ตอนที่ 15 : ตอนที่ 7 : เหยื่อ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    24 พ.ย. 60


รถเต่าสีฟ้าวิ่งลัดเลาะเข้ามาบริเวณด้านหลังของสำนักงานเปิดใหม่ ตามที่ได้ตกลงไว้กับพี่ม่อน เมื่อวานหลังจากที่ดูวิดีโอบล็อกกิ้งการเดินแบบจบ พี่ม่อนก็มาหากีรติยาที่บ้านเพื่อซ้อมการเดินอีกครั้ง แต่ที่หนักหน่วงกว่าการซ้อม น่าจะเป็นการรองรับอารมณ์เหวี่ยงวีนของหญิงสาว

กีรติยาก้มศีรษะลงจนคางติดกับพวงมาลัยรถ เพื่อดูช่องทางที่เธอจะต้องออกไปผ่านแว่นตากันแดด พร้อมผ้าคลุมหัวมิดชิดราวกับเป็นหัวขโมยมาดูต้นทาง ด้านหลังบริษัทในตอนนี้ว่างเปล่า ไม่มีผู้คน ซึ่งน่าจะเป็นเพราะว่าห่างจากที่จัดงานพอสมควร และมีเชือกกั้นผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเอาไว้ ทุกคนจึงอยู่ที่ด้านหน้าเกือบทั้งหมด

“พอหล่อนไปถึงก็เดินตามทางด้านหลังเลยนะ ห้องแต่งตัวอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันจัดเอาไว้ให้แล้วไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร” เสียงของพี่ม่อนลอยมาในมโนความคิด

“พี่ม่อนทำไงดีคะ ถ้าคุณกายเสร็จยัยริษาไปแล้วล่ะ” กีรติยาเปลี่ยนเรื่องหันมาวีนต่อตามอารมณ์ที่คั่งค้าง

“แสดงว่าหล่อนไม่มีน้ำยา” พี่ม่อนเบ้ปากเล็กน้อย แต่แววตากลับเอ็นดู เห็นเป็นเรื่องตลกขบขันเสียมากกว่า

“พี่ม่อน!!” กีรติยาแว๊ดใส่ พร้อมขึงตาที่ไม่ได้น่ากลัวมาหา

“ทิ้งสะโพกอีกนิด กางขาออกหน่อยให้คนเห็นช่วงขาเรียวๆ นั่นสิ” แม้จะมีการถกเถียงอยู่เนืองๆ แต่ก็ยังซ้อมเดินไปด้วย

“หรือกีร์จะใส่เสื้อคว้านลึกๆ ดีคะพี่ม่อน” กีรติยาเอ่ยขึ้นขณะเปลี่ยนท่าทางตามที่ม่อนบอก พร้อมก้มตัว มือปิดหน้าอกเล็กน้อย เผยอปากยั่วยวน มันคงจะดูเซ็กซี่มาก หากไม่อยู่ในชุดเสื้อยืด กางเกงขาสั้น

“นี่งานเปิดตัวบริษัทนะยะ ไม่ใช่นิตยสารเพลบอย อีกอย่างไหนหล่อนว่าอยากจะเป็นนางพญา”

“แหม..เผื่อว่าเห็นอะไรวับๆ แวมๆ คุณกายจะชอบไงคะ” หญิงสาวพูดขึ้นพลางหัวเราะชอบใจ

“พี่ว่าผู้ชายแบบนั้น คงมีผู้หญิงมานอนเปลือยรอไม่เว้นแต่ละวัน ทางที่ดี ตอนนี้หล่อนคิดสิว่าทำยังไง งานฉันจะไม่ล่ม”

กีรติยาถอนหายใจยาวในรถ ขณะที่คิดถึงคำพูดของพี่ม่อน เธอทำเป็นเก่งไปอย่างนั้นแหละ ที่บอกว่างานนี้สบายมาก จริงๆ ตอนนี้แม้คิดจะออกจากรถยังเป็นเรื่องยากเลย แล้วถ้าต้องไปเดินต่อหน้าผู้คนเธอจะทำอย่างไร

ประตูรถเต่าที่จอดอยู่อย่างโดดเดี่ยว ค่อยๆ แง้มทีละนิดเมื่อมองบริเวณโดยรอบ จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใคร คนที่มีท่าทางลับๆ ล่อๆ คลุมศีรษะตัวเองด้วยผ้า และสวมแว่นดำค่อยๆ โผล่ออกมาจากรถ วิ่งเร็วจี๋เพื่อไปยังด้านหลังของตึก

