จนกว่าเรา...จะพบกัน

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 14 : ตัวแม่ (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    11 มี.ค. 61


ภายในห้องที่ถูกปิดจนมืดสนิททุกด้าน มีเพียงแสงสะท้อนของจอคอมพิวเตอร์เท่านั้นที่ส่องสว่างอยู่ ดวงตาภายใต้แว่นกรอบหนา กำลังเพ่งมองข่าวสารตรงหน้า ชายหนุ่มที่เขาเคยเกลียดชังภาพท่ามกลางกองทัพนักข่าว ใบหน้าซีดสลดของคนๆ นั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกดีใจหรือเสียใจ ตอนนี้มันไม่มีความรู้สึกอะไรอีกแล้ว ตั้งแต่วันที่สูญเสียทุกอย่าง

เขาไม่ได้กลับมาเพื่อแก้แค้น แต่มาทำให้ทุกอย่างถูกต้องยุติธรรม เพื่อทดแทนเจ้าหญิงที่ทุ่มเทความรักให้กับผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างมัน กระแสในโลกโซเชี่ยวเวลานี้ ร้อนแรงถึงขั้นมีการนัดหมายไปทำลายบริษัทรักษาความปลอดภัย ที่เพิ่งเปิดมาได้ไม่นาน แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำลายชีวิตมันได้ เมื่อตำรวจให้สัมภาษณ์กับนักข่าวถึงหลักฐานที่ชายหนุ่มใช้

ภาพชุดที่สองในเครื่องคอมพิวเตอร์ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียน กำลังจะถูกเผยแพร่เพิ่มเติม เพื่อเรียกความโกรธแค้นจากประชาชนผู้รักความยุติธรรม เพจเรียกร้องความเป็นธรรมที่เพิ่งสร้างได้ไม่นาน ตอนนี้ติดอันดับยอดคนกดไลค์ และแชร์เร็ว และมากที่สุดจนเป็นประวัติการณ์ คนไม่สนใจว่าแอดมินของเพจจะเป็นใคร มีตัวตนหรือไม่ แต่ในเมื่อหลักฐานคือวีดิโอ และภาพถ่ายที่ชัดเจน ทุกคนก็พร้อมจะเชื่อ

มีคนอินบ็อกหลักฐานใหม่เข้ามา เพียงแค่ประโยคสั้นๆ ที่หน้าเพจ พร้อมชุดภาพฆาตกรรมหญิงสาวจำนวนหลายภาพ ด้วยวิธีการโหดเหี้ยมในลักษณะเดียวกันกับนางเอกสาว ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที จำนวนคนแสดงความคิดเห็นด้วยวาจาหยาบคายมีจำนวนเป็นร้อย คนกดสติกเกอร์โกรธมากกว่าพัน

มีรอยยิ้มที่มุมปากดูน่าขนลุก จากใบหน้าขาวซีด นอกจากความสะใจที่ทำให้ผู้ชายเลวคนนั้นได้สำนึก ตอนนี้ภาพผลงานที่เขาภูมิใจได้ถูกเผยแพร่สู่สายตาของคนจำนวนมาก คนพวกนี้ส่วนหนึ่งก็โกรธแค้นจริง แต่ส่วนหนึ่งก็รู้สึกสะใจ ที่ได้หยามเหยียด ด่าทอคนอื่นบนสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง ไม่มีใครสงสัยว่าผู้ที่เผยแพร่ภาพและเหตุการณ์เหล่านี้คือใคร ทุกคนพร้อมที่จะปกป้องเพื่อความยุติธรรม กลัวว่าแอดมินจะโดนอุ้ม เพจจะโดนปิด ถึงขนาดที่มีคนอาสาเปิดเว็บไซต์ใต้ดินเพื่อสำรองข้อมูลเหล่านี้ หลักฐานมากมายของตำรวจ สำหรับผู้ต้องสงสัยที่ฐานะร่ำรวย มันทำลายล้างความเชื่อไม่ได้ง่ายๆ

