( SEASON 2 ) ◆ Miracle of September ◆ #Produce101

ตอนที่ 13 : ๑๑ - ตัวแทนผู้กล้าทั้ง ๓ [ ๑oo% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    18 ส.ค. 60




บทที่ ๑๑ 




๑oo%











______________________________________________________________________________________________________








"น่าเบื่อจังเลย" เซอุนเอ่ยพูดเบาๆ ก่อนจะปิดหนังสือเล่มหนาที่เขาอ่านทวนมันเป็นรอบที่สิบสองแล้วลง พร้อมวางมันไว้บนหัวเตียง 

เซอุนหันมองออกหน้าต่าง มองเห็นเจ้าพุดดิ้ง นกฮูกพันธุ์อีสต์เทิร์น สครีชของเขาที่กำลังบินตรงมาหา

เขาอมยิ้ม พร้อมยื่นมือไปนอกหน้าต่าง เจ้าพุดดิ้งบินมาเกาะอยู่บนแขน และส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบขนมสองสามชิ้นจากในลิ้นชักขึ้นมาจ่อที่ปากมัน 

"ไปไหนกันหมดละเนี่ย" เขาปล่อยพุดดิ้งลงกับโต๊ะ ก่อนจะกวาดตาไปรอบห้องพักที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของเพื่อนสักคน ตั้งแต่แดฮวีที่เซอุนไม่เห็นหน้าเห็นตาตั้งแต่เช้า หรือแจฮวานที่บอกว่าจะออกไปที่ไหนสักที่และตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา ส่วนอึยอุงก็ตื่นไปซ้อมควิดดิชตั้งนานแล้ว เซอุนถอนหายใจออกมาอย่างแรง แล้วหยิบเสือคลุมสีอ่อนออกมาสวมก่อนจะเดินออกจากห้องไป


เซอุนเดินลงบันไดมาอย่างเงียบเชียบ เขาก้มหัวตอบรับคำทักทายจากรุ่นน้องที่เดินผ่าน พร้อมด้วยรอยยิ้ม จนเขาเดินมาถึงห้องนั่งเล่นรวมของเรเวนคลอ

"เซอุน? ออกไปไหนเนี่ย" ในตอนที่เดินผ่าน เขาได้ยินเสียงเรียกชื่อมาจากใครสักคนที่ยืนอยู่หอสมุดที่อยู่หลืบด้านในของห้องนั่งเล่น คนตัวสูงเจ้าของเสียงเรียกเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ทำให้เซอุนตอบรับอีกคนด้วยรอยยิ้ม

"ไงฮยอนบิน ฉันกำลังจะไปข้างนอกอ่ะ อยู่ในห้องน่าเบื่อมากเลย" เซอุนตอบ 

"งั้นหรอ งั้นฉันไปด้วยสิ อ่านหนังสือนานๆชักเบื่อแล้วเหมือนกัน" ตี๋หล่อของเรเวนคลอพูดต่อ พร้อมกับรีบสาวเท้าวิ่งเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่เดิม แล้วกลับมายืนอยู่ข้างๆเซอุนอย่างรวดเร็ว

เซอุนที่กำลังมองอีกคนที่ดูเร่งรีบแบบแปลกๆ ก็ได้แต่ขำออกมาเบาๆ ก่อนทั้งคู่จะพากันเดินออกจากหอพักไป









"ไปไหนดีอ่ะ" ฮยอนบินเอ่ยถามระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินอยู่ตรงโถงทางเดิน

"ฉันหิวอ่ะ ไปห้องโถงกันเถอะ" เซอุนว่า พร้อมกับลากข้อมือของฮยอนบินให้เดินเร็วขึ้นเพราะเขาเริ่มจะหิวขึ้นมาซะแล้ว แต่เดินไม่ทันถึงไหน ทั้งคู่ก็ต้องหยุดฝีเท้าลงพร้อมๆกับที่มีเสียงดังขึ้นมาจากตรงหน้า


"อ้าว น้องเซอุนฮยอนบิน? ไปไหนกันครับ" เซอุนมองพรีเฟ็คสองคนที่กำลังเดินออกมาจากห้องพักของศาตราจารย์อีทึกด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง พี่มินฮยอนหันมาเห็นเขาพร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม ทำให้เขาหลุดยิ้มตอบไป

แต่พรีเฟ็คอีกหนึ่งคนเนี่ยสิ 

เอาแต่มองจ้องมือของเซอุนที่กำลังเกี่ยวข้อมือของฮยอนบินไว้ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย

จนเขาต้องยอมแพ้ แล้วปล่อยข้อมือคนตัวสูงให้เป็นอิสระ

นั่นทำให้พี่ยองมินเลิกจ้องข้อมือเขาแล้ว แต่กลับเลื่อนสายตามามองหน้าเขาแทน

นั่นไม่ช่วยให้หายอึดอัดเลยครับ ให้ตาย -_-


"เรากำลังจะไปหาอะไรกินกันครับ" เซอุนหันไปตอบพี่มินฮยอน ก่อนจะได้รับการพยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบ

"เมื่อกี้นายบ่นหิวใช่ป่ะมินฮยอน ไปห้องโถงกันเลยมั้ย" อยู่ๆพี่ยองมินก็เอ่ยพูดขึ้นมาพร้อมเอื้อมมือไปสะกิดไหล่ของพี่มินฮยอนเบาๆ

"ห๊ะ? กูหิวหรอ" พี่มินฮยอนหันไปถามอีกคน "เออใช่ๆ กูหิวๆ ไปห้องโถงกันเถอะ" เซอุนกับฮยอนบินมองหน้ากันด้วยความสงสัย 

รุ่นพี่สองคนนี้ทำตัวประหลาดจังเลยแหะ


เซอุนแอบเห็นว่าพี่ยองมินกะพริบตาถี่ๆใส่พี่มินฮยอนอย่างน่าสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร

"งั้นไปพร้อมกันเลยนะครับ" เป็นฮยอนบินที่พูดต่อ แล้วเดินนำหน้าเขาไปก่อน

เซอุนเดินเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็ว เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองถูกทิ้งให้เดินอยู่ข้างๆกับคนหัวสีแดงพอดิบพอดี

