( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 25 : ๒๒ - บททดสอบสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    23 ก.ย. 60









บทที่ ๒๒













๑oo%













_________________________________________________________________________________________________________

Note : อ่านช้าๆ ใจเย็นๆนะคะ :)








ร่างเล็กๆของกระต่ายฮัพเฟิลพัฟเดินอยู่ในห้องสมุดอย่างไม่รีบร้อน แต่ช่างดูขัดกับใบหน้าเครียดๆของเจ้าตัวเสียเหลือเกิน


"อยู่ไหนกันนะ ยาถอนพิษ ยาถอนพิษ" เอ่ยพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะไล่นิ้วไปตามหนังสือเล่มต่างๆที่วางเรียงรายอยู่บนชั้น


ปึ้ก!


เสียงหนังสือกระทบกับพื้นเสียงดังจนทำให้เขาสะดุ้งตัว


ฮยองซอบหันมองที่มาของเสียงก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งเมื่อคนตรงหน้าเขาไม่ควรจะเป็นคนคนนี้



ไม่ใช่ไม่ควรสิ



มันไม่มีทางที่คนคนนี้จะมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเด็ดขาด


"ปาร์คจีฮุน?" คนหน้ากระต่ายเอ่ยพูดขึ้น ก่อนเขาจะเสตามองไปที่หนังสือเล่มหนาที่อีกคนเพิ่งโยนมันลงก่อนหน้านี้


'ตำรายาถอนพิษ' 


"นายไปเอามาจากไหน" ฮยองซอบมองหนังสือตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา


นี่เขาหามันมาตั้งครึ่งวัน ที่แท้ไปอยู่คุณหนูของเดิร์มสแตรงก์นี่เอง


ร้ายชะมัด


"อย่าเพิ่งคิดโกรธฉันสิ ฉันมาอย่างเป็นมิตรนะ" จีฮุนเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม


"แต่นายกับเพื่อนฉัน" 


"อ่ายูซอนโฮ เพราะแบบนี่แหละ ฉันถึงจะมาขอให้ช่วย" จีฮุนเอ่ยพูดอีกครั้ง


"ช่วย?"


"แลกกันไง ฉันจะช่วยถอนพิษโง่ๆของยัยพิ้งกี้ให้ แลกกับการที่นาย—" จีฮุนเว้นวรรคพร้อมอมยิ้ม"ต้องช่วยฉันเรื่องยูซอนโฮกับไลควานลิน" 


"หมายความว่ายังไง"


"ไม่มีอะไรก็แค่ช่วย นายแค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ"


"ฉันต้องมั่นใจก่อนว่าถ้าช่วยแล้วเพื่อนฉันจะไม่เสียใจ" ฮยองซอบเอ่ยตอบ พร้อมกับกอดอกมองหน้าอีกคนด้วยสีหน้าจริงจัง


"นี่เห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย?" จีฮุนเอ่ยถามพร้อมเลิกคิ้วสูง


"นายมันร้าย" ฮยองซอบตอบทันที


"งั้นฉันจะปล่อยให้เจ้าอูจินนั่นโดนพิษไปยันจบเลยดีไหม เพราะนายก็รำคาญหมอนั่นมาตลอดไม่ใช่หรอ" จีฮุนพูดต่อด้วยใบหน้ายิ้มกรุ่มกริ่มเหมือนคนที่ถือไพ่เหนือกว่า



"ฉัน"


"คิดให้ดีนะอันฮยองซอบ ฉันไม่อยากบอกหรอกนะว่ายาสูตรที่ยัยพิ้งกี้นั่นใช้มันส่งผลกระทบถึงร่างกายภายในด้วยนะ ไม่รู้ว่าเจ้านั่นจะมีส่วนไหนพรุนไปบ้างหรือยัง"



"ตกลง!" ฮยองซอบเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว จนคนที่ยืนพิงชั้นอยู่ได้แต่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ


"นายนี่สุดยอดจริงงั้นถือเป็นการขอบคุณ ฉันจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง แต่—นายห้ามปูดไปบอกใครเชียวนะ ไม่อย่างงั้นแผนที่ฉันทำมาทั้งหมดจะพังลง" ฮยองซอบพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ ก่อนจะโดนอีกคนลากออกจากห้องสมุดไป









 

 

เมื่อคืนไปหาเซอุนมาใช่ปะ เป็นไงบ้างหลังจากพ้นช่วงเที่ยงมาได้ไม่นาน ซอนโฮพาร่างของตัวเองไปทานอาหารเที่ยงที่ห้องโถงใหญ่ ก่อนจะเดินกลับมาที่สวนย่อมกลางปราสาทอย่างไม่เร่งรีบ พร้อมกับหอบหนังสือสองสามเล่มมาอ่านฆ่าเวลาก่อนจะเข้าห้องเรียนในช่วงบ่าย



นั่งอยู่ไม่นาน ที่นั่งตรงข้ามเขาก็ถูกจับจองโดยพี่ชายที่คุ้นเคย ที่ช่วงนี้ใบหน้าของพี่ซองอูมักจะสดใสอยู่เสมอ และเหตุผลก็คงหนีไม่พ้นคนที่ถูกพันแขนด้วยผ้าแล้วนั่งมองหน้าพี่ชายเขาจากมุมหนึ่งของสวนหรอก



