( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 19 : ๑๖ - งานเต้นรำใต้แสงจันทร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    1 ก.ย. 60






บทที่ ๑๖ 













__________________________________________________________________________________________________________







เสียงเจื้อยแจ้วของนักเรียนดังก้องไปทั่วปราสาทฮอกวอตส์ในยามเช้าตรู่ ห้องโถงใหญ่ถูกใช้เป็นสถานที่พบปะกันระหว่างนักเรียนด้วยกันในทุกเช้า นั่นยิ่งทำให้ภายในห้องโถงมีเสียงเอ่ยเอื้อนดังไม่หยุด



ฟึ่บ!!



เสียงวัตถุกระทบกันดังขึ้น ทำให้นักเรียนต่างเงียบเสียงลงโดยฉับพลัน พร้อมกับหันหาที่มาของเสียง


ด้านบนของห้องโถงถูกเปิดโล่งออกกว้าง ทำให้สิ่งมีชีวิตที่คุ้นหน้าคุ้นตาในโลกเวทย์มนต์บินโฉบลงมาอย่างรวดเร็ว



ทุกคน! จดหมายมา” ซอนโฮไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมา แต่มันก็ทำให้เขาต้องรีบมองหานกฮูกของบ้านตัวเองอย่างทันที



นกฮูกสีน้ำตาลพันธุ์ ยูเรเชียน อีเกิล บินลงมาตามเพื่อนของมัน ก่อนที่ตัวมันจะแยกไปทางบ้านที่อยู่ริมสุดด้านซ้ายคือโต๊ะของกริฟฟินดอร์



พร้อมกับโยนกระดาษห่ออะไรสักอย่างไว้ตรงที่พี่ซองอูนั่งอยู่ และมันก็ทำแบบเดียวกันกับโต๊ะของเรเวนคลอที่มีพี่เซอุนอยู่เช่นเดียวกัน



บางทีซอนโฮก็แอบสงสัย ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่เลือกส่งไปรษณีย์มาแบบปกติ การให้เจ้าปอนโย(ชื่อที่พี่เซอุนตั้ง) มาแบกของหนักๆแบบนี้ก็น่าเห็นใจมันไม่น้อย แถมระยะทางจากตัวเมืองลอนดอนก็ไม่ใช่ใกล้ๆ 



พูดไปแล้วช่างน่าสงสารจริงๆเจ้าปอนโย



และเมื่อเจ้านกฮูกของเขาบินมาถึงโต๊ะของฮัพเฟิลพัฟ มันร่อนตัวลงพร้อมกับปล่อยของในปากมันลงพอดิบพอดีกับตรงที่ซอนโฮนั่งอยู่ ก่อนมันจะบินมาเกาะที่ข้อมือของเขาอย่างสบายใจ



ไงเจ้าปอนโย~~” ฮยองซอบที่นั่งอยู่ข้างๆเขาเอ่ยพูด พร้อมกับยกมือขื้นมาลูบหัวเจ้านกสีน้ำตาลอย่างเบามือ 



ซอนโฮเอื้อมมือไปหยิบเศษขนมปังในจานสองสามชิ้นขึ้นมาจ่อที่ปากมัน ก่อนเจ้าปอนโยจะเอาเข้าปากไปอย่างรวดเร็วด้วยความหิว



ก่อนเขาจะปล่อยให้มันไปพักผ่อนที่โรงนกฮูกก่อนที่จะบินกลับไปในตัวเมืองของอังกฤษ



พ่อกับแม่ส่งชุดมาให้งั้นหรอ” ฮยองซอบถามขึ้น พร้อมกับพลิกกระดาษห่อที่เพิ่งถูกส่งไปมา



คงงั้นมั้ง พวกเขาคงรู้ว่าฉันไม่มีชุดใส่” ซอนโฮตอบ



ดีแล้ว ฉันยังไม่อยากโดนตัดคะแนนหรอกนะ” เพื่อนหน้ากระต่ายของเขาเอ่ยตอบ แล้วหันไปสนใจจานอาหารตรงหน้าเหมือนเดิม



ซอนโฮหยิบจดหมายที่จ่าหน้าซองถึงเขาขึ้นมา ก่อนจะเปิดอ่านอย่างเงียบเชียบ




ซอนโฮลูกรัก

นี่ก็เป็นเวลาเกือบสามเดือนแล้วที่ลูกไปอยู่ที่ฮอกวอตส์ พ่อกับแม่ต้องขอโทษลูกๆอีกครั้งที่ในวันเปิดเทอมวันแรกพ่อและแม่ไม่สามารถไปส่งลูกๆขึ้นรถไฟได้ เพราะทางกระทรวงเวทย์มนต์เรียกตัวพ่ออย่างกะทันหัน

หวังว่าพวกลูกๆจะเข้าใจ

ซอนโฮ แม่หวังว่าลูกจะได้กินข้าวเยอะๆเหมือนที่อยู่บ้าน ลูกต้องพยายามตีสนิทกับเอลฟ์ประจำบ้านไว้ เพราะลูกอาจจะขออาหารจากพวกเขาเพิ่มได้หากลูกไม่อิ่ม

และช่วงคริสมาสต์นี้แม่เกรงว่า ลูกๆจะไม่ต้องกลับมาที่บ้านเพื่อฉลองแล้ว เพราะงานที่กระทรวงวุ่นวายมาก พ่อกับแม่ไม่สามารถปลีกตัวกลับบ้านไปได้เลย ฉะนั้น คริสมาสต์ปีนี้ลูกๆต้องดูแลกันให้ดีที่โรงเรียนนะ