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเสพสุขความโกรธแค้นของผู้คน ภายในช่องสนทนาของเพจ ก็เริ่มมีคนปล่อยภาพแอบถ่ายเข้ามา คนรอบตัวของ กาย อัครเดช ไม่มีใครได้รับการยกเว้น พ่อแม่ถูกด่าเรื่องการเลี้ยงลูก ว่าทำอย่างไรถึงได้โหดเหี้ยมอำมหิตผิดมนุษย์เช่นนี้ เพื่อนสนิทอย่างใบข้าว ที่เพิ่งมีภาพออกสื่อด้วยกันหน้าสถานีตำรวจ ยังถูกนำมาเกี่ยวโยงด้วย โชคดีที่ว่า ผู้ชายคนนี้แต่เดิมเก็บตัวมาก จึงไม่มีใครรู้เรื่องของเจ้าหญิง แต่ก็คงอีกไม่นาน

มือขาวซีดชะงักงัน เมื่อเห็นภาพและคลิปวีดิโอล่าสุดจากลูกเพจ ชายหนุ่มหญิงสาวเดินซื้อของกันอย่างมีความสุข ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เวลาในภาพระบุวันหลังเกิดเหตุได้เพียงไม่นาน ขณะคนที่อ่านโกรธแค้นมากขึ้น แต่ ดร. ภาณุ กลับมือเยียบเย็น เมื่อเห็นคลิปจากกล้องวงจรปิดที่ถูกปล่อยตามออกมา

แม้ว่าการเดินซื้อของจะดูเหมือนธรรมดาทั่วไป แต่กลับมีช่วงการเดินบางจังหวะ หญิงสาวหลบวูบเข้าไปข้างหลังชายหนุ่มที่เดินมาด้วย เมื่อมีผู้ชายคนอื่นเดินเข้ามาใกล้ คนที่มองจ้องหน้าจอคอมสะบัดหัวเหมือนเรียกสติ ท่าทางแบบนี้ การเดินแบบนี้ กลิ่นอายความคุ้นชินที่กระจายออกมา

“เป็นไปไม่ได้” มือของคนพูดสั่นน้อยๆ ก่อนที่จะสัมผัสใบหน้าบนจอ แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว สิบกว่าปีที่เขาเฝ้าดูเธอทุกฝีก้าว ไม่มีวันไหนเลยที่สายตาคู่นี้จะละเลยหรือมองผ่าน เขารู้จักเธอดีมากกว่าใครแม้ไม่เคยได้พูดคุยกัน

 

บนโซฟาที่น่าจะร้อนระอุด้วยด้วยความรัก ตอนนี้มีเพียงแววตากังวลใจของชายหนุ่มออกมาให้เห็น คนที่คร่อมตัวหันหน้าเข้าหาอกเปลือยเปล่าถูกกอดกระชับแน่นในวงแขน ใบหน้าเข้มซบลงไหล่บางอย่างหวาดกลัว จนเธอต้องโอบกอดเขาตอบด้วยความกังวลและตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นคะพี่กาย” กีรติยาถามคนที่กอดเธอ ตอนนี้ตัวของเขาสั่นน้อยๆ

“พี่อยากให้เราอยู่ห่างกันสักพัก” เสียงทุ้มเอ่ยที่ข้างหู ขณะที่คนพูดหลับตาลงเหมือนเอ่ยมันออกมาได้ยากเต็มที

“ทำไมล่ะคะ ตอนนี้ใบ...” ก่อนที่จะเอ่ยต่อ หญิงสาวกลืนคำพูดตัวเองอย่างรวดเร็ว ด้วยความไม่แน่ใจบางอย่าง

มือของชายหนุ่มจับไหล่บอบบาง แล้วดันออกเบาๆ เพื่อให้คนที่อยู่ตรงหน้าสบตากับเขา นิ้วเรียวเขี่ยบนปอยผมที่ข้างแก้ม ดวงตาที่เคยเข้มแข็งมีร่องรอยการสั่นไหว

