครับ นอนอยู่ที่หอ” ฮยองซอบตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงอูอี้ นั่นสร้างความฉงนให้คนฟังได้เป็นอย่างมาก


คนอย่างซอนโฮเนี่ยนะจะพลาดการแข่งขันนี้


“ไม่สบายหรอ เห็นมีคนบอกว่าหน้าซีดๆ”


“เห้อ—ผมก็พูดไม่ถูกหรอกครับ พี่ซองอูลองไปถามซอนโฮเองดีกว่า” อีกคนตอบ พร้อมกับเบะปากใส่เขา ก่อนทั้งคู่จะเลิกเอ่ยคุยกันแล้วหันกลับไปมองทางสนามเมื่อร่างของศาสตราจารย์โบอาเดินขึ้นไปยืนบนแท่น


“สวัสดียามเย็นนักเรียนทุกคน—ที่พวกเธอมองเห็นอยู่เบื้องหน้านี้ คือสนามควิดดิชที่ถูกแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นเขาวงกตขนาดใหญ่ สถานที่แข่งขันสุดท้ายในการประลองเวทย์ ต้องขอบคุณศาตราจารย์บาดา และศาตราจารย์ท็อป ที่มาช่วยฉันในงานนี้” เธอพูด “เอาละ ฉันไม่อยากให้เสียเวลามากกว่านี้ ภายในวงกตจะมีถ้วยอัคนีที่ศาสตราจารย์ชีต้านำไปซ่อนเอาไว้ สิ่งที่ตัวแทนทั้งสามต้องทำคือ ไปนำมันกลับมา และผู้ที่นำกลับมาได้ จะกลายเป็นผู้ชนะในภารกิจสุดท้ายนี้ แต่หากผู้เข้าแข่งขันคนใดต้องการออกจากการแข่งขันระหว่างแข่ง ให้ส่งสัญญาณขึ้นฟ้า—ตัวแทนทั้งสามเชิญไปยืนอยู่หน้าทางเข้าเขาวงกตทั้งสามทางด้วย”


พูดจบ ร่างของฮวังมินฮยอน คิมชองฮา และคังแดเนียลก็เดินไปหยุดอยู่หน้าทางเข้าอย่างพร้อมเพรียง ข้างๆกันก็มีอาจารย์ใหญ่ของแต่ละโรงเรียนยืนเคียงคู่อยู่


ใบหน้าของชองฮาวันนี้ดูไม่มั่นใจเหมือนกับสองภารกิจที่ผ่านมา คราวนี้สาวเจ้าเอาแต่ถูมือไปมา พร้อมกับถอนหายใจออกมาหนักๆ แลดูเป็นกังวลจนสังเกตได้


ฮวังมินฮยอนก็ดูไม่ต่างจากชองฮามากเสียเท่าไหร่ แต่เจ้าตัวเป็นผู้ชายจึงน่าจะกักเก็บความกลัวไว้ได้อยู่บ้าง


แต่คนสุดท้ายเนี่ยนะสิ


ไม่รู้ว่าก่อนลงแข่งดื่มอะไรมาหรือเปล่า ทำไมถึงได้ดูร่าเริงเสียได้ขนาดนั้น


ยิ้มกว้างไม่หยุด พร้อมกับส่ายหัวไปมาอย่างสนุกสนาน


อาจจะทำไปเพื่อไม่ให้คนอื่นเป็นกังวล


แต่เจ้าตัวจะรู้ไหม


แบบนี้ยิ่งทำให้องซองอูกังวลยิ่งกว่าเดิมซะอีก


แดเนียลมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น ก่อนเสียงปืนใหญ่จะดังขึ้น เป็นเสียงประกาศบอกว่าการแข่งขันในภารกิจที่สามได้เริ่มขึ้นแล้


เขาหันตัวกลับ พลางมองจ้องไปยังทางเบื้องหน้าที่จะพาเขามุ่งไปสู่เส้นทางที่จะไปถึงยังถ้วยอัคนีแล้วทำให้เขาได้รับชัยชนะกลับมาให้กับเดิร์มสแตรงก์