น่าหมั่นไส้จริง



อื้อ ก็แย่อ่ะ ไม่รู้พี่เซอุนเป็นอะไรเหมือนกัน ไปถึงก็นั่งตีหน้าเศร้า ผมก็ไม่กล้าถามอะไรซอนโฮเอ่ยตอบ พร้อมกับพลิกหน้าหนังสือเมื่ออ่านจบบรรทัดแล้ว



จริง!? เวรแล้วๆๆพี่ซองอูตอนแรกที่ทำหน้าง่วงๆ ก็เด้งตัวขึ้นมาทันทีหลังจากเขาพูดจบ พร้อมกับเอ่ยถามตาโต



จริงสิ นี่พี่ไปทำอะไรมาหรือเปล่า?” เมื่อเห็นท่าทางรุกรี้รุกรนของพี่ชายตัวเอง ซอนโฮได้แต่ส่งสายตาจับผิด



เปล่าๆๆๆๆ งั้นพี่ไปก่อนนะเว้ยๆ เจอกันพูดจบพี่ซองอูก็ผุดลุกขึ้น พร้อมกับเดินหนีเขาไปหาชายหนุ่มจากเดิร์มสแตรงก์อย่างรวดเร็ว



ทั้งสองคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนพี่ซองอูจะเดินหนีออกไปจากบริเวณสวนโดยมีคังแดเนียลเดินตามหลังไปติดๆ



มีอะไรหรือเปล่านะ?



ซอนโฮคิดพร้อมกับชะเง้อคอมองตามคนพี่ไป แต่ไม่นานเขาก็ต้องหันสายตากลับมาที่หนังสือตรงหน้าดังเดิมเมื่อสายตาของเขาดันไปสบกับใครบางคน



ใครบางคนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด



 

ไลควานลินเดินเข้ามาในสวนหย่อมอย่างรวดเร็วหลังจากที่เขามองเห็นร่างที่คุ้นเคยของยูซอนโฮ



นี่ก็เกือบสามวันแล้วที่ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยปากคุยกัน



ก็หลังจากเหตุการณ์แย่ๆในวันนั้น ซอนโฮก็แทบไม่โผล่หน้าไปห้องโถงใหญ่เลย นอกเสียจากว่าเขาหิวจนทนไม่ไหวก็เท่านั้น



นั่นก็ทำให้โอกาสที่ไลควานลินจะได้เห็นหน้าซอนโฮมีเท่ากับศูนย์



มันอาจจะเป็นสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นของควานลินก็ได้ แต่สำหรับเขา มันเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว



ยิ่งมองหน้าควานลินเหตุการณ์ในคืนนั้นก็ไหลเข้ามาไม่หยุด ราวกับจะตอกย้ำเขาว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้มันเป็นเรื่องจริง และมันไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้



เขาไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่า ไลควานลินแค่เห็นซอนโฮเป็นตัวตลกก็เท่านั้น



ซอนโฮไม่รู้เลยว่าตอนนี้ควานลินอยู่ตรงไหนของสวนหรือว่าเดินออกไปแล้ว เพราะเขาไม่อยากเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเลยสักนิด จนตอนนี้เขาแทบจะก้มลงไปติดกับหน้ากระดาษแล้ว



อยากหายตัวได้จังเลย



ซอนโฮพยายามตั้งสติสนใจแต่ตัวอักษรที่ถูกพิมพ์อยู่บนหน้าหนังสือ แต่ก็มีร่างของใครบางคนมาเรียกความสนใจเขาไป



เขากลั้นหายใจก่อนจะเสตามองคนที่ถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างไม่ขออนุญาต



แต่เมื่อเงยหน้ามอง เขาก็อดแปลกใจไม่ได้



ไม่ใช่ไลควานลินแบบที่เขากลัว



แต่นี่มันเชสเตอร์คนใหม่ของกริฟฟินดอร์นี่น่า



มาทำอะไรกันนะ?



นาย?” ซอนโฮเอ่ยทัก ก่อนเขาจะได้รับรอยยิ้มกว้าง และนิ้วชี้ที่จ่ออยู่ตรงปากของเขาเอง เป็นท่าทางบอกให้เงียบเสียงลง



ฉันรู้ว่านายต้องการความช่วยเหลือเขามองใบหน้าของอีกคนด้วยความสงสัย ก่อนเจ้าตัวจะทำสายตาให้เขามองข้ามไปด้านหลัง



ซอนโฮทำตามอย่างงงๆ ก่อนเขาจะเสตามองไปอย่างที่อีกคนบอก



เขามองเห็นสายตาแปลกๆของไลควานลินที่ยืนห่างไปไม่ไกล แต่เพราะว่าเขาไม่อยากที่จะสนใจมากเกินไป ซอนโฮจึงละสายตากลับมามองที่คนตรงหน้าอีกครั้ง



มีอะไรหรือเปล่า?”



มีคนจ้างฉันมานั่งเป็นเพื่อนนายสักพักน่ะ นายช่วยทำเป็นชวนฉันคุยหน่อยสิอีกคนพูด พร้อมรอยยิ้มกว้าง



ซอนโฮยิ้มตอบ ก่อนจะนึกคิดคำพูดที่เขาจะเอ่ยถามอีกคน



ว่าแต่นายคือใครอ่ะ?” คนตรงหน้ายิ้มค้างมองเขา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ



เสียใจชะมัด นายไม่รู้จักฉันได้ไงกัน



อ้าว ก็ไม่รู้จักจริงๆนี่น่าซอนโฮตอบ



เอาเถอะ ฉันชื่อคิมซามูเอล ปีสาม กริฟฟินดอร์ เรียกสั้นๆว่าแซมก็ได้อีกคนตอบ



อ่อๆ นึกออกแล้วเขาพูด ฉันซอนโฮนะ—“



ยูซอนโฮ ปีสาม ฮัพเฟิลพัฟ ฉันรู้จักนายแล้วแซมเอ่ยตอบ พร้อมรอยยิ้มกว้าง



รู้ได้ไงอ่ะ?”



