The October ลิขิตฟ้า ตามหารัก Season 1

ตอนที่ 49 : ตอนที่ 49 ไดอารี่สีฟ้า (จบ season 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

ตอนที่ 49 ไดอารี่สีฟ้า (จบ Season 1)

 

               เมื่อฝนและคุณอาทิตย์กลับไปแล้ว ฟ้าก็เดินเข้าไปหาน้ำค้างที่นอนอยู่บนเตียง ฟ้าก้มลงมองดูหน้าน้ำค้างใกล้ๆแล้วก็ลูบผมเธอเบาๆ ก่อนที่จะกลับออกไปนั่งแล้ววางสมุดไดอารี่สีฟ้าที่เอามาด้วยลงบนที่โต๊ะ ฟ้าถอนหายใจเบาๆแล้วหันไปบอกดาวกับพายุว่า

                 “พี่ทำกุญแจที่น้ำฝากฝนเอามาให้เพื่อที่จะไขไดอารี่เล่มนี้หาย น่าจะตกหล่นตอนที่รีบขึ้นรถพยาบาลไปกับน้ำ ก็เลยไม่รู้ว่าจะเปิดไดอารี่ของน้ำได้ยังไง”

                   ฟ้าพูดจบก็พิงหลังที่เก้าอี้แล้วทำท่าผิดหวังตัวเองมาก ก่อนที่พายุที่กำลังมองดูฟ้าอยู่จะพูดขึ้นมาว่า

                 “มันจะไปยากอะไรพี่ เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”

                   พายุพูดจบก็ยิ้มแบบแปลกๆให้ฟ้า แล้วก็จะเดินออกไปข้างนอกห้อง โดยที่ดาวรู้สึกหวั่นใจอะไรบางอย่างขึ้นมาก็เลยพูดตามหลังพายุออกไปว่า

                   “จะไปไหน อย่าไปทำอะไรเผลงๆนะแก รู้มั้ย”

                   ดาวพูดจบพายุก็หันมายิ้มแบบเจ้าเล่ห์อีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเปิดประตูห้องแล้วเดินออกไป

                   เมื่อพายุเดินออกไปแล้วดาวก็มองที่ฟ้าที่กำลังหลับตาและพิงหลังอยู่บนเก้าอี้ เธอจึงบอกกับฟ้าไปว่า

                   “พี่ฟ้ารู้ไหม เมื่อวานน้ำค้างมันเก็บข้าวของที่ในห้อง และจ้างให้คนมาช่วยขนของเอากลับไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่อตอนเย็น  น้ำค้างมันคงรู้ที่ซ่อนกุญแจของห้องพี่ก็เลยเข้าไปอยู่ในห้องพี่ฟ้าตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะออกมา จนดาวเพิ่งรู้ว่ามันไปจัดห้องให้พี่ และเมื่อตอนค่ำน้ำค้างก็ไปที่ทำงานพี่ก่อนที่มันจะกลับมาอยู่ที่ห้องดาว พอมันได้ยินเสียงพี่ทุบประตูแล้วร้องตะโกน มันก็เปิดผ้าม่านออกมาเพื่อแอบดูว่าพี่เป็นอะไร และมันก็ร้องไห้ออกมา

                 จนในตอนที่พี่วิ่งลงไปข้างล่าง น้ำค้างก็เป็นห่วงพี่มาก มันก็เลยกางร่มเดินลงไปดูพี่ว่าพี่ไปไหน ส่วนดาวเองก็เป็นห่วงมันก็เลยลงมาพร้อมกับน้ำค้างด้วย จนในที่สุดมันก็เจอกับพี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนี่แหล่ะ”

                    ดาวพูดจบฟ้าก็มีน้ำตาคลอเป้าและนั่งอยู่นิ่งๆไม่ได้พูดอะไรออกมา ในขณะที่พายุก็ได้เปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วก็ยิ้มให้ดาวแบบกวนๆ ก่อนที่จะเดินตรงมาที่ฟ้าที่กำลังเช็ดน้ำตาและหันมามองหน้าพายุ ก่อนที่พายุจะพูดขึ้นมาว่า

                 “ออกไปแปบเดียว ดราม่ากันอีกแล้วเหรอ หรือว่าพี่ฟ้าโดนดาวแกล้ง ให้ผมตบสั่งสอนให้ไหมพี่”

                   พายุพูดจบก็หันก็ไปมองทางดาวที่ตอนนี้เธอกำลังทำตาโตขมึงพร้อมทั้งหยิบเอามีดคัตเตอร์ออกมาจากกระเป๋าแล้วเลื่อนคมมีดขึ้นโชว์ให้พายุดู ก่อนที่พายุจะทำท่าหงอยๆและพูดขึ้นมาว่า

