( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 17 : ๑๔ - ภารกิจที่ ๑ [๑oo%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    27 ส.ค. 60




บทที่ ๑๔




๑oo%








________________________________________________________________________________________________________









ก็แล้วแต่พี่ แต่ผมจะบอกพี่แล้วกัน ภารกิจแรกคือมังกร


มังกร?? ให้ทำอะไร มันต้องอันตรายแน่ๆ


ไหนบอกไม่มีทางซอนโฮเอ่ยพูดพร้อมกับรอยยิ้ม


ก็แค่อยากรู้ป่ะวะซองอูเอ่ยตอบ


หรอคร้าบ ไม่รู้นะ ผมบอกพี่ไปแล้ว อยู่ที่พี่แล้วว่าจะไปบอกเขาหรือเปล่า แต่บอกก็ดีนะครับ เพราะตัวแทนคนอื่นรู้กันหมดแล้ว ถ้าเขาไม่รู้อยู่คนเดียวคงน่าสงสารแย่

 






ยูซอนโฮนะ ยูซอนโฮ!!!


มันน่าหงุดหงิดเสียจริงที่คำพูดของน้องชายของเขาที่เอ่ยบอกตั้งแต่ช่วงเที่ยง มันเล่นวนอยู่ในหัวของเขามาได้เกือบสามชั่วโมงแล้ว!


และเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้องซองอูเดินวนอยู่ในห้องพักตัวเองราวกับหนูติดจั่นจนทำให้โดนคิมยงกุกและคิมดงฮยอนปาหมอนใส่พร้อมกับคำด่าทอมาอีกหลายประโยค


จะหยุดเดินได้ยังวะซองอู?” เสียงของดงฮยอนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เตียงตรงกันข้ามกับเขาเอ่ยขึ้นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ก่อนมันจะปิดหนังสือลงอย่างดังแล้วกอดอกจ้องมองเขาอย่างกดดัน


นั่นดิ กูจะอ้วกแล้วยงกุกที่กำลังนั่งลูบแมวตัวโปรดของมันที่ชอบหายไปบ่อยๆ(เขาได้ยินว่ามันชอบไปอยู่ที่หอสลิธีริน) อยู่บนเตียงอีกฝั่งของเขาก็เอ่ยขึ้นตาม


กูจะทำไงดีวะมึงซองอูหยุดเดินไปมา ก่อนเขาจะก้าวเท้าเดินไปที่เตียงของยงกุกพร้อมกับฟุบหน้าลงกับหมอนที่มีแต่ขนแมวของมัน


เคราเมอร์ลินเป็นพยาน ตอนสอบวิชาปรุงยายังไม่รู้สึกเครียดขนาดนี้เลย


เรื่องอะไรละวะ กูถามมึงรอบที่สิบแล้วนะ มึงก็ไม่ตอบกูสักทียงกุกตอบ พร้อมใช้เท้าของมันยกขึ้นมาเขี่ยขาของเขาให้ออกจากลูกรักของมัน


เออมึง กูอยากรู้ว่าภารกิจแรกคืออะไรว่ะ ตื่นเต้นชะมัดดงฮยอนเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างของมันที่ค่อยๆเดินตรงมาที่ปลายเตียงที่พวกเขานั่งอยู่


ขอสนุกๆอ่ะ เอาแบบเลือดสาด มังกรอะไรแบบนี้ได้ก็ดีสิ้นเสียงคำตอบของยงกุก ซองอูก็รู้สึกเหมือนร่างกายที่กำลังจะสงบของเขากลับมากระตุกเกร็งแบบแปลกๆอีกครั้งเมื่อได้ยินคำว่ามังกร


ประสาทหลอนไปแล้ววววว


ถ้าเป็นมังกรนะมึง คนที่ไม่ได้เตรียมตัวต้องบาดเจ็บหนักจนไม่สามารถลงแข่งต่อได้แน่เลยดงฮยอนเอ่ยตอบด้วยสีหน้าแบบนึกสนุก ก่อนทั้งเจ้าตัวและยงกุกก็ต้องขมวดคิ้ววุ่นเมื่อหันไปมองเพื่อนตัวเองที่เมื่อกี้กำลังฟุบหน้ากับหมอนอยู่ดีๆ กลับลุกพรวดพราดขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


เจอกันห้องโถงนะมึง!” ซองอูพูดทิ้งทายไว้แค่นั้น พร้อมกับปิดประตูห้องลงอย่างแรง


เป็นอะไรของมันเนี่ย


ไม่รู้วะมึง เอ้า สลิปเปอร์เป็ดกูหายไปไหน ทำไมเหลือแต่ไอซองอู!!




 

 




 

อยู่ไหนวะเนี่ย


พอเวลาอยากเจอนี่หาตัวเจออยากจริงเลยโว้ย!”


ออกมาสิโว้ย


พี่หาใครอะ?” ซองอูสะดุ้งอย่างตกใจเมื่อเขาหันไปเห็นน้องชายคนกลางของบ้านกำลังมองมาที่เขาด้วยใบหน้าปนสงสัย


ในมือของน้องชายเขามีหนังสือสองสามเล่มที่หนาจนเขาคิดว่าถ้าหากวันไหนเซอุนเกิดหงุดหงิดที่เขาแหย่ขึ้นมา หนังสือพวกนี้คงเป็นอาวุธชั้นดีในการเอาคืนเขา


น่าจะทำให้สลบไป แล้วฟื้นอีกทีชาติหน้าไปเลย


เปล่านี่ ว่าแต่แกพอจะเห็นพวกเดิร์มสแตรงก์บ้างไหมซองอูเลิกสนใจหนังสือในมือน้องชาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปเอ่ยตอบ


ก่อนเขาจะได้รับสายตาที่ล้อเลียนแบบปิดไม่มิดตอบกลับมา


เดิร์มสแตรงก์? พี่หาพวกเขาไปทำไมอะ?” เซอุนถามซ้ำ


ไม่ได้หาเว้ย แค่ถามว่าเจอบ้างไหมเขาเอ่ยตอบพร้อมกับพยายามสอดสายตาไปให้ทั่วรอบๆด้วย


เจอก็ได้เซอุนตอบ ผมเจอพวกเขาอยู่ตรงสวนตอนเดินผ่านมาเมื่อกี้ไม่รอให้เซอุนพูดจบ คนมีศักดิ์เป็นพี่ก็รีบเดินตรงปรี่ไปตามทางที่น้องชายชี้ไปทันที


เซอุนมองตามหลังคนเป็นพี่ด้วยรอยยิ้มกว้างแล้วเอ่ยขำออกมาเบาๆ พร้อมกับ หันหน้าไปทำท่าโอเคส่งให้กับน้องชายคนเล็กที่ยืนแอบอยู่ไม่ไกล


แผนการล้มพี่ซองอูคนแมน ให้กลายเป็นเหมียวน้อยอ๋งอ๋ง  สำเร็จไปอีกหนึ่งขั้นแล้ว!




