( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 27 : Special - เห็ดโทดสตูลมีพิษไม่เคยเปลี่ยนที่ขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    8 ต.ค. 60









ตอนพิเศษ
















_________________________________________________________________________________________________________

Note : สเปของอูซอบนะคะ เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักน้า อ่านด้วยเดี๋ยวง๊ง










น้ำยาจากต้นสน 1 หยด



ขนของแมวพันธุ์นอร์เวเจียนฟอร์เรสต์ 1 เส้น



น้ำจากทะเลสาบ 2 หยด



เมือกจากหอยทากในท่อน้ำทิ้ง 2 หยด



สาหร่ายวิเศษ 1 กำมือ


เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยพูดกับตัวเองดังลั่นห้องน้ำหญิงที่ถูกปิดใช้งานมานาน พร้อมกับเรียวนิ้วของเจ้าตัวที่ไล่เรียงตามตัวอักษรที่ปรากฏในหน้าหนังสือ


ฮยองซอบโยนส่วนผสมทั้งหมดที่ถูกเขียนไว้ในหน้าดังกล่าวลงในหม้อที่อยู่บนเตาและกำลังเดือดได้ที่


จนมาถึงส่วนผสมสุดท้ายที่เขาต้องแอบลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ก่อนจะวางหนังสือถอนพิษเล่มหนาลงกับตัก พร้อมกับยกมีดเล่มเล็กขึ้นมาจ่อที่นิ้วของตัวเอง


ฮยองซอบก้มหน้ามองหนังสืออีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะทำมันอย่างถูกต้อง


เพราะหากมันผิดขึ้นมา สิ่งที่เขาอุตส่าห์ทำมาทั้งหมดอาจจะสูญเปล่า


เขากดปลายแหลมของมีดลงกับนิ้วก้อยของเขา ก่อนจะมีเลือดซึมออกมาอย่างรวดเร็ว และไม่ปล่อยให้ค้างไว้นาน เขาหันนิ้วลงกับหม้อผสมพร้อมๆกับที่หยดเลือดหยดแรกหล่นลงไป


ฮยองซอบมองในหม้อที่เริ่มมีควันฟุ้งออกมา สลับกับมองหนังสือบนตัก


ส่วนผสมอื่นเขามั่นใจหมดแหละว่ามันจะถูกต้อง


แต่ไออย่างสุดท้ายเนี่ยสิ


หยดเลือดจากคนรัก 1 หยด


เขาไม่ใช่คนรักของเจ้าเขี้ยวสักหน่อย จะใช้ได้ไหมนะ


คนตัวเล็กคิดพลางใช้มือคนส่วนผสมในหม้อเบาๆด้วยความตั้งใจ ก่อนเขาจะยกหนังสือขึ้นมาดูอีกครั้ง


รอยพับเล็กๆตรงริมของหนังสือเรียกความสนใจจากเขาให้เปิดมันออกมาดู ก่อนเขาจะเอ่ยอ่านออกเสียง


หากพิษของมันมีระยะเวลานานแล้ว ใช้ยาถอนพิษนี้อาจจะไม่ได้ผล ต้องใช่ร่วมกับจูบ?” อ่านจบ ฮยองซอบก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ


หมายความว่าให้เขาใส่จูบลงไปด้วยหรอ


แล้วจะเป็นจูบของใครอ่ะ?


เอ๊ะ


หรือจูบที่ว่าคือ


ไม่ใช่หรอกน่า ไม่ใช่ๆๆๆๆฮยองซอบส่ายหัวเป็นพัลวันเมื่อเขาเผลอคิดอะไรแปลกๆไปเสียได้


ไม่มีทาง


ให้ตายยังไงเขาก็ไม่ทำมันเด็ดขาด

 



หายจากพิษเมื่อไหร่ เขาจะจัดการปาร์คอูจินอย่างทบต้นทบดอกเลย!











