จนกว่าเรา...จะพบกัน

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 15 : ผู้หวังดี (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    23 ส.ค. 61


กลิ่นอับชื้นและเสียงคร่ำครวญของผู้หญิงหลายคน ทำให้คนที่อยู่ด้านในสุดเริ่มคิ้วขมวดด้วยความตึงเครียด หญิงสาวเดินบนพื้นด้วยเท้าเปลือยเปล่าเพื่อมองไปยังด้านหน้าไกลสุดเท่าที่โซ่ตรวนจะไปถึง มีเพียงแสงจากคบไฟทำให้เห็นทางเดินทอดยาว ห้องลักษณะคล้ายกรงขังสัตว์เลี้ยงเรียงรายเป็นแนวทั้งสองฝั่ง มือเล็กเปื้อนดำโผล่ออกมาจากคุกที่ทำจากไม้เพื่อขอความเมตตาดูน่าอนาถใจยิ่งนัก

หญิงสาวมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาไร้แววเฉกเช่นคนไม่มีชีวิต ตัวเธอเองไม่ต่างจากคนอื่น แม้ไม่ได้อยู่ภายในห้องเล็กที่สกปรก แต่ก็โดนล่ามเอาไว้ราวกับสัตว์ไร้ซึ่งอิสระภาพ ปลีขาเปล่าเปลือยพยายามดึงดันจากโซ่ที่พันธนาการ นัยน์ตากลับเปล่งประกายอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะมีความหวัง

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ข้อเท้าของหญิงสาวอาบไปด้วยเลือดแดงฉาน เธอยังนั่งอยู่ที่เดิม พร้อมกระชากขาตัวเองซ้ำๆ ราวกับจะให้หลุดออกมาจากกำไลเหล็กแข็งแกร่ง ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ดวงตาเด็ดเดี่ยวยังคงไม่ลดละความพยายาม หากเธอมีเขี้ยวคมดั่งเช่นสัตว์ป่า ก็ยังไม่แน่ว่าข้อเท้าสวยงามจะยังคงติดอยู่ที่เดิมหรือไม่

“เจ้าทำอันใด!!” เสียงคนที่เพิ่งมาถึงดังขึ้นราวกับฟ้าถล่ม แต่หากคนที่นั่งอยู่บนพื้นกลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอช้อนตามองด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ขายังคงกระชากเครื่องพันธนาการอยู่เช่นเดิมไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ชายหนุ่มรีบไขประตูเพื่อเข้ามาในห้องขัง ทรุดตัวลงจับข้อเท้าที่เต็มไปด้วยเลือดเพื่อให้หยุด ก่อนจะหยิบกุญแจอีกดอกที่เหน็บอยู่ข้างลำตัวออกมา เพื่อปลดตรวนโซ่ด้วยมือสั่นเทา ไม่มีท่าทีรังเกียจเลือดสีแดงฉานผสมเศษดินแม้แต่น้อย ยังไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาจากปาก มือของเขายังลูบเบาที่ขาของเธอ ก่อนจะอุ้มร่างบอบบางราวกับกลีบดอกไม้ขึ้นมาบนที่นอน

ผ้าสะอาดถูกจุ่มน้ำที่เตรียมเอาไว้ภายใน แม้ที่แห่งนี้จะไม่ได้สวยงามเหมือนห้องนอนทั่วไป เพราะมันคือที่คุมขัง แต่ภายในกลับมีข้าวของจำเป็นสำหรับหญิงสาว นั่นคือที่นอน ฉากกั้นเพื่อปลดเปลื้องทุกข์ และทำความสะอาดร่างกาย แต่หากทุกที่กลับอยู่ในแนวของโซ่เพื่อกันหญิงสาวหลบหนี ทั้งที่ตรงหน้าเป็นลูกกรงไม้

“อย่าริทำเยี่ยงนี้อีก มิเช่นนั้นคราหน้า ข้าจักมิโอนอ่อนให้” เสียงที่ออกมาจากริมฝีปากคนพูดเหมือนช่างยากเย็นเหลือเกิน เพราะกัดฟันระงับความโกรธเอาไว้จนแน่น มือก็เอาผ้าลูบเช็ดเลือดที่ออกมาจากรอยแผลตรงข้อเท้า

