ตอนที่ 17 : ตอนที่ 8 : ทางเลือก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60


กายยังคงรอให้หญิงสาวปลดปล่อยความรู้สึกโดยไม่พูดอะไร ทำเพียงอยู่เงียบๆ พร้อมกับลูบหลังช้าๆ นานพอสมควรกว่ากีรติยาจะเลิกสะอื้น และเมื่อทุกอย่างเริ่มสงบลง ดวงตาที่ยังเปียกชื้น ก็เงยขึ้นมองสบตากับชายหนุ่มเหมือนเพิ่งนึกได้ ว่าเธอกำลังสร้างความลำบากใจให้เขาอีกครั้ง

“ขอโทษนะคะ”

“ต่อไปห้ามร้องไห้อีก ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังฉัน” แม้ในน้ำเสียงจะดูเรียบเฉย แต่ก็มีความจริงจังในน้ำเสียง และหญิงสาวก็เข้าใจได้ว่าเขาต้องการอย่างนั้นจริงๆ

“ค่ะ” มีคำตอบรับสั้นๆ กล้าๆ กลัวๆ

“ตอนนี้เธอคงไม่มีทางเลือกอะไรแล้ว แต่ฉันมีทางเลือกให้เธอสองทาง คือหนึ่ง จ้างฉันเป็นบอร์ดี้การ์ด เพื่ออยู่ใกล้ฉัน แต่นั่นก็ยากหน่อย เพราะฉันไม่ค่อยมีเวลามารับงานเล็กๆ ไม่คุ้มค่าเหนื่อย” หลังจบประโยค กีรติยาเบ้ปากเล็กน้อย จากที่เศร้าอยู่เมื่อสักครู่ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นอารมณ์หมั่นไส้อยู่เต็มประดา  

“ซึ่งข้อที่หนึ่ง เป็นข้อที่ไม่ให้ฉันเลือก” เสียงตอบสวนกลับ ทำให้ชายหนุ่มต้องยิ้มที่มุมปาก

“ถูกต้อง”

“แล้วข้อที่สองล่ะคะ” หญิงสาวถามกลับอย่างตื่นเต้น อย่างน้อยคุณกายของเธอก็ยอมให้เธอใกล้ชิดเขาได้บ้าง ไม่ปิดโอกาสเสียทีเดียว

“มาเป็นเลขาฉัน งานไม่ยาก แค่คุยโทรศัพท์ ทำบัญชีเล็กๆ น้อยๆ เรียนรู้ความสามารถของพนักงานที่นี่ทุกคน ตามประวัติที่ฉันให้  เพื่อจัดคนตามความต้องการของลูกค้าให้เหมาะสม ทำอาหารกลางวัน และอาจจะอาหารเย็นให้ฉัน ที่นี่มีห้องครัวขนาดใหญ่ ทำความสะอาดห้องทำงาน และห้องนอนฉันที่เธอกำลังยึดเตียงอยู่ตอนนี้ และอาจจะมีอย่างอื่นอีก ทำได้หรือเปล่า”

“นี่คืองานเลขาเหรอคะ” กีรติยามองคนพูดอย่างทึ่งๆ ในการใช้งานเธอของเขา

“เงินเดือนสตาร์ทหมื่นห้า ทำงานหกวัน แต่ถ้ามีอะไรด่วนอาจจะไม่ได้หยุด”

“หูยย.. นี่มันแรงงานทาสเลยนะคะ สมัยนี้ใครเขาใช้งานคนโหดขนาดนี้”

“แล้วแต่เธอนะ ถ้าจะทำก็ทำ ไม่ทำฉันก็ไม่ว่าอะไร” กายกอดอกมองกีรติยาอย่างคนที่เหนือกว่า

“ทำค่ะ” เสียงตอบตกลงถูกส่งกลับมาอย่างรวดเร็วตามคาด ระหว่างการทำงานหนักแต่ได้อยู่ใกล้ชิดเขา ซึ่งเป็นความหวังเดียว ย่อมดีกว่าต้องกลับไปหมกตัวอยู่ที่บ้าน ไม่มีโอกาสได้ออกมาสู่สังคมภายนอกอีก เรื่องนี้เงินไม่เกี่ยว ตัวของเขาคือข้อแลกเปลี่ยนล้วนๆ

“แต่ว่า...”