ไว้ปิดเทอมเราไปอาบแดดที่ฮาวายกันอีกสักรอบ

รักลูกๆเสมอ

พ่อแม่. ‘




แม่นายว่าไงบ้างอ่ะ

เหมือนว่าคริสมาตส์ปีนี้ฉันไม่ต้องกลับบ้านแหละ” ซอนโฮพับจดหมายลงกระเป๋าเสื้อแบบลวกๆ ก่อนจะหันไปซดน้ำซุปในถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะ


จริงหรอฉันก็ด้วย!” ฮยองซอบถามต่อพร้อมยิ้มกว้าง



เดี๋ยวสิ ไหนปีที่แล้วนายบอกว่าจะไปเที่ยวแถบเอเชียกับครอบครัวไง โดนยกเลิกอีกแล้วหรอ” ซอนโฮถามกลับ



เปล่าหรอก ฉันติดใจการฉลองคริสมาตส์ที่ฮอกวอตส์แล้วก็เท่านั้นคำตอบของฮยองซอบไม่สามารถคลายความสงสัยของคนที่กำลังเคี้ยวขนมปังได้เลย



ไหนอีกคนบอกกับเขาเมื่อปีที่แล้วตอนก่อนที่เขาจะขึ้นรถไฟกลับลอนดอนว่า อยู่ฉลองที่ฮอกวอตส์มันดูน่าเบื่อ  และคงทำให้คริสมาสต์ปีนี้ของเจ้าตัวไม่สนุกอย่างแน่นอน



แล้วทำไมมาตอนนี้ เพื่อนเขาถึงบอกว่าติดใจมันได้กันละ



นี่เขาไม่ได้พลาดอะไรไปใช่ไหม?



ไหนบอกจะเล่าไงว่าคริสต์มาสปีที่แล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง” ฮยองซอบเบะปากเบาๆ ก่อนจะส่ายหัวเป็นเชิงปฏิเสธ



ฉันลืมไปหมดแล้ว”  อีกคนตอบ พร้อมกับรวบหนังสือเรียนขึ้นกับอก


ไปขอยืมเจลเซตผมของพี่มุนบกดีกว่า งานพรุ่งนี้ฉันต้องหล่อที่สุด” พูดจบ เจ้าตัวก็เดินออกไปด้วยความอารมณ์ดี พร้อมฮัมเพลงอย่างมีความสุข ก่อนจะหันกลับมามองเขาพร้อมส่งจุ๊บมาหาเขาเบาๆ


มีลับลมคมใน!


อย่าให้เขาไปเรียกเจ้าเขี้ยวมาง้างปากนะอันฮยองซอบ!



(กลัวที่ไหนละ คึคึ)


 

 

 

 

 

 

ซอนโฮ๊!! นายเห็นเน็กไทด์ฉันไหม ฉันไปวางไว้ไหนก็ไม่รู้” เสียงของเพื่อนหน้ากระต่ายดังลั่นไปทั่วห้องพัก ซอนโฮที่กำลังจัดชุดสูทสีกรมของตัวเองอยู่หน้ากระจกได้แต่หันมองตามคนที่กำลังวิ่งวุ่นไปทั่วห้อง

นายลืมไว้ในห้องน้ำหรือเปล่าซอนโฮเอ่ยตอบ 


ไม่มีอ่ะ ฉันต้องโยนมันใส่ในกองผ้าแน่ๆ” ฮยองซอบเอ่ยพูด พร้อมเดินตรงไปที่กองเสื้อผ้าที่เจ้าตัวลื้อออกมาจากกระเป๋าเดินทาง

เล่นโยนทุกอย่างออกมากองไว้บนเตียงจนเขามองไม่เห็นพื้นผ้านวมเลย


เวลาเก็บนี่คงวุ่นวายน่าดู


เด็กๆเสร็จหรือยัง ใกล้เวลาเริ่มงานแล้วนะ” พี่มินกิเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเรียกให้พวกเขารีบๆเตรียมตัวให้พร้อมแล้วไปเจอกันที่หน้าห้องโถงใหญ่ภายในเวลาสิบนาที


นั่นทำให้ฮยองซอบสติแตกมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อเขายังไม่สามารถหาอะไรมาแทนที่เน็กไทด์ที่หายไปได้เลย จนพี่มินกิที่ยืนมองอยู่ได้แต่ถอนหายใจมองฮยองซอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนเขาจะเดินเข้ามาในห้องพวกเราและเดินเข้าไปประชิดตัวฮยองซอบอย่างรวดเร็ว


พี่มินกิไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร พอถึงตัวฮยองซอบปุป คนเป็นพี่ก็คว้าเอาอะไรบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อตัวเองออกมายื่นให้


อ่ะนี่ เอาหูกระต่ายของพี่ไปใช้ก่อนนะ แล้วรีบออกไปได้แล้ว พี่ไม่อยากให้พวกเราโดนดุกัน” ฮยองซอบมองหูกระต่ายสีชมพูหวานแหววในมือของคนเป็นพี่อย่างลังเลใจ


สีผู้หญิงมากให้ตายสิ

ใส่สีนี้ไปเขาต้องดูไม่แมนแน่เลย ฮือ

ฮยองซอบกลั้นใจหยิบหูกระต่ายมาจากอีกคน เมื่อมองเห็นรังสีกดดันจากทั้งซอนโฮและพี่มินกิ