“...” ไม่มีคำตอบจากหญิงสาว มีเพียงดวงตาเฉยชาราวกับคำพูดนั้นเป็นอากาศ

“ดื้อดึงเช่นไรยังคงเป็นเฉกเช่นนั้น คำขู่ของข้าคงมิทำให้เจ้ากลัว” ร่างสูงผละจากหญิงสาว เดินออกไปยังด้านนอก และนี่เองที่ทำให้เธอตกใจ เมื่อเห็นเขาลากหญิงสาวคนหนึ่งภายในห้องขังออกมา

“จงจดจำเอาไว้ หากเจ้าทำให้ตัวเองต้องเจ็บหรือมีรอยขีดข่วนแม้เพียงน้อย ผู้หญิงเหล่านี้จักเจ็บยิ่งกว่า แลหากเจ้าตาย คนเหล่านี้ก็จักตายอย่างทุกข์ทรมาน” คำพูดเหี้ยมเกรียมหลุดออกมาจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนที่คบไฟบนผนังจะถูกจับมาไว้ในมือ

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากไฟที่ลุกโชนแผนเผา พระยาพิเภกภาณุไม่มีแม้ดวงตาสงสารหรือสังเวชกับสิ่งที่ตัวเองทำแม้แต่น้อย

“หยุด ข้ายอมแล้ว หยุดเดี๋ยวนี้” คนที่อยู่อีกด้านของลูกกรงไม้ร่ำไห้อ้อนวอนประหนึ่งใจจะขาด ในขณะหญิงสาวที่โดนลงทัณฑ์สิ้นสติไปแล้วด้วยความเจ็บปวดที่มือถูกไฟแผดเผา

“เจ้าคนเหี้ยมโหด”

“หากเจ้ายังทำร้ายตนเองให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน เจ้าก็เหี้ยมโหดไม่ต่างจากข้า” คนพูดทิ้งร่างอ่อนระทวยเพราะสิ้นสติดั่งเศษขยะไร้ค่า มือที่ถูกไฟเผาบวมแดงราวกับจะระเบิดออกมา มีน้ำตาไหลรินขณะนอนแน่นิ่งไม่รับรู้สิ่งใด

“ท่านจับข้ามาก็มิมีประโยชน์อันใด ข้าเป็นคู่หมายของพระยาศรีกายเทพ สิ่งนี้มิมีวันเปลี่ยนแปลง” คำพูดที่ดูห่างเหิน ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าคิ้วขมวดเข้ม

“เจ้ารู้หรือไม่ ข้ามีวิธีนับร้อยนับพันที่จะยึดครองตัวเจ้าได้ แต่ข้าก็ใช้วิธีรอคอย ความรักที่ข้ามีให้เจ้ายังไม่เพียงพออีกหรือไร”

“วิธีรอคอย โดยการขังข้าไว้เยี่ยงนี้ ล่ามโซ่ราวกับสัตว์ ต้องมองภาพผู้หญิงเหล่านั้นถูกทรมาน นี่หรือที่ท่านเรียกว่าความรัก” หญิงสาวยืนขึ้นเต็มตัวด้วยความโกรธแค้น มือทั้งสองข้างกำแน่นเก็บอาการอัดอั้น ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว

“อย่าคิดว่าข้าจักเขลารู้ไม่เท่าทันเจ้า แม่บัวตอง ข้ากับเจ้าสนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ความดื้อรั้นในตัวเจ้ามีเท่าใดไฉนข้าจะไม่รู้ หากข้าไม่พันธนาการเจ้าเอาไว้ เจ้าก็ต้องหาทางออกไปจนได้ กรงไม้ตรงหน้าเพียงแค่ใช้ผ้ากับท่อนไม้มัดผูกแล้วหมุนก็พังไม่มีชิ้นดี สิ่งใดที่ข้าเคยสอนเจ้าเอาไว้ล้วนแล้วแต่เพื่อเอาตัวรอดเมื่อยามศึก เจ้าคิดว่าหากมิเป็นที่แห่งนี้ ข้าควรนำเจ้าไปอยู่ที่แห่งใด” เสียงของคนพูดยังคงเรียบนิ่ง มองผู้หญิงที่เฝ้าถนอมมาตั้งแต่ยังเล็ก