ทำไมฮยอนบินเดินเร็วจังนะ

เขาเงยหน้าไปมองพี่มินฮยอนและฮยอนบินที่ไปเดินคู่กันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งคู่คุยอะไรกันบางอย่างที่เซอุนไม่ได้ยิน และสงสัยด้วยว่าสองคนนี้ไปสนิทกันตอนไหน


เซอุนมองเห็นกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งมองทั้งคู่ก่อนจะหันกลับไปกรี๊ดเบาๆกับเพื่อนของตัวเอง        


นั่นไม่ทำให้เซอุนแปลกใจเลยสักนิด


ควอนฮยอนบินเป็นหนุ่มฮอตประจำเรเวนคลอ ส่วนพี่มินฮยอนก็ไม่แพ้กัน เวลาทั้งสองเดินคู่กันแล้วเหมือนเห็นแสงสว่างจ้าออกมาจากตัวทั้งคู่เลย

น่าอิจฉาจริงๆ



 

น้องเซอุนฝ่ามือใหญ่ของคนที่เดินอยู่ข้างกายเขาเอื้อมมาแตะกับท้องแขนของเขา พร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อเบาๆ ทำให้เซอุนต้องชะงักฝีเท้า แล้วหันมาจ้องคนหัวแดงข้างกาย


ครับ?” เซอุนตอบ


เราเดินแยกไปอีกทางไหมพี่ยองมินเอ่ยถาม ที่เซอุนฟังแล้วได้แต่เอียงคอมองอีกคนด้วยความสงสัย


ทำไมละครับ?”


ก็น้องเซอุนไม่เห็นหรอครับ?” พี่ยองมินพูดต่อ พร้อมกับชี้มือไปที่คนสองคนที่กำลังเดินนำอยู่


เซอุนมองตามเรียวนิ้วของพี่ยองมิน ก่อนเขาจะเพ่งสายตามองพี่มินฮยอนกับฮยอนบินที่กำลังเดินคู่กันอยู่อย่างชัดๆ


เอ๊ะ


ทำไมสายตาของพี่มินฮยอนถึงได้มีประกายแปลกๆแบบนั้นละ?


สายตาของพี่มินฮยอนที่กำลังมองฮยอนบินอยู่ มันเป็นสายตาที่เขาชอบเห็นเวลาแจฮวานมองไปที่โต๊ะฮัพเฟิลพัฟที่มีรุ่นพี่ปี 6 ฮาซองอุนนั่งอยู่  หรือตอนที่พรีเฟ็คหัวแดงข้างกายเขาคนนี้กำลังมองมาที่เขา


เหมือนกับตอนนี้


เซอุนละสายตาจากคนตัวสูงสองคนที่เดินนำไปไกลแล้วมามองคนตัวสูงแทน แล้วเขาก็ต้องหลบสายตาอีกคนเหมือนอย่างทุกๆครั้ง เมื่อสายตาที่พี่ยองมินชอบทำให้อัตราการเต้นหัวใจของเขามันเร็วและแรงมากจนแทบจะกระเด็นออกมา เหมือนกับวันแรกที่เขาได้ลองใช้เวทย์มนต์ไม่มีผิด


มันทั้งตื่นเต้น และ มีความสุข


เป็นอะไรเรา? หน้าแดงเชียวเสียงของพี่ยองมินเรียกให้เขาตื่นขึ้นจากภวังค์ ก่อนเซอุนจะมองเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของอีกคน ทำให้เขาสะบัดตัวเดินหนีอีกคน


น้องเซอุนรอพี่ด้วยสิครับ ไม่ต้องรีบครับ ห้องโถงยังมีของกินอยู่เยอะเลย


ผมไม่หิวแล้วครับ


เขินแล้วน่ารักนะเรา


พี่ยองมิน!”











"นั่นมันถ้วยอะไรน่ะ เมื่อตอนเที่ยงยังไม่มีเลย" ปกติแล้วในช่วงค่ำแบบนี้นักเรียนจากทั้งสี่บ้านจะมารวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อรับประทานอาหารมื้อค่ำ แต่วันนี้แตกต่างออกไป โต๊ะของเรเวนคลอและกริฟฟินดอร์ถูกต่อเติมออกมายาวจนเกือบจะชนกับผนังอีกด้านของห้องโถง 

โต๊ะพวกนั้นเป็นที่นั่งของโบบาตงซ์และเดิร์มสแตรงก์ และพวกเขาก็จับจองที่นั่งกันอย่างรวดเร็ว

เซอุนหันมองไปทิศทางที่แดฮวีเอ่ยถามขึ้น ก่อนจะพบว่าด้านหน้าโต๊ะของพวกอาจารย์ มีถ้วยใบใหญ่หนึ่งใบวางอยู่ ที่มีความสูงของถ้วยมีไม่มากนัก และมันถูกตั้งไว้อยู่ตรงกลางนิ่งๆ โดยมีเสียงเอ่ยถามจากนักเรียนระงมไปทั่วห้อง เซอุนและแจฮวานได้แต่ส่ายหัวตอบแดฮวีอย่างไม่รู้ว่าถ้วยนั้นเขามีไว้ทำอะไร และระหว่างนั้น ศาสตราจารย์โบอาก็เดินขึ้นมาหยุดอยู่ตรงกลางข้างๆถ้วยใบใหญ่ ก่อนจะยกยิ้มมองนักเรียนเหมือนเช่นเคย

"สวัสดียามค่ำนักเรียนฮอกวอตส์โบบาตงซ์และเดิร์มสแตรงก์" เธอพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะน่าฟัง

"พวกเธอคงจะสงสัยสิ่งนี้" เธอเอ่ยต่อ "ที่ตั้งอยู่นี้ มันเรียกว่า ถ้วยอัคนี เป็นตัวหลักในการคัดเลือกนักเรียนที่จะเป็นหนึ่งในสามตัวแทนจากทั้งสามสถาบัน นักเรียนคนใด ต้องการที่จะลงสมัครคัดเลือกประลองเวทย์ไตรภาคี เขียนชื่อใส่กระดาษหนัง แล้วโยนมันลงไปในเปลวเพลิง" สิ้นเสียงศาสตราจารย์ เปลวไฟสีน้ำเงินก็ลุกโชนขึ้นมาจากถ้วยอัคนี พร้อมกับเสียงของมันที่ดังก้องไปทั่วห้อง

