sweet GG love GG จีน่ากวาง

ตอนที่ 8 : LOVE 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 เม.ย. 59



"ฮือๆๆๆ ฮือออๆๆๆ ทำไมนะ
เจสซี่ทั้งๆที่พี่กำลังจะลืมเธอได้อยู่แล้ว 
ทั้งๆที่พี่กำลังจะชินกับการไม่มีเธออยู่
แล้วเชียว ฮืออออออ"




อดีต

เธอคนที่เคยเป็นดังกิจวัตรประจำวันของ
มะปราง คนที่คอยปลุกกันไปวิ่งทุกเช้า 
คนที่คอยทำอาหารเช้าให้กิน 
คนที่มะปรางยอมให้มาอยู่ที่คอนโดด้วย
ทั้งๆที่เธอไม่เคยให้ใครย่างกายเข้ามาเลย
ซักคนยกเว้นเพื่อนสนิทกับครอบครัว 
คนที่มะปรางยอมลงทุนไปเรียนทำขนมเพราะ
เธอชอบทั้งๆที่ตัวเองแทบจะไม่เคยเข้าครัวเลย
ด้วยซ้ำ คนที่มะปรางยอมทำตัวเป็นเด็กเวลาที่
เธออยากแกล้ง คนที่มะปรางยอมให้ทุกๆอย่าง 
ทุกๆทาง คนที่มะปรางรักมากที่สุดและเธอก็
เป็นคนเดียวกับคนที่ทำให้มะปรางเจ็บที่สุด
เหมือนกัน


เจสซี่ เธอเป็นนางแบบสาวน่ารักและสวย
มากเธอกับมะปรางเจอกันตอนที่มะปราง
ได้มีโอกาสไปฝึกถ่ายงานกับรุ่นพี่ที่สนิทกัน
ตอนนั้นมะปรางเป็นแค่ช่างกล้องอิสระไม่ได้
มีบริษัทเป็นของตัวเองแบบตอนนี้ และการไป
ช่วยรุ่นพี่ในครั้งนั้นก็ทำให้มะปรางกับเจสซี่ได้
เจอกันทั้งสองทำความรู้จักกันคุยกันมาเรื่อยๆ
จนกระทั้งคบกับในฐานะแฟนเมื่อก่อนมะปราง
ไม่ได้เจ้าชู้ แบดบอยแบบตอนนี้หรอกตรงกันข้าม
มะปรางตอนที่คบกับเจสซี่นะเป็นคนที่น่ารักมาก
อ่อนโยน สุภาพ ดูแลเอาใจใส่แฟน ไม่เจ้าชู้ 
รักเดียวใจเดียวซื่อสัตย์กับเจสซี่เพียงคนเดียว 
ใครๆก็บอกว่าเจสซี่นะโชคดีมากๆที่ได้
แฟนแบบมะปรางทั้งคู่คบกันมาได้สามสี่ปี
ความรักก็ราบรื่นดีทุกอย่าง จนอยู่มาวันหนึ่ง 
วันนี้เป็นวันที่จีน่า กวาง มะปรางและเจสซี่นัด
สังสรรค์กันปกติ จีน่ากับกวางที่นั้งรออยู่ก่อน
แล้วก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ดีๆมะปรางก็เดินร้องไห้
โฮเข้ามาสภาพของมะปรางตอนนี้ดูไม่ได้เลย
ซักนิดเดียวตาที่บวมเปล่งดูจากท่าน่าจะผ่าน
การร้องไห้มานานหลายชั่วโมงแล้ว ไหนจะ
มาสคาร่าที่ไหลเปื้อนเต็มใบหน้าจะวอเตอร์พรูฟ
ขนาดไหนคงสู้น้ำตาที่ไหลไม่ขาดสายไว้ไม่ได้
หรอกจีน่ากับกวางเมื่อได้สติก็รีบเดินไปพาเพื่อน
สาวที่กำลังร้องไห้ไม่หยุดมานั่งที่โต๊ะและถามว่าเกิดอะไรขึ้น 

"เค้าบอกว่าเราจบกันแค่นี้เหอะ ฮือออ เค้าพูดมาได้ไงวะ"

