×

ไพลินเล่ห์รัก

อรไพลินยอมแลกมิตรภาพเพื่อชัยชนะด้วยการหลอกใช้จอมทัพเพื่อนสนิทของตัวเองให้กลายเป็นหมากตัวหนึ่งที่ทำให้เธอได้ทุกอย่างกลับคืนมาโดยไม่สนใจเลยว่าผู้ชายที่รักเธอต้องเจ็บปวดมากเพียงใด

ยอดวิวรวม

5,835

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


5,835

ความคิดเห็น


25

คนติดตาม


31
จำนวนรีวิว : 1
จำนวนตอน : 25 ตอน (จบแล้ว)
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ย. 57 / 09:57 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


*****ประกาศจ้า! แจ้งนักอ่านทุกท่านค่ะ*****

นักเขียนจะลบนิยายในวันศุกร์ ที่ 14 พฤศจิกายน 2557 

แวะมาอ่านกันได้จ้า





       เมื่อแผนการทวงเอาบริษัทไพลินทราเวลของแม่คืนมาจากพ่อและแม่เลี้ยง กลายเป็นสิ่งที่อรไพลินให้ความสำคัญมากที่สุดในชีวิต แม้แต่หลอกใช้จอมทัพเพื่อนสนิทของตัวเองให้กลายเป็นหมากตัวหนึ่งที่ทำให้เธอได้ทุกอย่างกลับคืนมา และได้แก้แค้นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวด โดยไม่สนใจเลยว่าหัวใจของผู้ชายที่รักเธอต้องเจ็บปวดมากเพียงใด

(บางช่วงบางตอน)

“หาที่คุยซะเปลี่ยวเชียว คงไม่คิดทำมิดีมิร้ายฉันหรอกนะ” จอมทัพยิ้มกว้างหยอกเย้า

พูดไม่ทันขาดคำ อรไพลินก็หันขวับมาดึงหูเขาขึ้นๆ ลงๆ ทันที

“โอ๊ย! เจ็บนะ” ชายหนุ่มร้องเสียงหลง เอี้ยวตัวตามแรงดึง มือใหญ่คว้าข้อมือหญิงสาวที่ตะบี้ตะบันดึงหูเขาอยู่

จากนั้นหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นตบตีพัลวัน จอมทัพได้แต่ปัดป้องพิษฝ่ามือของเธอ

“แกมันไม่รักดี! ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไปเอา มาเป็นชู้กับเมียพี่ชายฉันได้ยังไง ศีลธรรมเคยซึมเข้าไปในหัวแกบ้างไหม ไอ้ผงซักฟอกไม่รัก ไอ้ปลากระป๋องบูด ไอ้หนอนพุทรา ไอ้ปลาทูหลงเข่ง ไอ้...” อรไพลินยืนคิดคำด่าหน้าดำคร่ำเครียด

“เดี๋ยวๆ นี้มันอะไรกัน!” จอมทัพลูบแขนของตัวเองป้อยๆ ยืนมองเพื่อนสาวอย่างไม่เข้าใจ

“แกมากับใคร” อรไพลินยืนหอบหายใจ

“ก็แพรไง เธอก็รู้จักเขาแล้วไม่ใช่เหรอ...เดี๋ยวก่อน เธอบอกว่าเมียพี่ชายฉัน...หรือว่า...แพรแต่งงานแล้วเหรอ!” จอมทัพตกใจจนหน้าถอดสี

“ต้องให้ฉันช่วยแปลความอีกเหรอ” หญิงสาวยืนเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง

“เฮ้ย! ฉันเปล่านะ ฉันไม่ได้เป็นชู้กับแพรนะ” ชายหนุ่มร้องเสียงหลง

“แล้วแกมีอะไรจะอธิบายไหม” อรไพลินยืนเท้าสะเอวหน้าเข้ม

“มีสิ...ฉันไม่ใช่หนอนพุทรานะ....โอ๊ย” จอมทัพยิ้มกวน แต่ก็ร้องจ้ากออกมาเมื่อเจอฝ่ามือของอรไพลินฟาดที่ไหล่อีกครั้ง