"และอย่างที่หลายคนได้ยินมา ปีนี้จะไม่มีการจำกัดอายุของผู้ลงแข่งขันแบบปีก่อนๆ" เธอพูดพร้อมยิ้ม "ฉะนั้น ใครที่ต้องการจะลงประลองเวทย์ไตรภาคี พวกเธอต้องเตรียมใจไว้ให้ดี เมื่อเธอหย่อนชื่อลงในนี้แล้ว เท่ากับว่าเธอพร้อมที่ถูกคัดเลือกไปทำภารกิจที่อาจถึงแก่ชีวิตได้" เพราะคำพูดของศาสตราจารย์โบอา ทำให้นักเรียนหลายคนต่างหน้าซีดเป็นไก่ต้ม แม้แต่เดิร์มสแตรงก์และโบบาตงซ์บางคนก็เช่นเดียวกัน

เซอุนเชื่อได้เลยละว่าคนที่มีความคิดอยากจะประลองอาจจะต้องมีลังเลในใจกันบ้าง

"เขาแค่ขู่หรือเปล่า" แจฮวานเอี้ยวตัวหันมากระซิบกับเขา

"ไม่หรอก ในหนังสือประวัติศาสตร์เวทย์มนต์มันเขียนไว้ว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้ามีคนตายในการประลองจริงๆ" เซอุนตอบ 

"งั้นต้องไปห้ามพี่ซองอุนซะแล้ว" แจฮวานเอ่ยกับตัวเองเสียงเบา จนเซอุนต้องเขยิบตัวเข้าไปฟังใกล้ๆ

"นายว่าอะไรนะ?" เซอุนถาม

"เปล่านี่" พูดจบ แจฮวานและเซอุนก็หันไปมองที่ศาตราจารย์โบอาด้านหน้าอีกครั้ง


การประลองเวทย์ไตรภาคีเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอให้นักเรียนทุกคนโชคดี J








 

 

 

อ่ะนี่ซอนโฮเงยหน้าขึ้นจากปีกไก่งวงที่เขาเพิ่งจะตบตีแย่งชิงกับเพื่อนคนหนึ่ง เขามองฮยองซอบที่ยื่นกระดาษแผ่นหนังมาตรงหน้าเขา


อะไรอะ?” ซอนโฮถาม


กระดาษลงชื่อประลองเวทย์ไตรภาคีไง ฉันไปขอมาจากพี่ซองอุนแหละฮยองซอบเอ่ยตอบ พร้อมกับจิ้มพุดดิ้งช็อกโกแลตเข้าปาก


ฉันไม่ลงหรอกนะซอนโฮเอ่ยตอบ ก่อนจะก้มหน้าลงไปกัดปีกไก่ต่อ


ได้ไงอ่ะ เราอาจจะเป็นคนนำชัยชนะมาให้ฮอกวอตส์นะฮยองซอบตอบ พร้อมกับขมวดคิ้วยุ่ง


เจ้ากระต่าย เราเพิ่งอยู่ปีสาม คาถาที่เราได้เรียนล่าสุดเมื่อวานซืนคือคาถาแปลงกาย ซึ่งเชื่อฉันเถอะว่ามันเอาไปต่อสู้กับมังกรไม่ได้แน่ๆซอนโฮเอ่ยพูดด้วยความยากลำบาก เพราะในปากของเขาเต็มไปด้วยเนื้อของไก่งวง


ไม่ลองก็ไม่รู้นี่น่าฮยองซอบตอบเสียงเบา พร้อมกับถอนหายใจออกมา


เขาแค่อยากลองทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ดูบ้าง แค่เป็นเชสเตอร์ของทีมควิดดิชฮัพเฟิลพัฟยังไม่ทำให้เขาพอใจเสียเท่าไหร่


ฮรึก


ถ้าสมมุตินายบาดเจ็บ นายอยากจะเห็นคนที่เขารักนายเขาเจ็บปวดงั้นหรอสิ้นเสียงซอนโฮ ฮยองซอบที่กำลังนั่งหน้าหงอยอยู่ก็หันไปมองอีกคนด้วยดวงตาเป็นประกาย


ที่แท้ยูซอนโฮก็เป็นห่วงเขามากๆนี่เอง


ในฮอกวอตส์หาไม่ได้อีกแล้วเพื่อนแบบยูซอนโฮ ฮรึก


ขอบใจนะซอนโฮที่เป็นห่วงฉันฮยองซอบพุ่งตัวเขาไปกอดซอนโฮแน่น พร้อมกับซุกหน้าลงกับหลาดไหล่เพื่อนรัก


เปล่า ฉันหมายถึงปาร์คอูจินต่างหาก ฮยองซอบยิ้มค้าง ก่อนรอยยิ้มกว้างของเขาจะค่อยๆลดหายไปจนเหลือเพียงสายตาที่จ้องซอนโฮอย่างน่ากลัว

นี่ฮยองซอบเพื่อนเขากลายเป็นก็อบลินไปแล้วงั้นหรอ


ล้อเล่นน่าซอนโฮเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะโดนฮยองซอบชี้หน้าอย่างคาดโทษ พร้อมกับยัดสปเก็ตตี้ก้อนโตเข้าปากเขา


ดุจริงๆเลยกระต่ายพันธุ์นี้ สงสัยต้องให้เจ้าเขี้ยวมากำราบซะ


หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะยูซอนโฮ!!”


คึคึ






 

เอ้อนี่ ฉันได้ยินข่าวมาว่าควานลินจะลงชื่อในการประลองเวทย์ด้วยแหละระหว่างที่เขาและฮยองซอบกำลังเดินกลับไปที่หอพัก ฮยองซอบก็เอ่ยขึ้นมา


แล้วยังไงละซอนโฮตอบ


ไม่ยังไงอ่ะ บอกไว้เผื่อนายอยากรู้ฮยองซอบหันมามองเขาด้วยสายตากรุ่มกริ่มจนทำให้ซอนโฮต้องผลักหน้าอีกคนไปอย่างหมั่นไส้


ไง!” ซอนโฮและฮยองซอบสะดุ้งอย่างตกใจเมื่อมีใครบางคนโผล่ออกมาจากซอกหลืบของทางเดินพร้อมกับเอ่ยตะโกนเสียงดัง


ตกใจหมดเลย! ย๊า! ปาร์คอูจิน! เล่นบ้าอะไรเนี่ยฮยองซอบเอ่ยโวยวายเสียงดัง


ขวัญอ่อนจริงนะฮยองซอบเจ้าเขี้ยวแห่งสลิธีรินเอ่ยตอบ พร้อมกับรอยยิ้มกวนปราสาท ที่ไม่ว่ายังไงซอนโฮก็อยากจะจับหมอนี่ลงทะเลสาบสักครั้งก่อนเรียนจบ