 

 

 

 

แฮ่กๆซองอูหอบออกมาเบาๆ เมื่อเขาวิ่งมาจนถึงสวนตรงกลางปราสาทที่ตอนนี้ผู้คนเริ่มเบาบางลงแล้ว เพราะนี่ก็จวนจะใกล้เวลาอาหารค่ำ คนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะกลับไปเก็บของที่หอของตัวเองก่อนจะออกไปรับประทานอาหารเย็นที่ห้องโถงใหญ่


ยกเว้นเสียแต่กลุ่มของสุภาพบุรุษจากเดิร์มสแตรงก์ที่กำลังนั่งหยอกกันไปมาอยู่อย่างสนุกสนาน


ซองอูชะเง้อคอมองหาตัวการที่ทำให้เขาต้องวิ่งมาให้ถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปที่เรือเสียก่อน


คังแดเนียลกำลังนอนฟุบหน้าอยู่ที่โต๊ะถัดไปจากที่พวกเดิร์มสแตรงก์กลุ่มใหญ่นั่งอยู่ ราวกับว่าเขาไม่อยากให้ใครมารบกวนในเวลานี้แม้กระทั่งเพื่อนของเขาเอง


แต่แล้วไงละ เขามีเรื่องสำคัญมากๆที่จะคุยด้วย ไม่งั้นเขาคงเลี้ยวเข้าห้องโถงใหญ่ไปนานแล้ว ไปมัวมาวิ่งวนเพื่อตามหาตัวอีกคนรอบปราสาทหรอก


ซองอูเดินจ้ำเท้าอย่างรวดเร็วไปหาคนที่กำลังฟุบหลับอยู่ เมื่อเพื่อนของคนตัวสูงไม่มีทีท่าว่าจะหันมาสนใจ เขาจึงนั่งลงข้างๆกับที่อีกคนนอนอยู่


มึงซองอูเอ่ยเรียกด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก


มึงตื่นเมื่อเรียกแล้วๆอีกคนไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวหรือลุกขึ้นมาตอบเขาเลย ทำให้ซองอูเลือกที่จะเลื่อนมือขึ้นไปแตะแขนพร้อมกับเขย่าเบาๆ


ได้ มึงเลือกที่จะไม่ตื่นเองนะสิ้นเสียงของซองอู เขาก็ขยับหน้าเข้าไปใกล้คังแดเนียลมากขึ้น พร้อมกับเป่าลมใส่หูอีกคนอย่างแผ่วเบา


นั่นเป็นวิธีการที่เขาชอบแหย่เวลาเจ้าน้องชายเขานอนหลับตอนกลางวันที่ห้องนั่งเล่น


มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ทั้งเซอุนและซอนโฮอยากจะสาปเขาให้หายไปจากโลกนี้อยู่ตลอดเวลา



ฮืม—“ ถามว่าได้ผลไหม แน่นอนว่าวิธีนี้ใช้ได้ผลอยู่ตลอดเวลาเขาแกล้งเจ้าน้องชายของเขา


แต่องซองอูคงจะลืมไปว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช้เซอุนหรือซอนโฮ


แต่เป็นคังแดเนียลที่กล้าทำสิ่งที่บ้าบิ่นกับเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน


เล่นบ้าอะไรวะ?” เพราะอีกคนยังไม่ลืมตา เจ้าตัวถึงได้แสดงสีหน้าที่หงุดหงิดเหมือนโดนแย่งขนมรสโปรดไป


และสีหน้าแบบนั้นทำให้ซองอูชะงักทันที


ทำไมใบหน้าเมื่อกี้มันถึงคุ้นราวกับว่าเขาเคยเจอมาจากที่ไหนมาก่อน


แต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่นึกไม่ออกเสียที


ซองอู?” เจ้าตัวอันตรายลืมตาตื่นอย่างเต็มตา ก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งมองใบหน้าเขาอย่างสงสัย


เออกูเองซองอูตอบเสียงเบา


มีอะไรหรือเปล่า?” คนที่เพิ่งฟื้นจากนิทราเอ่ยถามด้วยเสียงแหบๆตามแบบฉบับคนที่เพิ่งตื่นนอนก่อนจะขยับถอยห่างจากตัวเขาเมื่อรู้สึกว่าเราทั้งคู่ใกล้กันมากเกินไป


ซองอูเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจแต่ก็ไม่ได้สนจะไร เพราะเรื่องที่เขากำลังจะบอกมันสำคัญกว่า


ฟังกูดีๆนะ กูจะพูดครั้งเดียวซองอูเอ่ยตอบ พรุ่งนี้จะมีการแข่งขันภารกิจแรกใช่มั้ย ไม่ต้องตอบ แค่ฟังกูกูไปรู้มาว่าจะมีภารกิจให้ต่อสู้กับมังกร แล้วกูก็เอามาบอกมึง ถ้ารู้แล้วไปเตรียมตัวซะพูดจบ ซองอูก็ตบไหล่อีกคนอย่างแรก ก่อนจะชี้นิ้วใส่เมื่อเขาเห็นว่าคนตัวสูงกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่าง


พอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น กูไม่อยากได้ยินเสียงมึงซองอูเอ่ยอีกครั้ง ก่อนจะยืดตัวขึ้นสูงแล้วสูดหายใจลึก


ก่อนเขาจะรีบวิ่งออกมาจากสวนอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนที่เพิ่งตื่นนอนได้แต่มองตามใบด้วยใบหน้างุนงง


เอาวะเพื่อนเรา เขามาหาถึงที่เลยครับเสียงของจูจินอูเป็นตัวปลุกให้แดเนียลออกมาจากภวังค์ พร้อมกับหันไปยกยิ้มมุมปากใส่มัน


เมื่อกี้เขามาว่าไงบ้างวะคิมซังบินและเพื่อนๆเดิร์มสแตรงก์หันตัวมาหาเขาทันทีที่เห็นแผ่นหลังของเด็กกริฟฟินดอร์คนนั้นลับตาไป


ใครว่าพวกเขาไม่ได้ยินกันละ? สองคนนี้ไม่ได้คุยกันเสียงดังหรอก แต่เพราะบริเวณนี้มันเริ่มเงียบแล้ว แค่เสียงคนคุยกันเบาๆมีหรอที่จะไม่ได้ยิน แต่แค่ไม่ได้ยินเท่านั้นว่าคุยอะไรกันบ้าง ได้ยินแต่เสียงความรักที่ลอยฟุ้งไปทั่วสวน


เมื่อกี้เขามาคุยกับใครคังแดเนียลเอ่ยถาม


มึงไงซังบินเอ่ยตอบพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เพื่อนตัวเอง


แล้วมันเป็นเรื่องของใคร?”


