ตอนที่ 16 : ตอนที่ 8 : ทางเลือก (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60


ภายในห้องนอนที่ถูกจัดแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำ เคล้ากับเสียงดนตรีคลาสสิกดังผะแผ่วจากภายนอก ทำให้บรรยากาศในตอนนี้ดูสงบ แต่ภายในใจของกายกลับรุ่มร้อนด้วยความคิดที่หลากหลาย ชายหนุ่มวางร่างหญิงสาวที่หลับใหลไม่ได้สติ แต่ตัวยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวลงบนเตียงขนาดใหญ่ ก่อนจะเดินไปเตรียมผ้าสำหรับทำความสะอาด

                ดวงตาเข้มจ้องมองร่างบอบบางสมส่วน ที่สูงกว่าผู้หญิงทั่วไป ซึ่งแตกต่างจากใบตองมาก แต่เมื่อกายลองคิดทบทวนความทรงจำของตัวเอง ตั้งแต่เจอหญิงสาวครั้งแรก คนทั้งสองมีนิสัยเหมือนกันอย่างไม่น่าเชื่อ มิน่าล่ะ เขาถึงสนิทใจที่จะพูดคุย หรือใกล้ชิดกับคนนี้ๆ

กายเดินไปที่ปลายเตียงค่อยๆ บรรจงถอดรองเท้าคู่สวยอย่างแผ่วเบา เพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังนอน แต่ในระหว่างที่ถอดรองเท้า กระโปรงยาวกลับเลิกขึ้นไปที่หัวเข่า จนทำให้เขาต้องจัดมันให้เรียบร้อย ปลายนิ้วมือสัมผัสเจอบางสิ่งที่ไม่ได้นุ่มลื่นเหมือนผิวเนื้อที่ข้อพับขา

คิ้วเข้มขมวดแน่น ลากนิ้วสัมผัสที่ข้อพับทั้งสองข้าง แผลผ่าตัดขนาดใหญ่ทำให้คิ้วที่ขมวดอยู่แล้ว ดูน่ากลัวขึ้นไปอีก นี่คงเป็นสาเหตุที่หญิงสาวอยู่ในโรงพยาบาลนานถึงสามปี ผู้หญิงคนนี้ต้องเข้มแข็ง และอดทนขนาดไหน เพื่อให้กลับมาเดินได้อีกครั้ง มือใหญ่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใช้เวลานานกว่ามันจะคลายลง

ผ้าชุบน้ำหมาดเริ่มถูกนำมาเช็ดทำความสะอาด รอยเลือดที่น่ารังเกียจบนมือทั้งสองข้างของหญิงสาว ด้วยความใส่ใจ ความรู้สึกหลากหลายพุ่งเข้าใส่เขาไม่หยุด ทั้งตื่นเต้นดีใจราวกับเจอปาฏิหาริย์ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ ทั้งกังวลสับสนว่าหากหญิงสาวตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะเปลี่ยนไป หากใบตองยังจำเรื่องราวต่างๆ ไม่ได้ เขาควรจะบอก หรือไม่ควรบอกเรื่องนี้ดี การที่เขาบอกเธอ จะเป็นการดึงเข้าหา หรือผลักไสออกไป

แล้วถ้าหากคนที่ต้องการใบตองมันรู้ มันจะกลับมาอีกหรือเปล่า กายไม่อาจสะบัดความคิดเหล่านี้ออกจากหัวได้เลย การรับมือกับเรื่องนี้เขาต้องระวังอย่างถึงที่สุด รอบคอบที่สุด อะไรที่มีความเสี่ยง แม้เพียงนิดเดียว ก็ไม่ควรเกิดขึ้น บนโลกใบนี้ อาจจะไม่มีโอกาสที่สองสำหรับเขาอีกแล้ว เขาต้องเลือกระหว่างเอาความสุขที่มีอยู่ตรงหน้าตอนนี้ หรือค่อยๆ ให้มันเป็นไปอย่างระมัดระวัง