ก็มาเล่นบ้าอะไรเนี่ย อยากตายหรือไง!” และฮยองซอบก็ยังไม่หยุดที่จะโวยวาย จนซอนโฮได้แต่สงสัยว่าเพื่อนเขาโมโหตกใจจริงๆ หรือโวยวายเพื่อนซ่อนอาการดีใจที่ได้เจอปาร์คอูจินกันแน่


น่าสงสัยจริงๆ


มีอะไรหรือเปล่าอูจินตั้งแต่เมื่อหลายวันที่แล้วที่ปาร์คอูจินเอายาทาแผลมาให้เขา โดยไม่พูดอะไรเลย ทำให้ซอนโฮลดอคติระหว่างเขากับสลิธีรินลงได้ หันมาพูดจากับอีกคนดีขึ้น


ควานลินบอกว่าถ้านายอยากได้แว่นคืนให้ไปหามันที่หน้าหอพักของสลิธีริน ตอนนี้เลยอูจินตอบ


ซอนโฮ นี่นายยังไม่เอาแว่นคืนจากควานลินอีกหรอ ฮยองซอบหันมาถามเขา


ก็อยากจะเอาคืนอยู่อีกหรอก ถ้าอีกคนคิดจะคืนให้เขาดีๆบ้างซอนโฮคิดในใจ แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่หันไปบอกขอบคุณกับอูจิน


"เอ๊ะ หรือนายอยากเจอควานลินบ่อยๆ ใช้แว่นเป็นข้ออ้างละสิ" ฮยองซอบว่า


"ตลกแล้วฮยองซอบ" ซอนโฮพูดตอบฮยองซอบ ก่อนจะหันไปหาอูจิน งั้นฉันฝากนายไปส่งเพื่อนฉันที่หอทีนะอูจิน หมอนี่ชอบเดินหลงทางบ่อยๆ ไปละซอนโฮเอ่ยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตบบ่าของฮยองซอบเบาๆ แล้วรีบเดินไปทางคุกใต้ดินของฮอกวอตส์ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอพักสลิธีรินทันที


เดี๋ยวสิซอนโฮ! นายจะปล่อยให้ฉันอยู่กับไอ้เขี้ยวคนเดียวไม่ได้นะ! ยูซอนโฮ๊โว้ยยย!!!”

 





จะโวยวายทำไมละ?” ปาร์คอูจินเอ่ยถาม ก่อนจะได้รับการตวัดสายตามองจากเจ้ากระต่ายขี้หงุดหงิดของเขา


ไม่ยุ่งได้มั้ย!” ฮยองซอบเอ่ยตอบ พร้อมกับสะบัดตัวเดินไปทางที่จะไปที่หอพักฮัพเฟิลพัฟ


ก็อยากยุ่งอ่ะอีกคนตอบด้วยน้ำเสียงยียวนชวนให้อยากเสกทากใส่ท้องซะให้เข็ด


ย๊า! กลับไปหอนายได้แล้วปาร์คอูจิน


ก็จะไปส่งไง เดินไปคนเดียวมันอันตราย


เป็นห่วงหรือไงฮยองซอบถาม พลางเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงท้าทาย เรียกรอยยิ้มมุมปากจากอูจินได้เป็นอย่างดี


เออ ห่วงมาก ทีนี้จะกลับหอได้ยัง?” อูจินตอบ พร้อมกับจับข้อมือคนที่ยืนตาค้างอยู่ให้เดินไปตามทางด้วยกัน


ฮยองซอบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเอาสายตาของตัวเองวางไว้ตรงไหน จะมองไปข้างหน้าก็เจอกับแผ่นหลังของปาร์คอูจิน มองที่พื้นก็เห็นข้อมือของเขาที่ถูกอูจินจับอยู่ และถ้ามองขึ้นข้างบน เขาอาจจะเผลอเดินชนอีกคนจนเราร่วงกันไปทั้งคู่แน่ๆ


ไม่ว่าจะมองทางไหนก็ไม่ดีต่อหัวใจของเขาเลย ให้ตายสิ





 

 

 

"นายใช่ยูซอนโฮ ปีสาม ฮัพเฟิลพัฟ หรือเปล่า" ซอนโฮเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกชื่อเขาจากคนมาใหม่ที่เพิ่งเดินออกมาจากประตูที่เขาเดาว่ามันน่าจะเป็นทางเข้าของหอพักของสลิธีรินพร้อมกับเอ่ยถามเขาด้วยสีหน้าเหมือนกำลังประสาทเสียสุดๆ

"ใช่" ซอนโฮตอบ

"งั้นรีบเข้ามาเลย เร็วเข้า" คนร่างโปร่งเอ่ยพูดกับเขาอีกครั้ง 


เดี๋ยวนะ...


จะให้เขาเข้าไปในหอพักสลิธีรินงั้นหรอ


"นั่นมันผิดกฎไม่ใช่หรอ" ซอนโฮถาม แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าเขาจะรีบร้อนเกินกว่าจะฟัง ถึงเอื้อมมือมาดันหลังเข้าให้เดินเข้าไป พร้อมกับเอ่ยเร่งๆให้เขาก้าวเท้าเร็วๆ

"ไม่มีใครรู้หรอกน่า" อีกคนตอบ ซอนโฮได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความมึนงง

เขาเดินก้าวตามร่างโปร่งเข้ามาด้านในหอของสลิธีริน ภายในห้องนั่งเล่นรวมที่ดูมืดมิดและน่าอึดอัด เพราะมันถูกตั้งอยู่ที่ชั้นใต้ดินของปราสาทฮอกวอตส์ ซึ่งเป็นส่วนของคุกใต้ดินเช่นเดียวกัน


ซอนโฮมองไปรอบๆอย่างประหลาดใจ 

ทุกอย่างในหอดูเป็นสีดำ ไม่ว่าจะเป็นโซฟาตรงกลาง โต๊ะ ตู้ หรือแม้กระทั่งเตาผิง แลดูเป็นศาสตร์มืดเอามากๆ ถึงเขาไม่เคยเข้าไปในหอพักของกริฟฟินดอร์และเรเวนคลอ แต่เขาก็มั่นใจว่าสองบ้านนั้นไม่น่าจะดูน่ากลัวขนาดนี้ 

"เดินตรงไปทางนู้นนะ แล้วขึ้นบันไดไป ห้องควานลินอยู่ริมสุด" อีกคนพูด แล้วเดินหลบไปอีกทาง

ทิ้งซอนโฮให้ยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียวท่ามกลางนักเรียนสลิธีรินที่มองมาที่เขาเป็นสายตาเดียว

ให้ตายเถอะไลควานลิน!