เรื่องของไอแดน!!!” ซังบินที่ถูกเพื่อนหลอกด่าได้แต่สบถอย่างหงุดหงิดก่อนจะโดนคนอื่นหัวเราะด้วยความสะใจ


ไอคุณชายมันร้ายวะซองรีเอ่ยต่อ


ผมแปลกใจจริงๆที่พี่ไม่อาละวาดตอนมีคนกวนตอนหลับ หรือ เพราะเป็นพี่คนนั้น?” จีฮุนที่กำลังนั่งเขย่าลูกแก้วในมือไปมาเอ่ยถามขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มล้อเลียน


ที่ถ้าเป็นคนอื่นๆที่ไม่ใช่จีฮุนคงจะโดนไอคุณชายแห่งเดิร์มสแตรงก์โบกหัวไปคนละทีสองที ที่บังอาจมาล้อเลียนเจ้าตัว


แต่เพราะเป็นจีฮุน สิ่งที่แดเนียลทำก็แค่ชี้หน้าคาดโทษเท่านั้น


โคตรสองมาตรฐาน


แดเนียลไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่อมยิ้มน้อยๆเท่านั้น


นั่นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้วว่าทำไมคงขี้หงุดหงิดแบบคังแดเนียลถึงไม่แสดงอารามณ์หงุดหงิดออกมาตอนที่คนตัวบางจากกริฟฟินดอร์คนนั้นมาปลุกให้ตื่น แถมยังมีหน้ามาอมยิ้มจนแก้มแทบปริอีก


เออ อาจารย์เอาหนังสือมาให้มึงเมื่อกี้ตอนมึงหลับอยู่จินอูเอ่ยพูด พร้อมกับโยนหนังสือใส่คนที่นั่งอยู่ตรงข้าม


หนังสืออะไรวะ?” คังแดเนียลเอ่ยถาม


คู่มือเกี่ยวกับมังกรมั้ง กูไม่รู้ แต่ดีนะที่อาจารย์เราแอบไปรู้มาว่าภารกิจแรกคือมังกร ไม่งั้นมึงก็จะไม่ได้เตรียมตัวแบบนี้แน่นอนคนตรงข้ามเขาตอบอีกครั้ง


คังแดเนียลมองหนังสือในมืออย่างอารมณ์ดี พลางคิดไปถึงคนที่มาพูดจาอะไรแปลกๆกับเขาเมื่อกี้ด้วย


สงสัยจะไม่มีใครบอกองซองอูสินะว่า โรงเรียนที่รู้ก่อนโรงเรียนแรกคือเดิร์มสแตรงก์และเป็นเขาเองที่เป็นคนไปบอกตัวแทนของฮอกวอตส์ที่ชื่อฮวังมินฮยอน และเจ้านั่นคงไปบอกตัวแทนของโบบาตงซ์เรียบร้อยแล้ว


เท่ากับว่าตัวแทนทั้งสามคนรู้เรื่องภารกิจมังกรกันหมดแล้ว


แต่ถึงจะรู้แล้ว เขาจะถือว่าคำพูดของอีกคนเมื่อกี้เป็นกำลังใจที่ทำให้ไม่ว่าเขาจะได้มังกรพันธุ์ไหนเป็นคู่ต่อสู้เขามั่นใจว่าจะชนะมันและเอาไข่มาได้แน่นอน


เพราะอีกคนต้องรีบร้อนมาบอกเขามากแน่ๆ


สังเกตได้จาสลิปเปอร์ขององซองอูทีข้างซ้ายเป็นสลิปเปอร์สีดำเรียบๆ แต่อีกข้างเป็นสลิปเปอร์เป็ดสีเหลืองหัวโต บ่งบอกได้เลยจ้าตัวไม่ได้แต่จะสนใจการแต่งตัวของตัวเองเลย


และนั่นมันโคตรน่ารัก


องซองอูต้องเลิกทำให้เขาชอบมากขึ้นสักที


นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเจออีกคนเมื่อช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา ไม่รู้แล้วจริงๆว่าคังแดเนียลตกหลุมที่ชื่อว่าองซองอูไปแล้วกี่ครั้ง


แต่ที่รู้ตอนนี้คือเขากำลังไม่อยากปีนขึ้นมาจากหลุมอีกแล้ว :)












"องซองอูโว้ยยยยย นี่มึงเดินหรือคลานเนี่ย"


"ถ้าไปถึงแล้วไม่ได้ที่นั่งดีๆกูจะโยนมึงให้ควินทาเพ็ดกินซะ" 

เสียงเพื่อนรักของเขาทั้งสองดังระงมขึ้นขัดกับเสียงลมที่พัดแรงไปทั่วทางเดินที่จะตรงไปสู่สนามการแข่งขันในภารกิจแรกของการประลองเวทย์ไตรภาคี

ซองอูเบะปากใส่ยงกุกและดงฮยอนที่วันนี้ทั้งคู่เข้าขากันดีเหลือเกิน ขาดเสียแต่ไอเจ้าหัวแดงพรีเฟ็คสุดหล่อของสาวๆที่หายหน้าหายตาไปตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมงานเลี้ยงหลังจบภารกิจที่หนึ่งที่ใกล้เข้ามาแล้ว โดยที่มันบอกจะตามมาสมทบที่หลังเมื่องานเสร็จ
ถ้ามีไอยองมินด้วย บอกเลยว่าองซองอูคนนี้จะไม่ได้โดนด่ารัวๆแบบนี้แน่นอน


แต่น่าจะถูกยำเละแทน

"ใจเย็นได้ป่ะวะ ที่นั่งเขาก็ต้องจัดให้พอดีกับเด็กดิ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงยานคางก่อนจะยกขนมปังแผ่นที่ขโมยของซามูเอลตอนเดินผ่านมาเมื่อกี้ขึ้นมากัด

"ไม่ได้ เวลาของกูมันเป็นทองแกลเลียน" ยงกุกที่เดินนำหน้าอยู่หันมาตอบ

"พี่ยงกุก" ก่อนจะมีเสียงเรียกชื่อไออากงดังขึ้นมาจากด้านข้างที่เรากำลังเดินอยู่ 
องซองอูหันหน้าไปมองพร้อมกับเพื่อนทั้งสอง ก่อนเขาจะไอค่อกๆแค่กๆออกมาอย่างรุนแรงเมื่อเห็นหน้าคนที่เรียกยงกุกด้วยโทนเสียงหวานๆฟังแล้วรื่นหู