คนตัวเล็กมองตามร่างของคุณหนูจอมเหวี่ยงแห่งเดิร์มสแตรงก์ไปอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของวัน พลางก้มมองขวดยาถอนพิษในมือด้วยใบหน้าหงอ


ลืมคิดไปเสียสนิทเลยว่าแล้วเขาจะให้ปาร์คอูจินกินมันยังไงเนี่ย


มัวแต่วุ่นกับการหาส่วนผสมจนลืมคิดไปเสียได้ และยิ่งปล่อยไว้นาน ก็คงไม่ดีต่อตัวเจ้านั่นสักเท่าไหร่


ฮยองซอบเก็บขวดยาใส่ในกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะย้ายร่างของตัวเองไปที่ห้องโถงเสียก่อนที่อาหารเช้าในวันนี้จะหมด


และอาจเป็นเพราะเขาออกมาจากหอพักสายไปสักหน่อย ห้องโถงจึงไม่ค่อยมีคนแล้ว มีก็เพียงแต่นักเรียนชั้นปลายๆที่ไม่ค่อยมีเรียนแล้ว กำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบวพรส.อยู่อย่างตั้งใจ เอาตามจริงมีเพียงแค่เรเวนคลอเท่านั้นที่ทำแบบนั้น เพราะรุ่นพี่ร่วมบ้านของเขาบางคนยังทำเพียงยัดขนมเข้าปากแล้วอ่านนิทานของบีเดิล ยอดกวีอยู่เลย


ช่างเตรียมพร้อมกันจริงๆ


เขาสอดสายตามองไปทั่วห้องโถง ก่อนเขาจะหยุดสายตามองไปที่คนในชุดเครื่องแบบที่หลุดหลุ่ยตั้งแต่เช้า ใบหน้าบูดเบี้ยวของเจ้าตัวเหมือนกับมีกระดาษแปะไว้ว่าห้ามเข้าใกล้ สังเกตได้จากใบหน้าของรุ่นน้องและรุ่นพี่ของสลิธีรินหลายคนที่เลือกจะนั่งห่างเขาให้มากที่สุด


หากเป็นเมื่อก่อน เจ้าเขี้ยวคงจะเลือกมานั่งกับเขาที่โต๊ะของฮัพเฟิลพัฟอย่างแน่นอน แถมด้วยการชวนเขาไปที่ทะเลสาบเพื่อสงบจิตสงบใจ


แต่ตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้น ฮยองซอบทำได้เพียงเลือกที่นั่งมุมที่สามารถมองการกระทำของอูจินได้อย่างชัดๆ


ไปโมโหอะไรมานะ?” เขาเอ่ยพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขนมปังสองสามแผ่นมากัดพร้อมกับสังเกตการณ์ไปด้วย


ทะเลาะกับใครมากันนะ?”


หรือซ้อมควิดดิชหนักไป?”


หลากหลายเหตุผลถูกยกขึ้นมาตอบคำถามที่เขาตั้งขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรที่เขาพอนึกได้เกี่ยวกับอีกคนก็ถูกเอามาเป็นประเด็นทั้งหมด


ไม่เว้นแต่เรื่องของแม่สาวผมสวยคนนั้นที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบูดบึ้งเช่นเดียวกัน


สาวเจ้านั่งลงตรงข้ามกับที่อูจินด้วยความรุนแรง ตามมาด้วยเสียงทุบโต๊ะจากอารมณ์ร้อนๆของเธอ


ฮยองซอบไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของอีกคนได้เลยเพราะแม่สาวคนนั้นบังไว้ซะมิด


หงุดหงิดชะมัด


ชะเง้อคอได้ไม่นาน เขาก็หดตัวกลับมานั่งหลังตรงตามเดิมเมื่อจู่ๆอูจินก็ผุดลุกขึ้นมาเต็มความสูง พร้อมกับเดินลุกออกไปจากห้องโถงอย่างรวดเร็ว


น่าแปลกที่พิ้งค์กี้ไม่ได้ตามอีกคนออกไป แต่เธอกลับตวัดสายตามองมาที่เขาอย่างดุดันแทน


เดี๋ยวสิ


มองกันทำไมเนี่ย


หากเวลาปกติ คนอย่างเขาอาจจะหลบสายตาหรือแกล้งทำเป็นมองอย่างอื่นไปแล้ว แต่ไม่ ถ้าเขาทำแบบนั้นแล้วจะช่วยอูจินจากแม่มดได้ยังไงกัน


ฮยองซอบเลือกที่จะไม่หลบสายตาของพิ้งค์กี้ที่มองมา เขาจ้องกลับเธอด้วยความหงุดหงิดเช่นเดียวกัน


เหอะ


วิธีสกปรกสมกับเป็นสลิธีรินเสียจริง


สาวเจ้าจ้องเขาอยู่อีกไม่นานก็หันกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง


ฮยองซอบถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ พลางคว้าแก้วน้ำขึ้นมาแล้วลุกออกจากที่นั่งของฮัพเพิลพัฟ


ไม่ต้องคิดวิธีให้ยาก ก็ให้ดื่มมันโต้งๆเลยแล้วกัน


คิดได้ดังนั้นเขาก็เดินตามเจ้าเขี้ยวออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหยิบยาถอนพิษที่อุตส่าห์ทำมาหลายวัน เทใส่ลงไปในแก้วทั้งหมด




รีบๆหายแล้วรีบพูดคำนั้นออกมาสักทีปาร์คอูจิน



การกระทำอย่างเดียว เขาไม่รับรู้หรอกนะ



แค่สามคำ รีบๆพูดมาได้แล้ว!

 











อูจินเดินออกมาจากห้องโถงด้วยความหงุดหงิด เขาเดินดุ่มๆไปที่สวนหลังปราสาท เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุผลที่หงุดหงิดและรู้สึกอารมณ์ไม่ดีคืออะไร


พาลหงุดหงิดใส่ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นควานลิน พี่ดงโฮ ซังกยุน หรือแม้กระทั่งพิ้งค์กี้


ให้ตายเถอะ นี่เขาเป็นอะไรเนี่ย


นี่เหมือนไม่ใช่ตัวเขาเองเลย


เสียงฝีเท้าหนักๆที่เหมือนกำลังวิ่งอยู่เรียกให้เขาหันไปมองด้วยความสนใจ ก่อนใบหน้ากระต่ายที่คุ้นเคยจะโผล่ขึ้นมาในกรอบสายตาของเขาพร้อมกับอาการหอบเบาๆที่เกิดจากการวิ่ง


ฮยองซอบหยุดชะงักลงตรงหน้าอีกคนพร้อมกับเอามือที่โอบแก้วไว้เพื่อไม่ให้น้ำกระเด็นออกมา ก่อนจะยื่นแก้วน้ำนั่นมาตรงหน้าเขา


ดื่มซะปาร์คอูจิน


เขามองหน้าฮยองซอบด้วยความสงสัย พร้อมกับเลื่อนสายตามองแก้วน้ำในมืออีกคน


ทำไมต้องดื่ม?” เขาเอ่ยถาม


บอกให้ดื่มก็ดื่มดิ อย่าเรื่องมากน่าแปลกที่อีกคนกำลังเอ่ยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด แต่เขากลับไม่รู้สึกหงุดหงิดเท่ากับตอนได้ยินเสียงนุ่มๆของพิ้งค์กี้เลย


มันกลับทำให้เขารู้สึกใจเย็นขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก


ไม่อยากดื่มอูจินตอบ พร้อมกับปัดมือของอีกคนออกเบาๆ


ปาร์คอูจิน ดื่มซะดีๆ ก่อนที่ฉันจะจับกรอกปากนายฮยองซอบพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เริ่มโมโหมากกว่าคราวแรกนิดหน่อย

ทำให้เขาต้องละสายตาจากพื้นสนามมามองใบหน้าขาวของอีกคน


เออๆเขาเอ่ยตอบพร้อมกับคว้าแก้วที่อีกคนถือมากระดกดื่มไปนิดหน่อยก่อนจะส่งแก้วกลับคืนคนที่กำลังมองอยู่อย่างลุ้นๆ


แปลก


แปลกมากๆ


หมายถึงฮยองซอบเนี่ย แปลกมากๆ


มันก็แค่น้ำเปล่าไม่ใช่หรือไง ทำไมเจ้าตัวถึงได้ทำหน้าเหมือนกับเป็นน้ำยาวิเศษที่เขากินแล้วบินได้อย่างไงอย่างงั้น


ดื่มแล้วเป็นไงบ้าง?”