“ว่ามา”

“ก็ ได้ๆ ...ฉันกับแพรเคยคบกันตอนเรียนมัธยมปลาย แล้วเราก็เลิกกันก่อนฉันไปเรียนมหาวิทยาลัยซะอีก มาเจอแพรอีกครั้งเมื่อไม่นานนี้เอง” จอมทัพอธิบายอย่างร้อนรน เขาไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดหรือรู้สึกไม่ดีต่อเขา

“แล้วแกควงยัยนั้นไปไหนต่อไหนไม่อายฟ้าอายดินแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว”

 “ฉัน ไม่ได้ควงสักหน่อย มันไม่มีอะไรจริงๆ อย่างวันนี้ฉันก็มาคนเดียว แต่ดันมาเจออรหน้างาน เราก็เลยเดินเข้ามาพร้อมกัน และฉันก็ไม่ได้เป็นชู้กับอรด้วย ฉันคิดกับเขาแค่เพื่อนเท่านั้น” จอมทัพอธิบายเสียงหนักแน่น พลางสบตาหญิงสาวหวังให้เธอเข้าใจในตัวเขา จนเธอถอนหายใจอย่างหมดกังวล

“เอ่อๆ แกไม่เป็นชู้กับใครฉันก็ดีใจแล้ว” อรไพลินตบบ่าเพื่อนอย่างโล่งใจ

“คำขอโทษอยู่ไหนล่ะ” จอมทัพโล่งอกที่เธอเข้าใจอะไรง่ายๆ พลางยืนกอดอกยิ้มน้อยๆ สีหน้ายียวนกวนประสาทไม่เคยเปลี่ยน

“ฉันขอโทษ” อรไพลินยกมือไหว้เพื่อนงามๆ

“แล้วอย่าไปเที่ยวกล่าวหาใครแบบนี้อีกละ กับฉันไม่เท่าไรหรอก แต่ผู้หญิงเค้าจะเสียหาย” จอมทัพได้ทียิ้มยวน ทำเสียงจริงจัง

“ฉันขอโทษที่เข้าใจแกผิด แต่ฉันไม่ได้กล่าวหายัยนั้น” หญิงสาวชักฉุนเมื่อเพื่อนออกโรงปกป้องพนิดา

“ไหนบอกว่าเข้าใจแล้วไงว่าฉันไม่ได้เป็นชู้กับแพร แล้วทำไมถึงบอกว่าเธอไม่ได้กล่าวหาแพรล่ะ” จอมทัพมีสีหน้าจริงจังขึ้น

อรไพลินเริ่มรู้สึก ว่าหน้าของตัวเองชาขึ้นมาด้วยความอับอาย ที่เอาเรื่องครอบครัวของพี่ชายออกมาประจานต่อหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง เธอจึงหันเหความสนใจไปที่หอนาฬิกาด้านข้าง

“ใกล้เวลาแสดงแล้ว กลับเข้าไปกันเถอะ” อรไพลินรีบเดินออกไปทันที

“เธอกำลังจะบอกฉันว่าแพรกำลังนอกใจพี่ชายของเธอใช่ไหม” จอมทัพพูดเสียงราบเรียบ

อรไพลินหยุดฟังเพียงเท่านี้ เธอเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในงานโดยไม่คิดตอบคำถามนั้น

“ฉันไม่แปลกใจหรอกนะ” จอมทัพขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม


 
           ขอบคุณทุกคนมากค่ะที่ติดตามอ่านตลอดมา ถ้าอยากเม้นอยากวิจารณ์ก็ส่งกันมาได้เต็มที่เลย อย่าได้เกรงใจกัน จะได้เอาไปปรับปรุงแก้ไขต่อไปจ้า
ขอบคุณมากจ้า ^-^

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

25 ความคิดเห็น