จะเป็นใครได้ นอกเสียจากเมียเด็กของเพื่อนเขาเอง

คิมชีฮยอน ปีสาม สลิธีริน

"น้องชีฮยอน~~" เพื่อนรักนับเบอร์วันแบบเขามีหรือที่จะไม่หาโอกาสแกล้งเอาคืนมันตอนนี้ ซองอูกลืนขนมปังลงไปก่อนจะเอ่ยเรียกคนที่อยู่ในชุดสเวตเตอร์สีดำที่แหวกลึกจนมองเห็นไปยันตาตุ่ม เรียกได้ว่าแหวกท้าลมกันเลยทีเดียว

"ผมเรียกพี่ยงกุกครับ ไม่ใช่พี่" น้องชีฮยอนเอ่ยตอบเขา ก่อนจะย้ายร่างตัวเองไปหาคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าสุด ทิ้งให้องซองอูคนนี้ต้องเดินเก็บเศษหน้าตัวเองที่หล่นกระจายไปทั่วพื้น โดยมีไอดงฮยอนยืนตบหลังพร้อมกับหัวเราะอย่างสะใจอยู่ข้างๆ

เขาหันมองหน้าไอยงกุกก่อนจะหันไปส่งสายกับดงฮยอนเป็นอันรู้กัน

วิญญาณอากงเข้าสิงเพื่อนกุกอีกแล้วครับผม

"อะไร" ยงกุกเอ่ยตอบ แต่ไม่ได้หันมามองคู่สนทนาแต่อย่างใด 

ท่าทางแบบนั่นทำให้ทั้งเขาและดงฮยอนต้องอุดปากกลั้นขำจนหน้าขึ้นสี

"ผมดีใจที่พี่ไม่ได้รับเลือกลงแข่งนะ" 

"อืม" ยงกุกเอ่ยตอบเสียงเรียบแต่เจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าจะขัดขืนเมื่อคนเด็กกว่าเอื้อมมือขึ้นมาเกาะแขนตัวเอง


ไม่อยากจะเม้าเพื่อนหรอกครับ แต่เห็นมันเก็กท่าทางขรึมแบบนั้นแล้วโคตรน่าหมั่นไส้


แล้วเวลามันเจอน้องชีฮยอนทีไรชอบทำเป็นนิ่ง กลายเป็นหนุ่มคูลๆ ขึ้นมาทันที


จนทำให้พวกเขาเคยคุยกันว่าอยากจะไปแอบดูเวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกันทีบ้านลำพังจริงๆ ว่าไอแปะคิมยงกุกมันยังนิ่งอยู่แบบนี้ได้ไหม เพราะนี่ขนาดอยู่กันโล่งๆที่โรงเรียน คนที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่ใช่น้อยๆ น้องชีฮยอนก็ยังออดอ้อนออกเซาะไม่ต่างจากแมวรักของมันเลย


นี่ถ้าเขาไม่ฉลาดสักหน่อยคงจะคิดว่าเจ้าแมวผีที่ไม่ชอบอยู่ที่ห้องนั่นคือน้องชีฮยอนไปแล้ว

ซองอูเบะปากมองเพื่อนตัวเองก่อนจะเอ่ยบอกมันว่าเขากับดงฮยอนขอเดินไปที่สนามก่อน สวีทกับเด็กตามสบาย

แล้วสิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือสายตาที่บอกว่าเจออีกทีเมื่อไหร่เขาจะได้ถูกส่งไปอยู่สำนักงานเซนทอร์แน่ๆ




 

 

 

 

 

 

สั่นไปหมดแล้วทำไงดีเสียงของเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งลูบมือตัวเองไปมาเอ่ยพูดขึ้น พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง เรียกให้คังแดเนียลต้องเอื้อมมือไปลูบหลังอีกคนอย่างแผ่วเบา


ใจเย็นนะคิมชองฮาที่กำลังควงไม้กายสิทธิ์อยู่เอ่ยตอบไป ก่อนเต็นท์ของตัวแทนจะถูกเปิดออกอย่าแรง พร้อมด้วยร่างของศาสตรจาย์โบอา และอาจารย์ใหญ่ของทั้งสองสถาบันที่ค่อยๆเดินเข้ามา พร้อมด้วย มิสเตอร์จอห์นนี่คัง รัฐมนตรีของกระทรวงเวทย์มนต์ของอเมริกา


หรืออีกชื่อคือพ่อของเขานั่นเอง


คังแดเนียลอมยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินลากเท้าช้าๆตรงไปหาคนที่ยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ


ทั้งคู่กอดกันแน่น เอ่ยพูดคุยกันด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองยิ้มตามได้อย่างง่ายได้ แต่ก็ต้องหยุดฮิปโปรกริฟฟ์ไว้ก่อนศาสตราจารย์โบอาส่งเสียงพูดขึ้นมา


เอาละ นี่ก็ใกล้เวลาเริ่มภารกิจแรกแล้ว ตัวแทนทั้งสามมายืนรวมกันตรงนี้ด้วยพูดจบ แดเนียลก็ละออกมาจากพ่อตัวเองเพื่อเดินตรงไปยังที่ศาสตราจารย์โบอายืนอยู่


หากนับจากทางด้านซ้ายของเธอ ก็จะเป็นคิมชองฮา เขา และฮวังมินฮยอน ในมือของศาสตราจารย์โบอามีถุงใบใหญ่ที่มันขยับไปมาเหมือนกันมีอะไรอยู่ในนั้น


ก่อนเธอจะเอ่ยอีกครั้ง


ในนี้จะมีตัวแทนของมังกรที่เธอจะต้องต่อสู้ด้วย จำไว้ว่าสิ่งที่พวกเธอต้องนำมาคือไข่ของมันไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ถ้าเธอไม่ได้ไข่มา ภารกิจหน้าเธอก็จะไม่ได้เข้าร่วม และที่สำคัญ ใครที่สามารถแสดงทักษะการใช้เวทย์มนต์ได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุดจะได้รับคะแนนจากกรรมการไป คะแนนที่พวกเธอจะได้ในภารกิจนี้ผลต่อภารกิจหน้า เพราะฉะนั้น อย่ายอมแพ้ถ้าเธอยังไม่ได้ลองทำอะไรสักอย่าง จำไว้ว่าพวกเธอถูกเลือกให้เป็นตัวแทนของสามโรงเรียนที่ดีที่สุดแล้ว อย่าทำให้เพื่อนๆของพวกเธอผิดหวังศาสตราจารย์เอ่ยร่ายยาว ก่อนเธอจะยื่นถุงไปตรงหน้าของคิมชองฮา