นายเป็นน้องพี่ซองอูไม่ใช่อ่อ นั่นรุ่นพี่เราเอง สนิทด้วยแซมตอบ



จริงด้วยแหะพูดจบ ซอนโฮก็ยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยแก้เขิน



จริงๆเลยนะ



แล้วสรุปมานั่งกับฉันมีอะไรหรือเปล่า



เปล่า แค่มานั่งด้วยเฉยๆ มีคนสั่งให้มา



ใคร?” ซอนโฮเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วยุ่ง



เดี๋ยวนายก็จะรู้ เร็วๆนี้ แต่ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว ไว้คุยกันใหม่นะ ไปละพูดจบ แซมก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากบริเวณที่เขานั่งอยู่โดยทันที



อะไรของเขาซอนโฮว่า ก่อนจะหันสายตามามองตรงหน้าดังเดิม แต่เมื่อหันมองเขาก็ไม่พบคนที่กำลังทำหน้าตาแปลกๆแบบเมื่อกี้แล้ว



ดีแล้วละ



ถ้าเขาเจอควานลินจังๆอีกสักครั้ง ซอนโฮอาจจะเผลอยกไม้ขึ้นมาสาบก็ได้






 

 

 

"หายไปไหนมาเนี่ย?" ซอนโฮละสายตาออกจากหนังสือปรุงยาเล่มหนาพร้อมกับหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพักด้วยสีหน้าสงสัย


"เปล๊าาาาา" ฮยองซอบเอ่ยตอบก่อนจะตรงปรี่เข้าไปที่ที่นอนของตัวเอง



เสียงสูงนะ



ไม่มีอะไรจริงๆนะๆๆๆ



ให้มันจริงถ้ารู้ว่ามีความลับกับฉันนายโดนแน่ฮยองซอบ!” ซอนโฮเอ่ยต่อ พร้อมกับชี้หน้าคาดโทษอีกคนไว้



ฮยองซอบได้แต่ยิ้มใส่เบาๆ ก่อนจะคุ้ยหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าผ้าของเจ้าตัวที่เพิ่งถือเดินเข้ามา



แล้วคนอื่นไปไหนหมดอ่ะฮยองซอบเอ่ยถาม



ห้องสมุดมั้ง เห็นว่าจะไปปั่นรายงานวิชาปรุงยากันซอนโฮเอ่ยตอบพร้อมพลิกหน้ากระดาษตาม



รายงาน? รายงานอะไรอ่ะ?” ฮยองซอบเลิกคุ้ยหาของในกระเป๋า ก่อนจะหันไปหาคนที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง



ก็พิษจากสัตว์ทั้งหมดไง นายลืมทำหรอ? ส่งพรุ่งนี้นะซอนโฮมองเห็นสีหน้าถอดสีของเพื่อนหน้ากระต่าย ก่อนเจ้าตัวจะลุกรี้ลุกรนไปที่โต๊ะเขียนหนังสือข้างเตียง



ตายๆๆๆ ฉันลืมไปซะสนิทเลย ทำไงดี



ใจเย็นๆ ทำคืนนี้น่าจะเสร็จซอนโฮเอ่ยตอบ



แต่ฉันต้องไปเอาของกับเพื่อนอ่ะ ต้องไม่ทันแน่ๆ ตายๆๆฮยองซอบบ่นออกมาเสียงดัง พร้อมกับเดินวนไปรอบห้องพัก จนซอนโฮที่นอนอยู่ต้องวางหนังสือลงแล้วดันตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอน



ของอะไรอ่ะ?”



ของส่วนตัวฉันเอง ฉันไปฝากมันไว้ กำลังจะไปเอาคืน ถ้าไม่ได้ฉันต้องนอนไม่หลับแน่ๆเขามองเพื่อนที่กำลังดินไปมาเหมือนพิกซี่ติดจั่น



ซอนโฮถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับลุกออกจากเตียงของเขา



เอาอะไร ที่ไหนพูดดิ เดี๋ยวไปเอาให้ซอนโฮถาม ทำให้คนที่กำลังเดินไปมาหยุดนิ่งชะงักแล้วหันมองเขาอย่างตื่นตันใจ



จริงหรอ!” ฮยองซอบเอ่ยถาม



จริงสิ นายจะได้ปั่นงานไปไง ฉันทำเสร็จแล้ว ว่างซอนโฮตอบ



ฮือๆๆ น่ารักที่สุดเลยซอนโฮววววว ฮือ ถ้าไม่มีนายนะ—“



จะเอาปะของ? รีบบอกเร็วว่าจะให้ไปเอาที่ไหนเขาเอ่ยเร่งเมื่อหันไปมองนาฬิกาที่เกือบจะถึงเวลาที่ห้ามนักเรียนออกจากหอแล้ว



ใช่ๆๆ อยู่นี้นะ นี่คือแผนที่วิเศษ มันจะไม่บอกทางเราจนกว่าคนที่เป็นปลายทางของเราจะเป็นคนบอกเองฮยองซอบเอ่ยตอบ



มีของแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย สุดยอด



ใช่ไหมละ แต่นายใช้ระวังหน่อยนะเพื่อนหน้ากระต่ายเอ่ยพูด



ทำไมอ่ะ? อันตรายหรอ



ไม่หรอกฮยองซอบว่า ไม่ใช่แค่เพื่อนฉันคนเดียวที่มีแผนที่นี่ เพราะมันขายอยู่ที่ใต้เดินของร้านเกมกลวิสลีย์ และนายต้องระวังและเช็คให้ดีว่านายมาถูกทางแล้ว



...



