ตอนที่ 27 : ตอนที่ 13 : ผู้ต้องสงสัย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    28 ก.พ. 61


หน้าห้องสืบสวนลูกน้องของสารวัตรทินโชติที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เข้ามาหากายพร้อมเดินนำเพื่อไปห้องทำงานของสารวัตร ภายในห้องใบข้าวนั่งรออยู่ที่โซฟาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ขณะคนที่เพิ่งเข้ามา ก็จ้องมองไปที่เพื่อนสนิทด้วยสีหน้าไม่ต่างกัน

“รบกวนคุณกายรอสารวัตรที่นี่ก่อนนะครับ” ลูกน้องของสารวัตรรายงาน ก่อนที่จะเดินออกจากห้อง เมื่อชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้

“ข้างนอกนักข่าวมารอทำข่าวแกเต็มไปหมด” ใบข้าวบอก ขณะที่กายกำลังเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้โซฟาข้างๆ

“อืม..” คนตอบพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่จะเอนตัวพิงโซฟา

“แล้วจะเอายังไงต่อ” ใบข้าวเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่ากายยังคงนั่งนิ่ง แต่ก็ไม่ได้มีสีหน้ากังวลเรื่องคดี

“ฉันฝากดูแลกีรติยาหน่อยสิ แบบห่างๆ นะ ฉันไม่อยากให้มันรู้” กายเอ่ยถึงหญิงสาวที่ใบตองเข้าไปอยู่ในร่าง ตามที่ได้เคยตกลงกันไว้

“ได้ แล้วแกจะทำยังไงต่อไป” ตอนนี้หญิงสาวยังไม่ได้อยู่ในสายตาของไอ้โรคจิตนั่น เหตุผลเดียวที่กายไม่ยอมบอกว่าอยู่กับใครในคืนวันเกิดเหตุก็คงเป็นเพราะเรื่องนี้ด้วย

“ฉันจะตามล่ามัน”

“ยังไง” แม้รู้ว่ากายมีสายแทรกซึมอยู่แทบทุกที่ แต่กับฆาตกรที่หลบหนีคดีแถมฉลาดเป็นกรด จะใช้วิธีไหนในการตามล่า ใบข้าวเองก็ยังนึกไม่ออก

ก่อนที่กายจะตอบอะไร ประตูหน้าห้องทำงานของสารวัตรทินโชติก็เปิดออก เป็นที่รู้กันดีว่าสาเหตุที่ไม่เคาะห้อง เพื่อส่งสัญญาณตามมารยาทบอกคนภายใน นั่นก็เพราะคนที่เข้ามาคือเจ้าของห้อง

“สวัสดีครับคุณใบข้าว” ใบข้าวยิ้มรับเล็กน้อย ไม่นานคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็มานั่งที่โซฟาด้านข้างเพื่อร่วมสนทนา

“เป็นอย่างไรบ้างครับสารวัตร” ใบข้าวเอ่ยถาม เพราะคิดว่ากายคงจะไม่ถามเองแน่ๆ

“เรื่องคดีไม่มีปัญหาครับ เพราะหลักฐานของคุณกายค่อนข้างมีประโยชน์ เสียแต่ว่าไม่มีพยานบุคคลมายืนยันที่อยู่ ทำให้ยังต้องตกอยู่ในฐานะผู้ต้องสงสัย แต่ที่น่าเป็นห่วงไม่ใช่เรื่องคดีหรอกครับ” สารวัตรทินโชติหยุดชั่วคราวเพื่อมองหน้าผู้ต้องสงสัยในคดี จนกายเลิกคิ้วขึ้นท่าทางยียวน ไม่รู้สึกรู้สากับปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น

“คุณกายครับ ตอนนี้สังคมได้ตัดสินคุณไปแล้วจากภาพที่เห็น การที่คุณหลุดจากคดี มันไม่ได้ทำให้ใครๆ เชื่อ ยิ่งเมื่อนักสืบไซเบอร์ตามค้นประวัติ ยิ่งทำให้รู้ว่าเส้นสายของคุณใหญ่ขนาดไหน”