“การอยู่ข้างพี่จะทำให้กีร์ดูไม่ดีในสายตาคนอื่น” แม้ว่าจะไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด แต่เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เขากังวล ตอนนี้ข่าวเริ่มเข้ามาใกล้หญิงสาวเต็มที เธอเองก็อาจจะโดนสังคมด่าทอจนไม่มีที่ยืนไม่ต่างจากเขา ที่สำคัญการหาตัวไอ้โรคจิตนั่นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถึงจะรู้ดีว่ามันทำอะไร เบื้องหลังเป็นคนเช่นไร แต่การหาที่อยู่ของมันกลับไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้ในเวลาอันรวดเร็ว หากเรื่องนี้ยืดเยื้อออกไปไม่มีข้อสรุป คำพูดของคนจะทำร้ายกีรติยาได้มากขนาดไหน เขาก็ไม่อาจรู้ได้

“กีร์ไม่สนใจคำพูดของคนอื่น ถ้าหากเรื่องแค่นี้ทำให้กีร์ปล่อยมือ พี่กายคิดผิด” ดวงตาของคนตรงหน้าหนักแน่นมั่นคง เหมือนดวงตาที่เขาคุ้นเคยเสมอ โชคดีที่กีรติยายังจำไม่ได้ว่าตัวเองคือใคร ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะทำอะไรบ้าง

“เชื่อพี่นะคนดี รอให้พี่จัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อน” การกันเธอออกนอกวงในตอนนี้ คือเรื่องจำเป็นที่สุด แม้ว่าโชคดีที่ยังจำอะไรไม่ได้ เพราะนิสัยไม่ยอมคน แต่ก็มีเรื่องที่ไม่ดี คือเธอจะไม่รู้ว่าคนที่อันตรายคือใคร

“กีร์จะไปสถานีตำรวจ บอกทุกคนว่าเราอยู่ด้วยกันคืนนั้นทั้งคืน” คนพูดมีท่าทางดื้อรั้นเต็มที่ ทำไมจะไม่รู้ว่าพี่กายกันเธอออกจากเรื่องนี้ มันมีอะไรนักหนา ก็แค่เรื่องเข้าใจผิดกัน แต่ถ้ามีมากกว่านั้นเธอต้องรู้ให้ได้ เรื่องบอกพี่กายว่าจำทุกอย่างได้หมดแล้ว ค่อยเอาไว้บอกหลังจากนั้นแล้วกัน

“ไม่ได้..” เสียงดุเข้มดังออกมา หากบอกคนอื่น ไอ้บ้านั่นก็ต้องจับตามองหญิงสาว เผลอๆ ลากไปฆ่าอีกคน

“ทำไมจะไม่ได้คะ ก็พี่กายถูกเข้าใจผิด” ตอนนี้หญิงสาวเป็นฝ่ายขึ้นเสียงบ้าง ซึ่งปกติเธอจะไม่เคยทำเช่นนี้เลย นอกจากเวลาที่คาดคั้นเอาความจริงบางอย่าง และมันได้ผลเสมอไม่ว่าจะกับพี่ใบข้าว หรือแม้แต่พี่กาย

“พี่ไม่เป็นอะไร รอตำรวจสรุปผลทุกคนก็จะเข้าใจ” คนพูดถอนหายใจ ทำไมถึงได้ดื้อดึงมากขนาดนี้

“ถ้าอย่างนั้นกีร์ก็ไม่เป็นอะไร เราเป็นคนคนเดียวกันแล้วนะคะ ต่อไปพี่กายไปสถานีตำรวจ หรือว่าไปที่ไหนกีร์จะตามไปด้วย” ใบหน้าเล็กๆ เอนซบลงบนอกที่เปลือยเปล่า พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่อีกคนไม่มีทางมองเห็น มันเรื่องอะไรที่จะมาห้ามไม่ให้เธออยู่ใกล้ เพิ่งเข้าช่วงต้นของคู่ข้าวใหม่ปลามัน แค่คิดถึงคืนนั้นเธอก็สนุกสนานจะแย่แล้ว