คิมชองฮามองอย่าลังเลใจ ก่อนจะโดนศาสตราจารย์บาดาที่ยืนอยู่ด้านหลังบีบไหล่เป็นกำลังใจ เธอจึงเอื้อมมือลงไปในนั้น พร้อมกับหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาด้วย


พันธุ์นอร์เวย์หลังเป็นสันถือว่าเธอโชคดีนะคิมชองฮา ศาตราจารย์โบอาเอ่ยพูด พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้


แล้วเธอก็หันมาหาคังแดเนียลที่ยืนอยู่ข้างกันไม่ไกล


เขาเอื้อมมือลงไปอย่างไม่ลังเล ควานหาบางอย่างในนั้น เขาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังทิ่มมือเขาก่อนจะหยิบมันขึ้นมา


ปีศาจเป็นพยาน! นั่นมันพันธุ์จีนลูกไฟ!” เสียงของศาตราจารย์โบอาดูตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ก่อนเธอจะเปลี่ยนจากสีหน้าตกใจเมื่อครู่เป็นรอยยิ้มที่หวานหยดเหมือนเดิม


เขามองเจ้ามังกรสีแดงในมือก่อนจะขมวดคิ้วยุ่ง


เท่าที่ได้อ่านจากหนังสือของศาตราจารย์ท็อปเมื่อคืนนี้แล้ว เขารู้สึกว่าเจ้ามังกรพันธุ์นี้ดุร้ายมาก และหากยิ่งเป็นตัวเมียก็จะดุร้ายมากกว่าเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าคนที่จะปราบมันได้หากไม่เก่งพอก็ต้องฉลาดที่จะวางแผน


เขาแอบแปลกใจนิดหน่อยที่กระทรวงเวทย์มนต์อนุญาตให้เจ้ามังกรดุร้ายนี่เข้ามาร่วมในการแข่งขันด้วย


แต่ในเมื่อเขาจับมันขึ้นมาได้แล้ว ก็คงจะต้องเอาชนะมันและทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อนำชัยชนะมาให้กับเดิร์มสแตรงก์ให้ได้


เขาได้ยินศาตราจารย์โบอาพูดว่าตัวแทนจากฮอกวอตส์ฮวังมินฮยอนจับได้พันธุ์เปรูเขี้ยวพิษ ก่อนเจ้าตัวจะทำหน้าอย่างพึงพอใจ


มิสคิมชองฮา เธอจะได้เริ่มเป็นคนแรก เตรียมตัวไปนำไข่มาเมื่อได้ยินเสียงปืนใหญ่สิ้นเสียงศาตราจารย์โบอา พวกคณะอาจารย์รวมทั้งพ่อเขาก็เดินออกไปจากเต็นท์ รออยู่ไม่นานเสียงปืนใหญ่ก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของคิมชองฮาในลุดวอร์มสีฟ้าสลับขาว เส้นผมสีอ่อนของเธอถูกมัดรวบตึง ก่อนจะเดินออกไปนอกเต้นด้วยท่าทางที่มั่นใจ จนทำให้เขาและฮวังมินฮยอนหันมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่คล้ายกัน


เธอช่างดูแมนกว่าพวกเราเสียอีก





นายดูไม่กังวลคังแดเนียลอยู่ๆมินฮยอนก็เอ่ยพูดกับเขา ระหว่างการต่อสู้อันดุเดือดของคิมชองฮาด้านนอก ทั้งเขาและมินฮยอนก็อยู่ไม่สุขเสียเท่าไหร่ แต่จริงๆเรียกได้ว่าแค่เจ้าพรีเฟ็คเรเวนคลอคนนั้นดีกว่าที่เอาแต่เดินวนไปมารอบเตียงตัวเองจนเขารู้สึกมึนหัวแทน แถมยังต้องเอ่ยปรามเป็นระยะว่าให้ใจเย็น


ก็กังวล แต่ผมไม่จำเป็นต้องแสดงออกมาเขาตอบ พร้อมกับขยับถุงมือไปมาให้พอดีกับมือเขา


ฉันได้ยินว่านายสนใจในตัวองซองอูงั้นหรอมินฮยอนเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องเพื่อลดความตื่นเต้นของเขา คังแดเนียลหันมองหน้าอีกคน ก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ


นายรู้หรอ?”


รู้ตั้งแต่ที่นายไปหอมแก้มเจ้าบ้านั่นแล้วอีกคนตอบ เรียกรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าของคังแดเนียลได้เป็นอย่างดี


พี่น้องบ้านนี้น่ารักดีนะ ถึงซองอูมันจะดูแมนๆบ้าๆไปหน่อย แต่มันก็อ่อนไหวใช่เล่นเลย


อ่อนไหว??”


ฉันหมายถึงว่าขี้แยอะไรประมาณนี้มินฮยอนเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเขาจะกระเด้งตัวขึ้นมายืนตรงเมื่อได้ยินเสียงพูดของศาสตราจารย์โบอา


ตัวแทนของโบบางตงซ์คิมชองฮา สามารถขโมยไข่มาได้สำเร็จ ขอเสียงปรบมือ!” เธอเอ่ยพูด ตัวแทนคนต่อไป ฮวังมินฮยอน ตัวแทนจากฮอกวอตส์


แดเนียลลุกขึ้นไปตบหลังอีกคนเบาๆ พร้อมกับดันหลังให้รีบเดินออกไปโดยเร็ว


คล้อยหลังจากฮวังมินฮยอนเดินออกไปจากเต็นท์ เขาได้ยินเสียงมังกรคำรามพร้อมกับ เสียงโห่ร้องเรียกชื่อของเจ้าตัวดังไปทั่ว


นี่เขาเริ่มจะรู้สึกตื่นเต้นแล้วให้ตายสิ




 

 

 

 

 

 

เจ้ามังกรนั่นมันดุมากเลยโว้ยองซองอูเอ่ยออกมาเสียงดัง หลังจากที่การต่อสู้กับมังกรของตัวแทนคนที่สองจากฮอกวอตส์จบไปแล้ว ร่างสะบักสะบอมของฮวังมินฮยอนก็ถูกหน่วยพยาบาลลากออกไปอย่างรวดเร็ว ในมือของมันยังกอดไข่ใบโตไว้แน่น


แต่มันอึดใช่เล่นนะ โดนฟาดไปตั้งหลายทียังลุกขึ้นมาสู้ต่อได้อิมยองมินหันมาพูดกับเขา ก่อนจะได้รับการพยักหน้าตอบกลับไป


แต่คนต่อนี่สิครับ


ทำไมครับเพื่อนกุก


เดี๋ยวคอยดูนะครับ เพื่อนเราต้องพุ่งลงไปสู้กับมังกรแทนแน่ๆเลยครับเสียงไอเพื่อนรักทั้งสอง ที่ยังเขาขากันได้ดีไม่หยุดเอ่ยพูดไปมา ก่อนจะหันไปหัวเราะคิกๆคักๆกันสองคน



ปั๊ก!!