“ผมรู้วัตถุประสงค์ของมันอยู่แล้วล่ะ มันตั้งใจจะลากผมลงนรกตั้งแต่เริ่มฆ่าศพแรก ทุกอย่างได้ถูกวางแผนเอาไว้ทั้งหมดตั้งแต่เริ่มทิ้งศพใกล้ที่ๆ ผมอยู่ ถึงขนาดเตรียมรถที่เหมือนกันเพื่อสวมทะเบียนปลอม เหยื่อรายล่าสุดที่มันเลือกเป็นดาราดัง และภาพได้ถูกเผยแพร่ล้วนแล้วแต่เป็นความตั้งใจของมัน” กายเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

แม้ว่าจะเอะใจในเรื่องนี้ แต่เขากลับละเลยไม่สนใจมัน เพราะห่วงแต่เรื่องของใบตอง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเสียใจ  เพราะอย่างน้อยก็ได้ผู้หญิงอันเป็นที่รักกลับคืนมา ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เขาก็ยอมทั้งนั้น

“ตอนนี้ร่องรอยของคนร้ายแทบจะไม่มีให้เห็นเลย” สารวัตรทินโชติเอ่ยขึ้นพร้อมถอนใจ ทุกอย่างล้วนชี้มาที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียว แม้หลักฐานที่กายมีจะทำให้เชื่อได้ว่าไม่ใช่คนร้าย แต่โลกภายนอกล่ะ หากเขาไม่รีบสืบเรื่องนี้ ทางตำรวจเองก็จะต้องโดนวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักแน่นอน ว่าใช้เส้นสายในการช่วยเหลือคนร้าย

“สารวัตรมั่นใจได้อย่างไรครับ ว่าผมไม่ได้เป็นคนทำ” ดวงตาคมจ้องมองไปที่ดวงตาของอีกคน แม้ว่าจะเคยรู้จักกันมาก่อนก็จริง แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมจนทำให้รู้ถึงอุปนิสัย หากเป็นใบข้าวก็ว่าไปอย่าง

“สัญชาติญาณ” สารวัตรก็จ้องกลับไม่หลบสายตา เมื่อตอบคนตรงหน้า

“คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ยังไงคุณก็ยังคงเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง ความเชื่อและสัญชาติญาณของผม มันไม่มีผลในคดี ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหลักฐาน ซึ่งผมเชื่อมันมากกว่าสัญชาติญาณ”

“ก็ดีครับ ในเมื่อสารวัตรเชื่อแบบนั้นผมก็สบายใจ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะบอกกับสารวัตรเอาไว้”

“เรื่องอะไร!!” ยังไม่ทันจบประโยคดี คำพูดสวนกลับด้วยความอยากรู้ก็ดังขึ้น เพราะคนถามมั่นใจว่าข้อมูลที่หลุดออกมาจากปากกาย ต้องมีผลต่อคดีอย่างแน่นอน

“ระวังคนรอบข้างให้ดี”

“หมายความว่ายังไง” สารวัติทินโชติเอ่ยขึ้นอย่างตกใจเห็นได้ชัด ไม่มีทางที่ทีมของเขาจะมีคนทรยศแน่ ยิ่งในเรื่องการสืบคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ยังไม่เคยมีอะไรหลุดรอดออกไป จนกระทั่งมาถึงคดีล่าสุดนี่แหละ

“ถ้าสารวัตรมีสัญชาติญาณจับคนดีในคราบคนชั่ว ผมคงมีสัญชาติญาณจับคนชั่วในคราบคนดี” ดวงตาของกายในตอนนี้ ดูดุดันน่ากลัวอย่างเห็นได้ชัด แม้มันจะอยู่บนใบหน้าที่นิ่งเฉยก็ตาม