"ฉันอ้อนวอนเค้าแต่เค้าไม่ฟังฉันเลย เค้าเอาแต่
เก็บเสื้อผ้าข้าวของเค้าลงกระเป็า พอฉันไปแย่ง
เขาก็ไม่สนและเดินออกจากห้องไปเลย ฮือ ฮืออออ"

"แต่ฉันก็ยังไม่เลิกพยายามฉันเดินตามเค้าไป
แต่เค้าลงลิฟท์ไปแล้วฉันก็เลยรีบวิ่งลงบันได
มาอย่างเร็วเพื่อที่จะให้ทันเค้าฉันทั้งวิ่งทั้งร้องไห้
ทั้งเหนื่อยทั้งไม่เข้าใจอะ อยู่ดีๆเค้าจะมาบอกเลิก
ฉันทำไมวะ กูแมร่งทำเหี้ยไรผิดวะ"

"ไอ้ปรางมึงใจเย็นๆก่อน"

มะปรางเล่าไปด้วยก็ร้องไห้ไปด้วยจนจีน่าต้อง
บอกให้ใจเย็นๆ

"แล้วมึงรู้อะไรไหม พอก็ลงมากูก็เห็นเค้า กูเห็น... 
เห็นเค้าเดินไปกับผู้ชายอะ"

หลังจากที่ฟังมะปรางเล่ามาถึงตอนนี้ทั้งกวาง
แลจีน่าหันมาสบตากันส่งสายตาประมาณว่า

    'เชี่ยสงสารมะปรางว่ะ'

"ตอนแรกกูก็ยังไม่เชื่อสายตาตัวเองก็คิดตลอด
ว่าเค้าอาจจะเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกันก็ได้ 
กูเลยวิ่งไปหาเค้ากูอยากรู้ว่าเค้าบอกเลิกกูทำไม"


'เจสซี่เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งไปเลยนะเราไม่เลิก
กันนะปรางขอร้อง'

'ปรางปล่อยเจสซี่นะ'

'ไม่อะ ไม่ ปรางไม่ปล่อย เจสซี่มีอะไรเรา
พูดกันดีๆสิ นะๆ'

'ปล่อยเจสซี่นะ'

'ปล่อยสิ เจสซี่บอกให้ปล่อยไงเล่า'

'ไม ... ม่'

ยังไม่ทันทีมะปรางจะพูดจบก็อยู่ดีๆมะปราง
ก็ล้มไม่กองกับพื้นก็เพราะว่าโดนหมัดจากผู้ชาย
ที่ตอนนี้กำลังจับมือแน่นอยู่กับเจสซี่

'ผู้หญิงเค้าบอกให้ปล่อยมึงก็ปล่อยสิวะ'

ชายคนที่พึ่งต่อยมะปรางเอ่ยขึ้น

'แล้วมึงเป็นใครมีสิทธอะไรมาต่อยกู'

พอมะปรางพูดจบก็ลุกจะถลาจะเข้าไปต่อยไอ้
ผู้ชายที่มันยืนทำลอยหน้าลอยตาอยู่แต่ก็ต้อง
ลดกำปั้นลงเพราะเจสซี่เข้ามาขวางเอาไว้ซะก่อน

'หยุดเดี๋ยวนี้นะปราง!!!'

'นี่เจสซี่ปกป้องมันหรอ มันต่อยปรางก่อนนะ 
แล้วมันเป็นใครทำไม่ต้องปกป้องมันด้วย'

'เค้าเป็นแฟนเจสซี่ ได้ยินแล้วใช่ไหม คราวนี้
ก็เลิกยุ่งกับเราได้แล้ว'

'ใช่เลิกยุ่งกับผู้หญิงของกูได้แล้วถ้ามึงไม่
อยากเจ็บตัว แล้วก็รู้ไว้ซะด้วยนะว่าอีแค่อาชีพ
ชั่งกล้องกระจอกๆแบบมึงอ่ะดูแลใครเค้าไม่
ได้หรอก มันต้องอย่างกูนี่มีให้ทุกอย่างที่เค้า
อยากได้ผู้หญิงเค้าเลยเลือกกูไง เค้าเลยรักกูไง 
จำใส่สมองมึงไว้ซะ ไอ้กระจอก'

'นี่หยุดเดี๋ยวนี้นะบาส ไปกันได้แล้ว เร็วสิ'