และเมื่อเขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า ก็รับรู้ได้ถึงแรงเคลื่อนตัวของต้นไม้จากด้านหลังของเขา


แดเนียลหันมองอย่างตกใจ ก่อนต้นไม้เลื้อยจะเคลื่อนตัวเข้าหากันแล้วปิดปากทางเข้าให้มืดสนิท

ข้างในอกของเขามันรู้สึกโหวงแปลกๆ

เมื่ออย่างสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่ต้นไม้จะปิด คือใบหน้าเป็นกังวลขององซองอู


และเสียงที่ดังก้องในหัว 

'รีบๆกลับมานะคังแดเนียล'

สงสัยต้องเร่งมือซะแล้วสิ


คิดได้ดังนั้น เขาจึงยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นแล้วเอ่ยคาถาให้ไฟติดขึ้นมาตรงปลาย พร้อมกับออกตัวเดินไปตามทาง

หากถามว่าเขากลัวไหม 

ตอบได้อย่างไม่ลังเลเลยว่า ให้ไปสู้กับมังกรเขายังรู้สึกดีมากกว่า

ภายในเขาวงกตเขาไม่มีทางรู้เลยว่าอะไรรออยู่เบื้องหน้า

จะเป็นมังกร หรือ กรินดี้โลว์ก็ได้ 

เป็นอะไรก็ได้ที่เขาสามารถต่อกรกับมันได้











แดเนียลเดินเลี้ยวโค้งเมื่อเขาเดินมาจนสุดทาง แสงสว่างจากปลายไม้ช่วยให้เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่เป็นไปได้ในบริเวณโดยรอบ

ทั้งการขยับตัวของใบไม้ ลมที่พัดเศษไม้มาอย่างแผ่วเบา

เขาก้าวเดินมาเรื่อยๆจนถึงทางแยกที่แบ่งได้เป็นสามทาง แต่ก่อนที่เขาจะได้เลือกทางในการเดินต่อ ก็มีลมกระหน่ำพัดมาจากด้านหลังเขา 

แดเนียลหันมองอย่างทันที ก่อนเขาจะพบว่าต้นไม้ที่เขาเคยเดินผ่านมันกำลังหดตัว เคลื่อนเข้าหากันอย่างรวดเร็วเพื่อปิดช่องทาง นั่นทำให้เขาต้องตัดสินใจเลือกทางเดินต่อ ก่อนที่เขาจะกลายเป็นศพอยู่ในพุ่มไม้นั่น

แดเนียลเลือกทางตรงกลาง พร้อมกับออกแรงวิ่งให้ตัวเองขยับหนีลมที่ปะทะเข้ามาได้ 

วิ่งมาไม่นาน ลมก็เริ่มสงบและต้นไม้ก็กลับไปนิ่งเหมือนเดิม

เขาตัดสินใจเดินหาทางออกอย่างสุ่มดวง เลือกเดินทางตามที่ตนต้องการ ก่อนเขาจะเดินมาถึงลานโล่งกว้างที่มีทางแยกออกได้อีกหกทาง 

เขายืนมองแต่ละทางด้วยความสับสน

ให้ตายเถอะ 

แค่สามก็เลือกยากจะแย่

แต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวเดินไป ทางเขาอีกสามทางตรงหน้าเขาก็ขยับตัวมารวมกันอย่างรวดเร็วพร้อมกับลมที่พัดอย่างบ้าคลั่ง 

แดเนียลหยีตามองอย่างสนใจ ก่อนที่ลมจะเบาลง ทำให้เขามองเห็นทางเข้าทั้งสามทางที่เคลื่อนตัวมารวมกัน กลายเป็นกำแพงสูง
แต่ไม่น่าพิศวงเท่าต้นไม้พวกนั้นมีแรงขยับเขยื่อนไปมา ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น