                 “โธ่เมียจ๋า สามีพูดเล่นจ้า ใครจะกล้าทำกุลสัตรีศรีมหานคร ที่งดงามทั้งหน้าตา กริยาและใจดีฝุดๆ ใช่ไหมจ๊ะดาวจ๋า”

                   พายุรีบพูดชมดาวขึ้นมาในทันทีเพราะคงจะกลัวมีดที่อยู่ในมือเธอ ก่อนที่จะหันกลับมาแล้วหยิบไดอารี่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ และเอาไขควงที่เขาไปเอามาจากใต้เบาะรถมางัดกุญแจในทันที จนสามารถเปิดไดอารี่เล่มนั้นได้ โดยที่พายุไม่ได้ถามหรือขออนุญาตฟ้าสักคำเลยว่าอยากให้งัดกุญแจให้หรือเปล่า โดยที่ฟ้าได้แต่ตกใจอ้าปากหวอและพูดอะไรไม่ออก ก่อนที่พายุจะพูดกับตัวเองด้วยความสะใจว่า

                   “อยากทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว หวงดีนักใช่มั้ย ฮ่ะๆๆ”

                   ฟ้าและดาวหันไปมองพายุ แล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน ทำเอาพายุงงเลยว่าว่าตัวเขาเองทำอะไรผิดไปเหรอ (ยังไม่รู้ตัวเองอีกว่าจุ้นซะเหลือเกิน) ก่อนที่ดาวจะลุกขึ้นยืนแล้วบอกกับฟ้าไปว่า

                 “พี่ฟ้า งั้นดาวกับพายุกลับไปทำงานก่อนนะคะ แล้วตอนเลิกงานจะแวะเข้ามาหาค่ะ อีกอย่างดาวคิดว่าพี่คงอยากจะอยู่เงียบๆกันสองคนกับน้ำค้าง เพื่อนั่งอ่านไดอารี่เล่มนั้น โดยที่ไม่มีคนบ้ามารบกวน (แล้วก็มองไปที่พายุ)”

                   ดาวพูดจบก็พาพายุที่ยังรั้นที่อยากจะอยู่ต่อ แต่ว่าดาวไม่ยอม เธอจึงหยิบมีดคัตเตอร์ขึ้นมาอีกครั้ง พายุเห็นดังนั้นจึงได้ยอมกลับไปพร้อมกับฝนแต่โดยดี

                   เมื่อความสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ฟ้าก็ลุกขึ้นไปยืนอยู่ใกล้ๆกับเตียงที่น้ำค้างนอนอยู่ เขามองหน้าน้ำค้างที่ตอนนี้มีรอยบาดแผล และหันมาจับมือของเธอที่ยังให้น้ำเกลืออยู่ แล้วพูดออกมาเบาๆว่า

                   “น้ำพี่จะอ่านไดอารี่แล้วนะ พี่จะได้รู้ว่าน้ำค้างเข้ามาในชีวิตพี่ได้ยังไงโดยที่พี่ไม่เคยรู้ตัวเลย”

                   ฟ้าพูดจบก็เดินกลับมานั่งที่โซฟาแล้วก็หยิบไดอารี่สีฟ้าของน้ำค้างขึ้นมาดู ซึ่งมีรอยเสียหายเล็กน้อยที่หน้าปกตอนที่พายุใช้ไขควงงัดกุญแจ ฟ้าสังเกตเห็นตัวหนังสือที่น้ำค้างเขียนอยู่ที่มุมด้านล่างของไดอารี่ ที่เธอเขียนไว้ว่า

                   “ฉันจะเขียนเธอเฉพาะในวันที่ฉันคิดถึงพี่เค้านะเจ้าสมุดสีฟ้า

1 ตุลาคม 2558 - 15 ตุลาคม 2561 แล้วฉันก็เขียนเธอทุกๆวัน”

                   ฟ้าเองไม่เข้าใจความหมายที่น้ำค้างเขียนไว้ตรงมุมที่หน้าปกไดอารี่มากนัก เขาจึงแหงนหน้ามองดูนาฬิกาที่แขวนไว้ข้างฝาพนังในห้องที่มีวันที่บอกไว้ด้วย แล้วฟ้าก็พูดขึ้นกับตัวเองว่า

                   “วันที่สิบห้าตุลาคมก็เมื่อวานนี่หน่า”

                    แล้วฟ้าก็เปิดไดอารี่หน้าแรกออกมา ซึ่งน้ำค้างได้เขียนไว้ว่า

                    “พี่ฟ้าคะ”

                  

………………………………………………..


จบ ภาค 1 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

2 ความคิดเห็น