The October ลิขิตฟ้า ตามหารัก Season 1

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 38 เหตุผลไม่มีความสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

ตอนที่ 38 เหตุผลไม่มีความสำคัญ

 

                   น้ำค้างหยุดพูดแล้วก็ก้มหน้าลงไปอีกครั้ง ในขณะที่พนักงานเอาไอศกรีมที่สั่งมาเสิร์ฟให้พอดี เมื่อพนักงานเสิร์ฟได้เดินออกไปแล้ว ฟ้าก็จับมือน้ำค้างที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วก็ยิ้มให้กับน้ำค้างก่อนจะบอกกับเธอไปว่า

                   “พูดมาเถอะน้ำ พี่พร้อมที่จะรับฟัง”

                   น้ำค้างค่อยๆมองหน้าฟ้าก่อนที่จะถอนหายใจเบาๆอีกครั้งและพูดขึ้นว่า

                 “ เพราะว่าฝนมีแฟนแล้ว ก็คือพี่อาทิตย์นั่นเองและตอนนี้เธอก็กำลัง……..จะมีน้อง  ฝนท้องได้สองเดือนแล้วค่ะพี่ฟ้า และโชคดีมากที่ตอนล้มในห้องน้ำเด็กในท้องของฝนไม่ได้เป็นอะไรและปลอดภัยดี”

                   เมื่อน้ำค้างพูดจบ ฟ้าเองที่นั่งยิ้มอยู่ในตอนแรกก็มีน้ำตาซึมเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้าง ทั้งที่เขากำลังยิ้มอยู่และแน่นิ่งไปสักครู่

                   ก่อนที่ฟ้าจะนึกถึงคำที่พี่แสงพูดวันที่ฝนล้มในห้องน้ำว่า “ปลอดภัยทั้งคู่ไหม” ที่แท้ก็คืออย่างนี้นี่เอง พี่แสงรู้มาก่อนว่าฝนท้องและคงจะเป็นเพราะคุณหมอกน่าจะบอกพี่แสงก่อนหน้านี้ พี่แสงก็เลยไม่พยายามที่จะถามเรื่องเกี่ยวกับเขาและฝนในวันนั้นและมองฟ้าด้วยสายตาแปลกๆ แต่เหมือนว่าฟ้ายังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ฟ้าก็เลยหันมามองหน้าน้ำค้างและถามเธอไปว่า

                   “เป็นเรื่องจริงใช่ไหมน้ำ น้ำไม่ได้โกหกพี่ใช่ไหม”

                   น้ำค้างพยักหน้าโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ในขณะที่ในตาของเธอก็มีน้ำตาไหลออกมาเหมือนกันคงจะเป็นเพราะความสงสารฟ้านั่นเอง

                   ทั้งคู่เงียบและแน่นิ่งไปสักพัก ก่อนที่น้ำค้างจะพูดกับฟ้าไปว่า

                 “พี่ฟ้าคะ ฝนได้ฝากน้ำมาบอกกับพี่ว่า ในคืนวันงานคอนเสิร์ตวงเคลียร์ ฝนเค้ามีเรื่องที่จะคุยกับพี่ คงจะเป็นเรื่องที่พี่ค้างคาในใจ ในคืนนั้นพี่ก็จะได้รู้ความจริงทุกๆอย่าง ว่าเรื่องราวในสามปีที่แล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

                   ฟ้ามองหน้าน้ำค้างแล้วก็พยักหน้าและกล่าวคำขอบคุณน้ำค้างที่อุตส่าห์มาบอกเรื่องนี้ทั้งที่ตัวเองต้องลำบากใจ น้ำค้างเองมองหน้าฟ้าแล้วรู้สึกสงสารก็เลยถามฟ้าออกไปว่า

                   “แล้วพี่จะทำไงต่อค่ะ พี่ฟ้า”

                   ฟ้าเองที่กำลังอยู่ในโหมดของความผิดหวังที่สุดของชีวิต และจับต้นชนปลายเหตุการณ์ต่างๆไม่ได้ ก็ตอบคำถามของน้ำค้างออกไปว่า

                 “ไม่ว่าฝนเขาจะมีเหตุผลอะไร พี่ก็ยังคงจะรักเขาต่อไป เราเคยสัญญาไว้ด้วยกันนี่ ถึงแม้ว่าฝนจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ไม่ได้ แต่พี่ก็จะทำตามสิ่งที่พี่ได้พูดเอาไว้”