อาจจะดูแปลกไปเสียหน่อย

แต่เขากำลังกลัวว่ามันอาจจะเป็นแมลง

สิ่งที่เขากลัวมากที่สุดบนโลกนี้

ไม่รู้ว่าจะโทษที่ตัวเขาดันเผลอคิดหรือเปล่า เสียงหึ่งของแมลงจึงดังออกมาจากต้นไม้ นั่นทำให้เขาถอยหลังกรูไปอย่างรวดเร็ว
ขอร้อง

ห้ามเป็นแมลงเชียวนะ




เหมือนกับคำขอร้องของเขาจะไม่ได้ผล 

เมื่อใบหน้ายาวๆของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่ถูกขยายขนาดจนตัวใหญ่ท่วมตัวเขากำลังบินออกมาจากพุ่มไม้อย่างช้าๆ

แดเนียลกำไม้กายสิทธิ์ไว้ตรงหน้าตัวอย่างแนบแน่น พร้อมกับนึกคาถาที่จะสามารถกำจัดมันได้ในใจ

แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเจ้าแมลงขยับเขี้ยวมันไปมาราวกับจะขย้ำเขาทั้งตัวนั่นทำให้แดเนียลเสียสติไปอย่างง่ายดาย

พร้อมเอ่ยคาถาออกมา

"สตูเปฟาย!" เขาหันไม้กายสิทธิ์ไปทางเจ้าแมลงยักษ์ แต่เวทย์มนต์ของเขากลับหายไปในพริบตา และร่างของมันก็ยิ่งเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขาเข้าไปใหญ่

แดเนียลถอยหลังจนตัวชิดกับต้นไม้อีกฝั่ง และเมื่อหลังเขาสัมผัสกับต้นไม้ กิ่งเลื้อยของมันก็ขยับเข้ามารัดตัวเขาอย่างรวดเร็ว 

ไม้เลื้อยเข้ามาตรึงแขนของเขาแบบแนบแน่น ทำให้ไม้กายสิทธิ์ในมือร่วงลงไปที่พื้น 

ต้นไม้ดึงตัวเขาให้หลุดเข้าไปข้างในตัวมัน พร้อมกับขึงแขนเขาไม่ให้ขยับตัวหนีได้

ให้ตายเถอะ

เขาจะมาตายแบบนี้ไม่ได้นะ

นี่เขายังไม่ทันขอซองอูเป็นแฟนเลย

แดเนียลปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปไกล โดยไม่ทันสังเกตว่ามีอีกร่างหนึ่งเดินเข้ามาใกล้เขาพร้อมกับชี้ไม้กานสิทธิ์มาทางที่เขาอยู่

"รีดักโต!" เสียงนุ่มทุ้มกล่าวคาถาออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนลำแสงมันจะพุ่งเขากระทบกับต้นไม้ที่กำลังดูดกลืนร่างของแดเนียลอยู่ 


ทำให้ต้นไม้ยอมปล่อยร่างของเขาให้กลายเป็นอิสระ

แดเนียลไอโครกออกมาทันทีเมื่อร่างเขาถูกปล่อยลงที่พื้น 

ก่อนเจ้าตัวจะควานหาไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา พลางมองไปที่ใบหน้าขาวของคนที่มาช่วยชีวิตเอาไว้

ฮวังมินฮยอนเดินมาหยุดยืนหน้าเขาก่อนจะชี้ไม้กายสิทธิ์ไปตรงหน้าของเจ้าแมลงยักษ์ที่กำลังขู่อยู่

ร่างของของมันหยุดอยู่นิ่งไม่นาน ก็เปลี่ยนร่างกลายเป็นผู้คุมวิญญาณ

นั่นทำให้เขารู้ว่ามันคือบ็อตการ์ต

สิ่งมีชีวิตในโลกเวทย์มนต์ที่จะค้นหาคงามกลัวที่ลึกที่สุดในใจของพ่อมดแม่มด เพื่อทำให้พวกเขาหวาดกลัว
แดเนียลกำลังนึกคาถาในใจที่จะสามารถจัดการมันได้ ก่อนที่จะได้ยินเสียงของฮวังมินฮยอนเสียก่อน