“เจ้ามันคนวิปลาส ทรมานผู้หญิงไม่มีทางสู้” เป็นอีกครั้งที่เธอจนหนทาง คนตรงหน้ารู้เท่าทันสิ่งที่เธอกำลังทำ แม้โซ่ตรวนจะถูกปลดออกไปแล้ว แต่ในตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด

“เจ้าจะได้เห็นมันยิ่งกว่านี้ หากทำให้ตัวเองต้องบาดเจ็บ”

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะตายให้เจ้าดู” หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองจนแน่น

“คงอยากให้ข้าเฝ้าเจ้าทั้งวันทั้งคืน ล่ามโซ่ที่มือและเท้าขึงเจ้าเอาไว้บนที่นอน เพื่อไม่ให้เจ้าทำเช่นนั้น”

“...” ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงแววตาตื่นตะลึงเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาจะทำ เธอไม่มีทางฆ่าตัวตายได้สำเร็จ ที่สำคัญเธอต้องรอผู้ชายอันเป็นสุดที่รัก ซึ่งไม่รู้ว่าเขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ไหนจะครอบครัวของเธอ อย่างไรเสียพวกเขาต้องตามหาเธอเจอในสักวัน แต่สิ่งที่คิดกลับไม่หลุดออกจากปาก เพียงเพื่อไม่ให้ผู้ชายตรงหน้าคิดถึงมัน

“อย่าให้ข้าทำในสิ่งที่พยายามอดกลั้น” ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ทั้งรักและสงสารก่อนจะหันหลังเดินจากไป เขาไม่อยากบอกความจริงว่าทุกคนได้ถูกกำจัดไปจนหมดแล้ว เพราะนั่นอาจเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้ผู้หญิงที่รักรู้สึกอยากมีชีวิต

ที่แห่งนี้กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง บัวตองเริ่มร่ำไห้ปริ่มใจจะขาด กับความรู้สึกอัดอั้น ความทรมานที่ได้เห็นผู้อื่นต้องมารับเคราะห์ ยังไม่เท่าการมองเห็นหญิงคนนั้นนอนรอความตายอยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย แม้พยายามเอื้อมมือออกไปหาก็ห่างไกลเหลือเกิน ในเวลานี้โซ่ที่ข้อเท้าได้ถูกปลดเปลื้องออกไปแล้ว แผนการที่คิดเอาไว้สำเร็จและล้มเหลวในเวลาเดียวกัน ที่สำคัญ เธอไม่คิดว่าผลของมันจะทำให้ผู้อื่นต้องเดือนร้อนได้ถึงเพียงนี้

 

เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผาก ก่อนที่ดวงตาของคนหลับจะค่อยๆ เปิดออก ภาพความฝันแปลกประหลาดทำให้คนที่นอนอยู่ต้องยกตัวขึ้นนั่ง ภาพหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกับเจ้าหญิงราวกับเป็นคนเดียวกัน ยังไม่ทำให้รู้สึกใจสั่นได้เท่ากับผู้ชายที่มีใบหน้าเหมือนตัวเอง

คิ้วของภาณุเริ่มขมวดเข้ม แม้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกภายในฝัน แต่กลับรับรู้ถึงความรู้สึกได้ราวกับเป็นคนคนเดียวกัน ผู้หญิงคนนั้นคือแสงสว่างเดียวภายในโลกที่มืดดำเหมือนกับนางฟ้าของเขา คนเพียงคนเดียวที่สามารถหยุดทุกอย่างได้ มีค่าจนไม่กล้าแม้แต่เอื้อมมือไปสัมผัส

ชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน และฝันแปลกประหลาดที่น่าจะเกิดเพราะคิดถึงใครบางคนมากเกินไป