“ใคร!!” ทำถามหลุดปาก แม้ว่าจะไม่ตั้งใจ เพราะดูเหมือนเป็นการหยามศักดิ์ศรีของสารวัตรสายสืบ ที่แม้แต่คนใกล้ตัวเขายังดูไม่ออก

“สารวัตรไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าไม่ใช่ไอ้เลวนั่น ผมจะปล่อยให้คุณจัดการเองเมื่อถึงเวลา” ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านเต็มตัว รอบกายเหมือนมีรังสีแห่งความโกรธแค้นแผ่ออกมา

 

ประตูทางเข้าของสถานีตำรวจในตอนนี้ ร่างสูงใหญ่ของกายเดินออกมายืนอยู่ทางด้านหน้า พร้อมสารวัตรเจ้าของคดีที่เดินมาด้วย เผื่อเกิดการจลาจลที่ต้องระงับเหตุ ใบหน้าภายใต้แว่นกันแดดสีดำ ดูซีดเซียว ริมฝีปากแห้งผาก ตัวสั่นเล็กน้อยเหมือนหวาดวิตก เมื่อบรรดานักข่าวกรูเข้ามาหา ตามด้วยเสียงด่าทอของแฟนคลับ

“คุณกาย รู้สึกอย่างไรที่ต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีนี้คะ” ไมล์นับสิบยื่นมาหา จนต้องถอยอย่างหวาดระแวง

“เรื่องนี้เดี๋ยวทางตำรวจจะแถลงข่าวอีกครั้งนะครับ” เสียงของสารวัตรเอ่ยขึ้น พร้อมกันชายหนุ่มออกจากนักข่าว

“แต่หลักฐานทุกอย่างถูกชี้มาที่คุณทั้งหมด คุณจะว่ายังไงกับเรื่องนี้ ที่คุณออกมาได้เพราะเส้นสายหรือเปล่า” เสียงนักข่าวผู้ชายถามขึ้น ในตอนนี้ทุกคนเชื่อว่าคนตรงหน้าเป็นฆาตกรฆ่าคน พอเจ้าของคดีทำเหมือนให้ความช่วยเหลือ จึงยิ่งโกรธแค้นหนัก ทั้ง ๆ ที่มีหลักฐานมากมายอยู่บนโซเชี่ยว ทำไมถึงยังเดินออกมาได้หน้าตาเฉย

ปรี๊นนนนน...เสียงแตรรถดังออกมาทางด้านหลัง ทำให้นักข่าว และแฟนคลับที่กำลังจะกรูเข้ามา ต้องหลบกันไปคนละทิศละทาง กว่าจะรู้ตัวกายก็หายเข้าไปในรถเสียแล้ว เหลือเพียงแผ่นหลังของสารวัตรทินโชติ ที่เดินกลับเข้าไปในสถานีตำรวจเหมือนรู้กัน

 

ภายในรถครอบครัวขนาดใหญ่ เสียงหัวเราะของใบข้าวยังคงดังต่อเนื่อง เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของตัวเอง ต้องไปทำปากซีดตัวสั่นต่อหน้าคนมากมาย ถ้าเป็นกายที่เขารู้จักมายี่สิบกว่าปี ไม่มีทางยอมเสียฟอร์มแบบนี้แน่ๆ ปลอมมาก ดูยังไงก็ปลอม

“แกจะหยุดหัวเราะได้หรือยัง” เสียงดุของเพื่อนที่นั่งด้านข้างดังขึ้น

“ฉันไม่เข้าใจแกเลยว่าทำไมถึงต้องทำขนาดนั้น ออกไปด้านหลังกับฉันก็สิ้นเรื่อง” เรื่องนี้ทำให้ใบข้าวแปลกใจอย่างมาก ตลอดเวลาที่รู้จักกัน กายหลีกเลี่ยงการออกสื่อมาโดยตลอด ไม่คิดว่าเพื่อน้องสาวของเขา กายจะยอมเป็นจำเลยสังคมแบบออกหน้าออกตามากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่จะจัดการเงียบๆ ก็ได้