ห้องแต่งตัว (กีรติยา) .. ป้ายหน้าห้องติดชื่อของเธอหราอยู่ ซึ่งคนที่เพิ่งลับๆ ล่อๆ มาถึง ก็ถอนหายใจออกมาได้อีกครั้ง ก่อนที่จะเปิดประตู และปิดห้องลงอย่างรวดเร็ว กีรติยามองไปรอบๆ ภายในห้องมีช่างแต่งหน้าที่เป็นผู้หญิงยืนรออยู่ก่อนแล้วหนึ่งคน ส่งยิ้มหวานมาให้คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ กีรติยายิ้มตอบ แต่ก็ต้องหุบยิ้มทันที เมื่อเห็นคนที่ทำให้เธอเหวี่ยงเมื่อวานนั่งแต่งหน้าอยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีค่ะพี่กีร์” ริษาส่งเสียงหวานเอ่ยทัก

“สวัสดีค่ะ” กีรติยาเชิดหน้าตั้งคอขึ้นราวกับหงส์ ไม่เหลือเค้าลางของโจรย่องเบาเมื่อสักครู่ เธอจะไม่สนใจผู้หญิงคนนี้เลย หากเมื่อสองปีก่อนที่เธอเพิ่งฟื้น ก่อนเข้ารับการกายภาพบำบัด ริษาไม่มาเหยียบจมูกถึงที่

ริษามาเยี่ยมค่ะ น่าสงสารพี่กีร์จังเลยนะคะ ต้องนอนเป็นผักอยู่แบบนี้ แต่ไม่ต้องห่วง หน้าที่ซุปตาร์อันดับหนึ่งของวงการ ริษาจะทำแทนพี่กีร์ให้ดีที่สุด คิดถึงคำพูดของริษาในวันนั้น กีรติยาก็กำมือแน่น เมื่อก่อนเธอไม่ได้สนใจมันเลย เพราะไม่ได้รู้สึกผูกพันกับการอยู่ในวงการอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เหมือนกับว่า อะไรมันก็ดูขวางหูขวางตาไปหมด สิ่งที่ไม่เคยจำ ก็เกิดจำได้ขึ้นมาอย่างคนพาล โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับคุณกาย

“สวัสดีค่ะ ยินดีด้วยนะที่ได้มาเป็นตัวสำรองของพี่...” กีรติยาปรายตามองเล็กน้อย ก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้สำหรับแต่งหน้าข้างๆ กัน

“คุณกีรติยารอสักครู่นะคะ กำลังจะเสร็จแล้วค่ะ” ช่างแต่งหน้าบอกอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ กีร์ไม่รีบ เพราะกว่าจะถึงคิวเปิดตัวนางแบบหลัก ยังมีเวลาอีกเยอะ ปล่อยให้ตัวเล็กๆ ออกไปเดินเรียกแขกก่อนก็ได้ค่ะ เพราะวันนี้อาจจะไม่ได้ทำหน้าที่...ตัวสำรอง” คนพูดมีรอยยิ้มเหยียดผ่านไปหาคนที่กำลังมองเธอ ผ่านกระจกบานเดียวกัน ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“พอได้แล้ว ฉันจะออกไปข้างนอก” ริษากระแทกเสียง ก่อนจะลุกออกไป โดยไม่ลืมที่จะกระแทกเก้าอี้ของคนด้านข้าง

“กระแทกซะแรงเลย ระวังขาช้ำนะคะ ยิ่งสั้นๆ อยู่ด้วย ถ้าช้ำอีกจะไม่มีอะไรให้มอง”

ปัง!! เสียงกระแทกประตูดังขึ้น หลังจากที่พูดจบได้เพียงไม่นาน แล้วก็มีเสียงหัวเราะพอใจของคนข้างในดังตามมา ไม่เว้นแม้แต่ช่างแต่งหน้า

“มาเริ่มกันเลยค่ะ” คนที่นั่งรอแต่งหน้า พูดเสียงขรึม ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาลุกวาว

 