                 น้ำค้างได้ยินคำตอบของฟ้าจึงพูดออกมาทันทีว่า

                 “ถึงแม้จะรู้ว่า ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้แล้วหรือคะ ถึงแม้ว่าฝนจะมีครอบครัวมีลูกแล้วหรือคะพี่ฟ้า”

                   น้ำค้างเริ่มพูดด้วยอาหารหงุดหงิดที่ฟ้าไม่ยอมรับความจริงและไม่ฟังเหตุผลอะไรเลย และน้ำยังพูดต่ออีกว่า

                   “ทำไมพี่ไม่เปิดใจ มองคนอื่นเขาบ้างล่ะ โลกใบนี้ไม่ใช่มีแต่ฝนคนเดียวที่พี่จะรอ ฝนเธอมีลูกมีครอบครัวไปแล้ว พี่จะปล่อยให้ตัวเองต้องทรมานต่อไปเพื่ออะไรคะ”

                 ฟ้ามองหน้าน้ำค้างแล้วก็ยิ้มให้ทั้งน้ำตาก่อนที่จะบอกกับน้ำค้างไปว่า

                 “พี่ไม่อยากมีใครใหม่ ไม่อยากรักใคร พี่ต้องการที่จะรักแต่ฝนเพียงคนเดียวเท่านั้น พี่รู้ว่าน้ำและคนอื่นๆเป็นห่วงพี่ แต่อย่าเสียเวลาเลย น้ำไม่มีแฟน น้ำไม่เข้าใจความรู้สึกของพี่หรอก”

                     น้ำค้างที่ได้ยินคำพูดของฟ้าในตอนนี้ ก็รู้สึกโกรธฟ้าขึ้นมาทันที จึงบอกกับฟ้าไปว่า

                 “ใครบอกว่าน้ำไม่มีแฟน และไม่เข้าใจความรู้สึกพี่ น้ำรู้สิ รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของคนที่ต้องรออะไรอย่างเลื่อนลอย ว่ามันเศร้าและทรมานแค่ไหน จนเกือบจะท้อแท้ไปแล้วเหมือนกัน”

                   “แล้วน้ำรออะไรล่ะ ขนาดน้ำเองยังทำไม่ได้เลย พอเถอะน้ำ อย่าพูดอะไรอีกเลย พี่ตั้งใจแล้วว่าพี่จะทำอย่างที่พี่คิดไว้อย่างเดิม เพราะพี่ได้สัญญากับเธอในคืนนั้นไปแล้วว่าพี่จะรักเธอ และเธอก็สัญญากลับมาด้วยว่าเธอก็จะรักพี่เช่นกัน”  

                   ฟ้ายังยืนยันคำพูดของตัวเองและพูดเสียงดังใส่หน้าน้ำค้างที่นั่งน้ำตาซึมอยู่ นั่นอาจจะเป็นเพราะความสับสนหรืออะไรที่ทำให้ฟ้าพูดกับน้ำค้างไปแบบนั้น แต่น้ำค้างก็ยังฝืนตัวเองและพูดกับฟ้าออกไปอย่างใจเย็นว่า

                 “นะคะพี่ฟ้า ถึงน้ำจะไม่ได้เป็นพี่ แต่น้ำก็รู้ว่าในตอนนี้พี่ควรจะพอได้แล้ว พี่มีเหตุผลบ้างสิ ปล่อยฝนและปล่อยตัวเองไปเถอะค่ะ”

                 “เหตุผลหรือน้ำ มันไม่มีความสำคัญสำหรับพี่หรอกในตอนนี้ ใช่แล้วน้ำ น้ำไม่ได้เป็นเหมือนพี่นี่ น้ำไม่ได้เป็นคนสัญญา น้ำคงไม่เข้าใจหรอก ว่าความรู้สึกพี่ในตอนนี้มันเป็นยังไง น้ำก็คงพูดได้อยู่แล้วแหล่ะ เพราะคนอย่างน้ำไม่เคยรักใครที่จริงจังมาก่อน ไม่เคยทำเพื่อใครอย่างที่พี่ทำ อย่าพูดอีกเลยนะ พี่ไม่อยากคุยกับน้ำแล้ว น้ำคงไม่เข้าใจพี่จริงๆ”

                   ฟ้าลุกขึ้นพูดเสียงดังขึ้นอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่กำลังผิดหวังจากเรื่องของฝน ในขณะที่น้ำค้างร้องไห้ออกมาเมื่อได้ยินสิ่งฟ้าพูดใส่เธอ น้ำค้างจ้องหน้าฟ้าสักพักก่อนที่เธอจะพูดออกไปว่า

                   “ใช่คะ น้ำคงจะไม่เข้าใจพี่จริงๆนั่นแหล่ะ งั้นน้ำก็คงจะพอแล้วเหมือนกัน”

