PROMISE LOVE [ginagwang]

ตอนที่ 1 : Promise

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 พ.ค. 60









ณ โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง



ที่วันนี้ดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษเพราะเห็นได้จากเด็กนักเรียนในโรงเรียนที่ตอนนี้ในมือแต่ละคนต่างหอบหิ้วทั้งดอกไม้ ลูกโป่ง ขนม กล่องขวัญขวัญและอีกมากมาย พวกเขาไม่ได้เอามันมาเพื่อจับฉลากในวันขึ้นปีใหม่หรอกนะแต่พวกเขาเตรียมมันมาเพื่อมอบให้กับรุ่นพี่ที่ตนเองปลื้มต่างหากหละ ก็วันนี้หนะเป็นวันปัจฉิมของรุ่นพี่ ม.6 เพราะอย่างนี้รุ่นน้องในโรงเรียนจึงเตรียมของเพื่อนำมามอบให้รุ่นพี่ พวกรุ่นพี่ที่ฮอตๆหรือพวกที่เป็นตัวท๊อปของโรงเรียนต่างเป็นเป้าหมายหลักของพวกรุ่นน้องหนึ่งในนั้นคงหนี้ไม่พ้น 'พี่กวาง' ห้อง ม.6/2 ที่ควบทั้งตำแหน่งดาวโรงเรียน ดรัมเมเยอร์โรงเรียนรวมไปถึงนักกีฬาว่ายน้ำของโรงเรียนอีกด้วย รู้อย่างงี้แล้วก็คงไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทำไมพี่กวางถึงเป็นที่สนใจของรุ่นน้อง อย่าว่าแต่รุ่นน้องเลยขนาดเพื่อนในระดับเดียวกันยังเอ่ยปากชม

'พี่กวางครับนี่ดอกไม้ของผมช่วยรับไว้ด้วยครับ'

'พี่กวางๆๆ นี่ๆตุ๊กตาหนูเลือกเองเลยนะคะ'

'พี่กวางนี่ๆของผมสมุดโน๊ตผมทำเองกับมือเลยนะพี่'

'ช็อคโกแลตหนูสั่งมาจากสวิสเซอร์แลนด์ให้พี่โดยเฉพาะเลยนะ'

และอีกมากมาย กวางที่ตกอยู่ในวงล้อมของกลุ่มผู้คนรับของจากคนที่นำมาให้พร้อมทั้งยิ้มกว้างขอบคุณในความหวังดีของทุกคน
แต่ไม่ว่าของที่ได้หรือคนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับเธอจะมากมายขนาดไหนแต่กวางก็ยังคงสอดส่ายสายตามองหาใครบางคน คนเดียวที่เธอรอ'ไม่ต้องมีของขวัญอะไรเลยก็ได้แค่มาให้เห็นก็ดีใจแล้ว' แต่จนแล้วจนรอดคนคนนั้นก็ไม่มาให้เห็นแม้แต่เงา

'กวางๆ อาจารย์เรียกไปถ่ายรูปรวมแล้วไปกัน'

 กวางพยักหน้าตอบรับพร้อมกับเดินตามเพื่อนออกไป แต่ก็ยังไม่วายกวาดสายตามองหาใครอีกคนเป็นครั้งสุดท้ายแต่สิ่งที่ได้ก็เหมือนเดิมคือความว่างเปล่า




ตอนนี้ภายในห้องนอนสีชมพูแสนหวานที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์หลุยสีขาวสวยหรูถูกจัดวางไว้อย่างลงตัวราวกับห้องนอนของเจ้าหญิงในเทพนิยายยังไงยังงั้น บัดนี้กับเต็มไปด้วยข้าวของมากมายที่เจ้าของห้องพึ่งขนเข้ามาเมื่อครู่ 
ใช่แล้วนี่คือห้องนอนของกวางของที่กองๆอยู่ก็คือของที่ได้จากงานปัจฉิมในวันนี้นี้แหละ

 