ด้านหน้าส่วนของการจัดงานในเวลานี้ เริ่มมีแขกเหรื่อ และนักข่าวทยอยกันมาแล้ว งานนี้จัดขึ้นไม่ใหญ่นัก แขกที่มาก็มีจำนวนไม่มาก แต่กลับมีช่อดอกไม้หรูหราราคาแพง ถูกส่งเข้ามาพร้อมตัวแทนไม่ขาดสาย จากลูกค้าที่ไม่อาจเปิดเผยตัวว่าใช้บริการได้

“สวัสดีครับคุณกาย” ม่อนที่กำลังดูแลสถานที่ทางด้านหน้าเวที เอ่ยทักชายหนุ่มที่ดูโดดเด่น มีออร่ากว่าคนทั่วไป ยิ่งอยู่ในชุดชุดสูทสีดำทั้งชุด ยิ่งทำให้อยากจับมาเป็นเด็กในสังกัด ถ้าไม่ติดที่ดวงตาดุเข้ม และปากร้ายๆ ที่จิกกัดตลอดเวลา

“งานเป็นอย่างไรบ้างครับ” กายเอ่ยถาม ขณะที่แสงแฟลชรอบตัว ดังขึ้นไม่ขาดสาย

“ไม่มีปัญหาครับ ตอนนี้ยัยกีร์ก็รออยู่ที่ห้องแต่งตัวแล้ว” ม่อนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่ก็ยังแฝงความกังวลใจ ถึงตัวเอกของงาน

 

ไม่นานรอบงานก็ฮือฮาอีกครั้ง เมื่อนางเอกเบอร์หนึ่งในขณะนี้เดินเข้ามาภายใน ริษาในชุดแซกยาวสีแดงเพลิง ตัดกับผิวที่ขาวจัด คล้ายกับชุดที่ม่อนเตรียมไว้ให้กีรติยา แต่เผยให้เห็นเนินหน้าอกเซ็กซี่ จนทำให้แขกในงานมองตาม

“คุณกาย สวัสดีค่ะ” ริษาก้มตัวลง มือปิดเนินอกอวบอิ่มไว้พอเป็นพิธี ดวงตาช้อนขึ้นเล็กน้อย มองไปยังชายหนุ่มที่เธอหมายปอง ยิ่งเห็นเขาในชุดสูทวันนี้ ยิ่งทำให้เห็นถึงความเหมาะสมระหว่างเขากับเธอ

“ชะนีไม่มีแผนอื่นกันหรือยังไง นอกจากการเปิดนมโชว์” ม่อนสบถขึ้นแผ่วเบา พร้อมเหยียดปากเล็กน้อย ตามองบน มือตบที่อกตัวเองอย่างปลงๆ เสียงที่ออกมาเบาเหมือนกระซิบจนคนใกล้ๆ อาจจะไม่ได้ยิน ถ้าคนๆ นั้นไม่ใช่กาย

“บอกกีรติยาด้วยว่าอย่ายอมแพ้” เสียงทุ้มเบาไม่ต่างกัน ดังขึ้นข้างๆ จนทำให้ม่อนเกือบหลุดสำลักขำออกมา

“เห็นว่างานนี้คุณกีรติยาจะมาเปิดตัวไม่ใช่เหรอครับ ทำไมเป็นคุณริษาไปได้” นักข่าวสำนักพิมพ์หนึ่งเอ่ยถาม ขณะที่เสียงของชัตเตอร์ก็ยังดังไม่หยุด

“ถ้าเป็นริษาพี่ๆ นักข่าวไม่อยากทำข่าวเหรอคะ น่าน้อยใจจัง” เสียงอ้อนอ่อนหวานอย่างคนรู้งานเอ่ยบอก พร้อมมือก็เอื้อมไปสัมผัสที่แขนของชายหนุ่มราวกับบอกเป็นนัยๆ

“ทำสิครับ พี่ว่างานนี้เป็นริษาจะน่าสนใจกว่าอีก ที่คนมาเยอะก็เพราะไม่ได้เห็นกีรติยานานแล้ว จะมาดูมากกว่าว่าเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาลประสาท” เสียงของนักข่าวอีกคนดังมาจากทางด้านหลัง ริษายิ้มพอใจ สมกับเงินที่จ้างมาจริงๆ หากว่าเธอทำให้กีรติยาไม่สามารถเดินในงานนี้ได้ ยัยนั่นจะกลายเป็นคนที่ถูกลืม หลอกลวง และเธอจะกลายเป็นคนที่เข้ามาช่วยชีวิตพี่ม่อน งานนี้มีแต่ได้กับได้ แกจะต้องชดใช้ที่พูดกับฉันในห้องแต่งตัว