“ยังจะกล้ามีข้อแม้อีกเหรอ” คนที่เพิ่งยิ้มมุมปากเมื่อสักครู่ ดุขึ้นทันที เมื่อเห็นว่ามีการต่อรอง

“หมื่นห้ามันน้อยเกินไปนี่นา อย่างน้อยก็ต้องมีสองหมื่นสิคะ ทำงานหลายตำแหน่งขนาดนี้ ทั้งเลขา และแม่บ้าน” สายตาที่เคยอ่อนแอก่อนหน้านี้ เปลี่ยนเป็นดื้อดึงทันที ปากเล็กๆ เจื้อยแจ้วมุบมิบไปมา

“รอดูผลงานก่อน ถ้าทำได้ดีจะขึ้นเงินเดือนให้ ไม่รู้ว่าทำอะไรได้บ้าง เธออาจจะมาเป็นภาระบริษัทฉันก็ได้” ขณะที่หญิงสาวกำลังจะเอ่ยปากเถียง กายก็ยกนิ้วชี้ขึ้นให้หยุดพูด เพราะหันไปมองนาฬิกาติดผนังบอกเวลาเก้าโมงกว่า เกือบจะสิบโมงแล้ว ซึ่งนั่นเองที่ทำให้เขาต้องแปลกใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาตั้งแต่ใบตองไม่อยู่ เขาไม่เคยหลับยาวแบบนี้มาก่อน หากไม่ฝันร้ายจนหญิงสาวมาปลุก เขาก็คงยังนอนหลับสบาย

“สายแล้ว เธอไปอาบน้ำก่อน ฉันหิว” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น ขณะที่กีรติยาก็ยังยืนอึ้งกับเวลาไม่ต่างกัน นี่เธอมานอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายถึงเช้า โดยที่ไม่ได้บอกป้าหวาน แล้วพี่ม่อนอีก ทำไมไม่พาเธอกลับบ้าน ห้องนี้อีก ทำไมมันถึงมืดจนทำให้เธอไม่รู้เวลา แต่ขณะที่กีรติยาโทษนั่นโทษนี่สารพัด เสียงเข้มก็ดังออกมา

“เลิกบ่นในใจสักที คุณม่อนเข้ามาดูเธอแล้ว ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ฉันเลยให้นอนที่นี่จะได้ไม่ต้องแบกไปแบกมา ส่วนป้าหวานของเธอ ฉันว่าคงรู้แล้วล่ะ” คิ้วของกายเข้มขึ้น เมื่อนึกถึงหญิงสูงอายุที่เคยเจอหน้าประตูบ้าน แต่กลับแปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่ ที่มาอุ้มหญิงสาวไว้แนบอก บ้านหลังนั้นต้องติดอาณาเขตอะไรสักอย่าง ที่ทำให้บอยไม่สามารถมองเห็น หรือหาเจอ และกีรติยาอยู่ที่นั่นได้ปลอดภัยมายาวนาน แสดงว่าป้าหวานก็ต้องไม่ใช่ธรรมดา นี่คือผู้ต้องสงสัยคนแรกของกายในขณะนี้

“เอ่อ...แต่ว่า” กีรติยามีอาการอ่ำอึ้งเล็กน้อย

“แต่อะไรอีก...”

