ลิขิตรัก...อันตราย [สนพ. อรุณ]

ตอนที่ 4 : สาม : ความบังเอิญที่เกินคาด (แก้ไข 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    12 ก.ย. 59

นาวากลับมาบ้านหลังเดิมอีกครั้งในวันนี้ ไม่มีช่องทางไหนเหลือแล้วที่จะตามหาผู้บงการฆ่าพ่อของเธอ เพราะเมื่อวานตอนที่เธอพลาดให้ถูกจับได้ ดันหนีออกมาจนลืมคิดว่าจะหาตัวผู้ชายคนนั้นเจอได้อย่างไร เธอแวะไปที่โกดังแล้ว ที่นั่นเงียบกริบเหมือนไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตดำรงอยู่มาก่อน

“ใช่สิ ก็เมื่อวานฆ่ากันขนาดนั้น วันนี้ใครจะมา” เธอได้แต่คิดในใจ  ตอนนี้เธอกลับมาถึงหน้าทางเข้าบ้าน ก็ได้แต่ภาวนาว่าพวกชายชุดดำจะยังซุ่มรออยู่ ขณะที่หญิงสาวกำลังเดินภายในซอยเล็กที่วกวน เพื่อเดินไปที่บ้านโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น แต่ทันใดนั้น ก็มีรถเอสยูวีคันใหญ่ขับสวนออกมา

ไวเท่าความคิด นาวาใช้สองเท้าน้อยๆ ถีบตัว สปีดปลายเท้าทำงานได้ดีอย่างที่นายมันต้องการ พร้อมยกแขนตั้งฉากกับพื้นเหวี่ยงอย่างเป็นจังหวะด้วยความเร็ว ใช้เวลาเพียงไม่นาน ร่างเล็กก็ลัดเลาะมาโผล่ที่หน้าปากซอยด้วยความเร็วเกินคนปกติทั่วไป จะไม่ให้เร็วได้อย่างไร เธอฝึกแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก มีการสอบวัดผลกับเพื่อนที่โรงเรียนทุก 3 เดือน ใครได้คะแนนต่ำกว่า 10 อันดับแรก ต้องเข้าไปอยู่ในป่า 1 เดือน นาวาเคยพลาดมาแล้ว จากนั้นก็ไม่เคยต่ำกว่าอันดับที่ 3 อีกเลย

“พี่ๆ ตามรถคันนั้นไปค่ะ” นาวาคว้าหมวกกันน็อคมาสวมโดยไม่มองหน้าพี่วิน

“อ้าว น้องอีกแล้วเหรอ น้องเป็นคนจริงๆ ใช่รึเปล่า วันนั้นพี่กลัวจนหัวหด เราหายตัวไปไหน” พี่วินถามขึ้นสีหน้าดีใจ

“อย่าเพิ่งถามมากพี่ ตามรถคันนั้นไปก่อนเดี๋ยวไม่ทัน” นาวาร้องบอก

“เออๆ ได้ จับดีๆ นะ” พี่วินสตาร์ทรถพร้อมใส่หมวกกันน็อค

“วันนั้นหนูหลบอยู่หลังต้นไม้ข้างๆ พี่แหละ พี่ไม่สังเกตเอง มัวแต่ตกใจอะไรไม่รู้” นาวาแสร้งพูดเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย

“อ๋อ พี่ก็คิดว่าเราเป็นผี ดีนะกลับไปเปิดกระเป๋าที่บ้านเห็นว่าเป็นเงินจริง เลยคิดว่าผีไม่น่ามีเงินได้” พี่วินพูดไปหัวเราะไปอย่างคนอารมณ์ดี

OOOOOOOOOO

วันนี้ที่โรงแรมหรูระดับ 5 ดาวในเครือ อัครเดช กรุ๊ป ดูคึกคักเป็นพิเศษ นั่นเพราะนายใหญ่คนใหม่จะเข้ามาตรวจดูความเรียบร้อย พนักงานทุกคนต้องเตรียมตัวกันตั้งแต่เช้า ดูแลความเรียบร้อยของบริเวณโรงแรมจากที่ดีมากอยู่แล้ว จะต้องดีที่สุด โดยเฉพาะความสะอาดยิ่งเป็นเรื่องสำคัญ ไม่เพียงแค่นั้น พนักงานทุกคนจะต้องรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้นายใหญ่จะแค่เดินผ่านเพื่อขึ้นชั้นบริหารก็ตาม ปกตินายใหญ่จะเข้ามาที่โรงแรมแห่งนี้เดือนละแค่ 1 ครั้ง เพราะต้องวนไปดูธุรกิจแห่งอื่นในเครือที่มีอยู่มากมาย