ในตอนนี้เองที่ม่อน ผู้เป็นดั่งครอบครัวของกีรติยา ก็เตรียมจะระเบิดออกมา เพราะอ่านแผนการร้ายออก และทนไม่ไหวกับการว่าร้ายคนที่รัก

...แต่ก่อนที่จะพุ่งตัวไปกระชากดาราในสังกัด โดยไม่แคร์ผลประโยชน์ใดๆ มือใหญ่ของคนที่อยู่ด้านข้าง ก็มาแตะที่แขนเอาไว้เพื่อให้สงบ

“เชิญทานอาหารกันก่อนดีกว่าครับ ผมให้คนเตรียมไว้เยอะเลย เพราะเห็นว่าใกล้กับมื้อเย็นพอดี” เจ้าของงานมีรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ดวงตากลับนิ่งเฉยเหมือนว่าทำตามหน้าที่เท่านั้น

บริเวณงานตอนนี้เริ่มมืดลงทุกที พระอาทิตย์กำลังลาลับทำให้โดยรอบมีแสงสีส้มอ่อนดูอบอุ่น แต่สิ่งที่น่าสังเกตของงานนี้คือ นอกจากการจัดแต่งด้วยดอกไม้ เสียงเพลงคลาสสิคคลอเบาๆ แบบงานปกติ ยังมีชายหนุ่มร่างกายกำยำ ยืนอยู่แทบทุกจุดของงาน จนทำให้บรรดาแขกทั้งสาวแก่ แม่ม่าย รวมถึงวัยรุ่นไม่เบื่อหน่าย

ในตอนแรกก็กล้าๆ กลัวๆ แอบถ่าย แต่พอแอลกอฮอร์เริ่มไหลลงกระแสเลือด ความกล้าก็อัพเลเวลตาม ทั้งขอเซลฟี่ แอบลูบมัดกล้าม หรือแม้แต่ขอเบอร์ ราวกับว่านี่ไม่ใช่งานเปิดตัวบริษัทรักษาความปลอดภัย แต่เป็นบาร์โฮส กายมองไปรอบๆ งานอย่างพอใจ เพราะเหล่าคุณหญิงคุณนาย ที่มาแทนสามีซึ่งไม่สามารถออกหน้าได้นี่แหละ คือแหล่งข่าวสำคัญ

“ขอบคุณมากนะครับ” ม่อนมองหน้ากายที่ยืนอยู่ข้างๆ ในขณะที่ทุกคนเริ่มเดินออกไปยังโต๊ะอาหาร พร้อมชวนริษาไปด้วยเพื่อสัมภาษณ์

“ทำงานใหญ่ ใจต้องนิ่ง คุณต้องใจเย็นกว่านี้” กายเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ไม่ได้ยินดี หรือตำหนิ ที่เขาช่วยเพียงเพราะคนๆ นี้ยังต้องอยู่ข้างกีรติยาอีกยาวนาน

“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปดูกีรติยาก่อนนะครับ นี่ก็ใกล้เวลาแล้วทำไมถึงไม่ออกมาสักที” คงพูดมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เมื่อนึกถึงคนที่ควรจะโทรหาเขาเพื่อไปรับออกมา แต่กลับหายไปจนเกินเวลาที่นัดกันไว้

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปด้วย ที่นี่วุ่นวายเหลือเกิน” คนพูดมองไปรอบๆ งานก่อนที่จะโบกมือเล็กน้อย เพื่อเรียกลูกน้องคนสนิทมาสั่งความบางอย่าง

“บอย แกตรวจดูความเรียบร้อยให้ดีๆ ถ้ามีอะไรแปลกๆ จัดการได้เลย” กายสั่งมือขวาคนสนิท แล้วพยักหน้าให้ม่อน เพื่อไปหากีรติยาที่ห้องแต่งตัวที่จัดไว้พิเศษทางด้านหลัง

 