“ทำไมต้องดุด้วยล่ะคะ ก็ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน ดูสิชุดเก่ามีแต่เลือด อี้ๆ” คนพูดเหมือนเพิ่งนึกได้ถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนนี้เธออยากจะถอดชุดนี้ออกเต็มที แต่ทำได้เพียง เอานิ้วคีบเสื้อดึงออกมาให้ห่างตัว

“ทำดีๆ หัดอายบ้างเป็นผู้หญิง ดูสิเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว” กายดุอีกครั้ง กับความไม่ระวังตัว คอเสื้อก็กว้าง ยิ่งพอดึงชุดให้ออกห่าง อกอิ่มเอิบแน่นเบียด ก็ออกมาอวดโฉมชาวประชา

“ก็มัน ก็มัน อี้ๆๆๆ” แม้จะรู้ว่าไม่เหมาะ แต่ความรังเกียจก็มีมากกว่า เมื่อนึกถึงเลือดของผู้ชายที่จะมาลวนลามเธอเมื่อคืน อีกอย่าง ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงไม่ได้รู้สึกอายผู้ชายตรงหน้าเลย เธอเฉยและคุ้นเคยกับเรื่องนี้ ราวกับสนิทกันมานานจนสามารถเปิดเผยทุกอย่างได้  

“เอานี่ รีบไปเปลี่ยนชุดนี้ออกก่อน” กายยื่นเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหญ่ส่งให้ ขณะที่หญิงสาวก็ตั้งท่าจะถอดชุดออกโดยไม่สนใจสายตาของคนที่ยืนอยู่ด้วย

“ไปเปลี่ยนในห้องน้ำ!!” กายดุขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พร้อมส่ายหน้า เมื่อเห็นคนถูกดุเบ้ปากใส่ พร้อมเดินปึงปังเข้าห้องน้ำ

“คุณกาย แล้วจะให้ฉันใส่อะไรออกไปข้างนอกล่ะคะ” เสียงตะโกนดังออกมาจากในห้องน้ำ

“ชุดชั้นในไซส์อะไร” กายเอ่ยถามเสียงเรียบ ขณะที่มือก็ยกโทรศัพท์ขึ้น เพื่อโทรออกไปที่ไหนสักแห่ง

“คุณกาย ถามอะไรก็ไม่รู้..คัพดีค่ะ” เสียงเจื้อยแจ้วดังออกมา ขณะแง้มประตูห้องน้ำยื่นหน้ามาดูว่าเขากำลังทำอะไร

“ถึงเหรอ” กายหันไปมองพร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย จนหญิงสาวมองค้อนใส่ ก่อนที่จะกลับไปสั่งความทางโทรศัพท์ต่อ

“ชุดขอเป็นกระโปรงยาว หรือกางเกงขายาวนะคะ” ได้ที กีรติยาเลยสั่งแบบเสื้อผ้าเพิ่มด้วย

“ขอแบบเร็วที่สุดนะครับ ให้เด็กขับมอเตอร์ไซค์มาส่งที่ออฟฟิศผมได้เลย” เมื่อสั่งของเสร็จ คนที่ไปถอดชุดในห้องน้ำก็ออกมาพร้อมเสื้อคลุมสีขาวตัวใหญ่

“คุณกายสั่งเสื้อผ้าที่ไหนเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“สั่งเฮียเจ้าของห้างด้านหลังนี่ไง”

“หืออ...ไปญาติดีกันตอนไหนคะ ทีกับกีร์เฮียมีแต่ให้คนมาขู่จะเอาที่ดิน”

“ฝีมือมันคนละชั้นกัน ไปอาบน้ำได้แล้ว มัวแต่พูดมากอยู่ได้ งานการจะทำได้เก่งอย่างตอนพูดหรือเปล่าเนี้ย”

 

กว่าเหตุการณ์ทุลักทุเลต่างๆ จะผ่านไปได้ ก็ใช้เวลานานพอสมควร คนของเฮียเจ้าของห้าง ขนชุดเสื้อผ้า เครื่องแต่งกายทั้งข้างในและข้างนอกมาให้เลือกมากมาย สิ่งหนึ่งที่ทำให้กายรู้ซึ้งถึงผู้หญิง คือความเรื่องมาก ไม่ว่าในร่างไหนก็ไม่ต่างกัน กีรติยากับใบตองเหมือนกันจนกายเลิกสงสัยถึงปาฏิหาริย์ไปแล้ว