“ฉันก็แค่อยากให้ไอ้เลวนั่นมีความสุข” มีรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“ใจดีเกินไปหรือเปล่า หรือแกเริ่มชอบมันแล้ว” มีเสียงหัวเราะครืนขึ้นมาทั้งจากคนขับ และคนที่นั่งด้านข้าง ใบข้าวมักจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่อมีเรื่องที่ต้องจริงจัง ผู้ชายที่รู้เท่าทันกายทุกอย่าง

 

ในตอนนี้ นอกจากคดีที่ดูไม่มีความยุติธรรมสำหรับดาราสายที่เป็นเหยื่อ ซึ่งผ่านไปหลายวันก็ยังไม่มีความคืบหน้า แล้ววันนี้ภาพที่ถูกถ่ายจากปาปารัสซี่ได้ถูกเผยแพร่ออกมา ยิ่งตอกย้ำถึงเรื่องฆาตกรรมเพราะชู้สาว

“ป้าหวาน กีร์ไม่ไหวแล้วนะคะ” กีรติยาที่เฝ้ารอชายหนุ่มอย่างศรีภรรยาที่ดีพึงกระทำมาถึงสามวัน อาระวาดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นภาพของตัวเอง และผู้ชายที่เธอรัก เดินช้อปปิ้งหวานแหววอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างสนุกปาก

“ไม่ไหวแล้วจะทำยังไงยะหล่อน” พี่ม่อนที่มาอาศัยกินข้าวแทบทุกมื้อเอ่ยขึ้น

“กีร์ก็จะไปหาสามีกีร์น่ะสิคะ” คนพูดลอยหน้าลอยตาอย่างคนที่เหนือกว่า

“หูยยยย มั่นหน้ามั่นโหนกอะไรเบอร์นี้ ไล่ปล้ำเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้” พี่ม่อนจีบปากจีบคอ จนกีรติยาค้อนตาแทบกลับ

“พี่ม่อน”

จะว่าไป นอกจากนักข่าวที่รอทำข่าวเต็มหน้าบริษัทต้นสังกัดจนทำให้ต้องหลบมาอยู่ที่นี่ พี่ม่อนก็ถือได้ว่าเป็นพยานปากเอกอีกคนในคดี เพราะเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าคืนนั้นพี่กายอยู่กับใคร ซึ่งก็นั่นแหละ ถึงเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ แต่คดีนี้ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมาถึงตัวได้ กล้องวงจรปิดในงานก็แสดงให้เห็นว่าพี่ม่อนกลับไปพร้อมทีมงานด้วยรถตู้ของบริษัท ที่สำคัญคุณกายไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย เหมือนพยายามกันเธอออกห่าง ซึ่งเธอก็ยินยอมด้วยดีในตอนแรก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ภาพที่ถูกเผยแพร่ออกมาวันนี้ มีหน้าเธอกับพี่กายแทบทุกสื่อ ดังนั้นก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องเก็บตัวอีกต่อไป

 “กีร์จะไปหาพี่กาย” หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างแน่วแน่

“จะไปหาที่ไหนคะคุณน้อง ที่บ้านก็ไม่อยู่ ที่บริษัทก็ไม่มี” พี่ม่อนยังคงจีบปากจีบคอ เพราะก่อนที่จะมาที่นี่ทุกเช้า กีรติยาจะขอให้เขาแวะไปดูก่อนเสมอ แต่ก็ไม่ได้ข่าวคราวเลย บ้านก็ปิดเงียบ บริษัทก็ไม่เข้า แม้แต่โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ แต่ปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป เพราะเธอคือ ใบตอง ไม่ใช่กีรติยาอย่างที่ทุกคนคิด

 