คนที่ไม่ได้อยู่กับเราทุกคนที่มีแผนที่นี้ สามารถเปลี่ยนเส้นทางของเราได้ตลอดเรา อยู่ที่ว่าเราจะเชื่อหรือไม่



...



มันอยู่ที่นายแล้วซอนโฮ รีบกลับมานะ รออยู่พูดจบ ฮยองซอบก็วิ่งแจ้นไปนั่งหน้าโต๊ะเขียนหนังสืออย่างรวดเร็ว



ซอนโฮรู้สึกแปลกใจในคำพูดของเพื่อนเขานิดหน่อย



แต่ช่างเถอะ



รีบไปรีบมาดีกว่า













ลูมอส ร่างโปร่งเอ่ยคาถาออกมาเสียงเบาเมื่อเขาก้าวเท้าออกจากหอพักได้อย่างเงียบเชียบ พลางมองซ้ายมองขวาเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าไม่มีพรีเฟ็คคนใดอยู่แถวนี้



แสงสว่างที่โผล่ออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ทำให้ซอนโฮสามารถมองเห็นทางได้อย่างไม่ยากเย็น เพราะบางส่วนของฮอกวอตส์ไม่มีแสงเข้าไปถึง ทำไมมันค่อนข้างยากหากเดินไม่มีแบบไม่เปิดไฟ



เขาเดินไปตามทางที่ค่อยๆโผล่มาในแผนที่ทีละตัว ทีละตัว และจากตอนแรกที่เขาต้องไปทางห้องเรียนปรุงยา แต่มันกลับเปลี่ยนไปอีกเส้นทางหนึ่งแทน



ซอนโฮมองอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ฉุกคิดอะไร



เขาเดินผ่านทั้งหน้าห้องโถง ห้องน้ำพรีเฟ็ค ห้องสมุด



และที่น่าแปลก



ตอนนี้เขากำลังอยู่ที่ทางลงบันไดไปที่คุกใต้ดิน



เดี๋ยวสิ



คุกใต้ดินงั้นหรอ?



ซอนโฮหยุดชะงักพลางจ้องมองแผนที่ในมือ และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนแผนที่ก็ยังคงเป็นการบอกเส้นทางที่ให้เขาตรงลงไปที่คุกใต้ดินอย่างชัดเจน



แปลกแหะ ฮยองซอบไม่น่าจะมีเพื่อนเป็นสลิธีรินนะเขาพูดกับตัวเองเสียงเบา ก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปตามทางที่แผนที่บอกไว้



เจ้ากระต่ายนั่นไม่มีใครที่รู้จักอยู่สลิธีรินนี่น่า 



หรือว่าจะเป็นปาร์คอูจิน?



แต่ช่วงนี้ทั้งคู่ไม่ค่อยไเด้คุยกันนี่น่า



ซอนโฮเดินตามทางที่ค่อยๆโผล่ขึ้นมาอย่างใจเย็น และพยายามมองไปรอบตัวตลอดเวลา พลางก้มมองดูแผนที่ในมืออยู่ตลอดเวลา ก่อนเขาจะพบว่าทุกอย่างบนแผนที่หายไปจนหมด กลายเป็นกระดาษเปล่าเหมือนกับตอนแรกที่ได้มาไม่มีผิด



ยังไม่ทันให้เขาได้สงสัยอะไร ที่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ



"มาเร็วดีนี่ผมนึกว่าจะต้องรอทั้งคืนซะอีก" เสียงเอื้อนเอ่ยดังขึ้


ซอนโฮหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาที่มาของเสียงประหลาดนี้ ก่อนดวงไฟติดผนังทุกดวงจะลุกโชนขึ้นมาพร้อมกัน 


แสงสว่างกระจายไปรอบทิศ จนทำให้ทุกอย่างปรากฏชัดเจนขึ้นในสายตาของเขา 


รวมทั้งร่างของใครบางคนที่กำลังยืนพิงผนังอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืน


ซอนโฮเพ่งสายตามองอย่างสงสัย ก่อนจะคลายปมคิ้วที่ขมวดกันอยู่ออกเมื่อเจ้าของเสียงหันหน้ามองมาทางเขา


ใบหน้าหวานๆที่รับกับสีผมน้ำตาลสว่าง และเครื่องแบบที่ไม่คุ้นตา ทำให้เดาได้ไม่ยากเลยว่าเป็นใคร


ปาร์คจีฮุน 


คุณหนูจอมเหวี่ยงแห่งเดิร์มสแตรงก์


"ปาร์คจีฮุน? คุณมาทำอะไรตรงนี้" เขาเอ่ยถาม พร้อมกับพับแผนที่ใส่ลงในกระเป๋าเสื้อ พร้อมกับเอ่ยคาถาดับไฟ แล้วยัดไม้กายสิทธิ์ลงในกระเป๋ากางเกงของเขา