ขณะกำลังเดินเข้าห้องน้ำ แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ส่องสว่างท่ามกลางห้องมืดมิด ทำให้เขาเปลี่ยนทิศทางเพื่อดูข้อมูลใหม่ แผนการที่วางเอาไว้เริ่มสั่นคลอนตั้งแต่ภาพอุบัติเหตุถูกเผยแพร่ออกมา ยูสเซอร์ที่เข้ามาป่วนในตอนนี้ทำให้รู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก ผู้คนเริ่มแบ่งออกเป็นสองทาง แม้จะยังอยู่ทางฝั่งที่คิดว่าไอ้กายผิดจะมากกว่าเพราะหลักฐานจากกล้องมัดตัวเอาไว้แน่น แต่ก็มีบางคนที่เริ่มเอะใจเมื่อมีสิ่งใหม่เข้ามา แม้ยังไม่แน่ชัด

กล่องข้อความภายในเพจขึ้นสัญลักษณ์สีแดง ตัวเลขยาวเหยียดจนโปรแกรมไม่สามารถประมวลผลได้ นิ้วมือซีดขาวเริ่มคลิกเข้าไปดูทีละข้อความ มีการแคปหน้าจอเป็นภาพที่ทำให้เขาต้องตัวเย็นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รีบคลิกเข้าไปดูแหล่งที่มา ภาพเซ็ตสองที่ถูกปล่อยออกมา เป็นภาพนางฟ้าของเขาในชุดพรีเวดดิ้ง ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยเห็น ภาณุตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ นิ้วมือลูบเบาที่แก้มของคนในภาพ หัวใจเจ็บแปลบอย่างที่ไม่เคยเป็น

คนที่ไม่เคยมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแม้ในขณะฆ่าคนไม่รู้จัก ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองจากผู้หญิงคนเดิมที่ทำให้เขาเข้าใจถึงความเจ็บปวด ว่าเป็นอย่างไร

แกเป็นใคร ข้อความได้ถูกพิมพ์ส่งไปยังช่องอินบ็อกซ์ของคนที่โพสภาพชุดนี้ เขารู้ว่ามันคือแผน แต่ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ไม่เคยหวาดกลัว

เจ้าหญิงคำตอบที่ถูกส่งกลับมายิ่งทำให้เลือดในกายแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง เวลาผ่านไปนานหลังจากนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลังได้คำตอบ จากความตกใจกลายเป็นความโกรธ คนที่กำลังล้อเล่นกับเขาในเวลานี้มันต้องรู้ข้อมูลเป็นอย่างดี ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าหญิงคือใคร นอกจากไอ้กายที่มันคงไม่ใช้วิธีแบบนี้

แกเป็นใครบอกฉันมาเดี๋ยวนี้ เจ้าหญิงไม่ใช่คนที่แกจะเอามาล้อเล่นได้

มีรอยยิ้มมุมปากจากอีกคนที่อยู่หน้าจอ เจอตัวจนได้หญิงสาวเอ่ยกับตัวเอง คำตอบว่า เจ้าหญิง สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นคำพูดเลื่อนลอย และคิดว่าเธอเป็นบ้า แต่นี่คือคำที่สามารถจับตัวคนที่ต้องการหาได้อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ เป็นคำที่เธอใช้แยกจดหมายที่ส่งเข้ามาแอบอ้างหลายร้อยฉบับ และนี่คือคำตอบที่เธอต้องการ

เวลาแค่ห้าปีก็ลืมกันแล้วเหรอคะ ใบตองยังจดจำเวลานั้นได้ทุกวินาที นิ้วมือบางร่ายลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความพลิ้วไหว แม้จะดีใจมากแค่ไหนหลังจากต้องรอโอกาสนี้มาเป็นเวลานาน แต่เธอจำเป็นต้องข่มใจให้นิ่ง เพราะนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่มี

หมายความว่ายังไง มือของคนที่พิมพ์ตอบเริ่มสั่นอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่