นายสร้างปัญหาให้ฉันเยอะไปแล้วนะ!





 

 

  

"นายมาช้า" ทันทีที่ซอนโฮเปิดประตูห้องสุดท้ายที่คนร่างโปร่งเมื่อกี้บอกเขามา ก็มองเห็นร่างของควานลินที่กำลังนอนพิงหัวเตียงอยู่ พร้อมกับหนังสือหนึ่งเล่มบนตักเขา

"เหอะ ฉันเข้ามาได้โดยที่ไม่โดนโยนออกไปก็ดีแค่ไหนแล้ว" ซอนโฮพูดตอบ พร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดอกยืนมองอีกคนจากหน้าประตู

ห้องของควานลินมีสี่เตียงเหมือนกันกับห้องของเขา แต่แตกต่างกันตรงที่กระจกข้างๆที่นอนของอีกคน ไม่ใช่วิวมุมต่ำของปราสาทฮอกวอตส์แบบในห้องเขา แต่เป็นวิวของใต้ทะเลสาบที่มีปลาหลากหลายสายพันธุ์กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำ

นั่นมันเจ๋งไปเลย

"ใครจะโยนนายออกไปไหว ตัวหนักซะขนาดนั้น" ควานลินถาม พร้อมขมวดคิ้วยุ่งเป็นเชิงจริงจังกับสิ่งที่พูดออกไป

"นี่!— ช่างเถอะ แต่นายรีบๆคืนแว่นฉันมาได้แล้ว" เขาเอ่ยขัด แล้วยื่นมือไปตรงหน้าอีกคน

ควานลินทำเพียงแค่กระตุกยิ้มมองเขา ก่อนจะก้มลงไปมองหนังสือบนตักตัวเองต่ออย่างไม่สนใจ

"อยู่ในลิ้นชักนั่นหาเอา" คนตัวสูงตอบ พร้อมชี้นิ้วไปที่ลิ้นชักข้างเตียงของตัวเอง

ซอนโฮพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แล้วเดินตรงจากประตูไปยังเตียงนอนของอีกคน

แต่เขายังไม่ทันได้เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักเพื่อหาแว่นตาของเขาคืน มือของคนตัวสูงที่กำลังนอนพิงหัวเตียงอยู่ก็เอื้อมมาจับเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างแรง และเพราะซอนโฮไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อควานลินกระตุกแขนเขา ตัวของซอนโฮก็ถูกดึงลงไปหาอีกคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างง่ายดาย


โอ๊ย!” ซอนโฮร้องออกมาเบาๆ หลังจากเขาโดนควานลินฉุดตัวเขาให้ลงไปทับตัวอีกคน


เล่นบ้าอะ—“ ควานลินก้มหน้ามองคนที่กำลังเอาหัวหนักๆทับอกเขาไว้อยู่ ก่อนจะยกยิ้มออกมาเบาๆแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคน โชคดีที่ในห้องพักของควานลินไม่มีเพื่อนคนไหนเหลืออยู่ เพราะถ้าหากมีใครมาเห็นฉากนี้ พวกเขาต้องคิดไปไกลกันแน่ๆ


พอดีฉันลืมไปน่ะว่ามันอยู่บนลิ้นชักหัวเตียงต่างหากควานลินพูดต่อด้วยน้ำเสียงแหบทุ้มที่เรียกให้ซอนโฮรู้สึกว่าแก้มตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมา


งั้นก็ปล่อยสิ ถ้านายมัวแต่จับมือฉันแบบนี้ ฉันก็หยิบไม่ได้หรอกนะซอนโฮว่าตอบ ก่อนจะพยายามขืนตัวเองออกจากการกอบกุมของคนตัวสูง


ไม่ควานลินตอบกลับอย่างรวดเร็ว แถมยังเพิ่มแรงมากขึ้นจนซอนโฮรู้สึกได้ว่าข้อมือตัวเองต้องเริ่มแดงแล้วแน่ๆ


ไลควานลิน!!” ซอนโฮเอ่ยอย่างเสียงดัง นั่นทำให้ควานลินยกยิ้มมองอีกคนอย่างนึกขัน



ทำไมยูซอนโฮถึงเป็นคนที่น่าแกล้งขนาดนี้กันนะ



ฉันยืนยันคำเดิม นายน่ารักกว่าเยอะเวลาที่ไม่มีแว่นเฉิ่มๆนั่นควานลินยื่นหน้าเข้ามากระซิบเข้าเบาๆ แล้วผละออกมาส่งยิ้มมุมปากให้


โอเค ยอมแพ้แล้วครับคุณไลควานลิน

 

 




 

 

 

 

 

 

พี่เซอุนก็จะลงประลองด้วยหรอในยามสายๆของวัน ซอนโฮฮยองซอบและนักเรียนอีกหลากหลายบ้านและชั้นปีที่ไม่มีคาบเรียนต่อต่างมารวมตัวกันในห้องโถงกลางที่มีถ้วยอัคนีตั้งอยู่


นับตั้งแต่วันเปิดการแข่งขันประลองเวทย์ไตรภาคีแล้ว ห้องนี้ก็ไม่เคยว่างเว้นจากนักเรียนที่แวะเวียนเข้ามาหย่อนกระดาษลงในถ้วยเลย


ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนฮอกวอตส์ โบบาตงซ์ หรือแม้กระทั่งเดิร์มสแตรงก์


ซอนโฮเอ่ยถามพี่ชายตัวเองที่กำลังเขย่งตัวขึ้นเพื่อให้สามารถหย่อนชื่อลงไปถ้วยได้


อื้ม อยากลองดูอ่ะ แต่เพื่อนพี่มันไม่ลงสักคนเลยเซอุนตอบ


ถ้าพี่ได้เป็นตัวแทน ผมต้องร้องไห้หนักแน่เลยซอนโฮพูดต่อ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับแขนพี่ชายแล้วเขย่าไปมา