"ผมก็แค่อยากคุยอะไรบางอย่างกับคุณหน่อยยูซอนโฮ" 


"งั้นคุณเป็นคนเปลี่ยนเส้นทางหรอ" 


"ใช่ ผมก็มีมันเหมือนกัน" พูดจบ จีฮุนก็ชูกระดาษแผนที่ที่เหมือนกับของเขาขึ้นมาพร้อมยกยิ้มกว้าง


"ต้องการอะไร" ซอนโฮมองแผนที่ในมืออีกคน สลับกับจ้องหน้าด้วยความหงุดหงิ



ในเมื่อเขาเลิกยุ่งกับไลควานลินแล้ว ทำไมคุณหนูนี้ถึงยังมากวนเขาอยู่อีกนะ


"อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ" จีฮุนว่า 


"นี่คุณว่างมากนักหรือไง" ซอนโฮตอบ "ถ้าไม่มีอะไรสำคัญงั้นผมขอตัวนะครับ" พูดจบ เขาก็สะบัดตัว หันหลังเตรียมก้าวหนีออกจากบริเวณนี้ทันที 


เพราะหากเดินไปอีกนิดก็เป็นทางเข้าหอพักของสลิธีรินแล้ว


เขาไม่อยากเสี่ยงอยู่ที่นี้นานๆเสียเท่าไหร่


"เดี๋ยวสิคุณลืมของอะไรไว้หรือเปล่า" จีฮุนเดินปรี่ไปคว้าแขนของคนร่างโปร่ง ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเอง พร้อมชูขึ้นให้เขาดู


ซอนโฮมองสิ่งที่อยู่ในมือปาร์คจีฮุนด้วยความงุนงง ก่อนจะเอ่ยปากถาม


"คุณไปเอามาจากไหน" แว่นตาทรงสวยของเขา



ที่เกือบลืมไปแล้วว่าเขาเคยมีมัน 


และเกือบลืมไปแล้วเช่นเดียวกันว่าใครที่เป็นคนเอาของเขาไป


"คิดเอาสิครับว่าใครเป็นคนเอาของคุณไป แล้วมันมาอยู่กับผมได้ยังไง" จีฮุนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงยียวน จนทำให้คนฟังต้องเบ้หน้าใส่


"ผมไม่อยากรู้แล้วเอาของผมคืนมา" ซอนโฮว่าพร้อมแบมือไปตรงหน้าของอีกคน แต่จีฮุนก็ทำเพียงวาดรอยยิ้มตอบกลับเขามาเพียงเท่านั้น


"ให้ง่ายๆจะไปสนุกอะไรละครับ" จีฮุนพูดต่อ เรียกให้ซอนโฮรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีกจนต้องถอนหายใจออกมายาวเหยียด



"ผมได้ยินมาว่าคุณบอกชอบควานลินแล้วงั้นหรอ?" จีฮุนเอ่ยถาม พร้อมเลิกคิ้วมอง


"ไม่ใช่เรื่องของคุณ" ซอนโฮตอบ


"มันต้องใช่สิ ควานลินกับผมก็เหมือนเป็นคนๆเดียวกันนะ" จีฮุนว่าตอบ "และควานลินคงปฏิเสธคุณไปสินะ ผมก็อุตส่าห์เตือนคุณแล้วนะว่าควานลินเป็นของใคร แต่คุณยังจะก้าวเข้ามา เจ็บปวดมันก็ไม่แป"




กึก! 



ซอนโฮที่ยืนนิ่งฟังอีกคนพูดมานานก็เงยหน้าขึ้นจ้องปาร์คจีฮุน ก่อนจะเข้าไปกระชากข้อมือให้เข้ามาใกล้ๆเขาอย่างรุนแรง จนตัวของจีฮุนเซตัวไปข้างหน้า


"เลิกพล่ามได้แล้วคุณจีฮุน" ซอนโฮว่า พร้อมกับเพิ่มแรงที่กอบกุมข้อมืออีกคนจนขึ้นเป็นรอยมือแดงเถือก


"ทำไมหรอครับ? รับความจริงไม่ได้งั้นหรอ" จีฮุนเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม แม้วายตาเขาเริ่มสั่นไหวเพราะการกระทำของซอนโฮแล้ว



นั่นทำให้ซอนโฮรู้สึกโมโหเพิ่มเป็นเท่าตัว


จนทำให้เขาเอื้อมมือลงไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาชี้ที่คอของอีกคน


จีฮุนมองคนตรงหน้าที่กำลังโมโหจนไม่มีสติด้วยความตกใจ


ให้ตาย นี่มันผิดแผนไปเยอะแล้วนะ


แล้วเจ้าบ้านั่น เมื่อไหร่จะออกมา!


"คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินอะไรในชีวิตผม ในเมื่อผมเลือกที่จะชอบควานลินแล้ว และผลที่ออกมาคือผมเจ็บปวด ผมไม่คิดจะโทษใครนอกจากตัวเองที่เลือกไปชอบคนใจร้ายแบบนั้น"



แววตาของซอนโฮไม่ได้แข็งกร้าวแบบการกระทำของเขาเลย 


น้ำตาที่นองอยู่บริเวณของตาเป็นข้อบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าซอนโฮกำลังรู้สึกเสียใจมากแค่ไหน 


จนจีฮุนที่มองอยู่ใจกระตุกขึ้นมา


นี่เขาเล่นแรงไปหรือเปล่า


หรือเขาควรจะหยุดแผนบ้าๆนี้แล้วเอ่ยบอกความจริงกับยูซอนโฮดีไหม


ให้ตายเถอะ


เคราเมอร์ลินช่วยลูกด้วย!