ริมฝีปากอบอุ่นจูบซับที่หน้าผาก ไล่ลงไปที่พวงแก้มที่ยังซีดเผือด ปลายจมูกโด่งเป็นสันลากผ่านไปจนทั่วใบหน้า มือก็ลูบศีรษะของคนที่นอนหลับใหลด้วยความคิดถึง มันไม่อาจแสดงออกมาเป็นคำพูดได้ ร่างกายและจิตใจที่เคยเข้มแข็งตอนนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง หยดน้ำตาที่ไม่อาจกลั้นร่วงหลนลงบนแก้มนวลเนียน ริมฝีปากอบอุ่นค่อยๆ สัมผัสริมฝีปากที่ยังซีดเย็น เนิ่นนานราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดให้คนตรงหน้ารับรู้

“พี่คิดถึงใบตอง” เสียงสั่นเทาเอ่ยออกมาซ้ำๆ กายกอดร่างนั้นไว้แน่นโยกตัวไปมา ไม่รู้ว่ากำลังปลอบหญิงสาว หรือปลอบตัวเองอยู่กันแน่ คนในอ้อมกอดที่เคยเยียบเย็นแข็งเกร็งจากความกลัว ค่อยๆ คลายตัวลง พวงแก้มปรากฏสีชมพูระเรื่อ เขากอดร่างหญิงสาวนิ่งอยู่เช่นนั้น กลัวเหลือเกิน กลัวว่าหากปล่อยมือ เธอจะหายไปอีกครั้ง

บนถนนภายในเมืองที่รถราไม่พลุกพล่านช่วงดึกสงัด รถยนต์สีขาวเพิ่งหลุดออกมาจากไฟแดงด้วยอารมณ์หงุดหงิด วันนี้หลังจากเลิกงาน ทางทีมได้พาไปเลี้ยงฉลอง ที่งานประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ถึงแม้จะมีเรื่องหลายอย่างไม่คาดฝันเกิดขึ้น ทั้งดาราที่จะต้องไปเปิดตัวหลังจากหายไปนานอย่างกีรติยา ก็มีเหตุให้ไม่สามารถทำงานได้ อีกทั้งเจ้าของงานที่หายตัวไปเลี้ยงแมวที่บ้าน ตามที่พี่ม่อนบอก แม้ว่าริษาจะได้เป็นนางเอกผู้ช่วยเหลือทุกคน แต่เธอกลับขัดใจอย่างมากที่ไม่สามารถใกล้ชิดคุณกายได้

“บ้าจริงๆ เชียว วันนี้ควรจะเป็นวันที่คุณกายประทับใจในตัวฉันมากที่สุด แต่กลับหายไปเลี้ยงแมวเนี้ยนะ ผู้ชายคนนี้มันคนประเภทไหนกัน” หญิงสาวสบถเสียงดัง หลังจากที่เธอถามหาเจ้าของงานกับพี่ม่อน แล้วคำตอบที่เธอได้รับคือคุณกายของเธอกลับบ้านไปให้อาหารแมว เพราะลืมให้ตอนที่ออกมา

คิมหันต์ก็อีกคน หายไปไหนกันโทรไปก็ไม่รับ ดีนะที่ทำงานสำเร็จ ไม่งั้นล่ะก็...” ขณะที่ริษากำลังพร่ำบ่นไฟแล่บ ก็รู้สึกได้ถึงอาการแปลกๆ ของรถ ทำให้ต้องชะงักงันไป รถที่ขับไม่เร็วนักเริ่มลดความเร็วลง จนหยุดชิดที่ริมฟุตบาท

ร่างสวยในชุดราตรีสั้นรัดรูปสีแดง เปิดโชว์หน้าอกเล็กน้อย มองไปรอบๆ ทั้งสองข้างทาง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจึงได้ลงจากรถ เพื่อสำรวจความผิดปกติ เพียงแค่เห็นสภาพยาง เจ้าของรถก็หัวเสียอีกครั้ง

“อะไรมันจะซวยขนาดนี้!!” ตอนนี้อารมณ์ที่คุกรุ่น เปลี่ยนเป็นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทั้งกลัว ทั้งอยากจะร้องไห้ เมื่อมองไปรอบๆ ไม่เห็นว่ามีใครสามารถช่วยได้ ริษากลับเข้าไปในรถ เพราะอย่างน้อยน่าจะปลอดภัยกว่าเธอยืนอยู่ริมถนน หรือดิ้นรถเดินไปขอความช่วยเหลือใครในเวลาแบบนี้