มันแค่น้ำเปล่าเลิกทำหน้าลุ้นแบบนั้นสักทีอูจินว่าตอบ พร้อมกับผลักศีรษะของอีกคนให้ออกห่าง


ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ? มองหน้าฉันสิ ตอบมาว่ารู้สึกยังไงฮยองซอบเอื้อมมือไปจับหน้าของอีกคนให้มาสบตากับตัวเอง พร้อมเอ่ยถาม


วันนี้นายหน้าบวมกว่าเมื่อวานนะฮยองซอบอูจินตอบด้วยน้ำเสียงที่คลายความเครียดลง หวังจะให้อีกคนเลิกจ้องหน้าเขาสักที


แต่แปลก ฮยองซอบไม่ได้โวยวายอะไรกับพูดของเขา กลับละมือไปจับแก้วไว้ทั้งสองมือ พร้อมเอ่ยพูดอะไรบางอย่างที่เขาฟังไม่ออก เพราะอีกคนเอาแต่จมอยู่กับอก แทบจะจุ่มหน้าลงไปกับแก้วน้ำแล้ว


เป็นอะไรของนาย วันนี้ดูแปลกๆนะอูจินถาม ก่อนเจ้ากระต่ายแห่งฮัพเฟิลพัฟจะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยพูดกับเขา


อูจิน นายชอบฉันหรือเปล่า?”


สิ้นคำถามของอีกคน อูจินก็ยินนิ่งไปสนิท ก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งกับคำถามของอีกคน


เขา ชอบ ฮยองซอบ ไหม งั้นหรอ?


ไม่ปากของเขาตอบออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ความรู้สึกต่อมาคือความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วสมองของเขา จนต้องเบ้ออกมา


ถ้างั้นขอโทษล่วงหน้าด้วยแล้วกัน และอยากให้รู้ไว้ว่าฉันทุ่มให้เรื่องนี้ไปเยอะมากว่าจบ ฮยองซอบก็โยนแก้วในมือทิ้งลงกับพื้น


ฮยองซอบเขยิบตัวมาใกล้ร่างสูงมากขึ้น พร้อมกับคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเขาแล้วโน้มตัวเขาลงมาจนใบหน้าเราห่างกันไม่ถึงเซน


ก่อนเจ้ากระต่ายแห่งฮัพเฟิลพัฟจะทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุดในโลก


ริมฝีปากเล็กของเจ้าตัวประกบลงทาบทามพอดีกับปากของเขา ก่อนปากเล็กนั่นจะบดขยี้มันราวกับคนกำลังหงุดหงิด


ด้วยความตกใจอูจินคว้าเข้าที่เอวคอดเล็กของฮยองซอบโดยอัตโนมัติ นั่นสิ่งผลทำให้เขาทั้งคู่แนบชิดกันมากกว่าเดิม


ใจของเขาเต้นแรงจนแทบระเบิด เมื่ออีกคนผละตัวออกไปอย่างรวดเร็ว


ฉันชอบนาย ได้ยินไหมอูจินฉันไม่รู้ว่ารู้ช้าไปไหม แต่ฉันชอบนายนะ


นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยิน ก่อนสติทั้งหมดจะหายไปเหลือเพียงแต่ภาพสีดำที่ปกคลุม

 











มาทำไม?” ฮยองซอบเอ่ยถามคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพยาบาลด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนเขาจะได้รับแรงลูบที่แขนเบาๆจากซอนโฮที่อุตส่าห์งัดตัวเองขึ้นมาเป็นเพื่อนของเขา


ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน


ทั้งตาบวม


หน้าซีด


ดูไม่จืดเลยสักนิด


ฉันแค่อยากมาคุยกับเธอ เท่านั้นสาวเจ้าเอ่ยตอบด้วยใบหน้าที่แหงนขึ้นสูง ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก


ฮยองซอบมองอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยบอกให้เพื่อนตนกลับไปพักผ่อนที่ห้อง พร้อมรับปากว่าจะไม่ทำอะไรผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด


ซอนโฮได้ยินอย่างนั้นจึงลุกออกจากที่นั่งข้างเขาแล้วเดินออกไปอย่างเหนือยๆ


เขาชะเง้อตามองเพื่อนไปจนลับสายตา ก่อนจะตวัดหันมามองคนที่กำลังยืนมองเจ้าเขี้ยวที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงคนไข้


มีอะไรก็รีบพูดเลยดีกว่า ผมอยากให้อูจินได้พักผ่อนฮยองซอบว่า


ขอโทษ—“ พิ้งค์กี้เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับไม่อยากพูด นั่นทำให้เขาต้องละสายตาออกมา


ถ้าคุณพิ้งค์กี้ไม่อยากพูด ผมก็ไม่บังคับนะครับ ผมรู้ว่ายังไงคุณ—“


ขอโทษ! พอใจยังเธอเอ่ยพูดด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม


งั้นผมถามหน่อยว่าคุณทำไปทำไม?”


