คัดลอกลิงก์เเล้ว

Always with you [MarchXTou]

โดย MM.maiii

ถ้าเราขาดกันและกันไป ชีวิตของพวกเราคงจะเหงามากเลยล่ะ ขอบคุณนะที่ยังคงอยู่ข้างๆกัน :')

ยอดวิวรวม

704

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


704

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 ต.ค. 57 / 13:34 น.
นิยาย Always with you [MarchXTou] Always with you [MarchXTou] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

character





Tou

'ผมเหงามากเลยครับ...พี่มาร์ช'




March

'กูก็เหงาไม่ต่างไปจามึงนั่นแหละไอ้ตั้ว


ของแถมจากไรท์นะฮับ



'เวลาที่อยู่ข้างๆมึงอ่ะ กูแม่งโคตรมีความสุข






รูปนี้มาร์ชตั้วไปงานรับรางวัลคู่จิ้นยอดนิยม มีการถ่ายรูปมาให้ฟินกันเล็กน้อย



รูปสุดท้ายนี่คือภาพจากงานพรอมเมื่อวานนะคะ ดูจากสายตาพี่

มาร์ชนี่คือหึงน้องตั้วกับแบงค์รึป่าวคะ >[]< 

 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ต.ค. 57 / 13:34


[นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจากการมโนของไรท์นะคะ ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด]
 March part