แต่ก็มีเรื่องเล่าขานปากต่อปากว่า ใครทำงานถูกใจนาย หรือมีท่าทางโดนใจ นายอาจจะย้ายให้ไปอยู่สำนักงานใหญ่ ซึ่งนั้นคือเป้าหมายของเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่ที่เป็นพนักงานหวังว่าจะได้ใกล้ชิด ไม่เพียงแต่พนักงาน ช่วงสิ้นเดือนที่เป็นกำหนดการที่นายใหญ่เข้ามาดูกิจการโรงแรม ห้องที่พักถูกจองไว้เต็มล่วงหน้า ลูกสาวผู้ดีไฮโซ ต่างหวังว่าจะสามารถมัดใจคุณวายุได้ เพราะนอกจากความครบถ้วนในรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติแล้ว พ่อแม่ของไฮโซเหล่านั้นก็หวังที่จะมีส่วนร่วมทางธุรกิจอีกด้วย

ขบวนรถหรูราคาแพง 5 คันขับแล่นเข้ามา มีพนักงานที่ยืนรอต้อนรับผู้เป็นนาย นายใหญ่แห่ง อัครเดช กรุ๊ป ก้าวลงมาจากรถด้วยใบหน้านิ่งเฉย เดินผ่านพนักงานที่ตั้งขบวนรอพร้อมคนสนิท 2 คน ผู้เป็นนายเพียงแค่หยุดมองรอบๆ ชั่วครู่แล้วเดินขึ้นลิฟท์ไปห้องทำงานผู้บริหารทันที ไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ

“อะไรกันคะพี่ หนูอุตส่าห์แต่งตัวแต่งหน้าตั้งแต่เช้า นายจะหันมามองซักนิดก็ไม่มี ไหนว่าถ้านายเห็นใครสะดุดตา นายอาจจะให้ไปทำงานที่สำนักงานใหญ่ หนูอยู่มา 5 เดือนแล้ว ยังไม่เคยเห็นนายมองใครเลย” พนักงานต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“เธอไปได้ยินมาจากไหน พี่อยู่มา 5 ปี ตั้งแต่นายยังเดินมาตรวจโรงแรมพร้อมนายใหญ่คนเก่า พี่ยังไม่เคยเห็นนายมองใครซักคน” พี่หญิง หัวหน้าแผนกต้อนรับเอ่ยออกมาด้วยท่าทางขบขัน

“ไป ไป ทำงานได้แล้ว อย่ามามัวฝันลมๆ แล้งๆ” พูดจบพี่หัวหน้าแผนกก็เดินจากไป ปล่อยให้ลูกน้องสาวทั้งหลายฝันค้างกลางอากาศ

OOOOOOOOOO

บนห้องผู้บริหารโรงแรมสุดหรูระดับ 5 ดาว วายุกำลังตรวจสอบ และเซ็นต์เอกสารด้วยใบหน้าเคร่งเครียด มือกดอินเตอร์คอมบนโต๊ะเรียกเลขาหน้าห้องเข้ามาคุยเรื่องเอกสาร

“คุณณภา เข้ามาหาผมหน่อย”

“ค่ะคุณวายุ”

ไม่นานเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น

“คุณณภา ผมต้องการให้คุณรวบรวมบัญชี การจัดงานในส่วนห้องจัดเลี้ยง และรายชื่อแขกที่พักห้อง VIP ของปีนี้ทั้งหมดมาให้ผมด่วนที่สุด” ผู้เป็นนายกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“ได้ค่ะคุณวายุ” เลขาในส่วนของโรงแรมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างรู้งาน คุณณภา เคยทำงานกับนายใหญ่ของที่นี่มาก่อนที่นายน้อยจะเข้ามาบริหาร วายุค่อนข้างไว้ใจเลขาคนนี้มาก โดยเฉพาะเรื่องผลประโยชน์ของโรงแรม คุณณภาไม่เคยปล่อยให้รอดหูรอดตาไปได้ เอกสารที่ถูกส่งมาก็เช่นกัน คุณณภาต้องการให้นายน้อยดู แล้วดำเนินการต่อเมื่อเห็นว่าผิดปกติ

“อย่างเป็นความลับ!!” วายุบอกอีกครั้ง นั่นหมายความว่านายอนุญาตให้เธอใช้วิธีใดก็ได้ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ

“ทราบแล้วค่ะ” พูดจบ คุณณภา ก็โค้งศีรษะเล็กน้อย แสดงความเคารพก่อนออกจากห้องไป

“นายครับ ผมสั่งให้พวกที่เฝ้าอยู่ที่บ้านหลังนั้นกลับมาแล้วนะครับตามที่นายสั่งไว้เมื่อเช้า ผมให้พวกมันมาที่โรงแรมก่อน เผื่อว่าวันนี้นายมีแผนจะเข้าไปที่ผับ” ชัยคนสนิทมือซ้ายของนายเอ่ยขึ้น

“อืม...ใกล้มาถึงรึยัง เดี๋ยวฉันจะออกไปเลย” ผู้เป็นนายกล่าว

“น่าจะมาถึงแล้วครับนาย”