ตอนนี้กวางกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดเก็บและแกะดูของที่ได้มายิ่งเห็นของขวัญมากมายที่ได้และก็ทำให้อดนึกน้อยใจใครบางคนขึ้นมาเสียไม่ได้เพราะคนที่นำของมาให้ในวันนี้บางคนกวางยังไม่เคยเห็นหน้าหรือรู้จักเลยด้วยซ้ำไปแต่พวกเขาก็ยังอุตส่าห์นำของมาให้ต่างจากอีกคนทั้งที่เรารู้จักกันสนิทกันมากขนาดนี้แต่กลับไม่มาให้เห็นแม้แต่เงายิ่งคิดมันก็ยิ่งหน้าน้อยใจชะมัดเลย

'ติ๊ง ตึ่ง'

เสียงเตือนจากแอปพิเคชั่นแชทสีเขียวยอดนิยมดังขึ้นทำให้กวางต้องหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องสวยขึ้นมาดูว่าใครเป็นคนส่งมาเมื่อเห็นว่าคนส่งเป็นใครรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้สวยหวานทันทีแต่พอนึกขึ้นได้ว่าคนที่ส่งมาเป็นตัวการที่ทำให้ตนน้อยใจอยู่ก็ค่อยๆหุบยิ้มลงพลางเถียงกับตัวเองในใจ 'จะตอบหรือไม่ตอบดีน้าาา...ไม่ตอบดีกว่าเชอะ...ตอบหน่อยเถอะ...ไม่...ตอบ...ไม่...ตอบ'
รู้ตัวอีกที่มือเจ้ากรรมก็กดพิมพ์และส่งข้อความไปเป็นที่เรียบร้อยเสียแล้ว

gina : พี่กวาง

ggwang : มีอะไรหรอจีน่า


กดส่งไปได้ไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาในทันทีราวกับว่าอีกฝ่ายจ้องรอคำตอบของเธออยู่ตลอดเวลายังไงยังงั้น


gina : ออกมาหาฉันที่สนามเล่นหน่อยสิ

gina : ตอนนี้เลยนะ

ggwang : โอเคเดี๋ยวไปหา


กวางก็ตอบอีกฝ่ายกลับอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน ตอบออกไปทั้งๆที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกคนเรียกไปทำอะไรรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้อยากเจอมือมันก็เลยตอบไปแบบไม่ต้องคิด และรีบลุกขึ้นพาตัวเองไปยังสนามเล่นที่อีกคนนัดไว้ทันที



เอ้อลืมบอกไปว่าบ้านของกวางนะเป็นบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านที่ใหญ่พอสมควรมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายทั้งฟิตเนส สระว่ายน้ำ รวมทั้งสนามเล่นที่เป็นที่นัดหมายในตอนนี้ด้วย เนื่องจากบ้านของกวางอยู่ห่างจากสนามเล่นเพียง200เมตรกวางเลยสามารถเดินมาได้อย่างสบายๆเมื่อมาถึงกวางก็เห็นจีน่าที่กำลังนั่งหันหลังให้อยู่ตรงชิงช้าและดูจากท่าแล้วอีกคนคงจะไม่รู้ถึงการมาของตน กวางจึงค่อยๆเดินเข้าไปหาอีกคนและหย่อนตัวลงนั่งบนชิงช้าตัวข้างๆที่ยังว่างอยู่


''อ้าวมาแล้วหรอพี่'' 

จีน่าหันมาเอ่ยเสียงนุ่มหลังจากรับรู้ว่าอีกคนได้มาถึงแล้ว

"อืม...แล้วเรียกพี่มามีอะไรหรอ"

จีน่าไม่ได้ตอบคำถามของกวางแต่กลับยื่นกล่องบางอย่างมาให้แทน

"อะไรอ่ะ"

กวางถามเพราะแปลกใจที่อยู่ดีๆอีกคนก็ยื่นกล่องอะไรก็ไม่รู้มาให้

"พี่ก็เปิดดูสิ"