ทางเดินจากบริเวณที่จัดงานมายังห้องแต่งตัว ค่อนข้างใช้เวลาพอสมควร เพราะอยู่ตรงข้ามกันแบบมุมทแยง แม้ออฟฟิศนี้จะมีเพียงสองชั้น แต่ก็กว้างขวางตามพื้นที่ที่สามารถปิดบังหน้าห้างได้ แถมที่ดินยังลึกพอที่จะทำห้องต่างๆ ให้แยกออกมาได้อย่างเป็นสัดส่วน เหมาะกับการใช้งาน ทั้งที่เก็บอุปกรณ์ โรงฝึก ห้องทึบเก็บเสียงที่ใช้ซ้อมยิงปืน บางทีกายก็นึกทึ่งใบข้าว ที่สามารถเนรมิตมันออกมาได้เร็วขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เขาแค่ล้อเล่นเรื่องความรีบเร่งของเวลา

 

กรี๊ดดดดดดดดด......ปัง!!!

เสียงกรีดร้องปริ่มใจจะขาด ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูห้องแต่งตัว รุนแรงจนกระแทกผนังด้านหลัง  พร้อมชายหนุ่มหน้าตาคุ้นเคย ตะเกียกตะกายออกมา ราวกับว่าหนีบางอย่างที่น่ากลัว ม่อนและกายที่กำลังเดินอยู่ไม่ไกล สาวเท้าไปอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ

“นังกีร์มันบ้า นังนั่นมันบ้า!!!เสียงของคิมหันต์ พระเอกชื่อดังในขณะนี้ตะโกนละล่ำละลัก ใบหน้าซีดเผือดไม่เหลือเค้าลางพระเอกอันดับหนึ่ง มือกุมแขนมีรอยเลือดสดใหม่

“ทำไมแกมาอยู่ที่นี่” ม่อนตะคอกพร้อมชี้หน้า ผู้ชายคนนี้คือคนที่พยายามทำลายกีรติยา ด้วยคลิปฉาวโฉ่ที่มันเตรียมปล่อย ก่อนหญิงสาวจะประสบอุบัติเหตุ ซึ่งเป็นเพียงแค่ภาพที่ออกมาจากโรงแรมด้วยกัน ในงานๆ หนึ่ง แต่การจับมือทักทาย กลับเหมือนเป็นการนัดพบในสถานที่ไม่เหมาะสม

“แกจะไปไหน กลับมาเดี๋ยวนี้นะ” ม่อนตะโกนตามหลังอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันกำลังจะหนี แต่ก็ช้าเกินไป

“คุณม่อน” เสียงกายเรียกจากภายในห้องแต่งตัว ทำให้ม่อนได้สติรีบตามเข้าไป

ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มกำลังโอบกอดหญิงสาวเอาไว้แนบอก ในขณะที่เธอไม่ได้สติ สองมือบอบบางเต็มไปด้วยเลือด มีดที่ใช้เป็นอาวุธยังตกอยู่ข้างๆ ตัว

“น้องกีร์บาดเจ็บหรือเปล่าคะ ทำไมสลบไปแบบนี้” ม่อนร้องด้วยความตกใจจนหลุดนิสัยจริงออกมา ซึ่งกับกายที่รู้อยู่แล้วก็ไม่ได้เห็นว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร

“ไม่มีแผล น่าจะสลบไปเฉยๆ” ชายหนุ่มตอบกลับ ขณะที่มือก็สำรวจตามรอยเลือดที่ติดอยู่

“น้องกีร์กลัวผู้ชายขั้นรุนแรงค่ะ คงจะช็อกสุดขีด ถึงได้เอามีดมาไล่ฟันไอ้บ้านั่น”

กลัวผู้ชายขั้นรุนแรง...กลัวผู้ชายขั้นรุนแรง.. ประโยคนี้ดังขึ้นที่หัวของกายซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ราวกับถูกเล่นซ้ำ กายหันไปมองม่อนอย่างรวดเร็วดวงตาน่ากลัว จนคนที่ถูกมองเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง

“แล้วทำไมปล่อยให้ทำงานนี้” คำพูดผ่านริมฝีปากอย่างยากลำบาก เพราะคนพูดกัดฟันจนกรามปูดโปนออกมา

“ก็เพราะคุณนั่นแหละ คุณเป็นคนเดียวบนโลกใบนี้ที่น้องกีร์เข้าใกล้ได้” ม่อนรีบโทษคนตรงหน้า เขาก็เก็บกีรติยาไว้อย่างดีมาตั้งนาน หากไม่ใช่เพราะกาย กีรติยาคงไม่ออกมาเจอสิ่งที่ตัวเองกลัวแบบนี้