ขี้แยจังว่ะซอนโฮเสียงทุ้มที่คุ้นหูทั้งคู่ดังขึ้น เรียกให้ซอนโฮและเซอุนหันไปมอง


อย่าว่าน้องดิพี่ซองอูเซอุนหันไปหาคนมาใหม่ที่เดินเข้ามาภายในห้องโถงกลางกับเพื่อนตัวเองอีกสามคน เซอุนพยายามจะโฟกัสแค่พี่ชายตัวเอง แต่ก็ไม่วายหันสายตาไปมองคนที่กำลังเดินคุยกับพี่ดงฮยอนอยู่ จนอีกคนจับได้ว่าเขากำลังมองอยู่ เซอุนจึงรีบหันกลับมา


แกด้วยเซอุน ใส่ชื่อลงไปแล้วถ้าเกิดถ้วยนี่มันเลือกแกมาจะทำไงอ่ะ ฮอวอตส์แพ้แน่ๆซองอูตอบ พร้อมกับหย่อนกระดาษในมือตัวเองลงไปในถ้วย ตามด้วยพี่ยงกุก พี่ดงฮยอน และพี่ยองมิน


อย่างกับพี่ลงแล้วจะทำให้ฮอกวอตส์ชนะอย่างนั้นแหละซอนโฮว่าต่อ


แน่นอนว่ะ คนเจ๋งๆแบบพี่ยังไงก็ทำได้อยู่ละคนเป็นพี่เอ่ยพูด พร้อมเชิดหน้าขึ้น


แต่เดี๋ยวคนเจ๋งก็คงตกกระป๋องแล้วมั้ง ดูสิใครเดินเข้ามาซอนโฮพูด พร้อมกับพเยิดหน้าไปที่หน้าประตู



นั่นคังแดเนียลนี่


ให้ตายเถอะ เขาหล่อชะมัด


ให้ตายยังไงฉันต้องไปขอเขาไปงานเต้นรำให้ได้


เคราเมอร์ลินเป็นพยาน! หัวใจฉันถูกคังแดเนียลขโมยไปแล้ว



ขี้เก็กจังโว้ยอยู่ๆพี่ซองอูก็เอ่ยพูดเสียงไม่เบานัก และเซอุนรับรองเลยว่าชายหนุ่มจากบัลแกเรียคนนั้นต้องได้ยินสิ่งที่พี่ชายเขาพูดแน่นอน


เพราะดูจากที่อีกคนมองพี่ซองอูยิ้มๆ ก่อนจะเดินเฉียดเข้าไปใกล้


ซองอูหันมองคนที่เลือกมาหย่อนกระดาษใกล้ๆเขาด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ ก่อนจะหันไปมองน้องชายเขาทั้งสองคนที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ


ขำอะไรกันซองอูเอ่ยถาม


ขำคนแมวแถวนี้อ่ะพี่เป็นซอนโฮที่เอ่ยตอบ


ซองอูขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ แต่ไม่ทันให้ได้เอ่ยถามอะไรต่อ ซองอูก็โดนยงกุกตะโกนเรียกให้ไปที่ห้องเรียนได้แล้ว


 

สวัสดีครับคุณคังแดเนียลร่างสูงของแดเนียลที่กำลังยืนมองคนที่เพิ่งเดินออกไป หันกลับมาตามเสียงเรียก


แดเนียลมองเห็นเด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบของฮัพเฟิลพัฟและเรเวนคลอกำลังยืนยิ้มแฉ่งมองเขาอยู่


ครับ?” แดเนียลเอ่ยตอบ


พี่จะจีบพี่ชายผมใช่มั้ยละครับ?เซอุนถามขึ้นด้วยใบหน้ามึนๆ เรียกให้แดเนียลเบิกตากว้าง


เด็กคนนี้พูดตรงไปไหนเนี่ย


ก็...ไม่เชิงหรอกครับ


สู้ๆนะครับพี่ พวกผมเชียร์พี่สุดใจเลยซอนโฮเอ่ยต่ออย่างรวดเร็ว พร้อมยกมือขึ้นมาทำท่าทางว่าสู้ๆ


แดเนียลมองทั้งคู่ด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อน้องชายเปิดทางให้ขนาดนี้ อะไรๆก็คงง่ายขึ้นแล้ว J



 

 

 

 

 

นักเรียนกรุณานั่งที่ให้เรียบร้อยเสียงของศาตราจารย์โบอาดังขึ้น นักเรียนต่างแตกกลุ่มกันไปนั่งกันอยู่ตามบ้านของตัวเอง


ซองอูที่เพิ่งเดินไปแหย่น้องชายตัวเองเล่นก็เดินกลับเข้ามาที่กลุ่มเพื่อนของตัวเอง


เขาเห็นยงกุกกำลังนั่งหน้าเครียดพร้อมกับจับมือของดงฮยอนและยองมินไว้แน่น จนจงฮยอนที่นั่งอยู่ด้านหลังเอ่ยถามว่าสามคนนี้เป็นอะไรกัน


เหงื่อออกเยอะเชียวมึงเขาเดินเข้าไปทักอีกคนพร้อมด้วยเสียงหัวเราะ


โอ๊ย กูกลัวกูไม่ได้ว่ะยงกุกพูดตอบ พร้อมกับหันมองจ้องหน้าเขาอย่างจริง


ซองอูได้แต่ตบไหล่อีกคนเบาๆ


เขาเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนตัวเองดี ตระกูลของยงกุกเคยมีคนได้รับการคัดเลือกให้เป็นตัวแทนจากฮอกวอตส์ไปประลองเวทย์ไตรภาคีถึงสองคน และทำให้ความฝันที่ยิ่งใหญ่ของเพื่อนเขาไม่ใช่การเป็นมือปราบมารที่มีชื่อเสียง แต่เป็นการได้เป็นตัวแทนของฮอกวอตส์ต่างหาก


ถ้าไม่ได้มึงจะร้องไห้มั้ยวะดงฮยอนที่นั่งคั่นกลางระหว่างเขาและยงกุก เอ่ยถาม


ไม่อ่ะยงกุกตอบ


ไม่ร้องแน่นอน


ไม่น่าเหลือพูดจบ ยงกุกก็ซบหน้าลงกับหลาดไหล่ของดงฮยอน


ทันใดนั้น เปลวไฟในถ้วยอัคนีก็ลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ร่างของศาสตราจารย์โบอาเดินเข้ามาตรงที่ถ้วยอัคนีตั้งไว้อยู่