กวางยืนมือไปรับกล่องที่อีกคนยื่นมาให้อย่างว่าง่ายมันเป็นกล่องสีฟ้าเล็กๆที่ถูกผูกด้วยริบบิ้นสีเดียวกันกับกล่องเป็นรูปโบว์สวยงามและความสวยงามของมันบ่งบอกถึงความใส่ใจในลายละเอียดต่างๆของผู้ให้ได้เป็นอย่างดีทำให้กวางเผยยิ้มออกมายิ่งพอได้เปิดกล่องและเห็นของที่อยู่ข้างในแล้วจากแรกที่ยิ้มอยู่แล้วก็ยิ้มกว้างเสียจนตาหยีก็พลอยทำให้คนให้ที่ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าของที่ตนเองให้จะถูกใจอีกคนหรือเปล่าพอเห็นว่าอีกคนยิ้มกว้างขนาดนี้แล้วก็เป็นคำตอบอย่างดีเลยว่าอีกคนจะต้องชอบอย่างแน่นอน 'ไม่งั้นก็คงไม่ยิ้มขนาดนี้หรอกเนอะ'


ของที่จีน่าให้กับกวางมันได้เป็นแหวนเพชรเม็ตโต ไม่ได้เป็นของขวัญราคาแพงแต่มันเป็นแค่สร้อยคอธรรมดาๆที่มีจี้เป็นรูปตัวGสองตัวติดกันก็เท่านั้นแต่ทำไมมันถึงทำให้กวางยิ้มดีใจได้ขนาดนี้นะหรอก็อย่างที่กวางบอกไว้ตั้งแต่แรกนั้นแหละว่า 'ไม่ต้องมีของขวัญอะไรเลยก็ได้แค่มาให้เห็นก็ดีใจแล้ว' แต่นี้มันมากกว่าที่เธอหวังเอาไว้ก็ไม่แปลกที่กวางจะดีใจอย่างนี้

"พี่ชอบไหม"

จีน่าเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ากวางกำลังหยิบสร้อยที่ตนสั่งทำเป็นพิเศษให้อีกคนออกจากกล่อง

กวางพยักหน้าเป็นคำตอบ

"มาพี่กวาง เดี๋ยวฉันใส่ให้"

จีน่าบอกพลางลุกขึ้นและเอื้อมมือไปรับสร้อยจากอีกคนและเดินอ้อมไปด้านหลังสองมือค่อยบรรจงสวมใส่ให้ผู้เป็นพี่อย่างเบามือ

"เป็นของขวัญที่พี่จบ ม.6 นะ"

"ขอบคุณนะจีน่า"

เมื่อใส่ให้อีกคนเสร็จจีน่าก็เดินอ้อมมาอยู่ตรงหน้ากวางและค่อยๆคุกเข่าลงพร้อมทั้งรวบมือคนเป็นพี่มากอบกุมไว้โดยที่อีกคนก็ไม่ได้ขัดขืน

"แล้วก็...ก็..."

จีน่าหยุดพูดทำให้กวางกลั้นหายใจลุ้นไปด้วยว่าอีกคนจะพูดอะไรต่อ จีน่ารวบรวมสติใหม่และสูดหายใจเข้าลึกๆและผ่อนออกเพื่อลดอาการประหม่าของตัวเองและเอ่ยออกไป

"เป็นแฟนกับฉันนะพี่กวาง"

พูดจบจีน่าก็จ้องมองอีกคนด้วยสายตาที่รอคอยคำตอบแต่อีกฝ่ายก็ยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเลยยิ่งทำให้จีน่าใจแป้วขึ้นมากกว่าเดิมและยิ่งตอนนี้ใบหน้าของอีกคนกำลังมีน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยนี้อีก 'พี่ไม่เหมาะกับน้ำตาเลยพี่กวาง'

"พี่ร้องไห้ทำไม"

จีน่าพูดพร้อมทั้งใช้สองมือประคองใบหน้าหวานของอีกคนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและค่อยๆปาดน้ำตาให้อีกคนแต่ดูเหมือนว่ายิ่งซับย้ำตาให้อีกคนมากเท่าไหรมันกลับยิ่งพรั่งพรูออกมามากเท่านั้นจนทำให้ตอนนี้น้ำตาเจ้ากรรมของจีน่าพาลไหลออกมาแบบห้ามไม่ได้เหมือน
'แค่เห็นพี่ร้องไห้ฉันก็อดที่จะร้องตามด้วยไม่ได้'

