ตอนที่ 6 : ตอนที่ 3 : ในความทรงจำ (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    7 ม.ค. 61


นานแล้วที่กีรติยายังนั่งนิ่งอยู่บนที่นอนภายในห้อง ถึงตอนนี้มือของเธอก็ยังสั่นไม่หยุด ภาพที่เห็นมันชัดเจนราวกับว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นต่อหน้า อะไรที่ทำให้เธอเห็นแบบนั้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้อง แต่หญิงสาวยังคงนิ่งงัน ประตูค่อยๆ เปิดออกไม่เร็วนัก เพื่อไม่ให้คนข้างในตกใจ มือที่เหี่ยวย่นลูบที่ศีรษะของหญิงสาวแผ่วเบา

“ป้าหวานคะ” กีรติยาเงยหน้าเล็กน้อยรับรู้ถึงสัมผัสที่ห่วงใย

“นอนพักก่อนนะคะ พอตื่นขึ้นมาคุณกีร์ของป้าจะดีขึ้น” ใบหน้าเล็กๆ เอนซบลงบนอกที่อบอุ่น ดวงตาหนักอึ้งด้วยความอ่อนล้า ไม่นานลมหายใจของเธอก็เริ่มสม่ำเสมอ ภายในจิตใจค่อยๆ สงบลง

 

ประตูห้องทำงานของผู้บริหารสูงสุดบนโรงแรมขนาดใหญ่ ถูกเปิดออกโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต ไม่มีการแจ้งจากเลขา ไม่มีแม้แต่เสียงเคาะประตูบอกล่วงหน้า จนคนด้านในขมวดคิ้วเข้ม เพราะกำลังอ่านข่าวในอินเทอเน็ตเรื่องสำคัญอยู่ ก่อนที่มันจะคลายลงเพราะเห็นแขกที่มาเยือน

“ฉันขอเหตุผลดีๆ ที่แกบุกเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงหน่อยซิ” เสียงของใบข้าวดังขึ้น ขณะที่ร่างสูงของเพื่อนสนิทเดินเข้ามาท่าทางเฉยชา

“แกบอกว่ารีบ” กายตอบกลับ พร้อมมือก็ล้วงเข้าไปภายในเสื้อสูท เพื่อหยิบแผ่นกระดาษที่ถูกพับเก็บไว้ออกมา

“มันไม่ใช่เหตุผลที่แกจะไม่เคาะประตูบอกคนในห้อง ถ้าฉันมีแขกสำคัญคุยธุระอยู่แกจะทำยังไง” ใบข้าวบ่นเพื่อนขณะที่มือก็ยื่นไปรับกระดาษ

“ก็ขอแทรกคิวก่อน” คู่สนทนาตอบกลับหน้าตาเฉย

“แล้วนี่อะไร”

“แกช่วยให้ทนายจัดการต่อให้หน่อย แล้วพรุ่งนี้เข้าไปสร้างได้เลย” เสียงตอบกลับเรียบเฉย ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เหมือนกำลังปัดภาระให้กับเพื่อนสนิท

ใบข้าวขมวดคิ้วกับสัญญาการซื้อขายที่ ที่ดูน่าจะโดนโกงในมือ ก่อนจะสะดุดตากับลายเซ็นที่เป็นตัวหนังสือเขียนธรรมดา “กีรติยา ณรงค์เดชเดชากุล ชื่อคุ้นๆ” ใบข้าวเอ่ยขึ้นไม่ดังนัก และคู่สนทนาของเขาก็คงได้ยินชัดเจน แต่ไม่ได้สนใจอะไร

“ฉันกลับก่อนนะ แกพร้อมจะลงพื้นที่เมื่อไหร่ ก็โทรนัดฉันแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปดูด้วย” กายลุกขึ้นจากที่นั่งตรงข้าม แต่ในขณะที่กำลังจะหมุนตัวกลับเพื่อเดินออกไปจากห้อง เสียงของใบข้าวก็ดังขึ้นจนชายหนุ่มต้องหยุดชะงัก

“แกรู้หรือยัง ว่าไอ้เลวนั่นเพิ่งแหกคุกออกมาเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง” สิ้นเสียงของใบข้าว กายหันขวับมาหาเพื่อนดวงตาเกรี้ยวกราดลุกโชน