                   น้ำค้างพูดจบเธอก็ยิ้มให้ฟ้ากับทั้งน้ำตา ก่อนที่จะเดินออกไปจากร้านไอศกรีม ซึ่งตอนนี้ฝนก็เริ่มตกลงมาอย่างหนัก น้ำค้างตัดสินใจเดินร้องไห้ตากฝนออกไปคนเดียว ปล่อยให้ฟ้านั่งต่อไปเงียบๆคนเดียวในร้านไอศกรีมที่ทั้งคู่ไม่ได้กินเลยแม้เพียงสักคำ

                   ฟ้ากลับมาถึงห้องก็ปาเข้าไปจะทุ่มนึงแล้วท่ามกลางสายฝนที่ยังตกอยู่ (แต่เขาไม่ได้เปียกเหมือนใครบางคนหรอกนะ เขานั่งแท็กซี่มา) เขาเดินซึมขึ้นบันไดมาที่บนชั้นสาม พอมาถึงหน้าห้องของตัวเอง ฟ้าก็หยุดและหันไปมองห้องของน้ำค้างที่ยังเปิดไฟไว้อยู่ เขาจึงเดินไปที่หน้าห้องของน้ำค้างแล้วยกมือขึ้นเพื่อที่จะเคาะประตูห้องของเธอ แต่ฟ้าก็หยุดชะงักไว้ แล้วก็เปลี่ยนใจเดินกลับไปเข้าห้องของตัวเองไป

                   ฟ้าล้มตัวลงนอนบนเตียง ทั้งที่ตัวเองยังอยู่ในชุดเดิม เขายังไม่อาบน้ำหรือทำอะไรทั้งสิ้น ก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดเพลงในมือถือก่อนที่จะให้บทเพลงกล่อมเขาให้หลับข้ามพ้นคืนที่โหดร้ายของวันนี้ไป ในขณะที่ข้างนอกฝนก็ยังตกหนักอยู่ตลอดทั้งคืน

                    

“และแล้วก็ถึงเวลา และแล้วเธอก็ต้องไป

ฉันก็เข้าใจที่เธอเลือกเดิน

ฝืนยิ้มด้วยความยินดี ทั้งที่เจ็บปวดเหลือเกิน

ได้แต่ยืนมองเธอเดินไปกับเขา

รัก แม้รักยังไงก็รัก ได้เพียงหัวใจ

สุดท้ายต้องยอมปล่อยเธอไปกับเขา

จากนี้ เธอคงไปดี ก็ขอให้เธอจงสุขสบาย

เธอจงเดินไปตามความฝันของเธอที่เธอตั้งใจ

แม้จะต้องเสียใจ แต่ฉันจะรับไปไว้เอง

อย่างน้อย เธอก็ทำให้ฉันรู้ว่าเคยมีความสุขเพียงใด

ได้เป็นคนที่เธอเคยรักก็ดีแค่ไหน

ฉันต้องยอมเข้าใจ เกิดมาแค่เพียงได้รักกัน

สุดท้ายไม่เป็นอย่างฝันฉันยอมทำใจ”

                   ( ขอบคุณเพลงจากบิ๊กเอส เกิดมาแค่รักกันที่ทำให้ฟ้าหลับไปพร้อมกับน้ำตาของลูกผู้ชาย)

                   บ่ายสามโมงครึ่งของวันรุ่งขึ้น ฟ้าแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย และเปิดประตูห้องออกมาเพื่อที่จะไปทำงาน เขาปิดประตูห้องตัวเองแล้วเดินไปที่ห้องของน้ำค้าง แล้วหยุดหน้าห้องสักพัก ก่อนที่จะตัดสินใจเคาะประตูเรียกน้ำค้างให้ไปทำงานด้วยกัน

                   “ก๊อกๆๆ”

                   “น้ำๆ ไปทำงานกัน พี่เสร็จแล้ว”

                   ฟ้าพูดแล้วก็ยืนรอ แต่ก็ไม่มีใครออกมาเปิดประตูให้ ฟ้าก้มลงไปมองดูที่ชั้นวางรองเท้าที่อยู่ข้างประตูหน้าห้อง ก็เห็นว่ารองเท้าทำงานของน้ำค้างไม่มีแล้ว ฟ้าก็เลยคิดว่าน้ำค้างน่าจะไปทำงานก่อนแล้ว เขาจึงตัดสินใจเดินลงมาเพื่อที่จะขึ้นรถสามล้อไปทำงานคนเดียวในวันนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น