ฉันฉันชอบอูจิน


ชอบ? คุณชอบเขา เลยเอายาเสน่ห์มาให้เขางั้นหรอฮยองซอบเอ่ยถาม


ใช่! เพราะฉันแอบมองเขามานาน นานก่อนที่พวกนายจะรู้จักกันด้วยซ้ำ แต่ฉันฉันสู้อะไรนายไม่ได้เลย ไม่ว่าจะพยายามยังไง ที่หนึ่งสำหรับปาร์คอูจิน คืออันฮยองซอบเสมอ


พิ้งค์เอ่ยพูดพร้อมทั้งน้ำตา นั่นทำให้เขาสงบสติอารมณ์ตัวเองลงมาได้บ้าง


ต้องโทษฐานเลี้ยงมังกรเป็นๆ ดีกว่าแค่ฟักไข่ไม่ใช่หรือ? ฉันแค่อยากให้อูจินสนใจฉันบ้าง สักวินาทีหนึ่งก็ยังดี


คุณนี่แปลกนะครับ


ทำไม?”


คุณเป็นคนสวย เก่ง มีอะไรเพียบพร้อมตั้งหลายอย่าง ทำไมคุณถึงได้เลือกวิธีที่สิ้นคิดแบบนี้


...


มันก็จริงที่ยาเสน่ห์จะทำให้เขารักคุณ แต่ความรักที่คุณได้มามันไม่ใช่ความจริง ชีวิตคุณก็จะอยู่กับคำโกหกไปตลอดชีวิต อูจินอาจจะบอกรักคุณ กอดคุณ จูบคุณ แต่ตัวคุณเอง รู้อยู่แก่ใจว่าทุกอย่างที่เขาทำ มันมาจากยาเสน่ห์ ไม่ใช่ความรู้สึกของเขาจริงๆ


...


ผมไม่ได้ตั้งใจจะเปรียบเทียบอะไรนะครับ แต่คนที่มันรัก ต่อให้อยู่เฉยๆเขาก็สนใจ เขาก็อยากจะรัก ต่างกับคนที่เขาไม่ได้รัก ไม่ว่าคุณจะพยายามแทบตายแค่ไหน ถึงจะพยายามจนถึงกับมีเลือดไหลออกมาจากทุกส่วนของร่างกายแล้ว ไม่รักมันก็คือไม่รักครับ


...


ฉะนั้น คุณอย่าเอาตัวเองไปผูกมัดกับคนที่เขาไม่เคยสนใจคุณเลยจะดีกว่า นั่นมันไม่ยุติธรรมกับใจคุณเลยสักนิด


พิ้งค์กี้พยักหน้ารับกับคำพูดของเขาอย่างเข้าใจ พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบน้ำตาอย่างลวกๆ


ฉันเข้าใจแล้วเธอเอ่ย ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมอูจินถึงชอบนายมากๆ ฉันไม่แปลกใจ


จริงหรอครับ? แต่ยังไงผมก็ต้องขอบคุณ ถ้าไม่มีเรื่องนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมจะรู้ตัวสักทีว่าผมชอบอูจิน


งั้นหรอ ฉันควรดีใจไหมอะ?” พิ้งค์กี้เอ่ยถาม


ไม่รู้สิครับ แต่คราวหลังอย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะครับ คุณรู้ไหมว่าผมหาส่วนผสมทำยาถอนพิษนี้อย่างยากเย็นแค่ไหน ฮยองซอบเอ่ยตอบพร้อมใบหน้ามุ้ย


แค่นึกย้อนตอนไปเอาหอยทากเขาก็แทบจะอ้วกเอาข้าวเช้าออกมาอยู่แล้ว


ขอโทษอีกครั้งนะ แต่อันที่จริงแล้ว อีกไม่นานอูจินก็จะหายแล้ว นายใจร้อนไปหน่อยนะหญิงสาวตรงหน้าเอ่ยพูด พร้อมกับขำออกมาเบาๆ