ภายในห้องวีไอพีของโรงแรมขนาดใหญ่ใจกลางกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นห้องที่เปิดพิเศษไว้สำหรับคนในครอบครัว และคนสนิท หญิงสาวรูปร่างสวยในชุดรัดรูปกำลังนั่งนิ่งตั้งใจฟังในสิ่งที่เจ้านายของเธอสั่งการ ชายหนุ่มที่ดูดุดันเคร่งขรึมในเวลานี้ไม่ได้แตกต่างจากเจ้านายที่เธอเคยเห็นตามปกติ

กาย อัครเดช เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเก่าแก่ในญี่ปุ่น ตลอดระยะเวลาหลายปีตั้งแต่เด็กจนโต การมีอยู่ของคนผู้นี้ถูกปิดเป็นความลับ เพราะพ่อและแม่ไม่ต้องการให้ลูกชายตกอยู่ในอันตราย จนเมื่อทุกอย่างได้ถูกสะสาง ก็เรียกกลับไปรับตำแหน่งผู้สืบทอด แต่ชายหนุ่มปฏิเสธ เพราะผู้หญิงที่เขารักเพียงคนเดียวตายไปต่อหน้า ความยิ่งใหญ่ หรือสิ่งใดๆ ก็ตาม ไม่ใช่อะไรที่เขาต้องการอีกต่อไป

แต่วันนี้พิสูจน์ได้อย่างชัดเจน ว่าสายเลือดเข้มข้นอย่างไร ก็เป็นอย่างนั้น ยูมิ เป็นหนึ่งในมือขวาของนายหญิงที่ถูกส่งตัวมาเพื่อช่วยเหลือชายหนุ่ม ซึ่งจริงๆ ก็ไม่มีความจำเป็น หากไม่ใช่เพราะว่า เธอสามารถทำได้ทุกอย่างโดยไม่มีเงื่อนไข เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

“เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆ” กายมองเอกสารในมือที่ให้สายของเขาเข้าไปสืบ

“ใช่ค่ะ เมื่อตอนเป็นเด็ก ผู้ชายคนนั้นฆ่าแม่ของตัวเองเป็นศพแรก แต่คดีก็ไม่ได้ถูกดำเนินการ กลับถูกจัดฉากว่าฆ่ากันตายเพราะผิดใจกับคู่รัก แต่จากหลักฐานที่เราค้นมาได้ ภาพถ่ายของชายหญิงที่อยู่บนเตียง เป็นการฆาตกรรมแน่นอนไม่ต้องสงสัย” เสียงของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามเอ่ยเรียบๆ

การหาตัว ดร.ภาณุ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย กายจำเป็นต้องสืบค้นจากแฟ้มคดีย้อนหลังกลับไปหลายปี ในคดีที่น่าสงสัย ใช้ฝ่ายเทคนิคจำนวนมาก แยกแยะความน่าจะเป็น และความเชื่อมโยงของข้อมูลที่แฮ็คออกมาจากหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ไม่เว้นแม้แต่การติดสินบน เพื่อนำเอกสารเก่าออกมาจากห้องเก็บแฟ้มคดี รวมถึงนักจิตวิทยาสำหรับวิเคราะห์คนที่มีอาการผิดปกติทางจิต สาเหตุ และจุดเริ่มต้นของการฆาตกรรม

ข้อมูลเบื้องต้นเริ่มจากการแจ้งความสัตว์เลี้ยงหายอย่างต่อเนื่องในพื้นที่เดียวกัน ลุกลามไปถึงผู้ต้องสงสัยเป็นเด็กชาย ที่มักจะย้ายแหล่งที่อยู่เสมอ จนที่สุด ค้นมาเจอคดีฆาตกรรมของแม่เด็ก ตอนนี้กายรู้จักผู้ชายคนนี้ดียิ่งกว่าตัวของมันเองเสียอีก

“ทำไมมันถึงหลุดคดีฆาตกรรม” คำถามลอยๆ ดังขึ้น จนทำให้หญิงสาวที่นั่งฟังนิ่งๆ คิ้วกระตุกเล็กน้อย

” แม้ว่าจะสงสัย แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา เธอเพียงแค่พยักหน้าอย่างรู้ความหมาย