“มันออกมาได้ยังไง” น้ำเสียงดุดันดังขึ้น จนแม้แต่ใบข้าวที่ไม่เคยกลัวใครยังรู้สึกขนลุก

“ฉันก็ยังไม่รู้รายละเอียดมาก รู้แต่ว่ามันหนีไปตอนกำลังย้ายจากโรงพยาบาลไปเรือนจำ”

ดร.ภาณุ อาจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดังที่ถูกดำเนินคดีเมื่อสามปีก่อนในข้อหาฆาตกรรม ลักพาตัว และอีกหลายคดี แต่ศาลชั้นต้นกลับวินิจฉัยว่าเป็นบุคคลวิกลจริต ให้เข้ารับการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะพฤติกรรมของคนร้ายผิดธรรมชาติต่างกับคนทั่วไป ไม่สามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดี สติวิปลาส

คดีนี้กินเวลากว่าสามปี ที่ครอบครัวของผู้เสียหายพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อหาหลักฐานมายืนยันว่า ที่จำเลยทำไปทั้งหมดมีการวางแผนเอาไว้เป็นอย่างดี ไม่ใช่พฤติกรรมที่ผิดธรรมชาติ แต่มีความฉลาดเหนือกว่าคนทั่วไป  จนเมื่อไม่นานมานี้ที่คำสั่งศาลชั้นสูงสุดได้ตัดสินจำคุกตลอดชีวิต

“ทำไมมันไม่ตายๆ ไปตั้งแต่วันนั้น” กายคำรามขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์อุบัติเหตุที่เขาขับรถไล่ตามไป ในตอนแรกที่รถบรรทุกชนเข้ากับรถของใบตอง เขาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากหญิงสาว จึงทำให้ไม่รู้ว่าไอ้เลวนั่นคลานออกจากรถก่อนที่จะระเบิด หากเขารู้สักนิดมันไม่มีวันรอดอยู่มาได้จนถึงตอนนี้

“แกระวังตัวด้วยแล้วกัน ฉันว่ามันต้องพยายามมาแก้แค้นแน่ๆ” ไม่ใช่เพียงแค่กายเท่านั้นที่คลุ้มคลั่งกับการสูญเสีย คนที่ลักพาตัวใบตองไปก็เสียสติอยู่ในที่เกิดเหตุไม่ต่างกัน ในช่วงที่ถูกจับดำเนินคดี คนร้ายเองแทบไม่รับรู้สิ่งใด ได้แต่บ่นงึมงำ เจ้าหญิง เจ้าหญิง อยู่เป็นเวลานาน จนเมื่อมันเริ่มรู้สึกตัว ก็ได้ขู่ฆ่ากายที่เป็นต้นเหตุทำให้เกิดเหตุการณ์ทั้งหมด หากกายไม่ตามมา มันก็คงได้ไปใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าหญิงแล้ว

“ฉันก็อยากให้มันมาจนแทบจะรอไม่ไหวอยู่แล้ว” มีเสียงทุบโต๊ะดังปัง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิทจะเดินจากไป

กีรติยา ณรงค์เดชเดชากุล ทำไมชื่อคุ้นๆ นะ” หลังจากที่กายออกไปจากห้อง ใบข้าวก็ยกหนังสือสัญญาขึ้นมาดูอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจเรื่องน้องสาว หรือคนที่ทำให้น้องสาวตาย แต่ในตอนนี้ตัวของใบข้าวสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของใบตอง ตลอดระยะเวลาที่โตมาด้วยกัน เขาแน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่เคยผิดพลาด แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ใบตองอาจจะไปอยู่ในที่ดีๆ ด้วยความสบายใจ หรืออาจจะไปเกิดใหม่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้

 

เช้าที่สดใส กีรติยานอนหลับไปยาวนานมากจนนึกแปลกใจตัวเอง เรื่องเมื่อวานที่เกิดขึ้น มันทำให้เธออยากค้นหาต่อ ยิ่งตอนนี้จิตใจของเธอสงบลงแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นก็เข้ามาแทนที่

“คุณกีร์อาบน้ำแล้วมาทานข้าวเช้าก่อนนะคะ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าห้อง