หมายความว่าไงนะครับ?” ฮยองซอบเลิกคิ้วถาม


ก็มันเป็นแค่ยาเสน่ห์โง่ๆอ่ะ ไม่ได้มีฤทธิ์อะไรขนาดนั้น ฉันแค่อยากได้ความสนใจจากเขาแค่ไม่นาน ที่จริงอาการก็เริ่มออกแล้วนะ ร่างกายของอูจินกำลังต่อต้าน เพราะ เขากำลังทำในสิ่งที่สวนทางกับหัวใจ คนที่เขารักไม่ใช่ฉัน แต่เป็นนายไงอันฮยองซอบ


“—ผม


เอาเถอะ ฉันก็ไม่ไหวอะไรมากกว่าความสุขชั่วครู่เดียวอยู่แล้ว ลำบากแย่เลยสินะ จากนี้ก็ดูแลกันดีๆละ ไม่ต้องมาเย้ยฉันบ่อยๆก็ได้นะถ้าไม่จำเป็นพูดจบ สาวเจ้าก็เดินเข้ามาที่เตียงใกล้กว่าเดิม พร้อมกับโน้มตัวลงไปกดจูบที่หน้าผากกว้างของคนที่กำลงนอนอยู่


ทุกอย่างอยู่ในสายตาของฮยองซอบ ก่อนที่พิ้งค์กี้จะละตัวออกมาขยิบตาให้คนที่กำลังนั่งหน้าบูดอยู่อย่างนึกสนุก


เธอก้าวเท้าออกจากเตียง ตรงไปที่ประตูทางออกของห้องพยาบาล และไม่ทันได้เดินออกไป พิ้งค์ก็หันสายตากลับมามองอีกครั้ง


อ้อแล้วเผื่อนายยังไม่รู้นะฮยองซอบ


ครับ?”


ปาร์คอูจินตื่นตั้งนานแล้วละพูดจบ เธอก็ก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องด้วยรอยยิ้ม




 

ย๊า!!!! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ปาร์คอูจิน!!!”




โอ๊ย! เจ็บนะฮยองซอบบบบบ





ปั่นหัวคนอื่นนี่สนุกเป็นบ้าเลยแหะ


โทษทีนะอูจิน


ฉันขอแก้แค้นที่ทำให้ฉันเจ็บสักหน่อยแล้วกัน ไม่ว่ากันนะ :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-talk-

มาแร้ว ฮือ มาช้าดีกว่าไม่มาน้า แงง 

คิดถึงทุกคนม๊าก ช่วงนี้ก็จะมาอัพตามเวลาแล้ววว มีใครยังจำได้ไหมว่าเราอัพวันไหนบ้าง 55555555 

ที่มีสเปสองตอนติดไม่ใช่อะไร เนื้อเรื่องหลักใกล้จบแล้ว ฮือ

เหลือคู่ไหนยังไม่มีสเปอีกนะ เตือนทีค่ะ ลืม 555555555555

หรืออยากให้มีสเปคู่ไหนก็บอกได้นะคะ 

*สเปจะเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักน้า ไม่อ่านระวังงงเด้อ 