OOOOOOOOOO

รถเอสยูวีสีดำคันใหญ่วิ่งเข้ามาด้านหน้าโรงแรมในเครือ อัครเดช กรุ๊ป แล้วจอดต่อข้างหลังขบวนรถของผู้เป็นนาย ทำให้รถที่จอดดูน่าเกรงขามอยู่แล้ว กลายเป็นน่ากลัวจนแขกของโรงแรมไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะคิดว่าเป็นรถของแก็งค์มาเฟีย หรือเจ้าพ่อ

หน้าทางเข้าโรงแรม มอเตอร์ไซค์รับจ้างพร้อมหญิงสาวตัวเล็กก็มาถึงอย่างทุลักทุเล เพราะระยะทางครั้งนี้ค่อนข้างไกล

“โห น้องครั้งนี้พี่คิดแพงหน่อยนะมันไกลมากกกก  แล้วมาโรงแรมหรูเชียวพี่ส่งได้แค่นี้แหละ” พี่วินบ่นป๊อดบ่นแป๊ดไปตามเรื่องซึ่งนาวาชินเสียแล้ว

“อ่ะพี่ หนูให้ 1,000 นึงเลย แต่ครั้งหน้าขับให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ เกือบตามไม่ทันแหน่ะ” ว่าพี่วินขี้บ่นแล้ว นาวาขี้บ่นยิ่งกว่า นานๆ จะมีคนพูดด้วยสักครั้ง ก็สนุกดีเหมือนกัน

“ยังจะมีครั้งหน้าอีกเหรอ พี่ไม่รู้หรอกนะว่าน้องตามพวกมันมาทำไม แต่พี่ว่ามันอันตรายนะ เกี่ยวกับที่มีคดีฆ่ากันตายท้ายซอยรึเปล่าก็ไม่รู้” พี่วินพูดต่ออย่างไม่ต้องการคำตอบ แล้วก็ขับรถจากไป

“เฮ้อ...มิน่าล่ะ ถึงได้พามา เป็นคนดีเหมือนกันนะพี่วิน อยากช่วย แต่ไม่อยากยุ่ง” เธอบอกกับตัวเอง พร้อมมองตามหลังพี่วินใจดีจนลับตา เพียงไม่นานนักร่างเล็กก็เดินเข้าไปในเขตโรงแรม ยืนหลบอยู่พุ่มไม้ไม่ไกลจากรถขบวนที่จอดอยู่ สายตาเริ่มกังวลเหลียวซ้ายแลขวาหาทางหนีทีไล่

“ลืมไปเลย น่าจะให้พี่วินรออีกสักพัก ถ้าออกมาแล้วเราจะตามต่อยังไงล่ะเนี้ย” คิดพลางก็นึกอยากเขกหัวตัวเองนัก

ขณะที่สายตาก็มองทางประตูโรงแรม เพื่อดูว่าชายที่บงการฆ่าพ่อเธอออกมารึยัง พร้อมกับมองออกไปที่ถนนทางเข้าว่าจะมีมอเตอร์ไซค์เคราะห์ร้ายผ่านมาให้เธอโบกหรือเปล่า พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ซ้อน 2 ใส่ชุดสีดำรัดกุม สวมหมวกกันน็อคสีมืดจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ เธอจะไม่สงสัยเลยถ้าคนซ้อนไม่ถือปืนหลบอยู่ตอนที่ขับผ่านเธอไป

นาวามองไปที่ประตูทางออกโรงแรม เห็นผู้ชายตัวใหญ่ใส่สูทสีดำ กำลังเดินออกมาพอดี เธอจำชายทั้ง 3 คนได้ดี 2 คนเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันที่พ่อเธอตาย อีกคนเป็นนายที่คอยสั่งการ แต่ความรวดเร็วของเธอที่อยู่เหนือเหตุผลทั้งปวง ความลืมตัวในสถานการณ์ทำให้เธอตะโกนออกไปสุดเสียง

“ระวังงงงงงง....” ยังไม่ทันที่เสียงจะสุดความดัง หญิงสาวก็นึกได้ว่า เธอพลาดให้เค้าจับได้อีกแล้ว นี่เธอจะมาสืบอย่างลับๆ ก่อนแฝงกายเข้าไปหาเหยื่อนะ ทำไมคนคนนี้ถึงได้ถูกปองร้ายต้องให้คอยช่วยบ่อยขนาดนี้

“ปัง ปัง ปัง” เสียงปืนดังสนั่นพร้อมกับเสียงของหญิงสาว เป็นหนึ่งในบอดี้การ์ดที่เคยไปเฝ้ารอเธอที่บ้านนั่นเองที่เป็นคนยิง ส่วนอีก 2 คนคือคนที่เป็นนาย กับคนที่คอยรับคำสั่ง เพียงแต่ย่อขาลงหลบกระสุน และพูดคุยบางอย่างกัน ไม่มีท่าทีตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย

ไม่นานเมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง ผู้คนภายในโรงแรมต่างเข้ามาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชัย มือซ้ายคนสนิทของนายนั่นเองที่เป็นคนยิงมือปืนทั้ง 2 คน ตอนนี้กำลังโทรศัพท์แจ้งตำรวจ มือปืนยังไม่ตาย เขาเพียงแค่ยิงสั่งสอนเท่านั้น ที่เหลือคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจต่อไป แล้วคอยจับตาดูว่าใครที่จะวิ่งเต้นเดือดร้อนในเรื่องนี้มากที่สุด การทรมานให้สารภาพไม่ใช่วิธีที่นายชอบนัก เพราะส่วนใหญ่นักฆ่ามืออาชีพจะยอมตายมากกว่าขายความลับ แต่การทำให้ผู้อยู่เบื้องหลังโกรธจนเต้น กลับเป็นวิธีการที่ง่าย และได้ผลแม่นยำมากที่สุด 

OOOOOOOOOO

เสียงฝีเท้าแผ่วเบากำลังเดินเข้ามาใกล้เธอ นาวาได้ยินแล้วแต่กลับยังนิ่งรอ ถ้าเธอหลบเธอจะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับคนที่ฆ่าพ่อง่ายๆ อีกแล้ว  แต่นี่เธอช่วยชีวิตเขาอย่างเผลอตัวไปถึง 2 ครั้ง มันน่าจะทำให้อะไรๆ ง่ายขึ้น เธอคิดแผนนี้ได้หลังจากที่เผลอตะโกนออกไป เราต้องกลับร้ายให้กลายเป็นดี เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส นาวาคิดอย่างเข้าข้างตัวเอง

ไม่คิดเลยว่าจะต้องเข้าหาเขาในลักษณะนี้ เธอคิดแผนการมาทั้งคืน กะว่าจะจับมาทรมานให้สารภาพด้วยเครื่องทรมานที่พ่อเธอเตรียมให้ ไม่ก็ไปรออยู่บนยอดตึกโทรขู่ให้สารภาพ แล้วยิงไรเฟิลใส่ขาทีละข้างให้ทรมาน หรือไม่ก็ขู่ระเบิดโรงแรมมันซะเลยง่ายดี หมดกันแผนการของเธอ นาวาคิดขณะที่มีมือใหญ่จับที่ไหล่ของเธอ

“นี่เด็กน้อย นายของฉันอยากพบเธอหน่อย” มานพมือขวาของผู้เป็นนายกล่าวด้วยเสียงเรียบๆ

OOOOOOOOOO

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ของโรงแรม 5 ดาวใจกลางกรุง นายใหญ่แห่ง อัครเดช กรุ๊ป กำลังมองหญิงสาวร่างเล็กพิจารณาอย่างเงียบๆ ผู้หญิงคนนี้น่าจะสูงไม่เกินไหล่ของเขา ตัวเล็กบาง ผิวออกขาวแต่ไม่ซีด จมูกโด่งรั้น ปากเรียวเล็กออกจะเชิดขึ้นนิดหน่อย ผมดำสลวยถูกมวยเป็นก้อนกลมไว้ด้านหลัง หน้าม้าบังคิ้วไว้แต่ยังเห็นดวงตากลมโตนัยน์ตานิ่งสงบได้อย่างชัดเจน  ไม่เหมือนที่เขาเคยเห็นจากผู้หญิงคนใดที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ โดยปกติ ไม่ว่าผู้หญิง หรือผู้ชายถ้าตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ นัยน์ตาจะสั่นไหว ยิ่งต้องมาพูดคุยกับเขา แทบไม่มีใครกล้าสบตา จะมีก็แค่คนสนิทของเขาเท่านั้นที่ไม่แสดงอาการใดๆ ตอนนี้มีเพิ่มมาอีกคนแล้ว น่าสนใจ เขาคิด

“เธอชื่ออะไร” วายุถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“วาวา ค่ะ” นาวาเอ่ยขึ้น สายตายังจ้องมองดวงตาสีดำที่เย็นชาคู่นั้น

“เธอช่วยฉันไว้ 2 ครั้ง ที่โกดัง กับที่หน้าโรงแรมเมื่อกี้”

“เอ่ออ...หนูคิดว่าหนูเพิ่งเคยเห็นคุณนะคะ  แล้วเมื่อกี้หนูก็ไม่ได้ตั้งใจช่วย เพียงแค่เห็นปืนเลยตกใจตะโกนออกมา ฟลุ๊คน่ะค่ะ

“ครั้งเดียวเหรอ...” วายุพูดพร้อมเลิกคิ้วขึ้นทั้ง 2 ข้าง เหมือนบอกว่า เธอแน่ใจนะ เป็นการแสดงออกทางสีหน้าที่แม้แต่คนสนิทก็พบเห็นไม่บ่อยนัก

“ครั้งเดียวค่ะ หนูแวะมาลองสมัครงานที่นี่ เผื่อเค้าจะต้องการเด็กล้างจาน หรือทำความสะอาดห้องอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ เห็นที่นี่ใหญ่ดี น่าจะได้เงินเยอะ” นาวาแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจสีหน้าของนายใหญ่แห่ง อัครเดช กรุ๊ป