เมื่อตั้งหลักได้ เธอก็สูดลมหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ “เอาวะ..ถ้าไม่มีใครรับสาย ก็จะนอนมันในนี้แหละ เดี๋ยวเช้าก็คงมีคนมาช่วยเอง” ริษาบอกกับตัวเอง เธอแสดงละครมาหลายเรื่องแล้ว เธอรู้ดีว่ามันไม่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยในเวลานี้หรอก และไปหวังจะให้คิมหันต์มาหาก็คงยาก เพราะโทรไปกี่ครั้งก็เงียบหาย พี่ม่อนนี่แหละ ตัวเลือกของเธอ ขณะที่มือเริ่มหาเบอร์โทรที่คุ้นเคย ก็มีเสียงเคาะกระจกเบาๆ ด้านข้างคนขับ ทำให้คนในรถสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง

ชายหนุ่มในชุดสูทดูดี ใบหน้าคมคายแต่ไม่เข้มดูสะอาดสะอ้าน ผมถูกเสยขึ้นเปิดให้เห็นหน้าผากได้รูป จากเสื้อผ้า เครื่องแต่งกายบอกได้อย่างเดียวว่า “รวย”  ตอนนี้เขาก้มลงมองเธออยู่ เหมือนมีคำถาม ดูจากบุคลิกแล้ว ไม่น่าจะประสงค์ร้าย หญิงสาวจึงกดกระจกลงเล็กน้อย

“รถเป็นอะไรครับ เห็นคุณเปิดไฟฉุกเฉินเอาไว้” เสียงอบอุ่นดังขึ้น ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยถาม

“ยางแบนค่ะ ไม่รู้ว่าขับไปโดนอะไร” ริษาตอบกลับ ไม่นานก็เห็นผู้ชายคนนั้นเดินดูรอบๆ รถ ก่อนที่จะเดินกลับมาหาเธออีกครั้ง

“แบนสองล้อเลย ท่าทางจะเรื่องใหญ่แล้วล่ะครับ ดึกป่านนี้แล้วจะไปเรียกช่างได้ที่ไหน”

“ริษาก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ตอนแรกกะว่าจะให้ผู้จัดการส่วนตัวมาช่วย แต่บ้านก็อยู่คนละทางเลย คงต้องนอนในรถให้เช้าก่อน ถึงค่อยเรียกช่างมาดูค่ะ จะกลับแท็กซี่ก็....” แทนคำตอบ หญิงสาวก้มลงมองที่ชุดตัวเองอย่างขวยเขิน

“พอดีริษาเพิ่งไปทำงานมาค่ะ ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย”

“คุณชื่อริษาเหรอครับ เอาอย่างนี้ ถ้าไม่กลัวว่าจะเป็นอันตราย ให้ผมไปส่งดีหรือเปล่าครับ อยู่ริมถนนคนเดียวแบบนี้ผมว่าไม่ดีแน่ๆ” คนพูดมองไปรอบๆ น้ำเสียงห่วงใย

“จะดีเหรอคะ ริษาไม่อยากรบกวน”

“ผมว่าคุณริษารบกวนผม ดีกว่ามีอะไรเกิดขึ้นแล้วผมอ่านเจอในข่าวนะครับ ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงรู้สึกผิด”

หญิงสาวมองหน้าคนพูด พร้อมมองกระจกหลังไปยังรถหรูสีดำคันใหญ่ ที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นมิจฉาชีพไปได้

“ถ้าอย่างนั้น ริษาขอรบกวนคุณ...” คนพูดชะงักเล็กน้อย เพราะเธอยังไม่รู้จักผู้ชายใจดีคนนี้เลย

“ภาณุครับ”

“ค่ะ...คุณภาณุ” ริษาเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเปิดประตูรถเพื่อออกไป เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายอะไรแล้ว

ชายหนุ่มมองร่างสวยในชุดรัดรูปสั้น ผ่ากว้างจนเห็นเนินหน้าอกอวบอัดโผล่ออกมา แล้วสายตาจะเบนไปทางอื่น พร้อมถอดเสื้อสูทที่ตนเองสวมใส่อยู่ มาคลุมร่างกายนั้นไว้