อ่ะ! ยอมใส่ก็ได้


วันนี้เขาอุตส่าห์จะแต่งหล่อเสียหน่อย

ไหงกลายเป็นอันฮยองซอบต้องมาใส่สูทสีขาวพร้อมกับหูกระต่ายสีชมพูหวานๆแบบนี้ได้เล่า


แล้วแบบนี้จะมีหญิงที่ไหนกล้าเข้าใกล้เขาละ ตอบที ฮืออออออ










 

นายจะจับมันอีกนานไหมฮยองซอบ” หลังจากที่เขาทั้งคู่ถูกพรีเฟ็คทั้งสองต้อนให้ออกมาจากห้องพักได้แล้ว พวกเขาก็เดินไปตามทางที่จะไปสู่ห้องโถงใหญ่พร้อมๆกับเพื่อนร่วมบ้านคนอื่นๆ ระหว่างทางเพื่อข้างกายของเขาก็เอาแต่จับหูกระต่ายสีชมพูไปมาแบบไม่มั่นใจ จนทำให้เขาต้องเอ่ยปากถาม


นายลองมาใส่ดูสิ สีชมพูนี่มันไม่เข้ากับฉัน


ก็น่ารักดีออก” เมอร์ลินเป็นพยาน นั่นไม่ใช่เสียงของซอนโฮแน่นอน


ซอนโฮเอี้ยวตัวหันมองคนที่มายืนซ้อนหลังพวกเขาด้วยความสงสัย ก่อนเขาจะเปลี่ยนความสงสัยของตัวเองเป็นรอยยิ้มล้อเลียนใส่เพื่อนตัวขาวที่ยืนหน้าบูดอยู่ข้างกาย


ปาร์คอูจินในชุดสูทสีดำเข้ม พร้อมกับเซตผมสีดำสนิทที่เจ้าตัวแอบไปเปลี่ยนสีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ถูกเซตเป็นทรงอย่างเรียบร้อย แต่พูดเลยว่ามันเข้ากลับสีผิวเข้มๆของอีกคนได้เป็นอย่างดี


หากถามว่าเข้ากันขนาดไหนน่ะหรอ


ขนาดที่ทำให้เจ้ากระต่ายแห่งฮัฟเฟิลพัฟไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนเลยน่ะสิ


นายจะมาขโมยคู่เต้นรำฉันงั้นหรออูจิน” ซอนโฮเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับเอาไหล่ดันฮยองซอบเบาๆ


เปล่าหรอก ฉันมีคู่เต้นรำแล้วซอนโฮเลิกคิ้วมองอีกคนอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ปาร์คอูจินพูด ก่อนเขาจะเบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามาควงแขนเจ้าเขี้ยวแห่งสลิธีรินอย่างแนบแน่น


อ้าวพิงค์กี้ มาแล้วหรอ” อูจินหันมองคนมาใหม่ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เรียกให้คนที่ก้มหน้างุดอยู่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาที่ซอนโฮเดาออกทันที


ซวยแล้วละปาร์คอูจิน


อื้ม นายไม่รอฉันเลยนะอูจิน” สาวเจ้าเอ่ยตอบพร้อมกับยกนิ้วขึ้นมาเกี่ยวเส้นผมยาวสลวยของตัวเองให้ไปทัดที่หูอย่างเดิม


ซอนโฮมองคนในชุดราตรียาวสีม่วงด้วยใบหน้าฉงน


ถ้าเขาจำไม่ผิด เธอคือพิงค์กี้ พรีเฟ็คคนสวยของสลิธีริน เธอถูกเรียกขานในชื่อของแม่มดที่มีหัวใจขึ้นขน เพราะไม่มีใครในโรงเรียนเคยเห็นเธอควงกับใครเลยสักคนเดียวทั้งๆที่สวยราวกับนางฟ้าขนาดนี้


นี่เรียกได้ว่าเจ้าเขี้ยวนี่โชคดีหรือเปล่าที่เป็นผู้ถูกเลือก


ขอโทษทีนะ คนมันเยอะมากจนผมเวียนหัวเลยออกมาก่อน” ปาร์คอูจินตอบ และทำท่าทางเหมือนว่าตรงนี้ไม่มีเขาและฮยองซอบยืนอยู่


นั่นทำให้คนข้างกายซอนโฮสะกิดแขนรัวๆ แล้วเอ่ยกระซิบว่าจะขอเข้าไปรอในงานก่อนแล้วกัน และไม่รอให้เขาเอ่ยตอบอะไรทั้งนั้น เจ้าตัวก็รีบสาวเท้าเดินเข้าในงานท่ามกลางสายตาสงสัยของพิงค์กี้ และการชะเง้อคอมองตามของปาร์คอูจิน


เรื่องในครอบครัว เขาจะไม่ยุ่ง


แต่เหมือนคืนนี้พายุจะลงที่ฮอกวอตส์ซะแล้วสิ








 

 

ซอนโฮเห็นเพื่อตัวเองเดินหนีเข้าไปในงานแล้ว เขาจึงเอ่ยบอกลาอูจินและสาวชุดม่วง ก่อนจะเดินหลบออกมามองหาพี่ชายตัวเองทั้งสอง


ซอนโฮอมยิ้มน้อยๆเมื่อเขามองเห็นพี่เซอุนและพี่ซองอูกำลังยืนคุยกันอยู่หน้าบันไดใหญ่


อยู่นี่เองโว๊วววว พี่เซอุนน่ารักจังเลย” ซอนโฮรีบก้าวเท้าเดินไปหาพี่ชายทั้งสองอย่างรวดเร็ว ก่อนเขาจะเอ่ยทักทายแล้วอมยิ้มมองพี่คนกลางที่อยู่ในสูทสีเข้ม พร้อมกับหูกระต่ายสีน้ำเงิน และเสื้อคลุมสีเข้มอีกหนึ่งชั้น เพียงแค่นั้นพี่ชายเขาก็เหมือนมีแรงดึงดูดให้น่าเข้าหามากๆ


ให้ตายเถอะ พี่เซอุนน่ารักมากจนทำให้เขาไม่อยากให้อีกคนเข้าไปในงานแล้ว


ว่าแต่พี่ควงใครเข้างานอ่ะ?”