"ทำอะไรกัน?" และเหมือนราวกับว่าเมอร์ลินอาจจะรักปาร์คจีฮุนคนนี้ หรือไม่ก็ต้องเกลียดเขามากๆ เพราะร่างของไลควานลินที่เพิ่งเดินออกมาจากหอพักของสลิธีริน หันมามองหน้าเราทั้งคู่


ทำไมถึงมาตอนนี้นะไลควานลิน!


ซอนโฮผละตัวปล่อยมือจากข้อมือเล็กของจีฮุน ก่อนจะเช็คน้ำตาลวกๆแล้วเอื้อมมือไปคว้าแว่นตามาจากมือของอีกคนมาไว้กับตัว


ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนมาใหม่ที่อยู่ในชุดลำลองสีดำ ที่กำลังเดินตรงมาทางที่พวกเขากำลังยืนอยู่


ควานลินมองคนที่ดวงตาแดงกำ สลับกับมองจีฮุนที่จับข้อมือของตัวเองสะบัดไปมา 


คนตัวสูงสังเกตเห็นข้อมือของจีฮุนที่ขึ้นสีแดงก่ำจนน่ากลัว ก่อนควานลินจะเดินเข้าไปคว้ามันขึ้นมาดูใกล้ๆ


"ไปโดนอะไรมาจีฮุน?" ควานลินเอ่ยถาม 


"ไม่มีอะไรอ่ะ เราซุ่มซ่ามเอง" จีฮุนตอบพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ แต่ควานลินกลับไม่เลิกสงสัย คนตัวสูงหันหน้าไปมองคนที่กำลังสูดจมูกอยู่ไม่ไกล



"นายทำอะไรจีฮุน?" ซอนโฮชะงักก่อนหันหน้ามามองทั้งคู่ ก่อนจะยกยิ้มบางๆที่ จีฮุนมองแล้วยังไงมันก็ดูไม่ใช่รอยยิ้มที่มากใจเลย


"ถามเขาเองสิ"


"ยูซอนโฮ!" คนตัวสูงเอ่ยตวาดเสียงดังไปทั่วโถงทางเดินเมื่อซอนโฮเอ่ยตอบเขาอย่างไม่สนใจ จนทำให้จีฮุนสะดุ้งตัว


"ใจเย็นนะควานลิน เราไม่เป็นอะไร เราซุ่มซ่ามเองจริงๆ" จีฮุนตอบ พร้อมกับลูบแขนของอีกคนไปมาให้ใจเย็นลง


"ฉันรู้ว่านายโกรธฉันเรื่องนั้น แต่ทำไมถึงต้องมาลงกับคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย" ควานลินว่า 


"แล้วทำไมนายถึงคิดว่าฉันงี่เง่าขนาดทำมันทั้งๆที่จีฮุนไม่ได้ทำอะไรฉันเลยงั้นหรอ!"


"เพราะจีฮุนแตกต่างกับนายไง!" ควานลินพูดจบ คนที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธได้แต่ยืนมองใบหน้าขาวของควานลินด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด 


เขาทั้งโกรธ


ทั้งเสียใจ


ทั้งรู้สึกแย่กับการที่อีกคนไม่มีความรู้สึกดีๆกับเขาหลงเหลือในใจแล้ว


ตอนนี้ไลความลินกลายเป็นผู้ที่มีหัวใจขึ้นขนไปเสียแล้ว


ไม่สิ 


ความลินแค่เกลียดยูซอนโฮแล้วเท่านั้นเอง


"ช่างเถอะ จะพูดยังไงนายก็ไม่ฟังฉันอยู่ดีรีบพาเขาไปห้องพยาบาลเถอะ เวลานี้น่าจะไม่มีพรีเฟ็คคนไหนมาเดินแล้ว" ซอนโฮพูด พร้อมกับยกมือขึ้นมาปัดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ "นายไม่ควรเข้ามาในชีวิตฉันเลยจริงๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่มากวนใจอีกแล้ว" พูดจบซอนโฮก็ถอยหลังเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว 


ควานลินมองตามแผ่นหลังของอีกคนด้วยความไม่เข้าใจ 


ทำไมคำพูดของซอนโฮมันถึงทำให้เขาโหว่งๆในอกขึ้นมากันนะ










"ควานลินพูดแรงไปหรือเปล่า" ทั้งจีฮุนและควานลินย้ายร่างออกมาจากบริเวณหน้าทางเข้าหอพักสลิธีริน ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงที่ห้องพยาบาลที่อยู่ไม่ไกล ควานลินเอ่ยคาถาสะเดาะกลอนออกมาเบาๆ ก่อนทั้งสองจะก้าวเดินเข้าไปด้านใน


โชคดีที่วันนี้ไม่มีใครอยู่ห้องพยาบาลสักคน มันจึงไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะมายืนหายาแก้ช้ำให้อีกคน


"ไม่หรอก เขาทำจีฮุนเจ็บขนาดนั้น"


"แล้วควานลินละ?"


"เราทำไม?"