“ที่ว่าจะมาทำงาน อายุแค่นี้ทำไมไม่เรียนหนังสือ” ชายหนุ่มเก็บความสงสัยไว้ในใจ ก่อนที่จะถามขึ้นมา ถึงแม้วันนั้นที่โกดังจะมืด แต่เขาจำคนไม่ผิดแน่ เขาไม่เคยจำผิด เด็กคนนี้ต้องมีวัตถุประสงค์บางอย่างถึงมาที่นี่

“เห็นแบบนี้หนูโตแล้วนะคะ จบ ม. 6 แล้วด้วย แต่พอดีพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุซะก่อน เลยไม่มีเงินเรียนต่อค่ะ คุณจะกรุณารับหนูทำงานได้รึเปล่าคะ ไหนๆ หนูก็ช่วยคุณจากการโดนลอบยิง แม้มันจะบังเอิญก็เถอะ” ร่างเล็กตรงหน้ากล่าวด้วยดวงตาใสซื่อ

“พ่อแม่ตายหมดแล้ว แล้วเธออยู่กับใคร” ยังคงมีคำถามต่อด้วยเสียงที่ราบเรียบเหมือนเคย

“อยู่คนเดียวค่ะ หนูหางานมาหลายที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้สักที ส่วนใหญ่อาซ้อไม่รับเพราะกลัวหนูจะไปเป็นอีหนูของผัวแกอ่ะค่ะ หนูก็ไม่รู้จะทำยังไงกับความสวยน่ารักของตัวเอง” นาวาโกหกเป็นไฟ ต้องทำให้คนสั่งฆ่าพ่อเธอสงสัยน้อยที่สุด เป็นไปได้ให้คิดว่าเธอไม่เป็นพิษเป็นภัยเลยดีที่สุด

“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องสาธยายมาก เอาเป็นว่าฉันจะลองให้เธอทำงานแล้วกัน ถือว่าเป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอตะโกนช่วยฉันเอาไว้ แม้ว่าจะไม่ตั้งใจก็เถอะ” เด็กคนนี้น่าสนใจ ต่อหน้าเขาไม่เคยมีใครพูดมากขนาดนี้มาก่อน

“แล้วคุณจะให้หนูทำอะไรคะ งานหนักงานเบาหนูทำได้หมด แต่ขอเงินเยอะๆ หน่อยนะคะ หนูต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ค่ากิน ค่าอยู่ ค่าเรียนต่อ ค่าเสื้อผ้า โอ้ยยยยยย!!! เยอะไปหมดเลยค่ะ หนูเข้ากะควบเลยก็ได้นะคะ หนูต้องการใช้เงิน” นาวายังแสร้งบ่นพร่ำไปเรื่อยๆ หารู้ไม่ว่า ยิ่งเธอพูดมาก วายุยิ่งเกิดความสงสัยมาก คนแบบวายุ ใครเห็นทุกคนล้วนแต่สั่นสะท้าน เกรงกลัว ยิ่งมีมือขวาทั้ง 2 คนยืนอยู่ด้วย ตามปกติคนทั่วไปจะต้องเงียบ แต่เด็กสาวคนนี้ นอกจากจะไม่เงียบแล้ว ยังพูดไม่หยุดอีกต่างหาก

“คุณณภา เข้ามาหาผมหน่อย” วายุกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาหน้าห้องคนสนิทเข้ามาหา

“ค่ะนาย” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนตอบรับกลับมา

“คุณณภา นี่วาวา พนักงานคนใหม่นะ คุณช่วยหางานในห้องอาหารให้เด็กนี่ทำหน่อย แล้วดูว่าห้องพักพนักงานมีว่างพอจะจับยัดเด็กลงไปได้ซักคนรึเปล่า อย่าลืมเรื่องเอกสารด้วย ผมไม่อยากมีปัญหา” วายุหันไปคุยกับเลขาที่เดินเข้ามาหลังจากนั้นไม่นาน

“ได้ค่ะนาย” เลขาวัยกลางคนตอบกลับมา สบตาผู้เป็นนายเล็กน้อย

“โอ้โห มีที่พักให้หนูด้วยเหรอคะ ดีจังเลย” นาวายิ้มอย่างตื่นเต้น  ‘สบายล่ะทีนี้ จะได้สำรวจให้ทั่วเลยว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับเรื่องพ่อเธอรึเปล่า นาวาคิดในใจ

“หมดธุระก็ออกไปได้แล้ว ตามคุณณภาไป คุณณภาจะได้สอนงานว่าต้องทำอะไรบ้าง อย่าลืมพวกเอกสารบัตรประชาชนด้วย เข้าไปกรอกที่บุคคลให้เรียบร้อย” วายุพูดเสียงนิ่งๆ อย่างที่เคยเป็น