"ริดดิคูลัส!" มินฮยอนเอ่ยคาถาออกมา ก่อนเจ้าตัวบ็อตการ์ตตรงหน้าจะกลายร่างกลายเป็นเพียงหมอกควันจางแล้วหายไป

แดเนียลค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน พร้อมกับเดินตรงไปหาคนที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้

"ขอบใจ" แดเนียลว่า ก่อนอีกคนจะหันมาเลิกคิ้วมองมาอย่างแปลกใจ

"ฉัน? ยินดีแล้วกัน" เจ้าตัวว่า ก่อนจะหันสายตามองไปรอบๆ

"ไม่คิดว่าคนเท่ๆแบบนายจะกลัวแมลงแหะ" ฮวังมินฮยอนเอ่ยพูดต่อ

"นายด้วย อันที่จริง ฉันค่อนข้างจะซี้กับพวกผู้คุมวิญญาณน่ะ" แดเนียลเอ่ยตอบ ก่อนจะหันหลังเดินไปอีกทางที่ยังเหลืออยู่
ฮวังมินฮยอนเห็นดังนั้นจึงก้าวเดินตาม แต่ร่างสูงก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไร

เพราะบางทีการแข่งขันครั้งนี้อาจจะมีผู้ชนะสองคนก็ได้

พวกเขาทั้งคู่วิ่งมาตามทางอย่างรีบร้อน พยายามช่วยกันและกันจนมาถึงส่วนที่มีแสงรำไรๆออกมา

ให้เดา

มันน่าจะเป็นแสงของถ้วยอัคนี

คิดได้ดังนั้นเขาทั้งคู่จึงเดินไปตามทางที่แสงส่องมา 

ก่อนจะได้เดินไปไหนไกล 

ก็มีเสียงร่ายคาถาดังมาจากทางด้านหลังของเขาทั้งคู่

"สตูเปฟาย!!" ด้วยความรวดเร็ว ร่างของแดเนียลและมินฮยอนกระโดดหลบไปสองทาง 

ก่อนแดเนียลจะหันสายตามองหาที่มาของเสียง

ร่างของชองฮามองมาที่พวกเขาด้วยความโกรธ 

ใบหน้าของเธอขาวซีดเหมือนกับไม่มีเลือด 

ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล จนชุดวอร์มสีฟ้าของเธอมีสีแดงของเลือดเปื้อนไปตามจุดต่างๆ

แต่นั่นก็ไม่แปลกใจเท่าดวงตาสวยของเธอทั้งสองข้างที่กลายเป็นสีขาวขุ่นไปทั้งดวง

ท่าทางของเธอราวกับว่าถูกมนต์สะกด

แดเนียลหันมองหน้าของอีกคนที่มองมาอยู่แล้ว ก่อนจะพยักหน้าส่งให้เบาๆ

มินฮยอนพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยคาถา

"เอกซ์เปลล์ลิอาร์มัส!" แดเนียลเดินหลบไปอีกทางเมื่อมินฮนอนดึงความสนใจจากหญิงสาวไปได้ เพื่อไปจัดการรวบตัวเธอจากด้านหลัง


ถึงเธอจะเหย่อหยิ่งและเป็นคู่แข่งที่สำคัญของเขา แต่เธอก็ยังเป็นสุภาพสตรี ที่เขาควรจะให้เกียรติ

เธอปัดคาถามินฮยอนทิ้งอย่างไม่ใยดี

พร้อมกับเอ่ยคาถาที่ทำให้แดเนียลชะงักตัว

"เซ็กตัมเซ็มปร้า!" ชองฮาชี้ไม้กายสิทธิ์เข้าหาอีกคนพร้อมร่ายคาถาออกมา

ฝ่ายมินฮยอนที่มัวแต่ตกใจ เขาไม่ได้ยกไม้ขึ้นมาป้องกัน ทำให้ตัวของเขาได้รับไปเต็มๆ

ร่างของมินฮยอนล้มลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีแผลเป็นทางยาว ราวกับถูกดาบฟัน ขึ้นมาตามตัว