“เอกสารไม่ครบถ้วน แต่สามารถเปลี่ยนชื่อ จนเรียนจบระดับดอกเตอร์ได้ เป็นไปได้ยังไงที่คนไม่มีญาติ ไม่มีสมบัติในชื่อของตัวเอง จะมีเงินมากมายขนาดนั้น ทุกอย่างซื้อเป็นเงินสด ไม่มีข้อมูลการทำงานก่อนที่จะเรียนจบ พ่อของมันไปไหน”

“ฉันจะให้คนลองสืบดูค่ะ”

“สั่งคนให้ไปดูที่บ้านเก่าของมันทุกหลัง ดูว่ามีบ้านข้างๆ หลังไหนยังอยู่หรือเปล่า ถ้าย้ายไปแล้วหาให้เจอว่าย้ายไปที่ไหน ถามมาให้ได้ว่านอกจากมันกับแม่ และคู่นอนของแม่มัน ใครบ้างที่เข้ามาหา คนๆ นี้ต้องไม่ธรรมดา ลักษณะจะต้องแตกต่างจากคนทั่วไป” กายเอ่ยเสียงเข้ม คนที่อยู่เบื้องหลังของไอ้โรคจิตนี่จะต้องเป็นคนที่สามารถลบร่องรอยได้ และคนประเภทนี้มักไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

หากเขาจะจัดการกับมันได้ ต้องรู้จักมัน รู้ว่าคิดอะไร กำลังจะทำอะไร และใครที่คอยช่วยมันอยู่ การหาที่อยู่ในตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ยากเกินไป เพราะขนาดให้คนคอยสะกดรอยตามตัวเองมาหลายวัน ก็ไม่มีวี่แววว่ามันจะตามมา จนนักวิเคราะห์ทางจิตคิดว่า นี่อาจจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่มันทำ ก่อนที่จะลาจากโลกนี้

ปึง ปึง ปึง!! เสียงทุบประตูหน้าห้องดังสนั่นแบบไม่สนใจมารยาท ชายหนุ่มคิ้วขมวดเข้ม ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครนึกจะมาก็มา จะไปก็ไปได้ ลิฟต์ของชั้นนี้ต้องมีรหัสถึงจะมาถึง แล้วนี่ใครมันกล้าเสียมารยาทขนาดนี้ แม้แต่พนักงาน หากรู้ว่าเขามายังไม่มีใครกล้ารบกวน ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามกำลังจะลุกไปเปิดประตูให้แทนเจ้านาย แต่กายยกมือห้าม พร้อมลุกไปยังประตูด้วยอาการฉุนเฉียว แต่เพียงแค่เปิดประตู ร่างสูงสมส่วนของนางแบบในชุดแซกสั้นแบรนด์เนมที่คุ้นเคย ก็ผลักประตูออกเองให้กว้างขึ้น พร้อมก้าวเท้าที่สวมส้นสูงปรี๊ด เดินเข้ามาหา

“พี่กายหายไปแบบนี้หมายความว่ายังไง” เสียงของคนที่กำลังฉุนเฉียวเอ่ยขึ้น พร้อมชี้นิ้วไปที่หน้าอกกว้างของชายหนุ่ม จนเขาเองต้องเดินถอยหลัง ตามก้าวที่เธอเดินเข้ามาหา

“คิดว่าได้แล้วจะทิ้งกันไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ” คนพูดวีนแตกด้วยอาการของคนขี้หึง และมันยิ่งหนักกว่าเดิม เมื่อเห็นว่ามีสาวสวยภายในห้อง

“นี่หล่อนเป็นใครไม่ทราบ ผู้หญิงคนใหม่หรือไง”

“เดี๋ยวก่อนกีร์ ฟังพี่ก่อน”

“ฟังอะไรคะ หลักฐานคาตาขนาดนี้” ขณะที่คนเข้ามาใหม่กำลังจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ คนตัวใหญ่กว่าก็มากอดเอาไว้ทางด้านหลัง