“ค่ะป้าหวาน” หญิงสาวตอบกลับ แล้วก็นึกได้ว่าก่อนที่เธอจะนอนเมื่อวาน ป้าหวานเข้ามาลูบศีรษะปลอบโยนเธออย่างอบอุ่น จนเธอนอนหลับสนิทไม่มีอะไรรบกวนจนตื่นขึ้นมา

“ป้าหวานคะ” ประตูหน้าห้องเปิดออกอย่างคนที่รู้สึกผิด เธอไม่เชื่อสิ่งที่ป้าหวานบอก จนเมื่อวานเธอเองแทบคุมสติไม่อยู่จากภาพที่เห็น

“ว่ายังไงคะ” เสียงตอบกลับยังคงอบอุ่นเสมอ

“กีร์ขอโทษนะคะที่ไม่เชื่อป้าเมื่อวานนี้”

“ป้าไม่เคยโกรธคุณกีร์นะคะ ป้ารู้ว่าเมื่อวานป้าเองก็ไม่มีเหตุผล ป้าแค่รู้สึกเป็นห่วงคุณกีร์เท่านั้นค่ะ”

“ขอบคุณมากๆ นะคะ”

“อาบน้ำแล้วไปทานข้าวเถอะค่ะ มีอีกหลายอย่างที่คุณกีร์ต้องทำต่อจากนี้” ป้าหวานเอ่ยขึ้นเหมือนรู้ความในใจของหญิงสาว วันนี้เธอจะต้องตามไปพิสูจน์อีกครั้งว่าสิ่งที่เห็นเป็นเรื่องจริง หรือภาพลวงตา

“ค่ะ” หญิงสาวมีรอยยิ้มสดใส ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ โดยมีสายตากังวลใจมองอยู่ทางด้านหลัง

 

ภายในรถเต่าท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุ เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่กีรติยามาแอบลอบดูชายหนุ่มอยู่ไกลๆ กายมาที่นี่ไม่บ่อยนัก แต่สิ่งปลูกสร้างกลับถูกเนรมิตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพราะคนงานทำงานกันไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนบางครั้งกีรติยาก็นึกสงสัยว่าทำไมถึงรีบร้อนกันมากขนาดนี้

การที่เธอมาลอบเฝ้าดูที่นี่ทุกวัน ทำให้รู้ได้ว่าคุณกายมีเพื่อนสนิทที่มาพร้อมกันอยู่หนึ่งคน แม้จะมองจากที่ไกลๆ ก็เห็นว่าหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่ เป็นที่โปรดปรานของสาวๆ ไม่ต่างกัน หญิงสาวถอนหายใจปาดเหงื่อ เค้นสมองที่มีทั้งหมดหาวิธีเข้าใกล้ชายหนุ่ม แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้งเพราะคิดไม่ออก

เสียงโทรศัพท์ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มเมื่อรู้ว่าใครโทรหา

“ว่าไงคะแม่นักสืบ จะแห้งตายหรือยัง” เสียงเยาะจากปลายสายทำให้กีรติยาหัวเราะออกมาได้

“ใกล้แล้วล่ะค่ะ”

“ก็พี่บอกแล้วว่าให้เอารถพี่ไปใช้ก่อนก็ไม่ยอม ไม่รู้จะเกรงใจอะไรกันนักกันหนา” เสียงพี่ม่อนทำให้หญิงสาวทำตาโต

“พี่ม่อน!!!..” หญิงสาวตะโกนเข้าไปที่โทรศัพท์จนทำให้คนปลายสายตกใจ

“อะไรยะ”

“พี่ม่อนช่วยกีร์หน่อยสิคะ” ปลายสายมีน้ำเสียงร่าเริงขึ้น

“ช่วยอะไร” คนตอบเริ่มหวาดระแวงเมื่อหญิงสาวขอความช่วยเหลือ

“พี่ม่อนช่วยเข้าไปหาคุณกาย แล้วเสนอเป็นออแกไนซ์ในวันเปิดตัวบริษัทให้กีร์หน่อยสิ บอกไปเลยว่า ดาวค้างฟ้าที่ทุกคนอยากเจอ กีรติยา ณรงค์เดชเดชากุล จะมาร่วมในงานนี้ด้วย รับรองดังเปรี้ยง” เสียงใสไม่ถ่อมตัวถูกส่งกลับมา จนคนฟังเบ้ปากเล็กน้อยอย่างหมั่นไส้