เวลาเพียงสั้นๆ ที่ได้อยู่ด้วยกัน แต่สำหรับพี่คงรอใบตองมายาวนานแล้วใช่หรือเปล่า

เจ้าหญิงไม่มีคำใดที่ดีพอจะพิมพ์ได้ ตอนนี้แม้รู้ว่าถูกหลอก เขาก็พร้อมและเต็มใจหากทำให้ได้รู้ความจริง ว่าสิ่งที่เขาเคยคิด กับภาพที่เคยเห็นบนกล้องวงจรปิดที่กายเดินในห้างกับผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นสิ่งเดียวกันหรือไม่

เจ็บปวดมากหรือเปล่า เหงาหรือเปล่าที่ต้องอยู่คนเดียว คำปลอบโยนแสนอบอุ่น ราวกับมีเงาร่างบางมาโอบกอดทำให้ชายหนุ่มตัวสั่น ดวงตาร้อนผ่าว

ต่อไปไม่เจ็บอีกแล้วนะคนที่พิมพ์รู้ดีว่าเธอมีผลกับผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน ตัวเธอเองในขณะที่พิมพ์ก็ยังรู้สึกหดหู่ภายในใจ

เจ้าหญิงตายไปแล้ว ไม่มีเจ้าหญิงอีกแล้ว

มีสิ อยู่ที่ว่าพี่จะเชื่อในปาฏิหาริย์หรือเปล่า

 

เวลาเช้าภายในบ้านหลังเล็ก พี่ม่อนนั่งกินอาหารอยู่ในที่ประจำ พร้อมรายงานข่าวความเคลื่อนไหวของคดีกับป้าหวานอย่างออกรส กีรติยาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องด้วยสภาพสะโหลสะเหลนั่งลงด้านข้าง สภาพเหมือนซากของอะไรสักอย่าง เพราะไม่ได้นอนติดกันมาหลายวัน และเมื่อคืนหลังจากที่เธอพิมพ์ประโยคสุดท้าย ก็ไม่มีคำตอบอะไรอีกเลยจนถึงตอนนี้

“หนูกีร์ เห็นข่าวเมื่อเช้านี้หรือยัง” พี่ม่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนสยอง

“มีอะไรหรือคะ” กีรติยาที่ยังง่วงซึมเขี่ยไข่แดงในจานเล่นเพราะเพลียจนไม่นึกอยากอาหาร เอ่ยถามเสียงเนือยๆ

“ก็ผลการชันสูตรจากแพทย์คดีของริษาน่ะสิ ออกมาแล้วนะ” พี่ม่อนยื่นโทรศัพท์มาทางหญิงสาว เพื่อให้เธอดูแต่ก็ไม่ได้ส่งให้

“เขาว่ายังไงบ้างคะ” กีรติยาไม่ได้ให้ความสนใจนัก เพราะผลของแพทย์แม้จะรู้ว่าเหยื่อถูกทารุณเช่นไร แต่ก็คงไม่สามารถเจาะจงคนกระทำได้ เธอเชื่อในสิ่งที่พี่กายบอก สิ่งต่างๆ ที่เธอสัมผัสได้เมื่อคืนบอกได้ทันทีว่าฆาตกรที่จงใจใส่ร้ายพี่กาย คือคนที่ลักพาตัวเธอจนทำให้ต้องตาย

“เขาว่ามาแบบนี้นะ...เหยื่อในการฆาตกรรมครั้งนี้ แทบทุกรายจะถูกจับมาขังและทรมานอย่างโหดเหี้ยม ด้วยระยะเวลาไม่นานนัก หลังจากหายตัวไปจนพบว่าเป็นศพ มือและเท้าทั้งสองข้างถูกมัดและทรมานด้วยการเผา ภายในกระเพาะอาหารว่างเปล่าแสดงว่าไม่ได้ถูกฆ่าก่อนที่จะนำมาทิ้ง เพราะร่างกายยังทำงานจนไม่มีอาหาร แต่น่าจะถูกฆ่าในที่พบศพเพราะปริมาณเลือดในถุงพลาสติกที่ห่อหุ้มมีจำนวนมาก การตกของเม็ดเลือดภายในร่างกายหลังจากที่พบศพคาดว่าไม่น่าจะเกินสามชั่วโมง สาเหตุการตายคือเสียเลือดมากบริเวณเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอ” พี่ม่อนถอนหายใจเสียงดังก่อนจะมองหน้าหญิงสาวที่กำลังตั้งใจฟัง