เจสซี่พูดพร้อมกับลากตัวชายหนุ่มไปที่รถและ
ขับออกไปทันทีส่วนมะปรางที่ตอนนี้ทรุดตัวกอง
อยู่กับพื้นอย่างคนสิ้นแรง


จุก..... จุกมากทุกอย่างรอบตัวมันอื้อไปหมด
ไม่รับรู้อะไรแล้วหลังจากที่เจสซี่บอกว่าผู้ชาย
คนนั้นเป็นแฟนของเธอ ถ้าจะให้อธิบายว่าตอน
นี้รู้สึกอย่างไงนะหรอ มันอธิบายไม่ออก มันมืด
ไปหมดคนที่นอนกอดกันทุกคืนบอกรักกันทุกวัน
แล้วอยู่ดีๆก็มาตัดความสัมพันธ์กันดื้อๆแบบนี้มัน
ทำอะไรไม่ถูกอ่ะ มันเร็วมากเร็วซะจนอดคิดไม่
ได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เออสิมันไม่ใช่เรื่องจริง
ใช่ไหมมันต้องเป็นความฝันแน่ๆเลยใช่ไหมมัน
เป็นความฝัน มันต้องเป็นความฝันสิ ทุกอย่างที่
เกิดขึ้นมันต้องไม่ใช่เรื่องจริง มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง
มันต้องเป็นแค่ฝันร้าย มันต้องไม่จริง ต้องไม่จริง 
มันต้องไม่จริ๊งงงงงงง




"อะไรวะพึ่งบอกเลิกกูเมื่อกี้แต่แมร่งมีผู้ชายมา
รอรับแล้วอะ กูอุตส่ารักเค้า กูรักเค้าคนเดียว
พวกมึงก็รู้ แต่เค้าแมร่ง เค้าสวมเขาให้กูอะ
มึงเข้าใจไหม เค้าเห็นกูเป็นอะไรวะเป็นควาย
งั้นหรอถึงได้เอาเขามาสวมให้กันแบบนี้อะ ฮืออออ"


หลังจากโดนเจสซี่บอกเลิกมะปรางก็เปลี่ยน
ไปมากร้องไห้อยู่เป็นเดือนๆ แล้วก็ลุกขึ้นมา
บอกว่าอยากมีอาชีพที่มันคงกว่าเก่า จริงๆ
แล้วทางบ้านมะปรางมีฐานะพอสมควรจะว่า
รวยก็ถูก ก็ที่บ้านมะปรางทำธุระกิจเปิดบริษัท
ทำโฆษณาใหญ่โตเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ของ
ประเทศเชียวแหละแต่มะปรางก็ไม่เคยบอก
ใครรวมถึงจีน่าและกวางด้วยซึ่งพวกเธอก็พึ่ง
จะมารู้ตอนที่มะปรางบอกว่าจะเปิดบริษัทของ
ตัวเองโดยเปิดในนามบริษัทลูกของบริษัทแม่
ของเธอ 

        /งงใช่ไหมละไรท์ก็งงเหมือนกัน/ 

ถ้าให้เดาว่าทำไมอยู่ดีๆมะปรางถึงอยากเปิด
บริษัทเป็นของตัวเองทั้งที่เมื่อก่อนบอกว่าไม่
อยากมีงานประจำเพราะไม่อยากรับผิดชอบ
อะไรเยอะแยะแต่ตอนนี้กลับอยากเปิดบริษัท
เป็นของตัวเองเหตุผลก็คงไม่พ้นคำดูถูกจาก
ผู้ชายคนนั้นคนที่พาเจสซี่ไป
มะปรางเปลี่ยนเป็นคนละคนตอนนี้มะปราง
กลายเป็นคนกะล่อนไม่จริงจังกับใคร เห็นทุก
คนเป็นของเล่นไปหมด ทำตัวเจ้าชู้ มากหญิงมากรัก 
ทั้งๆที่เมื่อก่อนเป็นคนที่จริงจังกับความรักมาก 
เรียกว่าพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยหละ



ปัจจุบัน


"ไม่เป็นไรเว้ยไอ้ปราง ยังไงแกก็ยังมีฉันมีกวางอยู่ตรงนี้"

"ใช่มะปราง พวกเราอยู่ตรงนี้เสมออยู่ข้างๆแกเสมอ"