ถามเหมือนพี่เลย เนี่ย มันไม่ยอมตอบพี่สักที” พี่ซองอูที่ยืนอยู่ข้างๆกันก็เอ่ยพูด แล้วกระชับเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่


เดี๋ยวนี้หัดปิดบังน้องหรอ” ซอนโฮเอื้อมมือไปเกี่ยวแขนพี่ชายตัวเล็กไว้ พร้อมเอ่ยพูดเบาๆด้วยน้ำเสียงราวกับคนน้อยใจ


เปล่าสักหน่อย ก็เพื่อนบ้านเดียวกันนั่นและน่า” เซอุนพูดตอบ พร้อมกับพยายามสลัดตัวออกจากการเกาะกุมของเขา


ถ้าเปล่าก็รีบบอกชื่อมาสิ” ซองอูเอ่ยเร่งเร้าอีกครั้ง จนทำให้เซอุนกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย


อ่ะนั่น! คู่เต้นรำของพี่มาแล้ว” เรเวนคลอก็ยังคงเป็นเรเวนคลออยู่วันยังค่ำ พี่เซอุนยังสามารถเอาตัวรอดในสถานการณ์ขับขันได้เสมอ


คนตัวเล็กสุดชี้นิ้วไปทางประตูทางเข้าของปราสาท พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มของเดิร์มสแตรงก์หลายคน แต่ละคนสวมชุดเครื่องแบบที่เหมือนกัน เสื้อ กางเกง เป็นสีแดงเข้ม พร้อมกับมีขนเฟอร์หนานุ่มติดอยู่บ่นไหล่ของซ้าย นั่นยิ่งทำให้พวกเขาโดดเด่นมากในหมู่นักเรียนชาย


ซองอูหันมองตามที่น้อยชายชี้ ก่อนจะหันกลับมาเบะปากใส่เขาทั้งคู่ แล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มพี่เซอุนอย่างแรง และหันมาหยิกแขนของเขาด้วย


พี่ซองอูเดินหนีพวกเราสองคนไปทางที่มีตัวแทนสุดหล่อจากเดิร์มสแตรงก์ยืนรออยู่ ใบหน้าหมีๆของพี่แดเนียลยิ้มร่าเมื่อมองเห็นพี่ชายของเขา


เหม็งฟามรักมากเลยขรั่บ



พี่ซองอูนี่ซึนจริงๆนะ นายรู้ไหมว่าพี่ชายเราปฏิเสธคังแดเนียลถึงสองครั้ง แต่พอใจอ่อนยอมตอบตกลง พี่ซองอูก็รีบวิ่งแจ้นมาดักรอพี่ที่หน้าห้องเรียน เพื่อจะขอยืมต่างหูที่พี่เพิ่งซื้อมาจากอันเดอร์กราวเมื่อตอนปิดเทอมไปใส่กับชุดเลยนะ” เซอุนเอ่ยพูด


จริงอ่ะ! แล้วทำไมตอนแรกถึงทำท่าไม่อยากไป


เล่นตัวไงน่ะสิ พี่นายร้ายกาจจะตาย


พี่ก็ได้พี่ซองอูมาเยอะเหมือนกันนะ” ซอนโฮเอ่ยพูดต่อด้วยรอยยิ้ม ก่อนเขาจะได้รับแรงฟาดจากมือพี่ชายตัวเองเต็มๆ


เข้างานไปได้แล้ว ฮยองซอบรอนานแล้วมั้ง” พี่เซอุนเอ่ยพูด พร้อมกับดันหลังเขาไปทางประตูทางเข้าไปในห้องโถงใหญ่


แล้วพี่ละผมอยากรู้จริงๆนะว่าใครเป็นคู่เต้นของพี่” เขาพยายามขืนตัวเองเอาไว้ แต่ก้ไม่เป็นผลเมื่อพี่เซอุนเอาแต่เอ่ยปากไล่เขาอย่างเดียว จนซอนโฮต้องยอมแพ้แล้วเดินหนีเข้าไปในงานก่อนที่พี่ชายเขาจะหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาจัดการเขาซะก่อน






เธอเห็นไหม

ไม่เห็นได้ยังไง เล่นควงกันตลอดเวลาขนาดนั้น กลัวหายหรือไง

ฉันละเสียดายจริงๆนะ

แต่ฉันว่าน่ารักดีออก อาจจะเป็นแค่เพื่อนก็ได้นะ

เพื่อนถ้าพวกเขากล้าจูบกันตรงนี้คงทำไปแล้ว



ระหว่างรอสามตัวแทนจากสามสถาบันเข้ามาในงาน เขากับฮยองซอบก็เดินหาที่ยืนที่ไม่ไกลจากฟลอร์เต้นรำ ก่อนซอนโฮหันมองคนที่ยืนพูดอย่างเสียงดังข้างๆเขา นั่นทำให้เขาหันมองไปรอบๆอย่างสงสัย


พวกสาวๆนี่พูดถึงเรื่องอะไรกัน


ซอนโฮ ฉันแนะนำว่าอย่ามองไปแถวสลิธีรินจะดีกว่านะ” ฮยองซอบที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขาเอ่ยพูด