“พี่ไม่ได้ถูกเข้าใจผิด แต่พี่ถูกใส่ร้าย และมันจะไม่ยอมหยุดอยู่แค่นี้” ในที่สุดคนที่หมดความอดทนก่อน ก็ดึงหญิงสาวที่ซบอยู่บนอกมาเผชิญหน้าอีกครั้ง ในตอนแรกเขาคิดว่าแค่กันเธอออกไปให้ห่าง และหากอยู่ที่บ้านหลังนั้นยังไงก็ปลอดภัยเพราะมีไอ้เงาประหลาดคอยป้องกันอยู่ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย ในตอนนี้ความจริงและคำขู่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

“มีคนคิดร้ายพี่กายเหรอคะ” ถึงในใจจะร่าเริง แต่ใบหน้ากลับแสดงความตระหนกออกมาเล็กน้อยเพื่อความสมจริง ที่ชายหนุ่มยอมคายความลับ แต่ขึ้นชื่อว่าใบตองแล้ว ถ้าหากคำตอบที่ได้ยังไม่ถึงที่สุด เธอก็ไม่มีวันยอม

“มันเป็นเรื่องในอดีตที่กีร์ไม่เกี่ยวข้องด้วย พี่ไม่อยากให้กีร์เป็นอันตราย” ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อนึกถึงความทรงจำเลวร้ายที่เขาอยากเก็บเอาไว้คนเดียว

“ทำไมกีร์ต้องอันตรายด้วยคะ” ดวงตากลมใสมองจ้องเพื่อรอคำตอบ

“มันตั้งใจฆ่าผู้หญิงทุกคน แล้วโยนความผิดมาให้พี่”

“หมายความว่ายังไงคะ พี่กายไปทำให้ใครโกรธแค้นขนาดนั้น” เอาเข้าจริงแม้ว่าตอนนี้เธอจะจำทุกอย่างได้ แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าพี่กายไปทำให้ใครโกรธได้ขนาดนั้น

“คนที่ทำให้กีร์เป็นแบบนี้ไง” มือแข็งแกร่งจับที่แผล ตรงข้อพับของขาทั้งสองข้างของคนที่คร่อมตัวเขาอยู่

ตอนนี้ใบหน้าหญิงสาวซีดลงอย่างเห็นได้ชัด มันควรจะอยู่ในคุกไม่ใช่เหรอ ไอ้ผู้ชายโรคจิตคนนั้น ตอนที่เธอยังจำอะไรไม่ได้ การเห็นใบหน้าของมันขณะที่ค้นหาข่าวย้อนหลังก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เมื่อจำทุกอย่างได้ ความหวาดกลัว กลับเข้ามาแทนที่

“เชื่อพี่นะ อยู่ที่บ้านปลอดภัยที่สุด ดูสิแค่นี่ก็ตัวสั่นแล้ว” มือใหญ่ที่อบอุ่นแข็งแรง ลูบเบาๆ บนศีรษะของหญิงสาว เพียงแค่รู้ว่าเป็นคนที่ทำให้เธอบาดเจ็บ และสูญเสียพ่อกับแม่ยังกลัวขนาดนี้ หากจำได้ว่าตัวเองคือใบตองจะยิ่งกลัวมากขนาดไหน ซึ่งคนที่กำลังปลอบเธอไม่รู้เลยว่า เธอจำทุกอย่างได้หมดแล้ว

 

เวลาผ่านไปเนิ่นนานกับการปลอบโยน กีรติยายังคงนิ่งในท่าเดิมอย่างใช้ความคิด ตอนนี้ความกลัวที่กายเข้าใจว่าทำให้คนในอ้อมกอดเงียบไป แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย ความกลัวหมดไปแล้ว แต่สิ่งที่เธอกังวลคือข้อจำกัดของตัวเองต่างหาก

“มีอะไรที่กีร์พอจะทำได้หรือเปล่าคะ” คนที่นิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้น

“แค่ทำตัวเองให้ปลอดภัย อยู่แต่ในบ้านก็พอ” ต่อให้เป็นใบตองที่ฉลาด และเข้มแข็งมากกว่านี้ก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้ เพราะแค่จะเข้าใกล้ผู้ชายสักคนก็ยังเป็นเรื่องยาก และเขาไม่อยากให้เธอต้องเสี่ยง เพราะถ้าให้ช่วยมีเพียงอย่างเดียวที่เขาคิดออก คือ ใช้เธอเป็นเหยื่อล่อ