“ได้ค่ะนายท่าน” นาวาตอบกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม  ‘จะใช้ชื่ออะไรดีน้า... นาวาคิดถึงบัตรที่พ่อเตรียมไว้ให้ไปพลาง เดินตามคุณณภาไปพลางแล้วก็เดินออกจากห้องไปไม่เหลียวกลับมามอง จึงไม่ได้เห็นสายตาเข่นเคี้ยวของวายุ นายท่านงั้นเหรอ

 “นายครับ ทำไมรับเด็กคนนี้มาทำงานง่ายๆ ล่ะครับ” มานพมือขวาคนสนิทถาม หลังจากที่นาวาและคุณเลขาออกจากห้องไปแล้ว

“ฉันว่าเด็กนี่ไม่ธรรมดาหรอก วันนั้นฉันจำได้ว่าเป็นเธอแน่ๆ วันนี้ก็โผล่มาอีก เดี๋ยวได้บัตรมาก็รู้ว่าเด็กนี่เป็นใคร” วายุหันไปมองที่ประตูที่หญิงสาวเพิ่งเดินออกไปอย่างครุ่นคิด

“ได้ใบสมัครแล้วนายรีบส่งมาให้ฉันด้วย อย่าลืมเรื่องกล้องวงจรปิดที่โกดังล่ะ เอ่อ..แล้วส่งคนไปดูที่โรงพยาบาลที่เก็บศพคุณชัชด้วยนะ เผื่อนาวาจะแวะไป”

“ได้ครับนาย”

RRRRRRRRRR เสียงโทรศัพท์ของชัย มือซ้ายคนสนิทดังขึ้น

“ว่าไง...อืมมม...ดี....จับตาดูไว้” พูดแค่นั้นชัยก็วางโทรศัพท์แล้วหันไปรายงานผู้เป็นนาย

“นายครับ คนของเราที่ตามตำรวจไปโทรมารายงานว่าตอนนี้ไอ้ 2 คนนั้นถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล......ครับ ทางเรากำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวอยู่” ชัยรายงานนาย

“ดี...แต่จะให้ดีกว่านั้น บอกพวกมันให้ระวังคนเข้าไปฆ่าปิดปากด้วย ถ้าไอ้มือปืนรอดจากการฆ่าปิดปาก มันยอมบอกเราแน่ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” วายุรู้ดี หากเขาทรมานเพื่อให้พวกมันรับสารภาพ ไม่มีทางที่พวกมันจะยอมเปิดปาก แต่ถ้ารู้ว่าตัวเองถูกหักหลัง ไม่ยากเลยที่มันจะยอมบอกความจริง เพียงแต่อาจจะมีข้อต่อรองนิดหน่อยเพื่อรักษาชีวิต

“ครับนาย ผมจะให้พวกมันระวังให้อย่างดี” ชัยบอกกับนายแล้วเดินออกจากห้องไป

OOOOOOOOOO

ห้องอาหารสุดหรูภายในโรงแรมเครือ อัครเดช กรุ๊ป คุณณภากำลังพานาวา เดินสำรวจดูแผนกต่างๆ ทั้งในส่วนของการจัดเตรียมอาหาร ส่วนต้อนรับ

“เป็นไง พอจะทำได้รึเปล่า” คุณณภาถามเด็กสาวด้วยน้ำเสียงเมตตา เพราะคิดไว้ว่าถ้านายรับมาทำงานง่ายๆ เช่นนี้ ต้องมีเหตุผลบางอย่าง

“เอ่อ หนูคิดว่าหนูคงไม่เหมาะกับที่นี่ค่ะ หนูเป็นคนซุ่มซ่าม ถ้าต้องมาต้อนรับลูกค้าต้องแย่แน่ๆ เลยค่ะ ที่นี่ดูหรูหรากว่าที่หนูคิดอีก” นาวาตอบกลับ ในใจคิดว่าถ้าอยู่ในส่วนนี้คงจะยากแน่ๆ หากเธอต้องการสืบอะไร เพราะจะไม่สามารถเดินไปเดินมาภายในโรงแรมได้เลย

“แล้วอยากทำอะไรล่ะ” คุณณภาเอ่ยขึ้นถาม

“พี่ใจดีจังเลยค่ะ หนูขอทำส่วนแม่บ้าน พวกห้องพักแขกได้รึเปล่าคะ เพราะไม่ต้องเจอคนมาก แค่ทำตอนที่แขกออกจากห้องพักไปแล้ว”

“เดี๋ยวพี่ต้องขอถามคุณวายุดูก่อนนะคะ เพราะท่านสั่งให้พี่พามาในส่วนของห้องอาหาร เอาเป็นว่าพี่พาวาวาไปดูที่พักก่อนแล้วกัน ถ้าพร้อมก็ขนของเข้ามาได้เลยค่ะ” คุณณภาบอกกับเด็กสาว นี่ถ้าพนักงานโรงแรมมาได้ยินคงขนลุก เพราะปกติคุณณภาไม่ใช่คนใจดีนัก แต่นี่คุณณภาใจดีจนน่ากลัว