และเพราะแบบนั้น ยิ่งทำให้ซอนโฮสงสัยเข้าไปใหญ่ว่าตรงสลิธีรินมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า


ไม่ใช่เพียงแค่หญิงสาวช่างจ้อสามคนข้างกายเขาเท่านั้น แต่คนอื่นๆยังหันมองไปทางที่สลิธีรินยืนอยู่แล้วหันมากระซิบกัน


ไม่รอให้คำตอบลอยมาตามลมแล้ว ซอนโฮเลือกจะยืดตัวขึ้นเพื่อมองไปตรงที่มีเด็กสลิธีรินยืนอยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่


และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ซอนโฮอยากจะให้ตัวเองสามารถย้อนเวลาได้จริงๆ เขาจะได้เลิกล้มความคิดที่จะมองหาคำตอบของคำถามที่เขาไม่สนใจ


แต่คำตอบมันดันชัดเจนอยู่ในดวงตาเขาแล้ว


ไลควานลินในชุดสูทเข้ารูปกับเสื้อกลุ่มสีแดงเลือดหมู ผมของเขาที่มักจะถูกปล่อยลงมาปรกหน้า หรือไม่ก็ไม่ถูกจัดเป็นทรง แต่มาวันนี้เขากลับเสยมันขึ้นด้านบน เผยให้เห็นใบหน้าเขาทุกสัดส่วน


ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าไลควานลินทรงนี้ทำให้ซอนโฮแทบจะเป็นบ้า


แต่ก็ไม่รู้สึกแย่เท่ากับการที่เขามองเห็นเจ้าของฉายาที่เขาแอบตั้งเองกำลังยืนคุยกับคนตัวสูงด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม


คุณหนูขี้เหวี่ยงแห่งเดิร์มสแตรงก์


ใบหน้าของปาร์คจีฮุนยิ้มออกกว้างเมื่อควานลินเอ่ยพูดอะไรบางอย่างกับเจ้าตัว ก่อนจีฮุนจะหันไปพูดตอบเช่นเดียวกัน


ทำไมไมเขาถึงไม่สามารถละสายตาจากภาพตรงหน้าเลย ทั้งๆที่สมองของเขาก็สั่งอย่างชัดเจนแล้วว่าให้เลิกมองได้แล้ว 


โอเคไหมซอนโฮ” ฮยองซอบที่มองดูเพื่อนอยู่ตลอดเวลาก็เอ่ยถาม พร้อมกับลูบแขนซอนโฮเบาๆ


โอเคดิ ไม่มีอะไรสักหน่อย” ซอนโฮหันสายตามามองเพื่อนหน้ากระต่ายของตัวเอง พร้อมกับยิ้มให้เพื่อบอกว่าเขาโอเค ไม่เป็นอะไรจริงๆ


แต่มันไม่ใช่เลยสักนิด


หลายวันมานี้เขาแทบไม่ได้เจอหน้าคนตัวสูงเลยไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม ราวกับว่าอีกคนไม่ได้อยู่ในฮอกวอตส์แล้ว นั่นทำให้ซอนโฮร้อนรนแปลกๆ จนถึงเขาต้องบากหน้าไปถามเจ้าเขี้ยวนั่นว่าเห็นอีกคนบ้างไหม และคำตอบคือ ไม่


ซอนโฮไม่รู้เลยว่าความรู้สึกที่เขาอยากเจออีกคนแบบนี้คือความรู้สึกอะไร


เจ้าหัวขโมยนั่นก็เป็นคนพูดเองว่า อย่าไปใส่ใจกับน้ำยาที่มันหกไปแล้วแต่ที่สิ่งที่อีกคนทำมันยิ่งกว่าใส่ใจอีก เรียกได้เลยว่าเขากำลังทะนุถนอมน้ำยาที่มันหกไปแล้วด้วยซ้ำ


เห็นแล้วหงุดหงิดใจชะมัด

 

 





 


อากาศของแถวๆรอบปราสาทฮอกวอตส์เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เพราะยิ่งใกล้สิ้นปี ความหนาวก็ค่อยๆเริ่มย่างกรายเข้ามา


เสียดายที่ปีนี้หิมะตกช้ากว่าทุกปี ไม่อย่างนั้นช่วงเวลานี้เขาอาจจะได้เห็นทุกอย่างรอบๆปราสาทกลายเป็นสีขาว และทะเลสาบที่เย็นจนกลายเป็นน้ำแข็ง


อยู่นี่เอง” เสียงทุ้มเข้มที่ฟังคุ้นหูดังขึ้นมา เรียกให้ซอนโฮที่กำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองสะดุ้งกายอย่างตกใจ


ก่อนหน้านี้หลังจากจบการเปิดฟลอร์เต้นรำของตัวแทนทั้งสามแล้ว เขาหลบเลี่ยงผู้คนเพื่อเดินออกมาสูดอากาศด้านนอกอย่างรวดเร็ว


เอาตามตรงคือ เขาแค่ไม่อยากเห็นภาพที่ทำให้สมองเขาปั่นป่วนก็เท่านั้น


ไม่รู้ว่าควานลินหรือจีฮุนใช้คาถาอะไร เพราะเมื่อซอนโฮมองไปที่สองคนนั้นทีไร เป็นอันต้องรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที


และตอนนี้ก็เช่นกัน แค่เพียงเขาได้ยินเสียงควานลินก็พาลให้อยากจะร่ายให้คนตัวสูงกินทากซะ


ซอนโฮไม่เอ่ยตอบอะไร และไม่แม้แต่หันไปมองด้วยซ้ำ ทำให้คนมาใหม่มองแผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนเขาจะเดินตรงเข้าไปยืนเกาะระเบียงอยู่ข้างๆ


ไม่หนาวหรือไง ข้างในมันอุ่นกว่านะ


“...”