“สรุปง่ายๆ ตามที่พี่อ่านมาดีกว่า เหยื่อทุกคนถูกทรมานอย่างหนัก มือและเท้าถูกมัดแล้วก็เผา เนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยเขียวช้ำจากอาวุธที่ระบุไม่ได้ อวัยวะเพศฉีกขาดแต่ไม่พบอสุจิ มีเพียงแค่ริษาคนเดียวที่พบซึ่งตอนนี้กำลังนำผลไปตรวจหาผู้ต้องสงสัย แล้วสุดท้ายเมื่อมันทรมานเหยื่อมากพอ ก็จะนำใส่ถุงพลาสติกขนาดใหญ่ขณะที่ยังมีชีวิต แล้วก็ปาดคอเพื่อให้เลือดไหลไม่หยุด ทรมานจนตายในถุง ที่สำคัญเขาระบุมาเลยว่าคนที่ทำแบบนี้ได้โดยที่ไม่ทิ้งร่อยรอยอะไรจะต้องเป็นคนที่ฉลาด และระวังตัวสุดๆ การทิ้งอสุจิไว้ในศพสุดท้าย อาจจะเป็นแผนการบางอย่าง หรือฆาตกรพลาดเองก็ได้”

“พี่ว่าฆาตกรรายนี้ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะน้องกีร์ โรคจิตขั้นสุด แถมยังฆ่าคนเป็นผักปลาโดยไม่มีความรู้สึกอะไรแม้แต่น้อย ดูจากความถี่ในการทรมานแล้วก็ฆ่าในระยะเวลาสั้นๆ พี่ว่าคนคนนี้โคตรใจเย็นเลย ขนาดพี่แค่ปั่นจักรยานชนยามหน้าหมู่บ้านล้มเลือดออก ยังตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก” พี่ม่อนร่ายยาวถึงข้อมูลต่างๆ และสิ่งที่ตัวเองคิด นั่นยิ่งทำให้กีรติยามือสั่นด้วยความกลัว

ผู้ชายคนนี้จ้องจะเล่นงานพี่กายโดยเฉพาะ หลักฐานทุกอย่างชี้ชัดว่ามีการวางแผนมาเป็นอย่างดี รถที่ใช้ สถานที่ทิ้งศพ หรือแม้แต่เหยื่อที่เป็นคนใกล้ชิด แม้ในตอนนี้ตำรวจสามารถตรวจสอบบางอย่างได้ แต่การนำคดีขึ้นมาสู่โลกออนไลน์ของ ดร.ภาณุ ทำให้การพิสูจน์ทั้งหมดไม่มีความหมาย มันคิดจะฝังกลบพี่กายให้ไม่สามารถอยู่ในสังคมได้ ความถูกต้องใดๆ ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปเมื่อคนส่วนใหญ่เชื่อในสิ่งที่รับรู้ครั้งแรกไปแล้ว

กีรติยาหลับตาลงเม้มปากแน่น เธอควรจะต้องทำอย่างไรดี สิ่งที่กำลังทำมันเกินกำลังของเธอเกินไปหรือเปล่า เวลานี้ต่อให้ไม่ได้เป็นโรคกลัวผู้ชายเธอยังคิดว่าการรับมือกับคนๆ นี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอจำวันที่นั่งข้างเขาก่อนที่จะตายได้ดี กลิ่นอายของความน่ากลัวทำให้อึดอัดหายใจไม่ออก ผู้ชายคนนี้เหมือนหลุมดำไร้ซึ่งอากาศ ความกล้าของเธอจะกลายไปเป็นภาระของพี่กายหรือเปล่า แต่หากไม่ใช่เธอ ใครจะสามารถทำได้

 

  °·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (100%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·°



กลับมาแล้ววววว เค้าขอโทษๆๆๆ รอนานหรือเปล่าคะ >__<

มีเรื่องสอบถามนิดนึงค่ะ พอดีก่อนมาเขียนมีการรีไรท์นิดหน่อย แก้คำผิด ลบตัวละครบางตัวเช่นลูกป้าหวานออกไป เพราะไม่รู้จะใส่มาทำไม 55555+ 

เลยอยากถามว่าอยากให้แก้ไขในเว็บหรือเปล่าคะ แต่มันก็จะแจ้งเตือนบ่อยหน่อย ว่าจะแก้ไปวันละตอน ค่อยๆ แก้ หรือปล่อยเอาไว้แบบนี้ดี แล้วค่อยอ่านแบบสมบูรณ์ตอนเป็นเล่มเลย ^_^


ถามแค่นี้แหละค่ะ   อ่านอย่างมีความสุขนะคะ ^_^


..........................................