"รู้สึกอะไรบ้างตอนที่ซอนโฮพูดแบบนั้น" จีฮุนเอ่ยถามพร้อมกับรับยามาจากมือของคนตัวสูง


"ไม่รู้สึกอะไรเลย" ควานลินตอบ


จีฮุนกลืนยาลงคอด้วยความยากลำบาก ก่อนจะส่ายหน้าให้คนตัวสูงแล้วอมยิ้มบางๆ


"ไม่จริงเลย สายตาควานลินมันบอกทุกอย่างแล้วนะ"


"..."


"ควานลินอาจจะยังไม่รู้ สายตาที่ควานลินมองซอนโฮ ขนาดเราที่เคยเป็นแฟนควานลินเรายังไม่เคยได้สายตาแบบนั้นเลยนะ"


"..."


"ยอมรับเถอะ ว่าที่ควานลินทำไปมันไม่ใช่แค่เพราะเรื่องที่พนันกับพี่ดงโฮ—แต่ทำไปเพราะความรู้สึกจริงๆ" ควานลินฟังอีกคนพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 


แต่ในใจเขาเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมา 


"เลิกไร้สาระเถอะ กลับเรือไปได้แล้ว" ควานลินเอ่ยปัดอย่างรำคาญ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องพยาบาล ทิ้งให้จีฮุนมองตามด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่ม


เรื่องนี้นี่มันสนุกจริงๆเลยเชียว :)



แต่หวังว่าให้ควานลินรีบๆรู้ใจตัวเองหน่อยเถอะ



เขาลุ้นตอนจบจะแย่อยู่แล้ว









-talk-

เฮลโล่ว 555555555555555555555555555555555

ฮืออออ ดราม่าอีกแล้วแงง 

คือๆๆๆ ทุกคนเดาออกกันยังว่าจะเป็นไงต่อไปปป คู่พี่ๆเขาจะได้กันแร้ว คู่นี้ยังไม่คืนดีกันเหล่ย แอบรู้สึกว่าแต่งฉากดราม่านี่ยากกว่าฉากสู้กันอีกค่ะ แงง

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดน่าจะได้อ่านตอนพิเศษคืนพรุ่งนี้น้า

ขอท้าวความจากตอนที่แล้วหน่อยว่าทำไมเซอุนถึงได้พูดไปแบบนั้น 

บอกเลยค่ะว่าน้องคิดเองไม่ได้แน่ๆ มีคนแกล้งน้อง! จะฟ้องพิยองมิน!

อยากให้ทุกคนอ่านกันช้าๆ แล้วค่อยซึบซับความรู้สึกของทุกตัวละครนะคะ เรามั่นใจว่าทุกสิ่งที่ที่ทุกคนทำลงไปต้องมีเหตุผลค่ะ 

อีกไม่กี่ตอนแล้วน้า ฮือ จะพยายามแต่งสเปมาคั่นจะได้เป็นการยื้อเวลา ฮือ 555555555

บ่นเยอะอีกแล้ว 

ไปแร้วววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1947 Sawaddeeda (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:20