เห็นดังนั้น แดเนียลจึงเอ่ยคาถาใส่เธออย่างรีบร้อน

"สตูเปฟาย!" ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งรับ ทำให้ร่างของชองฮาล้มพับลงไปทันทีที่เขาเอ่ยคาถาใส่

ก่อนแดเนียลจะคว้าไม้กายสิทธิ์ของเธอขึ้นมา พร้อมกับชี้ขึ้นฟ้าเพื่อส่งสัญญาณว่าเธอต้องการออกจากการแข่งขัน

เขาเดินตรงปรี่ไปหาคนที่กำลังนอนโอดครวญโดยทันที 

"นายโอเคไหม?" แดเนียลเอ่ยถามพลางจ้องไปตามลำตัวของอีกคน

เลือดค่อยๆซึมไหลออกมาจากบาดแผล ส่งผลให้เสื้อของอีกคนมีสีเข้มขึ้น

"x!" แดเนียลสบถเสียงดังพลางเอื้อมมือไปช่วยพยุงร่างของมินฮยอนขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงโอดครวญของอีกคน

"นายควรจะบอกให้พวกเขาพาฉันออกจากการแข่งขัน" มินฮยอนว่า

"ได้ไงกัน อีกนิดเดียวเราจะชนะแล้ว ไหนนายบอกว่าอยากไถ่โทษที่ทำกับเซอุนไง โอกาสของนายมาแล้ว เอาชัยชนะไปฝากฮอกวอตส์

ซะ" แดเนียลร่ายยาว พร้อมกับช่วยพยุงร่างของอีกคนให้้ดินตามทางแสงที่ลอดออกมา

ก่อนเขาทั้งคู่เดินมาถึงตรงกลางของเขาวงกตที่มีถ้วยอัคนีตั้งไว้อยู่

แสงของมันส่องสว่างไปทั่วราวกับยินดีกับชัยชนะของเขาทั้งคู่

"หยิบมา เร็วเข้า ก่อนที่นายจะเลือดหมดตัว" แดเนียลเอ่ยพูดเสียงดัง

"ทำไมนายไม่หยิบด้วย" 

"เห็นฉันมีมือไหม? เร็วเข้า หนัก" แดเนียลเอ่ยเร่งเร้า ทำให้มินฮยอนใช้แรงเฮือกสุดท้ายเอื้อมมือไปคว้าถ้วยอัคนี ก่อนแรงของมันจะดึงตัวพวกเขาทั้งสองให้ไปตามทางของมัน

บรรยากาศโดยรอบหมุนเป็นวงกลมราวกับมันกำลังเปลี่ยนสถานที่

ไม่นาน มันก็หยุดลง พร้อมกับร่างของพวกเขาทั้งคู่ที่กำลังนอนกลิ้งอยู่หน้าที่นั่งเชียร์ 

ก่อนเสียงกรีดร้องจะดังระงบอย่างดีใจ ปมกับเสียงร้องอย่างหวาดกลัวเมื่อเห็นแผลตามร่างกายของพวกเขา

ตามกฎแล้ว คนที่ถือถ้วยอัคนีไว้คือผู้ชนะในภารกิจสุดท้ายนี้

และตอนนี้ คนที่มีถ้วยอยู่ในมือคือ 

"ภารกิจที่สาม! ฮอกวอตส์คือผู้ชนะ!!"