ฉันเดาว่าถ้วยอัคนีน่าจะพร้อมแล้วกับการเลือกตัวแทนในการแข่งขันครั้งนี้ ใครที่ถูกฉันขานชื่อออกมา ให้รวมกันอยู่ที่ห้องด้านหลังเธอพูดขึ้น ไม่สำคัญว่าใครจะเป็นผู้ถูกเลือก แต่สำคัญที่ว่าเมื่อเธอถูกเลือกแล้ว เธอจะทำหน้าที่นั้นได้ดีหรือไม่พูดจบ ศาสตราจารย์โบอาก็เอื้อมมือไปวางบนถ้วยอัคนี เปลวไฟสีฟ้าก็ลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง พร้อมกับมือกระดาษหนึ่งใบที่ถูกเลือกปลิวออกมาก่อนมันจะมอดลงกลายเป็นเปลวไฟอ่อนๆเหมือนเดิม


กระดาษหนึ่งใบที่ออกมาจากถ้วยอัคนี ตกลงมาบนมือของศาสตราจารย์โบอาพอดิบพอดี


เธอคลี่กระดาษออกแล้วเอ่ยขานชื่อที่เขียนอยู่บนนั้น


ตัวแทนจากโบบาตงซ์คิมชองฮา!” สิ้นเสียงศาสตราจารย์โบอา ร่างของคิมชองฮาก็ลุกขึ้นยืนจากฝั่งที่นั่งของนักเรียนหญิงจากโบบาตงซ์ พร้อมกับเสียงปรบมืออย่างปิติยินดีของคนในห้องโถง


ไม่ผิดคาดเลยแหะดงฮยอนเอ่ยพูด ซองอูได้แต่พยักหน้ารับ มองร่างของชองฮาที่เดินย่างกรายไปด้านหลัง


และคล้อยหลังจากชองฮาเดินไปแล้ว เปลวไฟในถ้วยอัคนีก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง และตามมาด้วยกระดาษที่ตกอยู่บนมือของศาสตราจารย์โบอา


ตัวแทนจากเดิร์มสแตรงก์คังแดเนียลเสียงปรบมือดังขึ้นลั่นระงมไปทั่วห้องโถง ซองอูมองใบหน้าของแดเนียลที่ยิ้มร่า ไล่กอดเพื่อนของตัวเองทีละคน ก่อนจะลงมายืนจับมือกับศาสตราจารย์โบอา


แต่ก่อนที่แดเนียลจะเดินเข้าไปในห้องด้านหลัง เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองยังที่นั่งของกริฟฟินดอร์  


ซองอูที่กำลังมองอยู่ก็ได้แต่สะดุ้งตัวเมื่อเห็นสายตาที่อีกคนหันกลับมามอง


แดเนียลมองด้วยรอยยิ้มๆแล้วค่อยๆเดินลับไปด้านหลัง


และสุดท้ายสิ้นเสียงของศาสตราจารย์โบอา เปลวไฟก็ลุกขึ้นอย่างแรง พร้อมกับดันเอากระดาษขึ้นมาหนึ่งใบ


ก่อนศาตราจารย์โบอาจะคลี่มันออก พร้อมกับอ่านชื่อที่ถูกเขียนไว้


มึง ใจกูเต้นแรงมากเลยว่ะยงกุกเอ่ยขึ้นมา


กูเริ่มกลัวว่าจะเป็นตัวเองละเนี่ยยองมินที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้น


ไม่น่าเชื่อเลย ตัวแทนจากฮอกวอตส์ฮวังมินฮยอนหลังเสียงของศาตราจารย์โบอา ทั้งที่นั่งของเรเวนคลอก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้น พร้อมกับร่างของฮวังมินฮยอนที่ถูกเพื่อนรุมอยู่อย่างดีใจ โดยที่เจ้าตัวได้แต่ยิ้มรับ


มึงอย่าร้องนะเว้ยดงฮยอนเอ่ยบอกกับยงกุก พร้อมกับตบไหล่ของเพื่อนที่นั่งเบะปาก


บ้าหรอมึงยงกุกตอบกลับยิ้มๆ ก่อนจะส่งเสียงดีใจให้กับฮวังมินฮยอนที่เดินผ่านหน้าพวกเขาไปพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังก้องไปทั่วห้องโถง

 