การมองผ่านคนๆ เดียวกันจากสองร่าง สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นเรื่องยาก หรือรู้สึกแปลก นั่นเพราะคนทั่วไปมองผ่านเพียงรูปร่างหน้าตา แต่สำหรับคนที่ใช้ใจมอง สิ่งที่เห็นมีเพียงอุปนิสัย ความรู้สึกที่สื่อถึงกัน ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปอีกกี่ร่าง คนๆ นั้นก็ยังเป็นคนเดิมเสมอ

“เสียดายจัง ชุดนี้เฮียน่าจะให้ลูกน้องเอาสีฟ้ามาด้วย จะได้เข้ากับรองเท้าของกีร์” ยังมีเสียงบ่นกระปอดกระแปดออกมาจากคนที่ใส่ชุดสีชมพู

“เขาเอามาให้สามสีนี่ก็แปลกแล้วนะ” คนตอบสีหน้าเบื่อระอาเล็กน้อย กับรสนิยมการเหมาคอลเลคชั่นของหญิงสาว ถ้าชอบแบบไหน ก็จะเหมามาทุกสี เพราะเลือกไม่ได้

“แหม..ใครจะใส่แต่สีดำแบบคุณกายล่ะคะ นี่กีร์ไม่เคยได้ออกไปซื้อของเลยนะตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ดีที่ได้ลูกสาวป้าหวานไปหาซื้อเสื้อผ้าตลาดนัดฝากมาให้ ถึงพอมีชุดใส่อยู่บ้านบ้าง เพราะในตู้เสื้อผ้าก็มีแต่ชุดออกงานหรูๆ ไม่เหมาะกับใส่ที่บ้าน ยังกังวลอยู่เลยว่ามาทำงานกับคุณกาย กีร์จะหาเสื้อผ้าที่ไหนมาใส่ คงต้องขึ้นไปค้นบนตึกใหญ่อีกที ว่าพอจะมีชุดที่ใส่ทำงานได้บ้างหรือเปล่า”

“เดี๋ยวว่างๆ จะพาไปซื้อ” คำตอบสั้นๆ ที่ทำให้หญิงสาวตาลุกวาว เสื้อผ้าบนตึกเยอะก็จริง แต่ที่เธอไม่เอามาใส่ เพราะรสนิยมเดิมของเธอไม่ใช่แบบที่ชอบในตอนนี้เลย ไม่รู้ว่าเลือกมาได้ยังไง บางตัวคว้านลึกแทบเห็นไส้ และส่วนใหญ่จะสั้นมาก เพื่ออวดช่วงขาเรียวยาว ที่ตอนนี้ไม่น่าอวดเท่าไหร่ อีกอย่างส่วนใหญ่เธออยู่แค่ภายในบ้าน เสื้อยืด กางเกงขาสั้นจึงเป็นสิ่งที่เธอเลือก

“จริงๆ นะคะ”

“อืม..” กายตอบสั้นๆ ก่อนที่จะเปิดรถสปอร์ตคันหรู เพื่อให้หญิงสาวเข้าไปนั่ง

“รถกีร์หายไปไหนคะ” ก่อนที่จะเข้าไปในรถ กีรติยามองหารถเต่าสีฟ้าสุดรักของเธอ ที่ควรจะจอดอยู่บริเวณนี้

“ฉันให้คนเอาไปซ่อมแอร์ให้ คงอีกสักสองสามเดือนถึงเสร็จ” คนตอบก็ตอบออกมาหน้าตาเฉย แล้วหายเข้าไปในรถทางฝั่งคนขับ

“ซ่อมแอร์อะไรคะตั้งสองสามเดือน แล้วกีร์จะเอารถที่ไหนขับมาทำงานล่ะคะ” คนขี้โวยวายบ่นอุบ ขณะที่ก้มตัวเข้ารถอย่างคล่องแคล่วคุ้นเคย