อ้อ ไม่สิ ไขมันนายเยอะ มันน่าจะช่วยให้นายไม่หนาวได้


“...”


เฮ้ เป็นอะไรหรือเปล่า” ควานลินที่เห็นคนตัวเล็กกว่าไม่พูดตอบเขาหรือหันหน้ามาคุยกันเลย ได้แต่ขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่เข้าใจ


ไม่ใช่เรื่องของนาย” ซอนโฮเอ่ยตอบ 


อาจจะเพราะเขาออกมายืนข้างนอกนานเกินไป ทำให้จมูกของเขาเริ่มมีสีแดงขึ้นมาจากการที่ลมหอบพัดความเย็นมากระทบตัว ซอนโฮยกมือขึ้นมาถูที่จมูกตัวเองแรงๆเพื่อไล่อาการหายใจไม่ออกไป


หยุดขยี้มันซะ” ไลควานลินเอ่ยบอกเสียงแข็ง ก่อนจะเอามือไปคว้ามือของเขาให้ออกจากจมูก


ซอนโฮยอมโอนอ่อนแต่โดยดี ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกใจอ่อนขึ้นมากรืออะไร แต่เพราะเขาไม่มีแรงจะสู้อีกคนแล้วต่างหาก


ทำไมอยู่ๆอากาศถึงหนาวขึ้นมากะทันหันแบบนี้กันนะ


อะคลุมไว้” ซอนโฮหันมองควานลินที่กำลังถอดชุดคลุมสีแดงเข้มตัวหนามาให้เขา พร้อมกับวางเสื้อคลุมไว้บนไหล่ พร้อมกับกระชับมันให้แน่นๆแล้วผละตัวออกมายืนที่เดิม


นี่เขาเป็นไข้หรือเปล่า เมื่อกี้ยังหนาวอยู่เลยจนตัวสั่น แต่ตอนนี้เขากลับร้อนขึ้นมาซะงั้น


ใช่ๆ เขาอาจจะติดไข้มาจากเพื่อนสักคนหนึ่ง


ใช่ๆ ยูซอนโฮไม่ได้เขินหรอกนะ ไม่เลย


"ความจริงแล้วฉันไม่ค่อยถูกกับพี่แบคโฮหรอกนะ" อยู่ๆควานลินก็เอ่ยพูดขึ้นมา ทั้งๆที่เขาไม่ได้หันกลับมามองเลย


เราถูกเลี้ยงมาต่างกัน ฉันมักจะถูกเปรียบเทียบกับพี่แบคโฮเสมอ ไม่ว่าเรื่องอะไรคนตัวสูงพูดต่อ เอาจริงๆฉันโคตรเจ็บใจเลยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะพี่มันก็เก่งรอบด้านจริงๆ หลังอีกคนพูดจบ ซอนโฮเอื้อมมือขึ้นไปจับไหล่คนตัวสูงเบาๆ


เอาตามความจริง เขาก็คงไม่ค่อยเข้าใจอีกคนซะเท่าไหร่ เพราะบ้านของเขา เราทั้งสามพี่น้องไม่เคยมีใครโดนเปรียบเทียบกับกันและกัน เพราะพ่อกับแม่ชอบบอกเขาอยู่เสมอว่าคนทุกคนมีความเก่งเป็นของตัวเองอยู่แล้ว เพียงแค่รอวันที่จะสามารถแสดงมันออกมาเท่านั้น


อย่างเช่นพี่ซองอู ถึงพี่เขาจะดูไร้สาระ และไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจ แต่พี่ชายของเขาก็เก่งวิชาปรุงยาเอามากๆ จนเรียกได้ว่าเขาเป็นลูกรักของศาสตราจารย์แจซึงเลย 


และพี่เซอุน เป็นเรเวนคลอหน้ามึนที่มีจิตใจดีมากๆ จนพวกเขาแอบกลัวว่าหากเรียนจบไปทำงาน พี่ชายเขาอาจจะโดนใครเอาเปรียบได้เพราะความใจดีที่มากเกินไป


อย่าพูดแบบนั้นดิ ยังไงคนเราก็ต้องเก่งสักอย่างอยู่แล้วเขาเอ่ยต่อ


นายคิดงั้นหรอ


แน่นอน ต้องมีบางอย่างในตัวนายที่จะต้องเก่งกว่าจนทำให้พี่แบคโฮอิจฉาแน่ๆซอนโฮพูดตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนเขาจะหุบยิ้มฉับพลันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขากำลังหงุดหงิดอีกคนอยู่


ให้ตาย ดันเผลอยิ้มให้เจ้าหัวขโมยไปซะแล้ว! 