ทั้งกวางและจีน่าพูดบอกมะปรางพร้อมบีบมือ
คนที่กำลังร้องไห้อย่างต้องการให้กำลังใจ
และเพื่อให้อีกคนรู้ว่าพวกเธออยู่ตรงนี้และ
คอยรับฟังตลอด

"ฉันขอบใจพวกแกมากนะที่อยู่ข้างกันในวันที่ฉันต้องการ"

ทั้งสามมองหน้าและโผเข้ากอดกันทันทีที่
มะปรางพูดจบมะปรางรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น
และปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนรัก
ทั้งสองรู้สึกว่าปลอดภัยและสามารถเผยมุม
อ่อนแอออกมาได้อย่างไม่ต้องกัก มะปรางที่
คนภายนอกมองมาอาจจะคิดว่าเข้มแข็งคง
ไม่มีเรื่องอะไรทำให้ต้องเสียน้ำตาแต่มะปราง
เมื่ออยู่กับจีน่าและกวางก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ
คนหนึ่งที่เคยผิดหวังในความรักมาจนกลัวที่
จะมีความรักความผูกพันและกลัวที่จะต้อง
กลับไปเจ็บแบบเดิมอีกจึงต้องทำตัวให้
เข้มแข็งเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นมุมที่อ่อนแอของตัวเอง

"นี่ขนาดผ่านมาจะปีนึงแล้วฉันยังลืมเค้าไม่ได้เลย"

มะปรางพูดขึ้น

"ฉันว่าไม่มีใครลืมรักครั้งแรกได้หรอก ไม่ใช่สิ
ไม่ว่าจะรักครั้งไหนๆฉันว่าเราก็ไม่สามารถลืม
ได้ทั้งหมดหรอก  เพราะตอนที่รักกันมันมีแต่
เรื่องดีๆเกิดขึ้นอาจมี่ทุกข์บ้าง แกไม่จำเป็น
ต้องลืมมันหรอกเพราะยังไงๆมันก็เคยเป็น
ความสุขของเรา แกเก็บมันไว้เป็นความทรงจำก็พอ"

"ใช่กวางเห็นด้วยที่จีน่าพูด แล้วมะปรางก็ลอง
เปิดใจได้แล้วนะความรักมันเป็นสิ่งที่สวยงาม
กวางเชื่อว่าคนดีๆแบบปรางต้องได้เจอคนที่ใช่"

"เหมือนกับที่ตอนนี้ฉันเจอกวางแล้วไง คนที่ใช่ของฉัน"

จีน่าพูดพร้อมกับสบตากับกวางจนมะปราง
ที่นั้งอยู่ตรงกลางต้องเอ่ยบ้าง

"เกือบดีแล้วนะถ้าแกไม่มาหวานกันต่อหน้าฉัน"

"ปรางก็พูดไปเรื่อย"

เป็นกวางที่ตอบมะปรางด้วยท่าทีเขินจนหน้าเปลี่ยนสี

"พูดอย่างงี้แสดงว่าดีขึ้นแล้วใช่มะ"

"อืม ได้คุยกับพวกแกฉันดีขึ้นเยอะเลย ขอบใจนะ"

มะปรางพยักหน้าตอบ ตอนนี้ใบหน้าที่
ตอนแรกมีแต่ความเศร้า ความกังวล 
ค่อยๆหายไปและถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มแทน
แต่ไม่ใช่ยิ้มขนาดปากีกถึงหูแต่ก็เป็นรอยยิ้ม
ที่ทำให้เพื่อนทั้งสองวางใจได้ว่ามะปรางดีขึ้น
จากตอนแรก

"แล้วก็รีบๆหาแฟนได้เเล้ว เลิกทำตัวแว่บ
ไปแว่บมา จริงใจกับใครซักคนได้แล้วฉัน
อยากให้มีคนมาคอยดูแลแกสักที"

"ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้นฉันก็มีไปนานแล้วเว่ย"

"ไม่ต้องเลยฉันเป็นเพื่อนรักแกนะเว้ย 
ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาแกไม่ยอมเปิดใจเองต่างหากเล่า"

"เออๆๆๆ ก็คนมันยังทำใจไม่ได้นี่หว่า"

"ตอนนี้ทำใจได้แล้วก็เปิดได้แล้วนะหัวใจแกอะ"