“ต่อไปฉันจะไปรับเอง จะได้ไม่สาย”

“แสดงว่ากีร์ต้องอยู่กับคุณกายยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเหรอคะ” คนพูดหันไปหาคนด้านข้างดวงตาเป็นประกาย ถ้าเธอได้ใกล้ชิดขนาดนี้ เธอก็อาจจะมีโอกาสฟื้นความทรงจำได้

“มากไป แค่ไปรับไปส่งมาทำงาน” กายยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“พูดถึงงาน ทำไมวันนี้ที่นี่เงียบแบบนี้ล่ะคะ ไม่เห็นมีพนักงานเลย” กีรติยามองไปรอบๆ ขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสำนักงาน

“วันนี้วันหยุด น่าจะซ้อมกันอยู่ที่ยิมด้านหลัง ปกติส่วนออฟฟิศไม่ค่อยมีคนทำงานหรอก มีแค่ฉันกับบอย และแม่บ้านที่ดูแล”

“ดีจังเลยค่ะ ถ้าแค่คุณบอยคนเดียว กีร์น่าจะรับมือได้”

“ได้แน่..” กายเอ่ยกับตัวเองเบาๆ ขณะที่หญิงสาวเองนิ่งไปเหมือนกำลังใช้ความคิด

“ว่าแต่ คุณกายจะไปทานข้าวที่ไหนคะ” ไม่นานก็มีคำถามออกมาจากคนที่ช่างสงสัยอีกครั้ง

“ที่พิเศษ ใกล้จะถึงแล้วล่ะ” มีรอยยิ้มเล็กๆ ที่ตอนนี้มีให้เห็นบ่อยครั้งขึ้นถูกส่งกลับมา

ไม่นานรถสปอร์ตสีดำก็ขับเลี้ยวเข้าไปในซอย กีรติยาที่อยู่ด้านข้าง ไม่ได้มีคำถามอะไรอีกแล้ว เธอมองไปรอบๆ ท่าทางเลิ่กลัก รู้สึกคุ้นเคย แต่นึกไม่ออก เหมือนเคยมา แต่ก็ไม่เคยมา

“เป็นอะไร” กายเอ่ยถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นอาการของคนข้างๆ

“ไม่รู้สิคะ กีร์ว่ามันคุ้นๆ เหมือนเคยมาที่นี่ แต่กีร์มั่นใจว่าไม่เคยมา” หญิงสาวตอบโดยไม่มองหน้าคนถาม ขณะที่รถก็ขับเรียบเรื่อยไป ไม่เร็วนักตามกำแพงสีขาวที่ยาวเหยียดสุดสายตา

“วังขาว” ป้ายฉลุขนาดใหญ่สีทองอร่าม เด่นตระหง่านตรงหน้าประตู คือสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาหญิงสาว หลังจากที่รถหลุดจากกำแพงยาวเหยียดของวัง


                              °·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (100%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·° 



เติมความหวานกันหน่อยค่ะ ตามคำเรียกร้อง 555555+


อ่านอย่างมีความสุขนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #228 Fon Proy (@fonproy12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 12:59
    เหมือนจะลงแดง. พาพี่กายมาส่งเร็วๆหน่อยคร่าาาา
    #228
    0
  2. #226 Getthip Hannarong (@getthip) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 19:48
    รออยู่ด้วยความลงแดงงงงง
    #226
    0
  3. #225 Gingchaaa (@Gingchaaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 18:24
    ชอบมากกกกกก
    #225
    0
  4. #223 Aprill (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 23:29
    เป็นนิยายเรื่องนึงที่อ่านทีเดียวรวดเลย... พล็อตเรื่องไม่ซ้ำใครดี... นานๆ จะเจอ..

    อยากให้เรื่องมีความพีคขึ้นเรื่อยๆ.. ซึ้งตรึงใจมากๆ ..

    ขอให้อัพเรื่อยๆ อย่าขาดตอนนาน... คนอ่านจะรู้สึกสะดุดค่ะ...