จริงด้วยฉันว่าพี่แบคโฮต้องอิจฉาฉันอย่างนึงแน่ๆพูดจบ เจ้าหัวขโมยก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขามากกว่าเดิม จนตอนนี้เขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอุ่นๆของอีกคนได้เลย


อะอะไรซอนโฮเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ก่อนเขาจะรู้สึกหน้าร้อนผ่าวอย่างรุนแรงหลังอีกคนพูดจบ


อิจฉาฉันที่ได้รู้จักคนอย่างนายไงซอนโฮรีบผละตัวเองออกทันทีที่ควานลินพูดจบ


ให้สลิธีริน 50 แต้ม


หากควานลินจะได้คะแนนทุกครั้งที่เขาสามารถทำให้หัวใจซอนโฮเต้นแรงได้


สลิธีรินคงมีคะแนนรวมสิ้นเทอมทั้งหมดเกินหนึ่งพันแต้มแน่ๆ




ซอนโฮ หิมะตกแล้วเสียงเรียกชื่อเขาจากปากอีกคนทำให้ซอนโฮต้องเงยหน้าขึ้นมองตามทีเรียวนิ้วชี้ไป


หิมะสีขาวค่อยๆร่วงลงมาจากท้องฟ้าสีหม่น พร้อมกับความเย็นที่ถูกพัดพามาจามสายลม ทำให้ซอนโฮต้องกระชับเสื้อคลุมตัวหนาของคนตัวสูงให้แน่นกว่าเดิม


ทั้งเขาและควานลินต่างยืนมองหิมะที่ค่อยๆร่วงลงมาโดยไม่มีคำพูดใด มีเพียงแต่รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเราทั้งคู่เท่านั้น


หิมะแรกของปี กับ เจ้าตัวปัญหาคนแรกที่ทำให้เขาอยู่ไม่เป็นสุขเลยตั้งแต่เปิดเทอมมา



ก็นับว่าไม่แย่นักนะ










-talk- 

ขออำไพที่ไม่ได้อัพเมื่อวานนะคะ เพราะเรารู้สึกยังไม่พอใจ เลยไม่อยากเอาลง 5555555555

วันนี้ก็มาแล้วนะคะ พูดเลยว่าตอนนี้อาจจะตัดไปตัดมาบ้างเล็กน้อยและไม่ได้แสดงภาพในงานมากเท่าไหร่ 

แต่ตอนต่อไปทุกคนจะได้รู้กันค่ะว่าในงานเกิดอะไรขึ้นบ้าง 

เจอกันตอนหน้า และอย่าลืมไปสกรีมได้ #MiracleMW


ปล. ขอบคุณแฟนอาร์ตจากคุณ @Youaremycandle  ด้วยนะคะ น่ารักมาก TTT

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1858 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:08
    หืมมมม หิมะแรกนี่นาาา
    #1,858
    0
  2. #1805 Sweet_Memory (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 21:52
    เหมือนจะหน่วง แต่กลับกลายเป็นหวานมากกกก
    #1,805
    0
  3. #1779 far0h (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:36
    เขาได้ชมหิมะแรกด้วยกันค่ะท่านผู้โชมมมม
    #1,779
    0
  4. #1708 `rosie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 00:01
    หิมะแรกกกก ฮืออออ เขิงง
    #1,708
    0
  5. #1542 midora (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 20:30
    กึ้ด ชอบซีนนี้มากค่ะ งานเต้นรำ หิมะแรก กับคนพิเศษ เขิงงงงงง
    #1,542
    0
  6. #1488 chzckhnp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:53
    โรแมนติก~ ฮื่อ
    #1,488
    0
  7. #1265 แพรทิตา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 08:21
    น่ารักกก
    #1,265
    0
  8. #1190 Micky_MJ13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 22:25
    พี่ยองมินยังไม่มาอีกหรอคะ พระเอกนี้เปิดตัวช้าจริงๆ
    #1,190
    0
  9. #976 modloveexonct (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 10:38
    ไลควานลินเอาไป 50 แต้ม ถ้าทำน้องเสียใจ จะโดนหัก 100 แต้ม
    #976
    0
  10. #909 J.Darker (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:15
    ซอนโฮนี่เด็กน้อยจริงๆเลยน้าา~
    #909
    0
  11. #568 ;Pocky (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 19:12
    เด็กน้อยเอ๋ย ยูซอนโฮจะรู้ไหมว่าอาการที่เป็นอยู่คือการตกหลุมรักใครสักคน สักคนที่ใส่ใจเจี๊ยบมองหาเจี๊ยบตลอด
    #568
    0
  12. #449 sparkleVegetable (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 09:47
    ตอนนี้เป็นอะไรกันไปหมด คนที่ได้ใจคนอ่านมีแค่คุณแดนกับพี่ยองมินเองหรอ!! โป้งอูจินกับควานลินชั่วขณะค่ะ X(
    #449
    0
  13. #427 W_Tor_alohaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 09:12
    ควานหลินนี่ยังไงเนี่ย ไม่ชอบก็อย่ามายุ่งกับเจี้ยบดิ นายต้องชัดเจน. เจี๊ยบต้องอย่าให้ใจเค้านะ
    #427
    0
  14. #382 ディオ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 19:25
    ควานลินอย่ามาจับปลา 2 มือ อย่ามาให้ความหวังซอนโฮอย่างนี้ ฉันจะสาปเธอถ้าเธอยังไม่ทำตัวชัดเจนกว่า อูจินไม่กล้ามาชวนฮยองซอบหรอออ ยังไงงง ใจๆ แบบยองมินไปเลยจ้าาา
    #382
    0
  15. #373 Mindpnd_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 16:34
    หงุดหงิดควานลิน อย่าไปให้ใจเค้านะ ซอนโฮลูกแม่ -3-
    #373
    0
  16. #372 thipbeast (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:54
    เบื่ออูจินโว้ย นึกว่าจะได้เห็นอูจินมาขอฮยองซอบไปงานเต้นรำเหมือนที่พี่ยองมินขอเซอุน หงุดหงิดแบบที่ซอนโฮหงุดหงิดควานลิน
    #372
    0
  17. #366 bmcu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 18:38
    ไม่โอเคกับอูจินและควานลินมากๆเลยเด้อ เป็นนี่จะไม่มีการให้คะแนนอะไรทั้งนั้น ไม่มีใครชัดเจนสักคน ถึงหลายๆคนในฮอกวอตส์จะเดาได้แต่ประเด็นสำคัญคือฮยองซอบต้องรู้ตัว ไม่ใช่คนอื่นในฮอกวอตส์รู้แต่เจ้าตัวไม่รู้ งี้ก็ไปขอคนในฮอกวอตส์เป็นแฟนเถ๊อะะะ อูจินก็ชวนพิ้งค์กี้มางาน (+0 ตรงยังไม่ได้เป็นอะไรกับฮยองซอบ เค้าจะชวนใครก็ได้ -10 ตรงไม่กล้าพอที่จะชวนฮยองซอบเป็นคู่เต้นรำ -10 ตรงคุยกับพิ้งค์กี้โดยไม่สนใจคนในวงสนทนา) ควานลินนี่หนัก (-10 ตรงออกนอกหน้ากับจีฮุนมาก -10 ตรงกับซอนโฮทำเป็นหลบๆซ่อนๆ ยกตัวอย่าง องเนียล มินอุน เปิดเผยๆจนใครๆก็รู้ แต่ของหลินเป็นไงคะ หลินฮุนค่าา และเป็นไปไม่ได้ที่สลิธีรีนอย่างควานลินจะไม่รู้ข่าวลือนี้อ่ะ -10 ตรงอ่อยซอนโฮรุนแรงแต่ตัวเองติดหนึบกับจีฮุน)