ทางด้านกวางเมื่อเห็นจีน่าร้องไห้ก็รีบโผเข้ากอดอีกคนทันทีทำให้ตอนนี้ทั้งสองคุกเข่ากอดกันกลม

"นึกว่าจะไม่ได้ยินคำนี้ซะแล้ว"

กวางพูดเสียงอู่อี้เพราะว่าก็ยังคงร้องให้อยู่ จีน่าเมื่อได้ยินอย่างงี้ก็โล่งใจที่รู้ว่าอีกคนไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจแต่คงร้องไห้เพราะดีใจเสียมากกว่า'ทำฉันใจหายใจคว่ำหมด'

"พี่ยังไม่ตอบฉันเลยนะ"

"อืม"

"อืมคืออะไรหรอฉันไม่เข้าใจอะ"

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าที่อีกคนพูดหมายความว่าอะไรแต่ก็แกล้งทำไปไม่รู้ซะงั้น 'ก็คนมันอยากได้ยินชัดๆนี่หน่า'

กวางค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดของจีน่ามือของทั้งสองจับกันไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแยกออกจากกันสายตาที่สบกันอย่างหวานชื่น

"ตกลงค่ะ...เรา เป็น แฟน กัน "

กวางค่อยๆพูดทุกคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

จีน่าดึงอีกคนเข้ามากอดทั้งสองกอดกันอยู่ซักพักแล้วก็เป็นจีน่าที่ผละออกมาก่อน

"ฉันสัญญา"

"ฉันจะรักพี่ทั้งชีวิตของฉันเลยพี่กวาง"

"สัญญาแล้วนะห้ามลืม"

"อืม ไม่มีทางลืมอยู่แล้วพี่เป็นรักแรกและรักเดียวของฉันนะ"

"แต่จีน่าเป็นรักสุดท้ายของพี่นะ"

เมื่อกวางพูดจบจีน่าก็ใช้มือเรียวกระชับเอวบางของอีกคนให้เข้าใก้ลกันมากกว่าเดิมพร้อมกับมอบจุมพิตที่ทั้งแสนอ่อนโยนและหวานเยิ้มในเวลาเดียวกันก่อนที่จูบอันแสนหวานจะค่อยๆเพิ่มความรุนแรงและเร้าร้อนขึ้นเรื่อยๆลิ้นเรียวของจีน่ากวาดชิมความหวานจากอีกคนอย่างชำนาญร่างบางก็ตอบรับสัมผัสนี้ได้เป็นอย่างดีไม่แพ้กันจนตอนนี้รางบางเริ่มส่งเสียงประท้วงขึ้นเล็กน้อยเพราะกำลังจะขาดอากาศหายใจทำให้จีน่าต้องถอดจูบออกจากอีกคนแบบเสียไม่ได้

"มัดจำไว้ก่อนนะพี่กวาง"

จีน่าเอ่ยทันทีเมื่อถอนจูบออกมาทำให้ใบหน้าอีกคนขึ้นสีแทบจะทันทีกวางรีบแสร้งมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการเขินของตัวเองไม่ให้อีกคนเห็นอีกทั้งสายตาที่จีน่ามองมามันชั่งดูเจ้าเล่ห์และแพรวพราวเสียเหลือเกินแต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่ามันชั่งน่าหลงไหลมากขนาดไหน

"พี่เขินฉันหรอ"

จีน่ายิ้มกรุ่มกริ้มและเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกคนหน้าแดงจนจะเป็นลูกตำลึงอยู่แล้ว

"ป่าว"

กวางตอบอีกคนเพียงสั้นแต่ก็ยังไม่หันกลับมา

จีน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับยื่นมือมาหาอีกคน

"ป่ะกลับบ้านกันเดี๋ยวฉันเดินไปส่ง"

กวางเอื่อมมือไปจับมือของอีกคนและลุกขึ้นทำให้ตอนนี้มือของทั้งสองสอดผสานกันแน่นเป็นหนึ่งเดียวกัน
และทั้งคู่ก็ก้าวเดินเคียงข้างไปพร้อมๆกัน














3 ความคิดเห็น