'ขอบคุณที่ติดตาม สวัสดีครับ'
เสียงเพลงอาบน้ำร้อนดังขึ้นจากทีวีหลังจากจบฮอร์โมนเดอะซีรี่ย์ซีซั่น2
"ในที่สุดก็จบจริงๆแล้วเนอะ ใจหายจังนะครับพี่มาร์ช"เด็กหนุ่มผิวคล้ำพูดขึ้นขณะที่มองจอทีวี
"ใช่ เวลาสองปีนี่มันเร็วชิบหายเลยว่ะ"ผมพูดกับไอ้เด็กตัวโตที่มาสิงบ้าน
"ไม่อยากให้จบเลย ช่วงเวลาที่สนุกแบบนั้น"ไอ้เด็กยักษ์พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
"มึงดร่าม่าทำเชี่ยไรวะไอ้ตั้ว ฮ่าๆๆ"ผมขำพลางขยี้หัวเด็กหนุ่มที่มีชื่อว่า'ตั้ว'
"ไม่ใชีเรื่องเล่นๆนะพี่ ถ้าซีรี่ย์จบแล้ว ผมจะได้เจอพี่มาร์ชน้อยลงนะ ผมคงคิดถึงพี่มากเลยอ่า"ตั้วพูดพลางถูหน้าไปมากับแขนของผม มึงแม่ง...
"โห่ไอ้ตั้ว!!! กูขนลุกคับ!!"ผมสะบัดแขนออกแล้วแกล้งทำท่าทางขยะแขยง
"พี่มาร์ชรังเกียจผมใช่ป่ะ ผมกลับบ้านละ"ตั้วพูดแล้วลุกขึ้นยืน ทำท่าทางจะกลับบ้านจริงๆ 
"เออกูรังเกียจมึง แต่ถึงมึงกลับไป เดี๋ยวมึงก็กลัวจนกลับมาหากูอยู่ดีนั่นแหละ"ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ เพราะผมรู้ดีว่าทำไมไอ้เด็กยักษ์คนนี้ถึงได้มานอนค้างบ้านผม
เมื่อเย็น ที่ตึกนาดาว
'พี่มาร์ช~'
'อะไรของมึงวะ ทำเสียงอ้อนมาเชียว'
'วันนี้พี่จะอยู่ที่ตึกป่ะ หรือกลับบ้านเลย'
'กำลังจะกลับบ้านละ ทำไมวะ'
'วันนี้ตั้วขอไปค้างบ้านพี่มาร์ชนะ พ่อแม่ตั้วไปธุระต่างจังหวัดกลับพรุ่งนี้'
'โตแล้วอยู่คนเดียวไม่ได้อ่อ 5555'
'ผมก็กลัวผีเหมือนกันนะครับ ให้ผมไปบ้านพี่เถอะนะๆๆๆๆ'
'เออๆ ก็ได้ หาคนดูฮอร์โมนเป็นเพื่อนพอดีเลย'
'เย้~พี่มาร์ชใจดีน่ารักที่สุดเลย ฮ่าๆๆๆ'
'กูเปลี่ยนใจทันมั้ยวะ?'
'โห่ พี่มาร์ชอ่ะ ผมล้อเล่นนนนน'
เพราะแบบนี้แหละ วันนี้ไอ้เด็กโตแต่ตัวเลยต้องมาค้างบ้านผม อ้อนขนาดนั้น ใครไม่ใจอ่อนก็บ้าละ -////-
"งอน!!"อ่าว กรรมละ ไอ้เด็กบ้านี่งอนผมเฉยเลย คนหล่อทำอะไรผิด~
"งอนพี่ทำไมครับเด็กน้อย จุฑาวุธทำอะไรผิดเหรอครับ บอกหน่อยยย"
"ไม่รู้!!! เชอะ!!!"ไอ้เด็กบ้านี่ ไม่รู้ว่างอนอะไรด้วย แล้วจะให้ผมง้อยังไงวะ
"มึงไม่บอกกูก็ไม่ง้อเว้ย!!"ไม่สนใจไอ้เด็กบ้านี่ละ ไปอาบน้ำดีกว่า
ผมเดินออกจากห้องน้ำมาเจอไอ้เด็กยักษ์หลับอยู่บนโซฟา น่ารักชะมัด..นี่ผมคิดอะไรเนี่ย -////- ผมเดินไปนั่งข้างๆตั้วแล้วหยิบไอโฟนออกมาเปิดทวิตตามปกติ จนมาเจอสิ่งที่ใครบางคนแท๊กผมไว้ในทวิต
'แค่นี้ก็รังเกียจ ถ้าผมไม่อยู่แล้วพี่เหงาผมไม่รู้ด้วยน่ะ @marchutavuth'
ไอ้เด็กบ้านี่ ทิ้งระเบิดไว้ในทวิตแล้วก็หลับเนี่ยนะ มึงอายุเท่าไหร่เนี่ย =_=
งอนกูเพราะคำพูดนั้นเหรอ เข้าใจละ เดี๋ยวจุฑาวุธจัดให้ รอแปบ
ผมเดินไปที่ตู้เย็น แล้วหยิบของบางอย่างมาวางไว้บนโต๊ะข้างโซฟา
"ไม่ได้อยู่กับมึงแบบนี้นานแล้วนะ มึงจะคิดถึงกูแบบที่กูคิดถึงมึงรึป่าววะ"ผมพูดเบาๆพลางลูบผมไอ้ตั้วไปด้วย ตั้งแต่ผมถ่ายหนังเรื่องฝากไว้ในกายเธอ ผมกับตั้วก็เริ่มห่างเหินกันขึ้นเรื่อยๆ จนแทบไม่ได้คุยกัน จากที่เมื่อก่อนไอัตั้วมันมาค้างที่คอนโดผมบ่อยๆ ตอนนี้มันก็ไม่ได้มาอีกเลย บางทีผมกลับมาห้อง ผมยังแอบคิดถึงมันเลยนะ เพราะอะไรผมก็ไม่แน่ใจรู้แค่ขาดมันไปผมจะเหงามาก ก็แค่นั้น