“ขอบคุณค่ะ” ริษายิ้มออกมาด้วยอารมณ์ปลอดโปร่ง แม้เธอจะอยู่ในวงการมาอย่างยาวนาน เจอเรื่องต่างๆ มามากมาย แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่เจนโลกขนาดที่จะกับใครก็ได้ อย่างไรก็ได้ ไม่หวาดกลัวอันตราย ตอนนี้เธอโชคดีเหลือเกิน ที่มาเจอคุณภาณุ ที่ทั้งใจดี และเป็นสุภาพบุรุษ

“เดี๋ยวคุณริษาล็อกรถให้เรียบร้อยนะครับ ตอนเช้าผมจะให้ลูกน้องมาจัดการให้ ไปกันเถอะครับ”

“ขอบคุณคุณภาณุมากนะคะ” เสียงเอ่ยขอบคุณดังขึ้นจากใจ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปยังรถหรูราคาแพง แล้วแล่นไปยังถนนที่ว่างเปล่า

 

กายสะดุ้งตัวขึ้นบนโซฟาหน้าตียง เหงื่อผุดเป็นเม็ดบนหน้าผากกับฝันร้ายที่เขาเพิ่งผ่านมา ผู้ชายร่างสูงใหญ่มาหาเขาแล้วอย่างที่คิด ตอนนี้มันยิ่งย้ำเตือนว่าสิ่งที่คิดเอาไว้เป็นจริงทุกอย่าง แม้ว่ามันจะอยู่เหนือกฎเกณฑ์ตามธรรมชาติก็ตาม

“แน่จริงอย่ามาขู่ในฝันสิ ออกมาเจอกันตัวต่อตัวเลยดีกว่า” กายพูดลอดผ่านไรฟัน อย่างเข่นเขี้ยว แต่ก็กลัวรบกวนคนที่กำลังหลับฝัน

“เจ้าแน่ใจหรือว่าถ้าเจอกับเราแล้ว จะไม่กลัวจนหัวหด” เสียงพูดแกมหัวเราะดังก้องกังวานไปทั่วห้อง จนคู่สนทนาต้องหันไปมองคนที่ยังนอนนิ่ง

“ขี้เซาจริงๆ” แม้จะกำลังต่อล้อต่อเถียง ก็ไม่วายแขวะคนที่ยังหลับไม่รู้เหนือรู้ใต้

ไม่นานร่างสูงใหญ่ดำทะมึนที่กายเห็นในฝันก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

“ก็ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน” กายกอดอกมองคนที่สูงกว่า พร้อมเบ้ปากเล็กน้อย

“เราจะไม่เถียงเจ้าเรื่องนี้ แต่นี่คือการเตือนของเรา เจ้ากำลังจะทำให้หญิงผู้นี้ กลับเข้าสู่บ่วงกรรมที่ทุกข์ทรมาน”

ท่านฝืนชะตาลิขิตไม่ได้หรอก” ยังไม่ทันที่จะจบประโยค รอบตัวก็เต็มไปด้วยม่านหมอกสีขาว ไม่นาน ภาพตรงหน้าเริ่มกระจ่างชัดเจนขึ้น สิ่งที่เห็นทำให้กายต้องยืนชะงักค้าง ตาเบิกโพรง ตัวเย็นตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ภาพหญิงสาวถูกพันธนาการด้วยโซ่ เนื้อตัวเปรอะเปื้อนจากดินบนพื้น ที่ริมฝีปากมีคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าเล็กๆ กำลังถูกบีบเอาไว้ด้วยมือขนาดใหญ่ แต่สายตาของเธอกลับแน่วแน่ ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“ขนาดข้าตัดลิ้นของเจ้าจนไม่สามารถเอ่ยชื่อมันได้ ดวงตาของเจ้าก็ยังแสดงความรักมันอยู่เช่นนั้น เจ้าต้องการให้ข้าควักนัยน์ตาออกมาด้วยหรืออย่างไร หยุดคิดถึงมันเดี๋ยวนี้” ดวงตาดื้อดึงยังคงจ้องคนพูดเขม็ง เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ไม่มีทีท่าว่าจะยอมผ่อนปรน