-talk-

มาแล้ววววววว

นี่คือเราพยายามแบบสุดๆแล้ว ฮือ นั่งงมนานมาก เพราะในเรื่องก็ไม่มีฉากในภารกิจสุดท้ายแบบเต็มๆเลย เราจึงจำเป็นต้องจินตนาการขึ้นมาเองค่ะ ซึ่งตามภารกิจจริงอาจจะไม่มีนะคะ

ถ้าอ่านแล้วขัดๆก็ต้องขอภัยด้วย แงง มันยากจริงๆพาร์ทนี้ ;-;

จะพยายามฝึกฝนเรื่อยๆนะคะ 

ต้องขออภัยอีกเรื่องนะคะที่เรามีตัวละครมากเกินเลยทำให้คนอ่านสับสน แต่ทุกคนน่าจะเข้าใจที่ความปะดิ้ว เราไม่สามารถลงเรือได้ลำเดียวแงง เห็นมีคนมาเม้นว่าสับสนกับชื่อเราต้องขออภัยจริงๆน้า แพนิคมากเลย กลัวจะงงกัน ;-;

อีกเรื่อง คือเรามีความมั่วข้อมูลนิดหนึ่งนะคะ เป็นความผิดเราเต็มๆเลยที่ไม่ได้ตรวจเช็คให้ดีก่อนจะลง

*เดิร์มสแตรงก์ ความจริงอยู่ที่ยุโรปตอนเหนือนะคะ รู้สึกว่าจะระบุสถานที่ไม่ได้ ด้วยความที่เรากลัวจะวุ่นวายเลยใส่ประเทศบัลแกเรียไป แต่ความจริงแล้วไม่ได้อยู่บัลแกเรียนะคะ ต้องขอภัยในความผิดพลาด 

และอีกเรื่อง (เยอะจังมึงอ่ะ)

เราเปิดเรื่องใหม่รอแล้วน้า ใครสนใจก็ไปติดตามดูกันได้ เรื่องนี้จบเราจะไปลุยเรื่องนู้นต่อเยย 

ไปจิ้มๆดูก่อนก็ได้นะคะ 555555555 #BurstMW

 ❤️ https://writer.dek-d.com/mailody/writer/view.php?id=1706796








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1948 Sawaddeeda (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:43