“พี่กาย...ช่วยใบตองด้วย” เสียงละเมอแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเซียว และสั่นเทา ดวงตาปิดสนิท มีน้ำตาเกาะเป็นเม็ดพราว ทุกอย่างภายในห้องเงียบลงอย่างประหลาด ได้ยินแม้เสียงลมหายใจ ในหัวของชายหนุ่มขาวโพลน หัวใจถูกรัดแน่นราวกับมีคนเอามือมาบีบไว้ กายรวบร่างนั้นไว้ในอ้อมกอด จนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

“ผมจะพากีรติยาไปห้องพัก คุณไปแก้สถานการณ์ข้างนอกก่อน อย่าให้งานผมล่ม” แววตาคนพูดดุดัน แต่กลับเปล่งประกายอย่างน่าประหลาด ร่างสูงใหญ่หายไปพร้อมหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว จนม่อนไม่มีโอกาสแม้แต่ขยับปาก จะถาม หรือปฏิเสธ

 

 °·.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.-> (100%) <-.¸.·°●°·.¸.·°●°·.¸.·° 


อ่านอย่างมีความสุขนะคะ ^__^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

460 ความคิดเห็น

  1. #180 View (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 00:43
    Ebook please
    #180
    0
  2. #179 Supinya Plianarom (@aristolochia) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 12:50
    ได้พบกันแล้ว ดีใจๆ
    #179
    0
  3. #178 panadda (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 10:37
    กรี๊ดดดดด ไรท์มาค่ะ มาต่อให้หน่อย ลุ้นมากๆๆๆๆ
    #178
    0
  4. #174 j-jun (@jun9876) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 16:51
    #174
    0
  5. #173 PCtarn (@ohkoi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 16:15
    พี่กายยยยยยย ใบตองมาแล้ววววววว
    ดีใจจริงๆ
    #173
    0
  6. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:26
    พี่กายยยย ใบตอง แแงงง
    #172
    0
  7. #171 j-jun (@jun9876) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 13:19
    #171
    0
  8. #170 watinee-meo (@watinee-meo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 11:02
    ใบตองกลับมาแว้ววว
    #170
    0
  9. #168 ผ่าน (@jubjangprathana) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 02:01
    รอใบตองค่ะ
    #168
    0
  10. #167 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 01:25
    ตอนนี้ดีต่อใจจังค่ะ พี่กายแน่ใจแล้ว
    #167
    0
  11. #166 izyberry (@izyberry) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 23:57
    ว้าย เขารู้แล้วววว
    #166
    0
  12. #165 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    หลุดออกมาสักที กับคำๆนี้
    ใบตอง พี่กาย ใบตองกลับมาแล้ว ดีใจจัง
    #165
    0
  13. #164 j-jun (@jun9876) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    สนุกมากกกกกกก        แต่ค้างหนักกว่าเดิมอีก
    #164
    0
  14. #163 Pompom06 (@Pompom06) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:11
    มาแล้วใกล้เข้ามาแล้วใบตองกับพี่กาย
    #163
    0
  15. #162 สายไหมฤดูหนาว (@kunyanut18) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:04
    พี่กายจำใบตองได้ไหม
    #162
    0
  16. #161 Ammy2016 (@Ammy2016) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:58
    เค้าเจอกันแล้วววว มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ หรือรีบออกอีบุ๊คก็ได้ ค้างคาใจมาก
    #161
    0
  17. #160 พรรณวษา (@NPrittaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:43
    โอ๊ยจะขาดใจไรท์มาจริงด้วยยยย ลุ้นหนักมาก พี่กายรู้แล้ว ขอเถอะ ขอให้พรุ่งนี้ไรท์มาอีก เห็นเรื่องนี้เด้งว่าอัพแล้ว ดีใจกว่ามีผัวอีก กรี๊ดดดดหนักมากกก
    #160
    0
  18. #159 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:36
    ใบตองจ๋า พี่กายคิดถึงมาก
    #159
    0
  19. #158 wishmeluck (@wishmeluck) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:33
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #158
    0
  20. #157 อสิตตา (@iamkik90) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 21:21
    กรี๊ด แทบจะรอตอนต่อไปไม่ไหว อยากได้หนังสือซะวันนี้พรุ่งนี้เลย รอๆๆๆๆ
    #157
    0