    ตอนนี้คู่ที่ดีคือมินอุน องเนียล เซอุนนี่ก็เริ่มยอมรับตัวเองแล้วบวกกับไม่ได้ปฏิเสธตั้งแต่แรก ซองอูถึงจะซึนแต่การกระทำชัดเจนมากและแดนก็ชัดเจนกับซองอูด้วย 100 คะแนน สำหรับกริฟฟินดอร์ สมกับได้อยู่บ้านที่มีความกล้าหาญ ส่วนสลิธีรีนทั้งสองคนนั้น อาจจะมีแผนการเจ้าเล่ห์ใดๆภายใต้การกระทำต่างๆแต่ตอนนี้คะแนนต้องถูกหักเด้อข่าาาาา
    #366
    0
  18. #364 Konix (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 07:37
    ฮือออออออ อิจหนูก็อยากไปนั่งดูหิมะแรกแบบนั้นมั่งอะ โรแมนติกเว่อ
    #364
    0
  19. #363 nphermsub (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 07:00
    หึง สะกดอย่างนี้นะฮยองซอบเผื่อน้องยังไม่รู้555 ทำไมหลินกับซอนโฮถึงทำให้เราเลี่ยนได้ขนาดนี้ เหม็งความรักสุด พี่ซองอูคนแมน หายไปไหนละน้าาา อยากรู้จังว่าคุณแดนทำยังไงซองอูคนแมนถึงกลายเป็นแมวไปซะแล้ว5555 พี่เซอุนนนน เด๋วนี้มีความลับกับพี่กับน้อง ติดนิสัยของอิพี่อัลปาก้ามาแล้วเหรอ น่าสงสารรรร5555555
    //มาเพื่อแซวทุกคน5555
    #363
    0
  20. #362 beyourfangirl (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 04:54
    โอ้ย ลืมไปเลยว่าเคยโกรธเค้า 5555555 น่ารักจังเลยน้าาาา
    #362
    0
  21. #361 Jskj (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 04:28
    ควานลินแม่รอหนูมาขอซอนโฮเต้นรำ แต่ลูกไม่มา!! หักสลิธีรีน20แต้ม แต่ทำดีตอนจบได้ไป50แต้ม อิอิ
    ให้กริฟฟินดอร์30แต้มที่เป็นฝ่ายชวนเซอุน
    #361
    0
  22. #360 Jinjoo.K (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 03:59
    ไม่ให้คะแนนไลควานลินค่ะ!!!
    จะเอายังไงกันแน่ ทีกับจี้นี่ออกหน้าออกตา กับเจี๊ยบมาหลบๆซ่อนๆ จะเจอแต่ละทีต้องอยู่กัน 2 คนตลอด เคลียร์ทุกอย่างให้มันเรียบร้อยดีมะ ไม่งั้นคนที่เจ็บสุดคือเจี๊ยบที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยแต่ต้องมาเจ็บเพราะถูกให้ความหวังแบบนี้

    ปล.อินค่ะอิน555555 นี่เมนหลินนะ แต่หลินเเบบนี้ไม่โอเคแรงค่ะ
    #360
    0
  23. #359 LoveD.O. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 00:46
    งานเข้าเจ้าเขี้ยวว โป้งควานลินค่ะ คนอะไรแวบไปแวบมา
    #359
    0
  24. #358 NlvK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 00:20
    ควานลินจะเอายังไงอะ คือกับน้องชอบคอยมาตามหา มาแอบคุย ให้น้องชอบ แต่แบบก็ไปอยู่กับจีฮุน ไม่ชัดเจนเลย โกรธแล้วนะเฟ้ยย ทำน้องเสียใจอยู่นั่นแหละ ไม่ยกให้แล้ว!
    #358
    0
  25. #357 Pppoopam (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 00:07
    ควานลินจะแคร์คนสองคนพร้อมกันไม่ได้ดิ ตัวเองมางานกับจีฮุน เปิดตัวให้คนในโรงเรียนเห็น ทีกับซอนโฮนี่ต้องแอบมาหา คืออะไร จะจีบมั้ยคะ ไม่จีบจะยกให้คนอื่นแล้วนะ!
    #357
    0