“หากเจ้าไม่รักข้า ก็อย่าหวังว่าชั่วชีวิต จะมีโอกาสสมรักกับใครได้อีก” เพียงแค่สิ้นเสียง ดวงตาของคนพูดก็แดงกล่ำเพราะความปวดร้าว ก่อนที่จะสะบัดหน้า แล้วเดินหนีไป

ภาพเพียงชั่ววินาทีที่กายเห็น มันนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ มือชายหนุ่มกำแน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาว การหายใจเริ่มติดขัด รู้สึกเจ็บเหมือนทีคนมากระชากแล้วขยี้ซ้ำๆ ผู้หญิงที่ถูกทรมานคนนั้น ใบหน้าเหมือนใบตองราวกับพิมพ์เดียวกัน แม้แต่ดวงตาที่ดื้อรั้น ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เพียงแค่มันแฝงด้วยความเจ็บแค้นมากกว่าเท่านั้น

“คุณกายคะ คุณกาย” เสียงเรียกทำให้คนที่กำลังจะสติหลุดสะดุ้งลืมตา เขายังอยู่ในความฝัน มันเป็นฝันซ้อนฝัน แต่ภาพที่เห็นสมจริงจนแทบจะสัมผัส รับรู้ถึงมันได้

“อืม...” กายเพียงครางฮึมในลำคอเบา ตอนนี้เขาต้องตั้งสติเรียบเรียงทุกอย่างใหม่ทั้งหมด ก่อนที่จะพูดอะไรออกไป

“คุณกายฝันร้ายเหรอคะ ดูสิเหงื่อเต็มหน้าผากเลย” มือบางกำลังจะเอื้อมไปเช็ดที่หน้าผาก แต่กลับถูกมือของกายจับเอาไว้

“เรายังไม่สนิทกันขนาดนั้น และผมไม่เป็นอะไร” จบประโยค คนพูดต้องนิ่งไป เมื่อเจอกับสายตาผิดหวัง ที่ดูน่าสงสารของหญิงสาว สำหรับเขา เธอคือทุกอย่าง ไม่ต้องจำเขาก็ได้ ไม่ต้องรับรู้เรื่องอดีต หรือความรักที่เคยผ่านมาก็ได้ ขอแค่อยู่ตรงนี้  อยู่ใกล้ๆ เขาก็พอ แต่สำหรับกีรติยา เธอมีแค่เขา ที่เป็นเหมือนแสงสว่างเดียว หากดับวูบไป ก็เท่ากับไม่เหลืออะไรอีก คนที่รู้เรื่องทุกอย่าง กับคนที่ไม่รู้อะไรเลยมันช่างต่างกันจริงๆ

“ฉันไม่เป็นไร แค่ฝันร้ายน่ะ” ดวงตาของกายอ่อนลง มองหญิงสาวด้วยความอ่อนโยนมากขึ้น ขณะที่สีหน้าของเธอเอง ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เอ่อ ..ฉันขอโทษเรื่องงานนะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอก คุณม่อนคงแก้ปัญหาได้ ว่าแต่เธอเถอะจะทำยังไงต่อไป”

“ก็คงต้องเก็บตัวอยู่ที่บ้านเหมือนเดิมค่ะ ในเมื่อฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้ คุณก็คงไม่อยากเข้าใกล้ฉันแล้ว เพราะสร้างแต่ปัญหา” กีรติยาก้มหน้าลง วันนี้เธอทำงานเขาเสีย อีกทั้งผู้ชายคนนั้นก็อาจจะกลับมาแก้แค้นที่เธอทำร้ายเขา ไม่ว่าทางไหนเธอก็คงกลับมาใช้ชีวิตอิสระไม่ได้อีก

“เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่...โรคกลัวผู้ชาย” เสียงถามยังคงเรียบเฉย แต่ดวงตากลับมองคนตรงหน้าหมือนพยายามพิจารณาบางอย่าง

“คุณรู้!!” กีรติยามีน้ำเสียงตกใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธอเคยคิดจะใช้มาเป็นข้ออ้าง เพื่อขอความเมตตาจากคนตรงหน้า และคิดว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางเชื่อ แต่ตอนนี้เขาถามเธอแล้ว คงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง

“ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะว่าเมื่อก่อนเป็นหรือเปล่า เพราะจำอะไรไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ พอตื่นลืมตาขึ้นมาหลังจากอุบัติเหตุ ฉันก็ไม่สามารถเข้าใกล้ผู้ชายได้ ยกเว้นพี่ม่อน หรือคนที่คล้ายๆ กัน คือพี่ม่อนเป็น...” กีรติยามีท่าทีอึกอัก จนกายพยักหน้ารับ ให้รู้ว่าเขารู้ เธอจึงยิ้มขึ้นมาได้

“ลำบากไหม เหนื่อยหรือเปล่า”

เพียงแค่จบประโยค ความอัดอั้นที่เคยเก็บมาเนิ่นนานก็ทะลักล้นออกมา พร้อมหยดน้ำตาร่วงเป็นเม็ด มือทั้งสองข้างบีบแน่น ตัวสั่นเทาเพราะกลั้นสะอื้น

 “ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่นี่แล้ว” เสียงพูดเบายิ่งกว่าเบา จนไม่แน่ใจว่าคนที่กำลังเสียใจจะได้ยินหรือไม่ แต่มืออบอุ่นที่ลูบอยู่บนศีรษะเล็กๆ นั้น ถ่ายทอดความรัก ความห่วงหาออกมาชัดเจน

 

  °·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (50%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·°


รอนานม้ายยยยยย...ขอโทษนะคะ 


อ่านอย่างมีความสุขนะคะทุกคน ^___^


ปล. เพิ่งเห็น ทำไมมี comment โดนลบด้วยล่ะคะ เค้าไม่ได้ลบนะ ไม่เคยลบด้วย T^T


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #427 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 07:13
    อ่านไปลุ้นไปว่าจะเกิดอะไรต่อ สนุกค่ะ
    #427
    0
  2. #202 panadda (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 14:58
    สนุกค่ะ
    #202
    0
  3. #195 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 01:03
    หรือบาปกรรมจะรวดเร็วปานจรวด
    #195
    0
  4. #194 สายไหมฤดูหนาว (@kunyanut18) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 23:42
    รอนานมากแต่ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน
    #194
    0
  5. #193 แมววัวลาย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:55
    ขอบคุณค่ะ
    #193
    0
  6. #192 แมววัวลาย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 22:55
    ขอบคุณค่ะ
    #192
    0
  7. #191 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 20:50
    ขอบทชุ่มชื่นหัวใจบ้างได้ไหมคะ อึดอัดจังค่ะ สงสารสุดใจ
    #191
    0
  8. #190 jitrapornprasit (@jitrapornprasit) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 20:35
    พี่กายรู้แล้ว..ดีใจที่สุด
    #190
    0
  9. #189 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 20:20
    ขนลุกยายริษาเจอโรคจิตภาณุเอาไปฆ่าแล้ว
    พี่กายใบตองมีอุปสรรคอะไรมากมายขนาดนี้
    #189
    0
  10. #188 Rockin Heaven (@nawam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 18:00
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #188
    0
  11. #187 Taerungtiwa (@Taerungtiwa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 16:54
    อยากได้เล่มแว้วววว
    #187
    0
  12. #186 พรรณวษา (@NPrittaya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 16:14
    โอ๊ยยยย ค้างแรงงง คุณภาษุน่ากลัวจะเป็นฆาตกรแน่เลย จากคำสันนิษฐานของตำรวจที่บอกว่าฆาตกรน่าจะหน้าตาดีถึงหลอกลวงผู้หญิงสวยๆเข้าหาได้ ตายแน่ริษา!!
    #186
    0
  13. #184 izyberry (@izyberry) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:29
    มันหน่วงๆ อึมครึมๆดีนะคะ
    อยากอ่านต่อไวๆจัง
    #184
    0
  14. #183 watinee-meo (@watinee-meo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:19
    กำลังจะเริ่มดราม่าใช่มั้ยคุณกายยเค้ากลับมาแล้วก็ไม่ต้องปล่อยไปไหนแล้วเซ่ โอกาสไม่ได้วนกลับมาง่ายๆน๊ะะ
    #183
    0
  15. #182 Pompom06 (@Pompom06) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:01
    จนกว่าเราจะพบกันขอบคุณ
    #182
    0