    ดราม่าติดๆกันเลยฮะ 55555

    #1,947
    0
  2. #1864 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 06:22
    ว่าแล้วว่าเจ้าเขี้ยวต้องโดนยาเสน่ห์ ฮือออ T___T
    ส่วนควานลินนี่น่าตีจริงๆเลย เฮ้ออออ
    #1,864
    0
  3. #1811 Sweet_Memory (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 22:45
    อูจินลูกกกก เวรกำ ควานลินใจร้ายอะ
    #1,811
    0
  4. #1605 itsmepisces (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:28
    แง อูจินโดนยาสเน่ห์จริงๆ ด้วย ฮยองซอบสู้นะ หายาถอนพิษมาให้ได้!!
    ควานลินใจร้ายจะฉาปให้เป็นกบเลย!! /กอดน้องซอนโฮ
    #1,605
    0
  5. #1494 chzckhnp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 01:04
    จีฮุนวางแผนช่วยให้ควานลินรู้ใจตัวเองว่าชอบซอนโฮรึเปล่า แต่เล่นแรงไปหน่อยเลยกลายเป็นแฟนเก่าตัวร้ายไปเลย ฮือ หน่วงจังซอนโฮอย่าร้องนะ ผู้ชายใจร้ายแบบควานลินไม่ต้องไปยอมแล้ว! มาง้อซอนโฮไวๆเลยควานลิน รู้ใจตัวเองได้แล้วนะ! อูจินโดนพิษเหรอว่าแล้ววว ฮยองซอบเป็นห่วงละซี่~
    #1,494
    0
  6. #1350 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 11:29
    โซดราม่ามากๆ
    สงสารลูกน้อยหอยสังข์ของแม่ ทำไมผู้ชายพวกนั้นถึงทำให้ลูกๆแม่เจ็บปวดหนอ
    มาซบอกแม่มา /อ้าแขน
    #1,350
    0
  7. #981 modloveexonct (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 13:54
    โกรธควานลินจริงๆอะ หักคะแนนนนนน
    #981
    0
  8. #735 ασɱ♡ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:36
    สงสารซอนโฮอ่ะ เมื่อไหร่ควานลินจะรู้และบอกความรู้สึกไปเสียที ปล่อยให้ซอนโฮเจ็บแถมพูดแบบนี้ ซอนโฮจากเสียใจตอนนี้คงเพิ่มความผิดหวังทวีคูณเข้าไป ฮือ สงสารน้อง ไหนจะตะอุนอีก ใครแกล้งน้อง!!! จะให้พิยองมินสาปป
    #735
    0
  9. #710 aumxlh_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 09:46
    สงสารซอนโฮมากเลยอ่ะ อ่านแล้วน้ำตาจะไหลฮื่อ ควานลินคนใจร้าย!
    #710
    0
  10. #686 aomlittlebird (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:07
    สงสารซอนโฮอะ ความรู้สึกน้องไม่ใช่ของเล่นนะเฮ้ย ควานลินพูดได้รุนแรงมากเลย /กุมอก
    ปล.ปักหลักรอตอนพิเศษนะคะ
    #686
    0
  11. #685 29131424415 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:28
    โอ้ยดราม่าอีกแล้วแต่ก็สะใจดีจะได้รู้ใจตัวเองซะทีนะ
    #685
    0
  12. #684 ;Pocky (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 15:10
    พี่องป่ะที่พูด เซอุนเลยคิดไปไหนต่อไหน
    คือเดาไม่ออกว่าจีฮุนมาแผนไหน คืออยากให้ควานลินรู้ใจตัวเองใช่ไหม แล้วคือจีฮุนรู้ทุกเรื่องถูกไหม เลยไปยุซอนโฮ ซอนโฮเลยบอกรัก ที่นี้ก็เหลือแต่แฟนเก่าที่ไม่รู้ใจตัวเอง
    #684
    0
  13. #681 Jskj (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 09:20
    นึกว่าจีฮุนจะร้ายที่แท้วางแผนให้ควานลินได้ยินครสซอนโฮนี่เอง ฮือออวงสารน้องควานลินใจร้ายมากพูดจา
    #681
    0
  14. #680 Noon Pacharapan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 21:55
    ซอนโฮ แงงงงงงงงง ไม่น่ะลูกกกกก
    #680
    0
  15. #679 W_Tor_alohaa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 06:38
    นี่น้องต้องเสียน้ำตากี่รอบแล้วอ่า สงสารซอนโฮ โมโหไลความลินจริงๆ
    #679
    0
  16. #678 소 연화 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 02:34
    อยากรู้ว่าแผนของจี้คือไรอะ ทำไมต้องเล่นใหญ่กะซอนโฮเบอร์นี้
    #678
    0
  17. #677 Jinjoo.K (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 02:29
    รู้สึกจะดราม่ากว่าเดิม T-T น้องลูกก มาหาแม่มา *ดึงลูกมากอด
    เป็นเมนหลินที่โมโหหลินมากๆ มากจริงๆ แล้วถามหน่อยว่าทำไมต้องเล่นกับความรู้สึกน้องอ่ะ มันสนุกมากหรือไง คนโดนเขาไม่ได้สนุกด้วยป่ะ
    #677
    1
    • #677-1 Jinjoo.K(จากตอนที่ 25)
      24 กันยายน 2560 / 02:31
      น้องอย่าไปคืนดีกับพี่เค้าง่ายๆนะลูก เอาให้พี่มันง้อจนท้อไปเลย
      (ได้ข่าวว่าเมนหลิน5555 แต่หมันไส้อ่ะ)
      #677-1
  18. #676 -{กวางลู่}- (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 00:42
    น้ำตาคลอตามน้องเลย อะไรเนี่ย ทั้งคู่เลยเกลียดได้มั้ย ไม่ให้อภัยแล้วว้อยยย
    #676
    0
  19. #675 hermiony129 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 00:30
    โหยยยยย กำลังจะเข้าใจกันแล้ว หลินใจร้อนจังเลย ฮือ
    #675
    0
  20. #674 beyourfangirl (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 00:22
    เอ้ออออ ทำร้ายจิตใจเจี๊ยบเข้าไป ถ้าเค้าเกลียดตัวเองขึ้นมาจริงๆจะขำให้
    #674
    0
  21. #673 lolodebkk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:51
    พี่อ๋งใส่ร้ายเพื่อนใช่ไหม แกล้งน้องหรออออออออ
    แอมโกรธหลิน ถึงจะชอบเค้าจริงก็เถอะ ทำไมชอบร้าย เจี้ยบอย่าไปดีเร็วเกินไปนะ งอนนนน
    #673
    0
  22. #672 J_KyungsooM (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:04
    อะไรอ่าาา จีฮุนหนูจะมาช่วยใช่มั้ยลูก มาดีใช่มั้ยคะ เห็นมีแผน แผนอะไรหรอขอรู้ด้วยสิ เอาเหอะควานลินนายทำมาเปงเก๊ก ช่วยไม่ได้นาา ทำยัยหนูของเค้าเสียใจ ไม่ให้คืนง่ายๆด้วยเชอะ! บอกเลยย เลาชอบความดราม่า55555
    #672
    0
  23. #671 LoveD.O. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:03
    สงสารซอนโฮ
    #671
    0
  24. #670 NlvK (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 22:20
    นี่มาช่วยใช่ไหมมม เหมือนมาทำน้องเสียใจอีกรอบบ เวงงง อะไรกันนน ไม่เอาแล้วอะ ไม่ยกน้องให้แล้ว มีแต่น้องเสียใจอยู่คนเดียว ฮืออ
    #670
    0
  25. #669 Moodhobo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 22:07
    ซอนโฮ เดี๋ยวแม่จะตีควานลินให้
    #669
    0