ปล.1 ตอนที่เกี่ยวกับคู่รองทั้งหมดเราจะเรียกสเปน้า 

ไปละ ง่วงมาก เลิ้บ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1867 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 07:28
    เอ้า พีค555555555555
    #1,867
    0
  2. #1813 Sweet_Memory (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 23:25
    55555 ความเจ้าเล่ห์นี้ ยังดีที่เข้าใจกัน
    #1,813
    0
  3. #1711 `rosie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 00:47
    อะโหหหห ทีมหลัวเรื่องนี้มีคนไหนไม่ร้ายมั่งอะคะถามจริง 555555555
    #1,711
    0
  4. #1606 itsmepisces (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:43
    สลิธีรินก็คือสลิธีริน5555555ฮัฟเฟิลพัฟสู้เขานะ วันนี้บอกรักอูจินไปกี่รอบแล้วคะน้องฮยองซอบบบ คิคิ
    #1,606
    0
  5. #1496 chzckhnp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 01:23
    สลิธีรินนี่มัน.. ฮึ่ย อูจิน! -////- ฮยองซอบเป็นห่วงขนาดไหนเนี่ย แกล้งหลับแอบฟังเหรอออ น่ารัก!
    #1,496
    0
  6. #1352 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 14:22
    กรี๊ดดดดชอบบทพิงค์กี้55555555555555
    ทำไมเรื่องนี้ชอบแกล้งนอนกันทั้งๆที่ตื่นแล้ว555555555 โอ้ยเอ็นดูเบอร์แรง แล้วๆๆๆแล้วทำไมคู่น้องมีบทจูบกันทั้งๆที่คู่พี่ๆยังไม่ได้ในจุดๆนี้ มากสุดก็เนียลองหอมแก้มกัน ตายล่ะ พี่ๆอย่าแพ้น้องเชียว
    #1,352
    0
  7. #1130 อ้วงงงงง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 12:23
    เขินนนนนนน น่ารักกก
    #1,130
    0
  8. #955 J.Darker (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 15:31
    สองคนนี้น่ารักอ่ะ555555555555
    #955
    0
  9. #758 Noon Pacharapan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 19:32
    เจ้าเขี้ยวเอ้ยยยยย 55555
    #758
    0
  10. #757 Noon Pacharapan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 19:32
    เจ้าเขี้ยวเอ้ยยยยย 55555
    #757
    0
  11. #756 NlvK (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 01:09
    ดีใจกับทั้งคู่ เจ้าเขี้ยวก็ร้ายยยย
    แต่ก็ยังหน่วง ลูกแม่มาด้วยสภาพโทรมๆ ใจแม่ก็ร้าวแล้วเนี่ยย ฮือออ
    #756
    0
  12. #754 shxxxx (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:46
    โอ้ยน่ารักกกกก ยัยซอบเอ้ย5555555
    #754
    0
  13. #753 beyourfangirl (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 12:27
    โง้ยยยยยยยย ลงเอยด้วยดี ฮือออออ ยัยซอบน่ารักมาก แง๊
    #753
    0
  14. #748 doobdib04 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 19:48
    สมหวังแล้วโว้ยยยยยย น่ารักกก
    #748
    0
  15. #747 ;Pocky (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 18:46
    สมหวังอีกคู่ กว่าจะรู้ใจตัวเอง
    #747
    0
  16. #746 ★เธ”เธงเธเธ”เธฒเธง★ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 18:39
    กรี๊สสสสสสา น่ารักเกินไปปป ฮือออออ ดีกันแล้วนะลูกกกก
    ขอสเปอูซอบอีกได้มั้ยค่ะ55555555
    #746
    0
  17. #743 소 연화 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:00
    หนุ่มซริทิรินนี่ซึนกันทุกคนหรอคะ ต้องรอให้ซอบมาบอกเอง ตอนนั้นซอนโฮก็เหมือนกัน55
    #743
    0
  18. #742 Konix (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 11:56
    อูจินฮือออออ คู่นี้ก็แฮปปปี้แล้วใช่มั้ยคะ คิ
    #742
    0
  19. #741 แจมินลูกแม่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 11:19
    น่ารักกกกกก โง้ยยยเขินนนน>//<
    #741
    0
  20. #740 MinZeon (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 10:53
    ซอบบบบบบบบ น่ารักมากมายอ่ะลูกกกกกก><
    ฮื่ออออออ อูซอบตอนนี้นี่มันดีต่อใจมากกกกกกกก>////<
    #740
    0
  21. #739 Doyoung_Jae (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 10:25
    โอ้ยยยยอูจิ๊นนน555555
    #739
    0
  22. #738 ασɱ♡ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:53
    โอ้ยยย แพ้ แพ้ฮยองซอบทั้งหัวใจ บ้านฮยองซอบไปทางไหนคะ จะส่งขันหมากไปสู่ขอมาดองกะลูกอูจินของแม่ ;-; ฮยองซอบทุ่มเทมากลูกกก แม่รักหนู เลิฟๆ ส่วนอูจินแกล้งซอบอ่ะ เดะตีเลย! น่ารักมากเลยค่ะะ ชอบมากก แงง อูซอบตลอดปัย~
    #738
    0
  23. #737 AiCuiRongZai (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:49
    งุ้ยยยยยย คือมันดีอ่ะ ><
    #737
    0
  24. #734 Jskj (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:09
    น่ารักกก ฮยองซอบแพ้อ่ะ 55555
    #734
    0
  25. #733 nphermsub (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 07:26
    โง้ยยยยยยยยน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ ซอบบี้รักมากๆเลยสินะถึงทำแบบนั้นอะ 555555
    ปล.เอาอีกแล้วนะจี้ ไปหลอกซอบบี้ทำไมเนี่ยยยย แต่เรื่องนี้ให้อภัยเพราะนานทำดี55555
    #733
    0