โอ๊ย!!! / โอ๊ย!!!” มันทั้งคู่ร้องออกมาเสียงดังพร้อมกัน ด้วยฝีมือขององซองอูคนแมนคนนี้นี่เอง


เขายกแผ่นไม้ที่เขียนว่าฮอกวอตส์ที่กำลังถืออยู่ขึ้นมาตีลงไปบนหัวทั้งสองด้วยแรงที่เบานัก


ไออง! เจ็บนะโว้ย


เจ็บก็ดี จะได้เงียบสักที กูรำค๊าญซองอูเอ่ยตอบ


เดี๋ยวนี้เขินแล้วเล่นแรงนะมึงอ่ะ หัวกูจะแตกไหมเนี่ยดงฮยอนพูดต่อ พร้อมกับลูบหัวตัวเองมา


พอแล้วพวกมึง ไปแกล้งไอซองอูมันยองมินที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยพูดขึ้น


ซองอูหันมองเพื่อนหัวแดงของเขาด้วยใบหน้าที่ปริ่มความรัก แล้วเขาก็ซบไปที่หลาดไหล่กว้างของมัน


ใช่ๆๆ พี่ยองมินของน้องอ๋งเขาพูดต่อ


อย่าให้กูพูดนะยองมินนนนก่อนเสียงของดงฮยอนจะดังขึ้น ทำให้ไอหัวแดงรีบผลักหัวเขาออกจากไหล่มัน พร้อมกับสีหน้าเลิ่กลั่ก


งั้นเชิญมึงแกล้งมันตามสบาย


ไอเพื่อนเลววว




 

 

 

ต่อไป ผู้แข่งขันคนสุดท้าย ตัวแทนจากเดิร์มสแตรงก์ คังแดเนียล!” เสียงศาตราจารย์โบอาดังขึ้น ก่อนเขาทั้งสี่จะหยุดต่อล้อต่อเถียงกัน แล้วหันไปมองภาพตรงหน้าต่อ


ซองอูเพ่งสายตามองอีกคนที่เพิ่งเดินออกมาจากเต็นท์ที่พักของตัวแทน ร่างสูงในชุดลำลองสีแดงเลือดหมูสลับกับสีครีม พร้อมกับเส้นผมที่ปลิวสไวเมื่อถูกกับลม


คังแดเนียล! คังแดเนียล! คังแดเนียล!เสียงเรียกชื่อคนตัวสูงดังระงมไปทั่ว ก่อนเจ้าตัวจะเดินออกมาช้าๆ พร้อมกับหันซ้ายหันขวามองหามังกรไปด้วย


แต่ยังไม่ทันได้ออกมาจากจุดที่อีกคนยืนอยู่ มังกรสีแดงตัวใหญ่ก็ถูกปล่อยมา พร้อมกับเสียงคำรามของมันที่ดังกึกก้องไปทั่วสนามแข่ง


เสียงหายใจฟึดฟัดของมันทำให้แลดูน่ากลัวไม่ใช่เล่น ดูเหมือนจะน่ากลัวกว่าตัวเมื่อกี้ของมินฮยอนซะอีก เพราะเจ้านี่มันทั้งตัวใหญ่ แถมยังดูดุมากอีกด้วย


ซองอูกำมือแน่นเมื่ออีกคนพยายามที่จะเดินอย่างช้าๆเข้าไปหาไข่ทองคำที่วางไว้อยู่ตรงกลาง แต่แค่แดเนียลขยับตัว เจ้ามังกรนั่นก็ฟาดหางมันลงตรงหน้าอีกคนทันที


โอ๊ย น่ากลัวชะมัดเสียงของดงฮยอนเอ่ยพูดกับเขา


ซองอูไม่ได้สนใจในสิ่งที่เพื่อนตัวเองพูดเลย เขาเอาแต่จ้องอีกคนไม่วางตา ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน เขาแค่รู้สึกว่าถ้าคนตัวสูงอยู่ในสายตาตลอดเวลามันจะทำให้เขาสบายใจขึ้นมา


และเมื่อได้โอกาสเหมาะ คนตัวสูงก็รีบวิ่งจากจุดที่ยืนอยู่ตรงไปที่หินก้อนใหญ่ที่จะเป็นเกาะกำบังให้เขาได้ ซึ่งนั่นมันก็ตรงกับที่องซองอูยืนอยู่พอดิบพอดี ทำให้เขามองเห็นอีกคนได้อย่างชัดเจน


และคังแดเนียลก็เหมือนรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ เพราะอีกคนเอาแต่ส่งสายตามองเขาอยู่ตลอดเวลา


ระเบิดหินด้านหลังดึงความสนใจมันซะ


เขาคิดในใจตอนที่กำลังมองหน้าอีกคน พลางภาวนาให้อีกคนสามารถใช้คาถาอ่านใจได้ทีเถอะ เพราะนี่เป็นทางเดียวที่เขาจะช่วยอีกคนได้แล้ว


คังแดเนียลพยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบ ทำให้คนที่อยู่บนแสตนยิ้มออกมากว้าง


รีดัคโต!” เสียงของคังแดเนียลที่เปล่งคาถาออกมาดังก้องไปทั่ว พร้อมกับหันไม้กายสิทธิ์ไปด้านหลังของมังกร ทำให้คาถาไปโดนกับหินที่อยู่ด้านหลังมันเต็มๆ ก่อนหินนั่นจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ทำให้เศษชิ้นส่วนบางอย่างกระเด็นถูกเจ้ามังกรสีแดง ทำให้มันละสายตาจากแดเนียลไป


เป็นโอกาสเหมาะให้เขาได้วิ่งเข้าไปใกล้ไข่ทองคำที่วางอยู่ แต่เพราะเจ้ามังกรฉลาดเกินไป มันหันกลับมาที่คนตัวสูงในเวลาที่รวดเร็ว พร้อมกับเปิดปากของมันออกกว้าง ก่อนจะพ่นลูกไฟออกมาในทันที


คังแดเนียลที่มองเห็นอย่างนั้นก็รีบไถลตัวลงไปกับพื้น ทำให้ตัวของเขากลิ้งหล่นไปตามช่องว่างของซอกหิน