"ตั้วๆ ตื่นได้แล้ว"ผมปลุกไอ้ตั้ว
"ตั้ว~"
"ไอ้ตั้ว~"ไอ้เด็กบ้านี่ ตื่นยากจังวุ้ย สงสัยต้องเล่นของหนักละ ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ๆหน้าไอ้ตั้ว เตรียมจะตะโกนใส่หูมัน แต่ว่า...
"ไอ้....เหี้ย!!!
"เห้ย!!!! พี่มาร์ช!!!"
ไอ้ตั้ว ไอ้เด็กบ้า มึงจะตื่นก็รีบตื่นสิ มาตื่นตอนกูยื่นหน้าเข้าไปใกลัมึงพอดีด้วยนะ ปากผมกับปากไอ้เด็กบ้านั่นแทบจะชนกันอยู่แล้ว ที่สำคัญทำไมใจผมมันเต้นแรงแบบนี้ด้วยวะ -////- เชี่ยละ หน้าร้อนสัส
"แอบลักหลับผมเหรอพี่มาร์ช แถมยังเขิลจนหน้าแดงอีก"ไอ้เด็กตั้ว ตื่นมาแล้วยังปากดีอีก เดี๋ยวเถอะมึง 
"ใครลักหลับมึงวะไอ้บ้า!!! กูไม่ไดิเขิลเว้ย อากาศมันร้อนเฉยๆ"ร้อนจริงๆนะ ร้อนจนกูเหงื่อแตกเลย(มั้ง)
"แน่ใจว่าร้อน ฮ่าๆๆๆ"แน่ใจสิค้าบบบบ
"เออ แล้วมึงหายงอนกูรึยังอ่ะ"ผมนึกได้เลยถามตั้วไป
"จริงสิ ลืมเลย เชอะ!!"เวรละ ผมจะไปทักมันทำไมวะเนี่ย T^T
"โอ๋ๆ อย่างอนพี่นะคร้าบบบบ"ผมก็เลยต้องง้อต่อไป ให้ตายเถอะ
"ถ้าตั้วไม่หายงอนนะ เค้กชิ้นนี้มึงอดกิน!!"ผมหยิบเค้กบนโต๊ะมาล่อไอ้ตั้ว. คงต้องใช้ไม้โหดละ คนหล่อขี้เกียจง้อต่อ 
"ไรอ่าพี่มาร์ช~เอาขนมมาล่อเหรอ"กูรู้ทันมึงว่ะ โทดทีนะ ไอ้ตัวแดกขนม
"จะกินมั้ย ถ้ากินก็หายงอน จบนะ"หึหึ เสร็จกู เค้กช๊อกโกแลตของโปรดมึงด้วย มึงห้ามใจไม่อยู่แน่
"กินค้าบบบ ตั้วหายงอนก็ได้"กูว่าแล้วว่ามึงต้องอดใจไม่ไหว ผมเลยส่งเค้กไปให้ให้ตั้ว ไอ้เด็กเวรเลยส่งยิ้มหวานมาให้เป็นของสมนาคุณอีก คิดว่ากูหลงมึงเหรอวะ!!?? ผมคิดพลางกระดกสไปร์ทที่หยิบมาด้วยเข้าปาก
"ถึงพี่ไม่เอาเค้กมาล่อ แค่พี่มาร์ชทำตัวน่ารักๆผมก็หายงอนละ"สไปร์พุ่ง!!!
ถึงมึงจะพูดเบาๆแต่หูกูดีนะสัส มึงคิดในใจไม่เป็นหราาาาา ไอ้บ้า!!!!
"อ่าวพี่มาร์ช เป็นไรอ่ะ ไม่มาดูพี่ต่อกับพวกพี่ๆแก๊งไฝว้เหรอ จะจบแล้วนะ จะยืนหน้าแดงทำไม?"กูต้องถามมึงมากกว่า หันมาสังเกตกูทามไม~ ดูไปเงียบๆสิวะ
"ป่าวๆ กูไม่ได้เปนไร มึงดูไอ้ต่อทำหน้าฟินไปเถอะ"ผมพูดพลางแซวไอ้ต่อนิดหน่อย มันไม่รู่หรอก เหอะๆ
"แซวพี่ต่อเหรอ เดี๋ยวตั้วโทรฟ้องแปบ"มึงขัดความสุขกูอีกแล้วนะไอ้ตั้ว =*= ลืมไปเลยว่าในกอง ถ้ามันไม่อยู่กับผม มันก็จะอยู่กับไอ้ต่อตลอด 
"ไม่ต้องเลย กูพูดเล่น ดูจบแล้วแปรงฟันนอนด้วย เคมั้ย"มึงเก็บโทรศัพท์ไปเลยนะไอ้สัส ก่อนที่ไอ้ต่อจะมาถีบกู เพราะน้องรักมันโทรไปฟ้อง
"พี่มาร์ชจะไปไหนอ่ะ"
"ไปนอนดิ พรุ่งนี้มีงานพรอมนะมึง ต้องเตรียมความหล่อให้พร้อม ฮ่าๆๆ"พรุ่งนี้ออกงาน นอนดึกหน้าโทรมหมด 
"ถามแบบนี้กลัวกูหนีไปไหนรึไง"ผมพูดพลางมองตามัน ให้มันเขิลเล่น 
"ใช่ ผมกลัว..กลัวว่าพี่มาร์ชจะหายไปจากผมอีก"แต่มันจ้องตาผมกลับ แววตาของมันคือสิ่งยืนยันว่ามันคิดแบบนี้จริงๆ
"ผมคิดถึงพี่มากเลยนะ ช่วงที่พี่ถ่ายเรื่องฝากไว้ ผมเหงามากเลยนะ"แววตาเศร้าๆกลับคืนมาสู้ตาของไอ้เด็กตั้วอีกแล้ว ดีใจนะที่มึงก็คิดแบบเดียวกับกู