“เขาจะอยากได้หนูเหรอคะ อีกอย่างคนเยอะขนาดนั้นกีร์จะทำงานได้ยังไง” แม้จะมีการประชดในน้ำเสียง แต่ในนั้นก็มีความห่วงใยผสมอยู่ด้วย

“มันก็อยู่ที่ความสามารถในการขายงานของพี่ม่อนแหละค่ะ ดูสิว่าผู้จัดการอันดับหนึ่งของประเทศที่ลงทุนเปิดบริษัทออกแกไนซ์ของตัวเอง จะมีความสามารถมากแค่ไหน” มีเสียงหัวเราะเบาเหมือนพอใจในความคิดตัวเองจากหญิงสาว

“ฉันทำได้แน่นอน ว่าแต่หล่อนเถอะ อย่าทำงานฉันพังแล้วกัน” คนไม่ยอมแพ้ตอกกลับปลายสาย ก่อนที่ทั้งสองจะพูดคุยกันต่อ เรื่องรถเต่าน้อยที่ตอนนี้กำลังเป็นเตาอบเคลื่อนที่

 

ภายในสถานที่ก่อสร้างที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทั้งสองกำลังปรึกษาหารือกันเรื่องแบบแปลน พวกเขาจะมาดูงานที่นี่แค่อาทิตย์ละครั้ง ปล่อยให้ทีมงานทำงานกันอย่างเต็มที่ โครงสร้างของงานไม่สลับซับซ้อนนัก กายลดแบบลงมามากกว่าที่ใบข้าวคิด แต่ยังคงความทันสมัยอยู่ โดยทั้งหมดแทบจะใช้รูปแบบสำเร็จ นำมาประกอบเข้าด้วยกัน จึงทำให้อาจจะเสร็จตามที่กำหนดไว้ได้

“แกเห็นรถเต่าคันนั้นหรือเปล่า” ใบข้าวพูดขึ้นลอยๆ ไม่ได้หันไปมองทิศทางที่มันจอดนิ่งอยู่

“เห็น แต่ไม่ได้สนใจ” กายตอบเสียงเรียบ อะไรที่ไม่นำความเดือดร้อนรำคาญใจมาให้ เขาแทบไม่เอามาเป็นปัญหา ไม่เหมือนใบข้าวที่ต้องการคำตอบทุกอย่าง ไม่ปล่อยอะไรให้ผ่านไปง่ายๆ

“แล้วแกไม่สงสัยเหรอ เห็นคนงานว่ามาจอดทุกวันเลยนะ”

“แกจำ กีรติยา ณรงค์เดชเดชากุล ได้หรือเปล่า อยู่ในรถนั่นแหละ คงมาดูว่าฉันสร้างอะไร” เสียงกายยังคงเรียบนิ่ง แล้วชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ

“แล้วก็เป็นคนเดียวกับผู้หญิงที่รอดในครั้งนั้น” คำพูดของกายทำให้ใบข้าวชะงักเช่นกัน ใช่แล้ว เขาก็ว่าทำไมชื่อนี้ฟังดูคุ้นหู

“ผู้หญิงที่ไม่ได้สติอยู่เป็นปีน่ะเหรอ” มีความประหลาดใจในน้ำเสียงของใบข้าว

“ใช่” กายตอบกลับสั้นๆ ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

“แล้วทำไมมาแอบดูแบบนี้ หรือว่าจะแค้นแกอีกคน”

“ไม่น่าจะใช่ เพราะเธอไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ” เหตุการณ์ครั้งนั้นแม้ว่าจะเป็นข่าวดัง แต่กล้องวงจรปิดทุกตัว ไม่มีตัวไหนที่จับภาพของกายได้เลย เพราะเขาอยู่นอกจุดที่คนสนใจ ยิ่งตอนเป็นข่าว คนให้ความสำคัญกับดาราดาวรุ่งที่ประสบอุบัติเหตุมากกว่า เรื่องราวอีกฝั่งจึงไม่ได้ถูกนำมาเสนอมากนัก