จีน่าพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่อกข้างซ้ายของ
มะปรางพร้อมกับล้วงมือไปที่กระเป๋ากางเกง
ของตัวเองก็จะยื่นอะไรบ้างอย่างให้กับมะปราง

"อะไรของแกวะ"

"ใช่อะไรของจีน่าอะกวางไม่เข้าใจ"

"ก็กุญแจไง "

"ก็รู้ว่ากุญแจแล้วแกจะเอามาให้ฉันทำไม"

"อืมเอาให้มะปรางทำไม"

ตอนนี้ทั้งมะปรางและกวางยื่นหน้าเข้าใก้ล
จีน่าเพื่อตั้งใจฟังว่าอีกคนจะพูดอะไร

"ก็มาเอามาให้แกไปไขเปิดห้องหัวใจของแกนะสิ"

"เพื่อ!!!"

"ปัญญาอ่อน"

มะปรางกับกวางพูดพร้อมกันแต่คนละ
ประโยคพร้อมกับถอยกลับไปนั่งแบบเดิม

"คนอุตส่าห์ตั้งใจฟังนึกว่าจะมีสาระ"

กวางพูดขึ้นแต่ว่าดูจะเป็นการบ่นซะมากกว่า

"นี่มุกใช่ไหมไม่ใช่เปลือกหอย"

มะปรางก็เสริมอีกคน

"แหมได้ทีรุมฉันกันใหญ่เลยนะ"

คนที่ถูกกล่าวถึงเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากนั่ง
นิ่งอยู่ซักพัก


จ๊อกๆๆ จ๊อกๆๆ

เสียงท้องร้องดังขึ้นทั้งสามคนมองหน้ากัน
อย่างต้องการรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเสียง

"ของฉันเองอะ"

มะปรางตอบและค่อยๆยกมือขึ้นเพื่อบอก
ว่าเธอเป็นเจ้าของเสียง

"ก็มันหิวอะ ร้องไห้จนเหนื่อย ตอนนี้ก็เลยหิว 
แล้วพวกแกกินอะไรกันยัง"

"พวกฉันก็ยัง"

จีน่าตอบ

"งั้นแกทำกับข้าวให้ฉันกินหน่อยนะ นะ จีน่าเพื่อนรัก"

มะปรางหีนมองจีน่าพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน

"แกก็รู้ว่าฉันทำกับข้าวไม่เป็น"

และแล้วทั้งสองก็สบตาอย่างรู้กันและหัน
ไปอ้อนอีกคนแทน

'ซวยแล้วไงตรู'

กวางคิดในใจ

"ก็ได้ๆ ฉันทำให้พวกแกกินเองก็ได้ไม่ต้องมา
ส่งสายตาอ้อนเป็นลูกแมวแบบนี้เลย"

"ขอบคุณคร้าบบบบบ"

จีน่าและมาปรางพูดพร้อมกันหยั่งกับนัดกันมา

และกวางก็ลุกไปทำกับข้าวตามที่บอกส่วน
สองสาวที่เหลือก็คุยถามสารทุกสุกดิบกันไปมา


"เห้อ อิ่มจนท้องจะแตกแล้วเนี่ย"

"ก็ใครให้ยัดไปเยอะขนาดนั้นกันเล่า"

"ก็กวางน้อยทำอร่อยนี่หน่า"

"ไม่ต้องมายอเลย"

สองสาวคู่รักก็แหย่กันไปมาเหมือนเดิม

"แหวะจะอวก ฉันกลับห้องก่อนดีกว่าขืน
อยู่ต่อคงสำลักความรักตาย"

มะปรางบอกพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปยังประตู

"ขอบใจพวกแกอีกครั้งนะสำหรับทุกอย่าง"

"มีอะไรก็บอกพวกเราได้ตลอดนะมะปราง"

กวางพูด

"เคๆ งั้นไม่รบกวนแล้วไปก่อนนะ บายๆ"

"บายๆๆๆ"



การมีเพื่อนดีเป็นลาภอันประเสริฐ 
มะปรางก็คิดแบบนั้นเพราะจีน่าและกวาง
คือลาภอันประเสริฐของเธอ



.............................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #31 parnpuparn (@parnpuparn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 13:54
    มะปรางต้องstrongนะ สู้ต่อไป55555
    #31
    0