    สงสารเนียลอ่ะ 5555 น้องกลัวแมลง เอ็นดู นายช่างเป็นคนใจกว้างจริงๆเลยแดเนียล

    #1,948
    0
  2. #1868 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 07:37
    โหยยยย ลุ้นยิกๆเลย ฮือ ;-;
    #1,868
    0
  3. #1814 Sweet_Memory (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 08:44
    โคตรลุ้นนนนนนนนนน ในที่สุดฮอกวอตส์ชนะ
    #1,814
    0
  4. #1609 itsmepisces (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:24
    หัวใจจจจจจจ ลุ้นมากกลัวว่าถ้าจับถ้วยอัคนีแล้วจะวาร์ปไปที่สุสาน5555555555 แง ลืมไปว่านี่คือhogwarts au! โวลเดอมอร์ไม่ได้ต้องการเด็กชายผู้รอดชีวิตในนี้สักหน่อย555555
    ทุกคนโกรธมินฮยอนกันหมดเลย แง เราก็โกรธนะแต่มันก็หน่วงใจจังพออ่านแบบนี้ อย่าโกรธกันนานได้ไหมใจคอมั่ยดี!! TT ชัยชนะของฮอกวอตส์พอจะลดความผิดเค้าได้สักนิดนึงมั้ยน้า ._.
    #1,609
    0
  5. #1497 chzckhnp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 01:42
    ขอโทษที่ขำเรื่องแดเนียลกลัวแมลง ฮือ 5555555555 พระเอกมากๆประทับใจ ;-; พี่มินฮยอนจริงๆแล้วก็ดีถึงเราจะเคืองๆเรื่องที่พี่ไม่ช่วยเซอุนอยู่ก็เถอะ เข้าใจนะว่ามันเป็นกฎ แต่ก็ควรพยายามช่วยทั้งสองคน ฮือ ศาสตราจารย์จะหาว่าไม่ไว้ใจฮอกวอตส์ก็ ยังไงเราก็ต้องเป็นห่วงคนที่เรารักมั้ยล่า อินหนักมาก ;-;
    #1,497
    0
  6. #1353 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 15:14
    ขัดใจพี่ฝ่าหลายรอบล่ะคะ รอบนี้ก็เช่นกัน55555555555555
    ตอนนี้เหนือกว่าผู้ชนะก็คุณคังแดเนียลเนี่ยแหล่ะค่ะ อมกกกกก พี่พรี่
    #1,353
    0
  7. #982 modloveexonct (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 14:36
    รู้สึกเป็นกบฎฮอกวอตส์ อยากให้คุณแดนชนะค่ะ หลงใหลในตัวพี่เขามาก
    #982
    0
  8. #854 ;Pocky (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 14:15
    พี่แดนนนน พี่แม่งโคตรพระเอกก
    ภารกิจเพื่อโรงเรียนจบละ เหลือแต่ภารกิจรักทุกคู่ ซอนโฮเป็นยังไงบ้าง
    #854
    0
  9. #798 Galaxy7122 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 20:29
    ชอบคร่าาาา
    #798
    0
  10. #797 ασɱ♡ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 19:00
    ไรต์ใจเย็นนะคะ ผิดนิดๆหน่อยๆไม่เป็นไรนะ ตอนนี้ลื่นมากเลยค่ะ แอบกลัวว่าตอนจับถ้วยจะมีลอร์ดโวลเดอร์มอร์โผล่มาหรือเปล่า 555555555 ปล.รอเรื่องใหม่นะคะ แซบเวอร์
    #797
    0
  11. #796 zhengjoo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 16:51
    มีอูซอบฮรือๆ เขี้ยวมานั่งเชียร์ข้างจูดี้ หัวใจชิปเปอร์ปริ่มที่สุด
    #796
    0
  12. #795 somsomzom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 00:26
    เราชอบตอนนี้นะคะอ่านแล้วลื่นมาก ไม่มีจุดไหนสะดุดเลย ยังเเอบคิดอยู่เลยว่าถ้าแดนกะฝ่าจับถ้วยเเล้วจะโดนวาร์ปไปแบบแฮรี่กับเซดริกหรือเปล่า5555555 แต่เราเชียร์คุณแดนให้ชนะนะ เพราะเเอบมั่นไส้พิมินฮยอน นังไม่ยอมช่วยเซอุนอะ หัวจัยพี่ทำด้วยอัลไล ทิ้งน้องไว้กับเงือกแบบน้านนนน จะโกรธยาวยันจบเรื่องอะบอกเร้ย
    #795
    0
  13. #794 Peekha (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 18:36
    พิแดนจะโซผัวไปในทุกๆเรื่องเลยหรอคะ ก่อนที่ซองอูจะได้พิแดนไปขอชั้นจับขอชั้นทัสพี่แดนซักทีเถ----/ยัยอ๋งจรเข้ฟาดหางใส่
    #794
    0