"กูก็คิดแบบเดียวกับมึงนะเว้ย อย่าคิดว่ามึงอยู่ตัวคนเดียวสิวะ"ผมปลอบไอ้เด็กน้อยด้วยการกอดและลูบหัวเบาๆ เด็กตั้วถึงจะมีท่าทางสงบลงแต่น้ำตามันดันไหล ให้ตายเถอะ ต้องให้กูช่วยตลอดเลยนะเด็กน้อย
"อย่าร้องไห้นะเว้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงหล่อสู้กูไม่ได้น่ะ"ผมเช็ดน้ำตาให้มันแล้วจึงพูดเล่นกับน้อง ทำให้มันยิ้มออกได้บ้าง
"พี่ก็รู้นะ ว่าผมคิดอะไรกับพี่ ผมนึกว่าพี่จะทิ้งผมไปแล้วนะตอนนั้น แต่พี่ก็ยังเหมือนเดิม ไม่ไปไหน ขอบคุณนะครับพี่มาร์ช"ตั้วพูดพลางยิ้มกว้างให้ผม มันเคยบอกชอบผมตอนจบงานฮอร์โมนเดย์ไนท์ไม่กี่วัน บอกตรงๆเลยว่าผมสับสนมาก และช่วงนั้นผมต้องถ่ายหนังพอดีเลยตีตัวออกห่างตั้วไปด้วย แต่ผมก็รู้แล้วว่า ผมขาดตั้วไม่ได้จริงๆ 
"ไม่ต้องขอบคุณกูหรอก คนหล่อมักจะมีจิตใจโอบอ้อมอารี ฮ่าๆๆๆ"กูขาดมึงไม่ได้หรอก ไอ้เด็กบ้า 
"กูไปนอนไดัแล้วใช่มั้ยวะตั้ว"ไม่ได้ครับ ถึงจะอยากคุยกับมันแต่ความหล่อของผมต้องมาก่อน
"ไปเถอะ เดี๋ยวตั้วปิดไฟให้ บ้านพี่มาร์ชก็เหมือนบ้านผมใช่ป่ะ"ไอ้เด็กยักษ์ ลามปามแล้วนะมึง
"ไม่ใช่โว้ยยยย กูไปนอนก่อนล่ะ"ผมพูดแลิวหันหลังเดินไปทางห้องตัวเอง แต่ก่อนที่ผมจะก้าวเท้า เด็กตั้วก็เรียกผมไว้ก่อน
"เดี๋ยวครับพี่มาร์ช"จะไม่ให้กูนอนจริงๆสินะT^T
"อะไรอีกวะไอ้..."
'จุ๊ป'
"ฝันดีนะครับพี่มาร์ช :D รักพี่นะครับ"
ไอ้เด็กตั้ว มันจูบผมครับ!!!! ไอ้เด็กบ้า!!! ไอ้เด็กยักษ์!!! ไม่นะปากกรู~
แล้วยังมาบอกรักผมอีก อัลไลของมึงงงง ทำให้กูเขิลทำไม!!! >/////<
"เลิกเขิลแล้วไปนอนสิครับพี่มาร์ช เดี๋ยวไม่หล่อนะ ฮ่าๆๆ"ยังจะมาขำอีก
"ไอ้บ้า!!!! ทำไรของมึงเนี่ย"
"จูบไง ไม่รู้จักเหรอครับ"กูจะด่ามึงยังไงดีเนี่ยไอ้เด็กเวร
"ตกลงที่ไม่ไปนอนนี่คิดถึงผมสินะ ฮ่าๆๆๆ"กูยอมมึงจริงๆ ไอ้เด็กตั้ว
"กูนอนก็ได้ครับ"ผมพูดแล้วรีบเดินเข้าห้องนอนพรัอมกับหัวใจที่เต้นแรงสัสๆ
นี่ผมไม่ได้คิดอะไรกับไอ้เด็กจอมเจ้าเล่ห์คนนั้นใช่มัน ใครก็ได้บอกผมทีT^T
แต่ก็นะ ลึกๆแล้วผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผมชอบรสจูบของไอ้เด็กนั่นมากๆเลยล่ะ ริมฝีปากของตั้ว ยังสากอยู่เหมือนกับตอนที่ถ่ายอีพีสี่เลย ทำไม่ดูแลปากให้อมชมพูน่าจูบเหมือนผมมั่งวะ เดี๋ยวนะ นี่ผมคิดถึงมันทำไม สมองไปหมดละมาร์ชเอ้ย นอนดีกว่าเรา
'ถึงมึงจะคิดกับกูแบบไหน กูก็ขาดมึงไม่ได้จริงๆว่ะ ฝันดีนะเว้ย ไอ้เด็กน้อยของกู'ผมกระซิบกับตัวเองเบาๆแล้วจึงเข้าสู่ห้วงนิทรา
"ผมเองก็ขาดพี่ไม่ได้เหมือนกันนะครับพี่มาร์ช"คงเป็นโชคดีที่เด็กตัวโตแอบเดินเข้ามาในห้องเงียบๆในจังหวะที่คนเป็นพี่กระซิบประโยคนั้นพอดี เขาเลยอมยิ้มแล้วเอ่ยประโยคนั้นหลังจากที่เห็นว่ามาร์ชหลับไปแล้ว 
'ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมก็จะไม่หนีหายไปจากพี่นะครับ : )'ตั้วคิดอย่างเป็นสุขแล้วหลับไปข้างๆพี่ชายสุดที่รักของเขา