หลังจากที่คุณณภาพานาวาไปดูห้องพักพนักงานที่ส่วนด้านหลังโรงแรมเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่ลืมที่จะพาไปเขียนใบสมัครที่ฝ่ายบุคคล ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่คุณวายุระบุไว้ ปกตินายของเธอไม่มีความจำเป็นเลยที่จะต้องเอ่ยถึงเรื่องนี้ คุณวายุไม่เคยมาสนใจรายละเอียดของพนักงานเล็กๆ คงต้องมีอะไรที่สำคัญ หลังจากที่เอาเอกสารใบสมัครไปให้ เธอคงได้รู้

 

ตอนนี้นาวาออกมาจากโรงแรมแห่งนั้นแล้ว สายตาโกรธแค้นกลับมาปรากฎที่หน้าอีกครั้ง เธอจำห้องทำงานของวายุได้ทุกซอกทุกมุม ในห้องนั้นมีกล้องวงจรปิด 3 ตัว มีตู้เซฟนิรภัยที่ใช้ล็อคแบบรหัสหมุนและกุญแจ ตู้เซฟแบบนี้เธอเคยฝึกมาก่อน โชคดีที่ไม่ใช่แบบสแกนนิ้วมือหรือสแกนม่านตาไม่งั้นคงยุ่งยากมาก ออกมาจากห้องทำงาน มีกล้องบนทางเดินซ้ายขวา แต่พอจะมีมุมหลบได้ ห้องอาหารเปิดถึง 4 ทุ่ม เวลาหลังจากนั้นคนจะน้อยที่สุด เธอต้องหาคีย์การ์ดเป็นอันดับแรกเพื่อใช้ขึ้นลิฟท์ แต่ในลิฟท์ก็มีกล้องเล็กๆหลบอยู่ ต้องหาทางใหม่ ขณะที่เดินออกมาจากโรงแรม หญิงสาวก็ยังคิ้วขมวดอย่างครุ่นคิดอยู่เช่นนั้น

 

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ เสียงเคาะประตูที่ห้องทำงานของวายุ อัครเดชดังขึ้น

“เข้ามา” มือของผู้เป็นนายใหญ่ปิดจอคอมที่ต่อสัญญาณดูกล้องวงจรปิดที่ส่วนหน้าประตูโรงแรม เขาเห็นแล้วตอนที่สายตานาวาเปลี่ยน  แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเด็กคนนี้ต้องการอะไร

“ใบสมัครของคุณวาวาค่ะคุณวายุ” เลขาหน้าห้องนำเอกสารมาให้อย่างรู้งาน

“เป็นยังไงบ้าง” ผู้เป็นนายถาม

“พูดมากค่ะ” เลขาคนสนิทตอบ มุมปากผู้เป็นนายกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่ใครจะทันสังเกต มันก็กลับมาในสภาพเคร่งขรึมเหมือนเดิม

“คุณวาวาขอทำงานเป็นแม่บ้านค่ะ เธอบอกว่าเธอซุ่มซ่ามเลยไม่อยากรับลูกค้า เธอขอทำงานเป็นแม่บ้านแทน คุณวายุเห็นว่ายังไงคะ”

หึหึ จะทะลุทะลวงโรงแรมของเขาเชียวรึ ไหนว่าต้องการเงิน ชายหนุ่มคิด แม่บ้านเป็นหน้าที่เดียวที่สามารถเดินไปได้ทั่วโรงแรมโดยที่ไม่มีใครสงสัย ไม่เว้นแม้แต่ห้องที่เข้ายากที่สุด อย่างห้อง VIP หรือแม้แต่ห้องทำงานของเขาเอง งานแม่บ้านได้เงินน้อยกว่างานเสิร์ฟในห้องอาหาร และไม่มีเงินทิปจากลูกค้าประจำเหมือนเด็กเสิร์ฟ

“อนุญาตไปตามนั้น และผมอยากให้คุณณภาจับตาดูให้ดี หาคนคอยสอดส่อง และรายงานความคืบหน้าให้ผมด้วย” วายุบอกเลขาคนสนิท คุณณภาโค้งศีรษะน้อยๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“นพ ให้คนไปสืบดูซิ วนารีย์ สุขสวัสดิ์ เป็นใครมาจากไหน ฉันต้องการรู้ทั้งหมด ..อย่างละเอียด” ผู้เป็นนายสั่งงานมือขวาคนสนิท พร้อมดูเอกสารการสมัครงาน

OOOOOOOOOO

“บัดซบเอ้ย!!!...มันพลาดได้ยังไง พลาดไม่พอยังเสือกถูกจับได้อีก” เสียงดังสนั่นลอดออกมาจากห้องทำงานภายในบ้านหลังใหญ่

“นิพล แกไปหาทางปิดปากไอ้มือปืน 2 คนนั้นให้เรียบร้อยนะ ฉันไม่ต้องการให้มันซัดทอดอะไรออกมาได้” ณรงค์ อัครเดช สั่งเลขาประจำตัวที่คอยช่วยเหลืองานที่บริษัท และงานสกปรกต่างๆ