“คุณหมอเคยบอกว่าการสะกดจิตเพื่อระลึกชาติ บางทีโรคกลัวผู้ชายก็อาจจะหายได้ค่ะ ถ้ารู้สาเหตุของมัน” หญิงสาวเหมือนเอ่ยขึ้นลอยๆ เรื่องนี้หมอที่รักษาเธอในปัจจุบันไม่เคยพูด แต่หมอที่รักษาเธอมาตั้งแต่เด็กเคยบอกเอาไว้ ซึ่งตอนนั้นทุกคนไม่อยากให้เธอระลึกชาติได้ เพราะอาการแบบนี้น่าจะเกิดจากผลข้างเคียงที่ถูกทารุณกรรมมาอย่างไม่ต้องสงสัย

“ไม่!!” คำตอบเหมือนเดิมที่เธอคาดเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องได้ยิน

“แต่อย่างน้อยมันก็น่าลองนะคะ ถ้าเกิดหาย...”

“ไม่!!” เสียงของคนพูดหนักแน่นมากกว่าเดิม ใบหน้าแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอไม่ควรพูดเรื่องนี้อีก การรุกบ้าง ถอยบ้าง เอาแต่ใจบ้าง แต่ก็ต้องรู้จักยอม คือสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอกับพี่กายไม่เคยทะเลาะกันเกินหนึ่งชั่วโมงเลย มาตั้งแต่เด็กจนโต

“เข้าใจแล้วค่ะ” ใบหน้าของเธอสลดลงเล็กน้อย ไม่มีอะไรที่เธอช่วยเขาได้เลย ไม่มีเลยจริงๆ

 

แต่ก่อนจะเข้าโหมดดราม่า ตามด้วยบทอีโรติก เสียงเคาะจากหน้าประตูก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับเกิดไฟไหม้ คนที่กำลังอยู่ในท่าล่อแหลมพร้อมรบ ส่ายหัวเบาๆ นี่เธอกะว่าต้องมีการกอดปลอบ โอ้โลมปฏิโลมกันก่อนนะเนี้ย ถึงจะกลับบ้าน ไม่มีใครรู้หรอกว่าการกอดกัน ลูบไล้กันในเวลาที่ร่างเปลือยเปล่า มันอบอุ่น และดีมากขนาดไหน ใครที่บังอาจมาขัดขวางความสุขของคู่ผัวเมียข้าวใหม่ปลามันได้ลงคอ

“น้องกีร์ๆๆ..” เสียงของพี่ม่อนลากยาวตั้งแต่ประตูห้องยังไม่เปิด ยิ่งทำให้ความหวังในการอยู่กับพี่กายริบหรี่อยู่แล้ว ริบหรี่หนักไปยิ่งกว่าเดิม

“มาได้ยังไงคะเนี้ย” คนพูดทำเสียงต่ำยานทางกว่าปกติ จนชายหนุ่มที่อยู่ในสภาพเสื้อไม่ได้ติดกระดุม เพราะถูกกระชากออก หลุดหัวเราะ

“ต๊ายยยย...น้องกีร์ทำอะไรคุณกายคะ” ม่อนที่ร่างกายบึกบึนสูงใหญ่ไม่ต่างกันเดินเข้ามาหา เตรียมจะลูบที่หน้าอกแน่นเหมือนปลอบโยน

“หยุดเลยพี่ม่อน ว่าแต่มาได้ยังไงคะ รู้ได้ยังไงว่ากีร์อยู่ที่นี่” มือเล็กกำนิ้วชี้ของพี่ม่อน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย ขนาดเธอเองก็ต้องไปตามหาหลายที่ ทั้งคอนโดสมัยเรียน ที่ทำงาน จนมาถึงที่นี่ เพราะไม่คิดว่าพี่กายจะเลือกมาอยู่โรงแรม แต่มาคิดดูแล้ว คงเป็นพี่ใบข้าวแหละที่บังคับมา