ติดตามข่าวสาร หรือเมาท์มอยแบบรวดเร็วทันใจได้ที่เพจ  จันทร์ ธันวา นะคะ  ^_^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #418 ศะมะนะ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 10:00

    รอเล่มมานานมากเลยคะ

    #418
    0
  2. #417 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 00:39

    เห็นเหมือนคห.416 ค่ะ

    อ่านแล้วทรมานแทนเหยื่อ นึกว่าไรท์เทซะแล้วค่ะ 555

    #417
    0
  3. #416 ศะมะนะ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 16:59

    ไม่ต้องแก้คะ ไปปรับทุกอย่างในเล่มดีกว่าคะ

    #416
    0
  4. #415 kung241 (@kung241) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:16

    ดีใจมากค่าที่กลับมา อยากอ่านต่ออีกค่า????

    #415
    0
  5. #414 Getthip Hannarong (@getthip) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 09:13
    ไม่ต้องแก้หรอกค่ะ เป็นโบนัสมห้คนที่รอซื้อหนังสือกับอีบุ้คไงคะ
    #414
    0
  6. #413 Oipaka (@Oipaka) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 07:30
    ดีใจที่กลับมาค่ะ รออีบุ๊คด้วยนะคะ
    #413
    0
  7. #412 Irish66 (@Irish66) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 02:25

    ทราบแล้วไม่ต้องแก้ก็ได้ค่ะ ไม่งั้นมันจะเตือนบ่อย


    #412
    0
  8. #411 watinee-meo (@watinee-meo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 22:05
    โอยยนึกว่าจะไม่ได้อ่านใบตองพี่กายต่อแล้วไรททท
    #411
    0
  9. #410 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 20:51

    กลับมาแล้วคิดถึงจังเลย พี่กายใบตอง
    #410
    0
  10. วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 19:07

    ดีใจมากๆๆๆๆๆๆ ที่ไรท์กลับมาอัพให้เราได้อ่าน รอเล่มอยู่นะคะ

    แต่ไรท์แก้ในเล่มเลยก็ได้นะคะ แต่ถ้าหากไรท์กังวลว่าผู้ที่เข้ามาอ่านใหม่จะไม่เข้า ไรท์แก้ไขแต่ละตอนได้ค่ะ

    สู้ๆนะคะ รอซื้อเล่มอยู่นะคะ
    #408
    0
  11. #407 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 18:37
    กำลังสนุกเลย
    #407
    0
  12. #406 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 18:21
    ดีใจที่กลับมาอัพค่า

    ขอบคุณนะคะ

    ยังรอติดตามอยู่ค่า
    #406
    0
  13. #405 tb103985 (@tb103985) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 17:28
    ดีใจที่ได้อ่านต่อค่ะ
    #405
    0
  14. #404 wanidatipmanee (@wanidatipmanee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 17:17
    สำหรับเรา แจ้งท้ายเรื่องแบบนี้ก็ได้รับทราบแล้วค่ะ ว่าจะไม่มีลูกป้าหวาน ดีใจค่ะที่ไรท์ เริ่มกลับมาอัพต่อ
    #404
    1
  15. #403 Pompom06 (@Pompom06) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 17:08
    ขอบคุณที่กลับมา
    #403
    1
    • #403-1 จันทร์ ธันวา (@maii-sakiya) (จากตอนที่ 31)
      23 สิงหาคม 2561 / 17:28
      มาสิตะเอง แค่มีงานเข้านิดหน่อยเลยมาช้าค่ะ >___<
      #403-1