-talk- 


มาแล้วค่ากับร้อยเปอ คราวนี้เกือบยี่สิบหน้าค่ะทุกคน แต่งเพลินมาก 5555555555

มีใครเดาตัวแทนของฮอกวอตส์ออกบ้างมั้ยเอ่ย 

ขอบคุณทุกๆแรงเชียร์และการติดตามนะคะ บางคนdmมาหาเราเลย ฮือ อ่านไปยิ้มไป

ขอบคุณมากนะคะ เลิ้บค่ะทุกคน เจอกัน มินอุนตอนหน้านะคะ ❤️

 ปล.ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ ฝากดั้วว 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1852 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 20:30
    โหยยย ไม่น่าเชื่อ ตอนแรกนึกว่าเป็นคนอื่น55555
    #1,852
    0
  2. #1800 Sweet_Memory (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 06:39
    นี่นึกว่าซองอูจะได้ ไม่ก็ยองมิน พี่มินฮยอนมาเหนือมากกกก มีมินฮยอนบินด้วย เลิฟฟฟฟฟฟ ควานลินร้ายนักนะ!!
    #1,800
    0
  3. #1539 midora (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 18:59
    บรรยายได้สนุกมากค่ะ นี่ลุ้นมากๆ 555
    #1,539
    0
  4. #1534 midora (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 13:32
    แงง เขิงงง พิควานลินมากต่ะ หลอกแต๊ะอั๋งน้แงงงง อ่านไปลุ้นไปมากค่ะ
    #1,534
    0
  5. #1483 chzckhnp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 22:38
    คิดว่าตัวแทนจากฮอกวอตส์จะเป็นพี่ยองมินนะเนี่ย พอเป็นพี่มินฮยอนแล้วรู้สึกละมุน(?) อยากจะสู้เพื่อพี่เลยค่ะ ฮือ55555555 คังแดเนียลสู้เขา น้องชายทั้งสองเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว ควานลินร้ายอะ ซอนโฮไม่ใส่แว่นแล้วน่ารักกว่าตั้งเยอะ แล้วไม่หวงหน่อยเหรอ~
    #1,483
    0
  6. #1437 ถั่วหวาน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 13:21
    พี่มินฮยอนนนนน ไม่น่าเชื่อมากกก นี่คิดมาตลอดว่าไม่ควานลินก็พี่ยองมินแน่ๆ กลายเป็นพี่มินฮยอนนน โอ๊ย ลุ้นเลย นึกภาพพี่ฝ่าไปสู้กับมังกรแล้วใจหาย อยากเป็นคนไปขวางทางไฟไว้เอง หนูจะมอดไหม้เพื่อพี่ 555555555
    #1,437
    0
  7. #1339 พี่เบื่อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 00:19
    ตอนแรกนึกว่าจะเป็นพี่ยองมิน55555555
    แล้วควานลินลูกกกก เรียกน้องไปหาถึงห้องถึงเตียงแบบนี้มันทำให้ใจบ่ดีเลยลูกเอ้ยยยย
    แล้วตลกตอนเซอุนกับซอนโฮเดินไปเชียร์แดน55555555
    #1,339
    0
  8. #1253 แพรทิตา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 21:56
    เราสะตั้นคาดไม่ถึงอ่ะ ว่าเป็นฝ่าบาทของเรา ทีแรกนึกว่าอ๋งไม่ก็ยองมิน แต่พี่ใ่าเราเก่งอยู่แล้ว
    #1,253
    0
  9. #987 Micky_MJ13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:07
    นึกว่าจะเป็นอ๋งซะแล้ววว
    #987
    0
  10. #443 sparkleVegetable (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 06:13
    หวยออกที่มินฮยอนบิน แบบที่เป็นมิน-ฮยอนบินใช่ไหมคะ ฮือ
    อย่างไรก็ตาม เลือกไม่ถูกเลยค่าว่าจะเชียร์คุณแดนรึพิมินดี XD
    #443
    0
  11. #381 ディオ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 18:38
    ควานลินหยุดแกล้งซอนโฮได้แล้วววว ซอนโฮเขินหมดแล้วว อ่านไปก็เขินทุกคู่เลยค่ะ ฮือ
    #381
    0
  12. #367 thipbeast (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 20:55
    สนุกอะ ลุ้นมันซะทุกคู่เลย ดีงามมากค่ะ
    #367
    0
  13. #238 Nanharuda (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 23:30
    ฝ่าบาทททหรออ ฝ่าบาทสู้ๆค่ะเก่งอยู่แล้ววว อูซอบนี้ก็จะซึนกันไปไหนคะแหม่ ส่วนหลินโฮนี่อ่านทีไรใจเต้นตามตลอดด เขินนนน สู้ๆค่ะไรท์
    #238
    0
  14. #237 snoopyJ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 23:29
    ควานลินอย่าแกล้งซอนโฮนะ
    #237
    0
  15. #233 มิสม่อน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 18:28
    ออกมาเป็นฝ่าบาทนี่พีคจริง อย่าเป็นอะไรไปนะฮือออ
    #233
    0
  16. #231 Polar_B (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 01:59
    อยู่ทีมใครดี คุณแดนก็ดีฝ่าบาทก็ใช่ ฮือออ
    #231
    0
  17. #230 Sora.sara (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 01:31
    ไม่คิดว่าจะเป็นฝ่าบาทททททท
    #230
    0
  18. #226 Konix (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:06
    จะมีโมเม้นท์มินฮยอนบินมั้ย ฮื่อ กลัวพี่ฝ่าเป็นอะไรไป(คุณแดนน่าจะรอดสบายๆอยู่ละ)
    #226
    0
  19. #224 Hoin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 19:24
    ว้าวววววว คุนแดนกับฝ่าบาท~
    ฮือออ ยงกุกไม่ร้องน้าาาาา~
    แล้วก็ไลควานลินอย่ามาเต๊าะอย่ามาแตะอั๋งลูกเลาน้ะ!!!!!!!
    #224
    0
  20. #223 eieiei (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 07:38
    ว้าววววว ไม่นึกว่าจะเป็นฝ่าบาทนะคะแต่ก็แหมาะมากจริงๆ 5555 ส่วนคุณแดนเนี่ยรีบๆเข้าหาแมวได้แล้วนะคะ มีแต่คนเปิดทางไว้ให้ อิอิ
    #223
    0
  21. #222 nphermsub (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 06:30
    พีคไปอีก นึกว่าพี่ยองมินจะได้55 ฝ่าบาทสู้ๆ เด๋วส่งตี๋ไปเป็นกำลังใจจจจจ
    #222
    0
  22. #219 Jinjoo.K (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 01:06
    กรี๊ดดดดดด ฝ่าบาทท สู้ๆนะเพคะ *โบกป้ายไฟ
    หลินคลบ้าาา คนผีทัลเล อย่ามาแกล้งให้น้องใจสั่นแบบนี้นะ
    #219
    0
  23. #213 goodboy12 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 22:53
    กรี้ดดด ได้ฝ่าบาททท >< รอนะคะะะ ไรท์สู้ๆ
    #213
    0
  24. #212 piple (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 22:28
    หลินคนเจ้าเล่ห์ แกล้งน้องเจี๊ยบ ฮือน่ารักกกก เขินพี่ยองมินด้วย ชอบแกล้งให้น้องหน้าแดงแล้วพี่เค้าจะมีความสุขใช่มั้ย 5555555555 รอตอนหน้านะคะ คู่มินอุนนนน ><
    #212
    0
  25. #211 ασɱ♡ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 22:04
    เดาถูกค่าาา >< จะได้เห็นฝ่าบาทมุมเท่ๆแล้วอ่ะะ เขิน .///.
    ปล.เขี้ยวนี่อยากยุ่งกะจูดี้ตลอดเลยปะคะ ละยังพูดว่าหวงเขาอีก เหม็งความรัก อ้อ จู้ดี้อีกคน เห็นบอกอยากเสกทากเข้าท้องเขี้ยว เปลี่ยนเป็นเสกลูกดีกว่-------
    ปลล.หลินแกล้งเจี๊ยบแรงไปแล้ว นุ้งยังเด็ก มาจับเนื้อจับตัวงี้ได้ไง ค่อยๆตะล่อมให้เด็กมันยอมสิ รู้จักมะ???
    #211
    0