“ถามป้าหวานเลยค่ะ อยู่ไม่อยู่ก็บอกให้พี่ขับรถมารับหนู” ม่อนสะบัดหน้าเล็กน้อยอย่างเสียดาย นี่ก็ไม่ได้เข้าออฟฟิต หรือกลับบ้านเลย ความอดอยากปากแห้งมันก็ต้องมีกันบ้าง

“คุณกายโทรบอกป้าคะ” เสียงป้าหวานตอบกลับเรียบๆ แต่คนที่ถูกกล่าวถึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะถามว่า เขาโทรหาเหรอ แต่ก็นั่นแหละ หญิงสาวก็ไม่ได้มีท่าทางสงสัยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่ก็คร่อมกันอยู่แทบจะตลอดเวลา

“กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จะแวะไปหา” เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะมีท่าทางเหวี่ยงวีน คนที่รู้จังหวะจึงรีบปลอบ จนเธอพยักหน้าฝืนๆ ตาม ก่อนที่จะปิดประตูใส่หน้าพี่ม่อน และป้าหวาน เพื่อร่ำลาชายหนุ่มแบบเป็นการส่วนตัวก่อนกลับ

 

ภายในรถตอนนี้บรรยากาศเป็นสีชมพูจนคนขับรถหมั่นไส้ เพราะคนข้างๆ ยิ้มกริ่มตลอดเวลา ราวกับว่าโลกนี้มีเพียงแค่นาง กับผู้ชาย ไม่สนใจความอึมครึมของคดี หรือข่าวรอบตัวเลย

“ป้าหวาน เราจะทำยังไงกับนังเด็กใจแตกนี่ดีคะ” คนพูดจีบปากจีบคอ แต่ก็มีรอยยิ้ม

“พี่ม่อนก็ ไม่รู้จะรีบมาขัดจังหวะทำไม” คนถูกแซวก็หาได้อายไม่ หันมาแว้ดใส่อีกต่างหาก

“เอ่อ กีร์รู้หรือเปล่าว่ามีภาพเซ็ตใหม่ถูกปล่อยออกมาอีกแล้วนะ เมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง เป็นภาพผู้หญิงที่ถูกฆาตกรรม ด้วยวิธีเดียวกันหลายคน แอดมินเพจที่ทำเรื่องนี้บอกว่ามีคนส่งให้ ซึ่งต้องเก็บเป็นความลับ เพราะลักษณะการฆ่าแบบเดียวกัน เหยื่อที่เป็นดาราสาวอาจจะไม่ใช้ศพแรก ตอนนี้คนบนโลกโซเชี่ยวกำลังโกรธเกลียดคุณกายอย่างหนักแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน ที่สำคัญ...” คนพูดหยุดไปชั่วครู่ หันไปมองหญิงสาวที่กำลังตั้งใจฟังเพื่อเก็บข้อมูล

“ที่สำคัญอะไรคะ” เมื่อเห็นว่าพี่ม่อนหยุดพูดนานเกินไป จึงได้ถามย้ำ

“ที่สำคัญคือ มีรูปของหนูไปซื้อของ หัวเราะต่อกระซิกกับคุณกายเต็มเน็ตไปหมด คนเลยเข้าใจว่าเป็นเรื่องชู้สาว ว่าหนูไปแย่งผัวชาวบ้าน จนเขารักหัวปักหัวปำ ให้เขาเอาผู้หญิงมาบำเรอให้ดูแล้วก็ฆ่าทิ้ง ดูมันมโนกันไปไกลขนาดนั้น บางคนยังว่าหนูเป็นคนบงการอีกต่างหาก ที่หายไปจากวงการก็แอบไปทำเสน่ห์แล้วของเข้าจนเป็นประสาท เพราะมีคนเห็นหนูเดินเข้าออกในโรงพยาบาล

โอ้ยยยย ..สนุกปากกันมาก พี่นี่อยากจะเปิดแถลงข่าวให้รู้แล้วรู้รอด เรียกสื่อมาทั้งประเทศ เอากล้องวงจนปิดหน้าห้องทำงานของคุณกายให้พวกมันดู ว่าวันนั้นหนูกำลังแซบกันขนาดไหน พี่เป็นพยานได้” พี่ม่อนร่ายยาว เรื่องราวบานปลายใหญ่โตด้วยความมโนล้วนๆ