โอ๊ยเขาร้องออกมาเสียงไม่เบา นั่นทำให้คนที่อยู่บนแสตนเชียร์ชะโงกหน้ามองอย่างตกใจ


ก่อนเจ้ามังกรจะสะบัดตัวเอาหินออก แล้วกางปีกบินขึ้นไปหาที่คังแดเนียลหลบอยู่ แล้วมันก็ตรงปรี่เข้าไปหาอีกคนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฟาดหางใส่อย่างรุนแรง ถึงคนตัวสูงจะหลบได้ แต่เมื่อหางของมันไปกระแทกโดนหินก็ทำให้หินพวกนั่นแตกไปชิ้นๆและกระเด็นมาใส่เขา


เล่นเอาเจ็บไม่ต่างกัน


และมันคงจะเหนื่อยที่จะสะบัดหางแล้ว ถึงหยุดนิ่งอยู่แบบเดิม แต่ไม่กี่วิถัดมามันกลับร้องคำรามแล้วพ่นไฟออกมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว คังแดเนียลรีบหาที่กำบังอย่างรวดเร็ว แต่เพราะเจ้ามังกรนั่นพ่นไฟออกมาอย่างรวดเร็วจึงทำให้แขนของเขาถูกไฟถากไปจนเกิดเป็นรอยแผลใหญ่


เจ็บชะมัดแดเนียลเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะคิดแผนที่จะจัดการเจ้านี้แบบที่เขาไม่ต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้ ระหว่างนั้น มังกรก็ไม่หยุดที่จะพ่นไฟ และฟาดหางใส่เขา


ดื้อด้านจริงๆเขาหันลองมองมันจากรอยแตกของหิน ก่อนจะมองเห็นหินใหญ่ยักษ์ที่อยู่ด้านบนของหัวของมันแบบพอดิบพอดี แดเนียลยกยิ้มเมื่อคิดแผนดีๆได้แล้ว


ขอโทษทีแล้วกันนะที่ยื้อเกมนานไปหน่อยเขาเอ่ยพูดเสียงดัง พร้อมกับหลบตัวออกมาจากทีกำลังแล้วชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่ก้อนหินก้อนนั้น


ลงนรกไปซะ!” สิ้นเสียงเขา ก้อนหินก้อนใหญ่ก็กลิ้งลงมาตามทางจนพุ่งตรงเข้ากับที่มังกรอยู่พอดี และเพราะโซ่เหล็กยาวที่กำลังล่ามมันไว้อยู่อยู่ถูกเขาเสกให้มันไปอยู่ใต้หินก้อนที่ใหญ่ไม่ต่างกันตอนที่มันกำลังสนใจแต่จะทำร้ายเขา จึงทำให้เจ้ามังกรไม่สามารถหนีไปไหนได้


เสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินคือเสียงมันคำรามดังลั่น ก่อนจะถูกเสียงคนดูบนแสตนโห่ร้องดีใจอย่างดีใจ


คังแดเนียลตรงไปที่ไข่ทองคำ ก่อนเขาจะคว้ามันขึ้นมาแล้วยกขึ้นเหนือหัว แล้วกดจูบลงบนหินอย่างแรง


พร้อมกับส่งสายตาไปหาคนที่ยืนเมินหน้าใส่เขาอยู่บนแสตน ราวกับว่าก่อนหน้านี้เจ้าตัวไม่ได้ส่งสายตาว่าจะลงมาสู้กับมังกรแทนเขาเลย


ดูเหมือนว่าปราบมังกรจะง่ายกว่าปราบองซองอูเสียอีก












-talk- 

มาครบแล้วนะคะะะะะ  

มาช้าไปหน่อย แต่มาเวลาปกตินะคะ 555555555 ทำไมเป็นองเนียลแล้วเราแต่งยาวตลอดเลย ช่วยด้วย 555555555 

ขอบคุณทุกการติดตามอีกครั้งนะคะ 

มีใครไปมีตบ้างไหมเอ่ย เหมือนคุณกึ้งจะเจ็บแค้นเคืองโกรธเราเลย จะทีม #เจนี่ แล้วนะ 555555555

แอบกระซิบว่าเราอาจจะไปแจกฟิคตอนพิเศษที่งานด้วยแหละ จะมาแจ้งอีกทีนะคะ (เป็นตอนที่อาจจะไม่ลงในบทความ) 


และ พ่ามพ้ามมมม


ฟิคเราติดอันดับแล้วนะคะ ฮือ ขอบคุณมากนะคะที่มาบอก เราไม่ได้เช็คเลยจนมีรีดมาบอก ฮือ ขอบคุณมากๆค่ะ ขอบคุณที่สนใจในฟิคเรา 

*อัพเตล่าสุดเหมือนจะปลิวหายไปแล้วนะคะ 555555555555

แต่ไม่เป็นไรค่ะ เคยติดครั้งนึงก็น้ำตาจะไหลแล้ว ฮืออออ 

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ จะเข้าถึงช่วงไคลแมกซ์แล้วน้า ฮือ เกือบจะถึงกลางเรื่องแล้วนะคะทุกคน ใกล้แล้ว 

อยู่กันไปจนจบเลยนะคะ 

รักทุกคน จุ้บๆๆ เจอกันตอนหน้านะคะ

ปล.คำผิดตอนนี้ท่าจะเยอะเพราะเรายังมึนๆอยู่เลย 5555555555

ปลล. ไปเล่นแท็กกันนน #MiracleMW อยากพูดคุยกับทุกคนนน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1943 Sawaddeeda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 22:05