“ผมว่าเจ้าสัวเล้งคงไม่จ้างมือปืนกระจอกๆ มาหรอกครับท่าน มันไม่ซัดทอดแน่” นิพลบอกกับผู้เป็นนาย ตาช้อนขึ้น มีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก

“ฉันไม่สนใจ แกหาคนไปจัดการให้เรียบร้อย ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น”

“เอ้อ แกได้ข่าวที่มีคนบุกไปที่โกดังไอ้วายุรึเปล่า” ผู้เป็นนายถามต่อ

คิ้วของเลขาคนสนิทกระตุกเล็กน้อยถ้าไม่ช่างสังเกตจริงก็แทบจะมองไม่เห็น แต่ใบหน้ายังแฝงรอยยิ้มมุมปากอยู่เช่นนั้น

“พอทราบมาบ้างครับ ว่ามีมือดีไปตัดไฟ แล้วมือปืนก็บุกเข้าไปถล่ม แต่ก็ไม่สร้างความเสียหายมาก พวกมือปืนตายหมดครับ” นิพลตอบนาย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...คนอยากฆ่ามันเยอะจริงๆ โว้ย แกลองไปสืบดูว่าเป็นพวกไหน เผื่อว่าฉันจะไปผูกมิตรสักหน่อย” ณรงค์ อัครเดชหัวเราะชอบใจ จนหน้าที่อวบอูมตามหุ่นแบบอาเสี่ยออกสีแดง 

“ครับท่าน” นิพลเดินถอยหลังใบหน้ายังก้มต่ำออกจากห้องทำงาน ตายังช้อนมองผู้เป็นนายด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก หลังจากออกไปจากห้องทำงาน หลังของนิพลก็ยืดตรงขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่หายไป



  ·•●゙❤·.,¸.·❤゙●•· (100%·•●゙❤·.,¸.·❤゙●•

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

457 ความคิดเห็น

  1. #410 MinikoSong (@MinikoSong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:16
    สนุกมากค่าา
    #410
    0
  2. #304 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 16:50
    สังเกตุ - เกต
    หลุดคำนี้ไปค่ะ แก้ทันไม๊ มีหลายจุดด้วย sorry อย่างแรงจ้า
    #304
    5
    • #304-2 จันทร์ ธันวา (@maii-sakiya) (จากตอนที่ 4)
      12 กันยายน 2559 / 17:07
      แก้เรียบร้อยยยยย \(^O^ )/
      #304-2
    • #304-4 จันทร์ ธันวา (@maii-sakiya) (จากตอนที่ 4)
      12 กันยายน 2559 / 19:38
      แก้หมดแล้วนะ มี 4 ที่ เค้าใช้เสิร์ชเอา ในโทรศัพท์ตะเองค้างแน่ๆ >_<
      #304-4
  3. #268 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 21:22
    ขออนุญาตเพิ่มเติมจากที่ท่านอื่นทำไว้ค่ะ
    ใช่เวลา - ใช้
    สอบวันผล - วัดผล
    กำหนดการนายใหญ่ - ที่นายใหญ่
    พร้อมพนักงาน - มีพนักงาน
    หัวหน้าแผนด - แผนก
    ต้องรับ - ต้อน
    มอเตอร์ไซต์ - ไซค์ (หลายจุดค่ะ)

    บ่นป๊อดบ่นแป๊ด (อันนี้ชอบมา ก ขอยืมไปใช้หน่อยนะ 5555)

    รถขบวน - ขบวนรถ
    คิดพราง - พลาง
    เคราะห็ร้าย - เคราะห์
    สั่งการณ์ - การ
    เบื่องหลัง - เบื้อง
    แผนการณ์ - การ
    นัยตานิ่งสงบ - กับนัยน์ตาที่นิ่งสงบ
    นัยตา - นัยน์ตา
    ไว้ให้ไปพราง - พลาง(พราง มีหลายจุดค่ะ)
    คีร์การ์ด - คีย์
    คนไม่จ้าง - คง
    #268
    3
    • #268-1 จันทร์ ธันวา (@maii-sakiya) (จากตอนที่ 4)
      9 กันยายน 2559 / 21:28
      เยอะม๊ากกกกกก สู้ๆ นะคะ \(^O^ )/
      ปล. ใช้ตามสบายเลย 5555555
      #268-1
  4. #161 Praewwaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 23:59
    คำผิดเจ้าาาา

    พี่หญิง หัวหน้า'แผนด' เป็น แผนก

    มอเตอร์ไซค์'เคราะห็'ร้าย เป็น เคราะห์ร้าย

    ผู้อยู่'เบื่อง'หลัง เป็น เบื้องหลัง

    หมดกันแผน'การณ์'ของเธอ แผนการไม่มี 'ณ์' จ้าาาาา
    #161
    0
  5. #58 jeab_jolie (@jeab_jolie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 18:41
    สนุกดีค่ะ กำลังลุ่นอยู่เลย นางเอกจะรู้ความจริงหรือเปล่าน่ะ
    #58
    0