“พี่ม่อนก็จะเป็นพยานเท็จไปอีกค่ะ เพราะวันนั้นกีร์สลบ ยังไม่ทันได้แซบก็เช้าแล้ว” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างนึกขบขัน ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาว เพราะเธอคิดออกแล้วว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องพวกนี้ แถมเธอยังจะลากไอ้คนที่ว่าหาตัวยากนักออกมาได้ด้วย ใครมันจะไปมีหลักฐานมากขนาดนั้น ถ้ามันไม่ได้เป็นคนฆ่าเอง

มีเสียงหัวเราะของคนข้างๆ ดังขึ้น ตอนแรกก็คิดว่าเธอพยายามสนุกกับเรื่องน่ากลัวที่เขาเล่าเพื่อปลอบใจตัวเอง แต่ตอนนี้เสียงหัวเราะที่ว่า กลับฟังดูน่าขนลุก ยิ่งแววตาของหญิงสาว ยิ่งทำให้ม่อนคาดเดาไปไม่ออกถึงสิ่งที่เธอกำลังจะทำ

“ถ้าแกเป็นเกรียนคีย์บอร์ด ฉันจะให้แกได้รู้จักกับความน่ากลัวที่แท้จริงของมัน” เสียงแผ่วเบาลอดออกมาจากริมฝีปาก ตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ

 

°·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (50%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·° 


แค่อยากบอกว่า รักนะคะ อย่าโกรธเค้าเลยที่มาช้า  55555+

อ่านอย่างมีความสุขนะคะ ^__^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #459 กีกี้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 22:30

    อยู่ไม่อยู่ ฟังดูแปลกๆจังค่ะ ถ้าใช่คำว่าอยู่ๆก็.... น่าจะโอเคกว่า ลองค้นหาคำว่าอยู่ไม่อยู่ในกูเกิ้ลดู เหมือนไม่ได้ใช่คำนี้นะคะ จะใช้คำว่าอยู่ๆก็... มากกว่า

    #459
    0
  2. #458 กีกี้ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 22:28

    อยู่ไม่อยู่ ฟังดูแปลกๆจังค่ะ ถ้าใช่คำว่าอยู่ๆก็.... น่าจะโอเคกว่า ลองค้นหาคำว่าอยู่ไม่อยู่ในกูเกิ้ลดู เหมือนไม่ได้ใช่คำนี้นะคะ จะใช้คำว่าอยู่ๆก็... มากกว่า

    #458
    0
  3. #352 พรรณวษา (@NPrittaya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 08:11
    เข้ามาเพราะกลัวค้างกะรออีกสักตอนค่อยมา สุดท้าย อดใจหม่ไหวค่าาาา ไรท์รีบมากน้าาาาา
    #352
    0
  4. #351 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 01:16
    รออ่านเกรียนตัวแม่ค่ะ 555
    #351
    0
  5. #350 Fon Proy (@fonproy12) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 08:14
    รอคอยพี่กายอยู่เสมอ
    #350
    0
  6. #349 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:36
    ช้าจังค่ะ รอด้วยใจ มาต่อไวๆ. นะออเจ้า
    #349
    0
  7. #348 Rockin Heaven (@nawam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 12:50
    รอรอรอมาต่อจ้า
    #348
    0
  8. #347 watinee-meo (@watinee-meo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 11:47
    แสบนัก
    #347
    0
  9. #346 สายไหมฤดูหนาว (@kunyanut18) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:35
    ไม่โกรธแต่เกือบลืมใบตองกะพี่กายแล้ว
    #346
    0
  10. #345 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:26
    ใบตองงงง มาแล้ว
    รอติดตามอยู่นะคะ
    #345
    0
  11. #344 0897375544 (@0897375544) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:10
    ใบตองแผลงฤทธิ์เลย
    #344
    0
  12. #343 Taerungtiwa (@Taerungtiwa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:05
    ใบตองมาแว้ว
    #343
    0
  13. #342 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 05:45
    สู้ๆใบตอง ลากมันออกมารับโทษให้ได้
    #342
    0