“นี่ลูกน้องพี่ ไม่ใช่อย่างที่กีร์คิด” เป็นครั้งแรกที่ใบตองเห็นพี่กายของเธอร้อนรน มีรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียว ก่อนที่จะเริ่มอาระวาดต่อ

“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ออกจากห้องนี้” เสียงเด็ดขาดแบบไม่กลัวใครเอ่ยออกมาอีกครั้ง พร้อมสายตาน่ากลัว จนคนเป็นมือขวาของนายหญิงที่เตรียมพร้อมจะจัดการยังต้องนิ่งคิด

“ออกไปก่อน” คำสั่งจากคุณกายทำให้มือที่กำเอาไว้แน่นคลายลง

คนในอ้อมกอดหันขวับมาที่ชายหนุ่ม ขณะที่มือเล็กก็ผลักให้เขาลงไปนั่งบนโซฟา หลังจากที่เหลืออยู่สองคนในห้อง

“คิดว่าจะทิ้งกันไปได้ง่ายๆ หรือไง” ใบหน้าเกรียวกราดของหญิงสาวในตอนนี้ ทำให้คนที่นั่งอยู่มีรอยยิ้มเอ็นดูที่มุมปาก นิสัยแบบนี้มันใบตองชัดๆ ไม่ต้องสงสัย ที่สำคัญ นี่ไม่ใช่การหึงจริง

“ทำผิดแล้วยังจะยิ้มอีก” คนพูดขึ้นไปคร่อมชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาจนหน้าอกแทบจะชนกันในท่าประจำ จากนั้นมือทั้งสองข้างก็กระชากเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มจนกระดุมขาดกระเด็น เผยให้เห็นหน้าอกกว้าง และหน้าท้องที่เป็นมัดกล้ามได้รูป


°·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (100%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·° 


แอบมาปล่อยเงียบๆ ไม่มีข้อแก้ตัวที่ช้าเลยค่ะ 5555+  ฟิ้วววว

....อ่านอย่างมีความสุขนะคะ ^__^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #341 พรรณวษา (@NPrittaya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 06:01
    ไรท์อย่าเพิ่งหายไป!! กลับมาก๊อนนนน
    #341
    1
  2. #340 Taerungtiwa (@Taerungtiwa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 07:34
    อร้าย พี่กายย
    #340
    0
  3. #339 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 02:54
    555 หนูใบตอง จะแก่นแก้วมากเกินไปแล้วนะ
    #339
    0
  4. #338 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 01:19
    สาว 4G ที่แท้ทรู
    #338
    0
  5. #337 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:01
    ขอบคุณนะคะ
    #337
    0
  6. #335 Irish66 (@Irish66) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57


    ใบตอง2018..สาวยุค4G...5555

    #335
    0
  7. #334 Noke Pol (@nokepol) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:38
    รอใบตองมาต่อให้เสร็จ&#8203;นะคะ
    #334
    0
  8. #333 0897375544 (@0897375544) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:05
    ใบตองจะทำอะไรพี่กายคะ
    #333
    0
  9. #332 Getthip Hannarong (@getthip) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:30
    ม่ายยยย...มันค้างงงงง มาแล้วก็ทำให้ค้างเติ่ง
    ปล.
    โลกจิต -> โรคจิต
    วิภาควิจารณ์ -> วิพากษ์วิจารณ์
    #332
    1
  10. #331 Pompom06 (@Pompom06) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:28
    ใบตองสู้ๆๆ
    #331
    0
  11. #330 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:15
    อุ้ย. ท่าประจำ
    #330
    0
  12. #329 47011010510 (@47011010510) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:26
    รอใบตองอยู่นะคะไรท์ สู้ๆๆๆๆค่ะ 
    #329
    0
  13. #328 สายไหมฤดูหนาว (@kunyanut18) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:04
    คิดถึง วบ ตอง พี่ ปา ยม ร่ ซี๊ด(เสียงสูงมาก)
    #328
    0