//จากใจไรท์เตอร์
-ฟิคสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เคยแต่ง ใช้ความติ่งล้วนๆในการคิดเนื้อเรื่อง 555
-ใครติดตามเบื้องหลังฮอร์โมนตั้งแต่ซี่ซั่นแรกจะรู้เลยว่าคู่นี้มันน่าจะเปนแฟนกันจริงๆนะ 
-เนื่องจากเก็บกด อดไปงานพรอมส่งท้ายพวกพี่ๆ เราเลยต้องมานั่งแต่งฟิคนี้อยู่ที่บ้านแทน T^T
-ฝากติดตามและติชมฟิคสั้นเรื่องนี้ด้วยนะคะ//โค้งงามๆ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MM.maiii จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 DaWD
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 18:33
    น่ารักอ่ะทั้งคู่เลยทั้งตั้วและมาร์ช ตั้วร้องไห้เลยเหรอเนี่ย คงคิดถึงมาร์ชมากเลยสินะ แล้วสรุปคือมาร์ชก็รักตั้วสินะ >//<



    ตอนแรกนึกว่า มาร์ชตั้ว แต่หลังๆนี่มันแบบ... ตั้วมาร์ชชัดๆ เราทีมตั้วมาร์ชนะไรท์



    เขียนอีกได้ไหม อยากอ่านตั้วมาร์ชอีก เรื่องสั้นก็ได้ แต่ขอหลายๆเรื่อง นะๆ
    #2
    0
  2. #1 toon
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 18:29
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด

    รออ่านต่ออีกคะ

    สนุกชอบมากๆ^^
    #1
    0