    ปราบแมวดื้อแบบพี่ซองอูมันก็จะยากๆหน่อยนะแดเนียล

    #1,943
    0
  2. #1856 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 20:55
    หมั่นไส้ได้มั้ยอ่ะคะ มีคุยกันในใจด้วย แหมมมมม
    #1,856
    0
  3. #1803 Sweet_Memory (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 14:56
    แหมมมม ไม่ห่วงจ้าาาา แต่ช่วยเค้าคิดดด ไม่อยากให้เค้าเจ็บ ห่วงเค้างี้~
    #1,803
    0
  4. #1706 `rosie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 23:48
    อ่านตอนที่-เหมียวใส่สลิปเปอร์ผิดนี่แบบ -เหมียวเอ๊ยยยย 55555
    ห่วงเขาขนาดนั้นเลยนะคะ แต่ปากมันแข็งๆอะเน้อ งี้แหละนะคะ คนหล่อก็ต้องฟอร์มนิดนึงเนอะลูกเนอะ /สปอยล์ลูกชายเว่อ 55555
    #1,706
    0
  5. #1486 chzckhnp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:21
    สามพี่น้องน่ารักจริงๆ สามคนสามสไตล์แต่สิ่งที่ทั้งสามมีเหมือนกันคือหัวใจอันอบอุ่น~ ฮื่อ ชอบการอ่านใจคุยกันจัง ;///;
    #1,486
    0
  6. #1342 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 02:50
    กรี๊ดดดด เกียดดด เกลียดความอ่านใจกัน55555555 แง่มๆ
    ขอกลัวน้องชีด้วยคนได้มั้ยคะ น้องดูน่ากลัวหรือว่าน้องจะเป็นแมวผี55555555
    จนตอนนี้ซองอูเค้าก็ยังจำเรื่องราวในวัยเด็กไม่ได้ เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นเรื่อชาติแล้วป่ะ ถึงไม่เกทซักทีเนี่ย555555555555 มึนๆอึนๆกันทั้งสามพี่น้องจริงๆ
    อยากให้ซองอูรู้แล้วว่าเพื่อนนางที่ชื่อยองมินกำลังจะขโมยน้องไปจากอก /ชอบใจนัก อยากรู้ว่าพี่แกจะมีปฏิกิริยายังไง55555
    #1,342
    0
  7. #1258 แพรทิตา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 22:28
    เนียลองทำไมน่ารักแบบนี้ คุณอ๋งอยากลงมาสู้แทนใจจะขาดแต่ก็ซึนมาก น่ารักกก
    #1,258
    0
  8. #1188 Micky_MJ13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 22:04
    รีบมากป่าวอ๋งรองเท้ายังใส่สลับกันเลย5555555
    #1,188
    0
  9. #902 J.Darker (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 17:37
    คุณองซึนอ่ะ น่ารัก55555555555
    #902
    0
  10. #878 อะ ทิต . (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:40
    สรุปแล้วคุณองกับคุณแดนมีซัมติงอะไรกันมาก่อนเนี่ยยย แต่คุณองคือน่ารักมากกกโอ้ยยยยยย ปากบอกไม่ห่วงๆๆแต่การกระทำคุณเขาช่าง ..โอ้ยตายๆ 55555555
    #878
    0
  11. #447 sparkleVegetable (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 08:07
    แต่งฉากสู้กับมันกรได้ตื่นเต้นมากเลยค่ะ ชอบมากกก คาแรคเตอร์ของทุกคนก็ดีมากเช่นกัน เอ็นดูคุณองอะ ใช้คำว่าเอ็นดูกับคนแมนๆนี่แหละ 55555555 ซึนนนมากก อยากจะชมว่าน่ารักเหมือนที่คังแดเนียลชมมั่ง ที่เขาชอบก็เพราะว่าเป็นคนจิตใจดีเนี่ยแหละ ซึ่งจริงๆก็น่ารักกันทั้งบ้านเลย
    #447
    0
  12. #370 thipbeast (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:36
    มีคู่ของพี่จินอูกับฮักนยอนมั้ยอะ // คุณองเค้าหวั่นไหวแล้วสินะ ฮริ้วววววววว
    #370
    0
  13. #342 Nanharuda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 23:11
    โอ้ยคู่นี้อยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังมากค่า สรุปว่าเคยเจอกันมาก่อนอะไรยังไง ทำไมคุณองถึงจำไม่ได้ อยากรู้แล้วว คุณแดนเท่มากกกก แล้วคุณองก็ยังคงซึนมากกก5555
    #342
    0
  14. #323 Polar_B (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 13:29
    ฮือออออ บ้า อย่ามาทำเป็นซึนนะซองอู แค่เทอรีบวิ่งไปบอกแดเนียลชั้นจะถือว่าเทอมีใจ
    #323
    0
  15. #322 somsomzom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 10:21
    ไปค่าาา รอตอนพิเศษเลยยยย ขอทุกคู่เลยนะคะไรท์55555555555 ช่วงนี้ชีวิตเเห้งเ-่ยวมาก ต้องการมมน้องๆมาเติมเต็ม ;w;
    #322
    0
  16. #321 มิสม่อน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:24
    โอยชอบอากงมาก อยากให้มีสเปพี่ยงกุกกะน้องชีฮยอนเลยค่ะ ????
    #321
    0
  17. #320 Jinjoo.K (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 18:34
    ขำยองมิน5555555 ต้องกลัวอะไรขนาดนั้นอ่ะ
    อยากจะแหม~อ๋งอ๋งไปให้ถึงดาวลูกไก่ คนซึน2017 ห่วงเค้าแต่ก็ปากแข็ง ชิส์ๆๆๆๆ
    #320
    0
  18. #319 ασɱ♡ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 11:13
    พิยองมินจะกลัวอะไรขนาดนั้นอ่ะ แค่พี่ของว่าที่เมียเอ๊งงง ว่าทีเมียที่เราไปแกล้งไว้อ่ะ จะกลัวทำไมมมม ส่วนอ๋งอ๋ง เหม็งความรัก ปากบอกไม่รักไม่สน แล้วทำไมต้องช่วยเค้าขนาดนี้อ่ะ หมั่นไส้~~~
    #319
    0
  19. #317 goodboy12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 09:18
    หึยยย รอคุงแดนมาปราบคุงองอยู่นะคะ องน่ารักมากๆเลย ฮืออออ // รอน้าา ไรท์สู้ๆ
    #317
    0
  20. #316 nphermsub (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 08:12
    ปราบมังกรแล้วมาปราบองซองอูเร็วๆรออยู่5555
    คอนเกรตค่ะไรท์ ยินดีด้วยยยยยที่ติดtop100แล้วววว ดีใจๆๆๆ
    #316
    0
  21. #315 Like Magic, (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 06:08
    มาปราบซองอูกันค่าา
    #315
    0
  22. #314 neoyaneo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 03:14
    ง่อววว คู่นี้น่ารักมากกกก
    #314
    0
  23. #313 กะทิกระเทียม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 02:51
    เนียลองแบบมีความเป็นห่วงเป็นใยสาบานนะคะคุณองว่าไม่ได้คิดอะไรจริ๊งจริง ส่วนคุณยงกงนี่ยังไงคีพคูลเหรอเราพออยู่ต่อหน้าน้อง ชอบที่น้องชีร้ายกับทุกคนยกเว้นยงกุกสุดท้ายคือแอบขำตอนคุณองหน้าแตก 55555 รอตอนต่อไปนะคะ ปล.แอบอยากอ่านกุกฮยอนมากๆเลยค่ะ
    #313
    0
  24. #312 lvsj (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 00:17
    ฮิ้ววววว ความเป็นห่วงเป็นใยนี้ โอ้ยยยยย คุณองน่ารักน่าหยิกมากกกก คุณแดนก็ดี อบอุ่น มีข้อยกเว้นให้คนที่ชอบ คือเขินนน
    #312
    0
  25. #311 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 00:13
    คู่นี้น่ารัก เหมือนแดนมาปราบองอ่ะ
    มีความแอบช่วยเค้าา
    รออออ
    #311
    0