  14. #793 Jinjoo.K (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 17:46
    คุณแดนคนดี 2017 สุภาพบุรุษไปอี๊กกก
    #793
    0
  15. #792 BoAstory (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 12:38
    ไรท์แต่งได้ขนาดนี้ เก่งมากๆเเล้วค่ะ ติ่งเเฮรี่อย่างเราอ่าาเเล้วก็เหมือนย้อนอดีตไปด้วยเลย สู้นะคะ^^
    #792
    0
  16. #791 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 12:38
    แดนพระเอกมากยอมเลย มินตอนนี้ดีนะแต่ก็แค้น 55555555
    แดนไม่มีแผลเลย ซองอูคงเป็นห่วงมากแน่ๆชอบบบ
    แต่...จะไม่ได้เจอกันแล้ว...อะดราม่า...ทำไงดี
    #791
    0
  17. #790 J_KyungsooM (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 09:37
    อ่าวเห้ยมิเป็นไรหรอกเนอะ ถ้วยสำคัญมั้ยง่า คุณพี่ชายองคะ ถ้าจัดการอะไรเสร็จแล้วหรือหลังโดนขอเป็นแฟนก็ได้ค่ะ ฝากไปดูน้องหน่อยนะ เราเป็นห่วงเหลือเกิน หรือหลินไปหาที่ห้อง?เราหวังให้คนใจร้ายเกินไปมั้ยนะ หลินใจร้ายโว้ยยยย!!
    #790
    0
  18. #789 hermiony129 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 09:30
    เอ๊ะ ทำไมเรามีความรู้สึกว่าจริงๆแล้วเดิร์ทสแตรงก์อยู่บัลแกเรียเหมือนที่ไรต์วาามาอ่ะคะ 5555555 ตอนนี้แบบลุ้นมาก ใครสาปชองฮานี่อยากรู้วววว อยากอ่านตอนของหลินโฮแล้วด้วยยยย อยากรู้ว่าควานลินจะทำยังไง หื้อ สู้ๆนะคะไรต์
    #789
    0
  19. #788 nphermsub (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 07:52
    โอ้!! มาย!! ก็อด!!(สำเนียงนุ่งแซม) เป็นอะไรที่บรรยายความรู้สึกออกมาไม่ได้อะ แต่สนุกมากกกก ฝ่าบาททำดีๆ หายโกรธละ5555 แต่แบบขอแซวหน่อยเหอะ อูซอบนี่ตัวติดกันเชียวนะ น่าหมั่นไส้!!!! เจี๊ยบจ้า เด็กน้อยของพี่อยู่แต่บนห้องซะงั้นอะ อิพี่หลินนี่มันจริงๆเลยยยย ซองอูนี่ท่าทางจะเหนื่อยนะ ห่วงคนนู่นคนนี่อยู่ตลอดเลย เป็นคนที่แบบรักทุกคนจริงๆ5555
    #788
    0
  20. #787 Jskj (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:47
    กรี๊ดดดดด ถึงคุนแดนจะเป็นพระเอกแต่เราเป็นเด็กกริฟฟินดอร์(?) เลยขอเชียร์พี่มินค่ะ 5554
    #787
    0
  21. #786 Mindpnd_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:54
    พี่มิน ฮือออออออออออ คนดีของน้อง น้องรักพี่
    #786
    0
  22. #785 beyourfangirl (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:37
    อยากรู้ความสัมพันธ์พี่ฝ่ากับเซอุน ถ้าเป็นแค่คนรู้จักหรือคนร่วมบ้าน(เราจำถูกมั้ยว่าเค้าอยู่บ้านเดียวกันหนือจำผิด? 55555) ว้อทเอเวอร์ คือถ้าเป็นแค่คนรู้จักกันเฉยๆ ทำไมเซอุนถึงเป็นตัวเลือกของพี่ฝ่าในภารกิจที่ 2 อันนี้อยากรู้มาก หรือที่จริงแล้วก็ไม่มีอะไร เราอะคิดมาก 55555
    #785
    1
    • #785-1 Mindpnd_(จากตอนที่ 28)
      5 ตุลาคม 2560 / 00:56
      ไรท์เฉลยไปแล้วนะคะ ว่าเซอุนเสนอตัวเอง เพราะอยากรู้ว่าพี่ฝ่าคิดยังไงอะค่ะ ถ้าจำไม่ผิด
      #785-1
  23. #784 AiCuiRongZai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:35
    มาต่อเร็วๆเน้ออ อยากอ่านต่อแล้วววว อยากรู้ว่าเจี๊ยบเป็นยังไงบ้าง แล้วคู่มินอุนด้วย
    #784
    0
  24. #783 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:20
    ลุ้นเวอร์ๆๆๆ
    #783
    0
  25. #782 ディオ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:15
    แงงงคุณองห่วงคุณแดนจังง คุณแดนกลับมาขอเป็นแฟนเลยยย ดูแลน้องเจี๊ยบด้วยนะคะ
    #782
    0