    ขอให้ผู้แต่ง.. แต่งเรื่องอย่างมีคุณภาพไปตลอดๆ นะคะ..
    #223
    0
  5. #220 Pompom06 (@Pompom06) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 19:55
    รออยู่นะมาต่อเร็วๆๆ
    #220
    0
  6. #219 kamolkun (@kamolkun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 17:47
    สนุกค่ะ มาต่อเร็วๆ นะค่ะ
    #219
    0
  7. #217 namkanglemon (@namkanglemon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 11:35
    ลุ้นหนักมากกกกกก
    #217
    0
  8. #216 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 07:39
    อยู่ร่างไหนเฮียกายก็รักใช่ไหมคะ 555
    #216
    0
  9. #215 กาญจนา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 07:28
    ตื่นเต้น จะได้เจอ พ่อแม่ พี่แล้ว ลุ้นๆว่าจะออกมายังไง
    #215
    0
  10. #214 izyberry (@izyberry) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:29
    กำลังสนุกเลยยย มาต่อไวๆนะคะ
    #214
    0
  11. #213 watinee-meo (@watinee-meo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 23:39
    ใบตองกลับบ้านแล้ววว ใบข้าวต้องรุ้แน่ๆ
    #213
    0
  12. #212 แมววัวลาย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 21:03
    ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณไรต์คนดี ^^
    #212
    0
  13. #211 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 19:54
    พากลับมาบ้านแล้วจะพอฟื้นความทรงจำได้ไหมน้อ เจอใบข้าว แม่บัว และพ่อ
    #211
    0
  14. #210 สายไหมฤดูหนาว (@kunyanut18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 19:45
    แล้วจะเจอใบข้าวป่าวแล้วจะสัมผัสความรู้สึกกันได้ป่าว โอ๊ยรอๆๆๆๆม่ต่อเร็วนะมันค้างงงงง
    #210
    0
  15. #209 แม่บัว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 19:06
    อยากอ่านต่ออย่างแรงงงงง
    #209
    0
  16. #208 Rockin Heaven (@nawam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 19:02
    อยากอ่านต่ออีกแล้วว
    #208
    0
  17. #207 อิงผู้ฆ่าหลาม (@natamonING) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 16:49
    เฮียจำได้แล้ว ในขณะที่น้องยังคงงมโข่งจำไม่ได้ซะงั้น55555 ปล.ป้านมมีความเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวเบาๆ
    #207
    0
  18. #206 พรรณวษา (@NPrittaya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 16:46
    ถามมากจริงใบตองงง เอ็นดูนาง พรุ่งนี้ไรท์มาอีกนะคะ อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว พี่กายเอาใบตองเข้าวังขาวแล้ว
    #206
    0
  19. #205 Dororo Kai (@dororokai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 16:17
    แม่บัวจะรู้มั้ยนะ พี่ใบข้าวละจะรับรู้ด้วยมั้ย
    #205
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #201 LipdaP (@pilipda) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 14:33
    ฮือออ ใบตองจะได้เจอคุณพ่อกับคุณแม่แล้วใช่ไหมเจ้าคะ ลุ้นนนนนน
    #201
    0
  22. #200 LipdaP (@pilipda) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 14:33
    ฮือออ ใบตองจะได้เจอคุณพ่อกับคุณแม่แล้วใช่ไหมเจ้าคะ ลุ้นนนนนน
    #200
    0
  23. #199 LipdaP (@pilipda) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 14:33
    ฮือออ ใบตองจะได้เจอคุณพ่อกับคุณแม่แล้วใช่ไหมเจ้าคะ ลุ้นนนนนน
    #199
    0
  24. #198 LipdaP (@pilipda) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 14:33
    ฮือออ ใบตองจะได้เจอคุณพ่อกับคุณแม่แล้วใช่ไหมเจ้าคะ ลุ้นนนนนน
    #198
    0
  25. #197 Khumingcool (@Khumingcool) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 14:15
    มาแล้วๆ
    #197
    0