“แล้วแกจะทำยังไงต่อ” ใบข้าวคลายใจขึ้นมาได้บ้าง แค่เรื่องไอ้ภาณุที่แหกคุกออกมาก็ทำให้เขาห่วงเพื่อนมากพอแล้ว

“ก็ไม่ทำอะไร ปล่อยไว้แบบนี้แหละ ให้เธอมีอะไรได้เล่นบ้าง จะได้ไม่คิดถึงครอบครัวมากนัก” อันที่จริงในเรื่องนี้มีแต่คนสูญเสีย ถึงแม้กีรติยาจะรอดชีวิตมาได้เพราะรถคันของใบตองช่วยเอาไว้ แต่จิตใจของเธอก็คงแย่ เพราะครอบครัวก็มาเสียชีวิตทั้งหมด ผู้หญิงคนนี้ตายทั้งเป็นไม่ต่างจากเขา ผิดกับคนที่สมควรตาย แต่มันยังอยู่


                                        °·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (50%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·°


เมาท์มอย : ถึงผู้อ่านที่น่ารัก อย่าเพิ่งเคยชินกับการอัพบ่อยของผู้เขียนนะคะ เพราะมันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ตลอด มันจะเร็วบ้าง ช้าบ้าง ตามความหนาแน่นของงานประจำ ถ้ามีเวลาแบบนี้ ก็จะบ่อยหน่อย แต่ถ้างานแน่น ก็อาจจะช้านิดนึง ถ้าไม่เป็นการรบกวน กดแจ้งเตือนไว้แล้วกันนะคะ ^_^


อ่านอย่างมีความสุขนะคะ \(^O^ )/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #224 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 23:44
    ภายนเสื้อสูท - ภายใน
    ใกล้แล้วล่ะคะ - ล่ะค่ะ
    อะไรย่ะ - อะไรยะ
    น้ำเสียงเสียงร่าเริง - น้ำเสียงร่าเริง
    ตามที่กำหนอดไว้ - ตามที่กำหนดไว้
    #224
    0
  2. #107 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 06:37
    อิดร.เลวอาจเป็นเจ้ากรรมนายเวรมาจากอดีตชาติแน่ๆ

    นั้นไงมันรอด เดาถูกไปปมหนึ่งแล้ว 555



    สำหรับเราตามมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ ทราบคะว่าในรุ่นลูกไรท์

    อัพนานๆ ที 555
    #107
    0
  3. #96 แมววัวลาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 01:29
    คามที่กำหนอด-กำหนด

    #96
    0
  4. #81 panadda (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 16:35
    สนุกค่ะ ลุ้นๆๆๆ
    #81
    0
  5. #74 หลิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 16:05
    เรามีความสุขกับการอัพบ่อยจิงๆนะ
    #74
    0
  6. #73 ratlaksika (@ratlaksika) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 16:00
    ลุ้นทุกตอน ^^ รอนะคะ..ขอบคุณไรท์ด้วยค่ะ^^
    #73
    0
  7. #72 Fon Proy (@fonproy12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 00:15
    ได้หมดถ้าสดชื่นนนน
    #72
    0
  8. #71 Getthip Hannarong (@getthip) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 21:55
    กำลังจะบอกเลย ว่าเรื่องนี้อัพถี่มาก 555 จะทำใจกลาง ๆ ไว้นะคะ
    #71
    1
  9. #69 Yakizoba2541 (@Yakizoba2541) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:40
    อยากใ้ห้ถึงตอนได้จับตัวกันอีกจังเลยยย มาอัพไวๆนะคะไรท์
    #69
    0
  10. #68 Pompom06 (@Pompom06) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:07
    ดีต่อใจน่าค้นหาขอบคุณคร้า
    #68
    0
  11. วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:05
    อัพบ่อยๆแบบนี้หนูช้อบชอบค่ะ พี่กายเย็นชามากเว่อร์
    #67
    0
  12. #66 wishmeluck (@wishmeluck) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:04
    โอ้ว สนุกมากกกกก
    #66
    0
  13. #64 s24s24s24 (@s24s24s24) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 16:47
    ดีต่อใจมากเลยค่ะชอบๆๆๆๆๆๆ
    #64
    0