[ Fic Harry Potter ] The meaning of special word [ TMR x OC ]

ตอนที่ 3 : EPISODE 03 : Tulip ( Re write )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    21 พ.ค. 63


                                                                                        



Tulip is Imagination


Tulip is Dream


and Fall in love . . .


- - - - - - - - - - - - 







" ตรงนั้นน่ะ! หยุดส่งเสียงดังได้แล้ว เดรวิส เมสัน!!! "


" ครับ/ค่ะ ศาสตราจาร์ย "


เมื่อศาสตราจาร์ยวิชาแปลงร่างตำหนิพวกเธอเรียบร้อยก็หันกลับไปสอนต่อทว่าทุกครั้งที่มีโอกาสก็หันกลับมามองพวกเธอเสมอ


" นายกำลังจะทำให้เราลำบาก..เลิกตื๊อฉันได้แล้ว "


ชาร์ล็อตกระซิบเสียงเบาพอให้โอไรออนได้ยิน ทว่าเขากลับยกยิ้มแล้วยักคิ้วหลิ่วตาใส่เธอ


" เพราะฉันสนุกกับการกลั่นแกล้งเธอนะชาร์ล็อต ถึงได้เล่นแบบนี้เห็นอย่างนี้แต่ฉันเป็นเด็กดีต่อพ่อแม่นาา "


เขาพูดเสียงเบาตอบ ชาร์ล็อตจึงกลอกตาอย่างระอาที่จะโต้เถียงใดใดเธอเลยสนใจการเรียนมากกว่าคนข้างตัวต่อไปแม้คนข้างๆดูไม่มีทีท่าที่จะหยุดก่อกวนเธอก็ตาม


แต่เธอก็ไม่สนใจหรอก ตั้งใจเรียนสิ!!


" วันนี้เท่านี้ ไปทานอาหารกลางวันได้ "


เมื่อจบคำนั้นเด็กๆก็พากันรีบเก็บของแล้วตรงดิ่งไปที่โรงอาหารต่างจากชาร์ล็อตที่ค่อยๆเก็บและเช็คให้แน่ใจว่าไม่ลืมอะไร


" เธอชักช้าชะมัด เร็วเข้าสิ! "


" แล้วทำไมนายถึงมาติดฉันแจขนาดนี้ล่ะ "


" อะไรล่ะ ฉันว่าเราเข้ากันได้ดีออก "


เด็กหญิงไหวไหล่เบาๆแล้วเดินออกจากห้องเรียนปรุงยาเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องโถงเพื่อทานอาหารและเจอกับเด็กกลุ่มหนึ่งที่คุ้นเคยกันพอดี


" ล็อตตี้! "


" ลิลี่! เฮ้ รีเบ็คก้า เซเวอร์รัส "


เธอพบกับกลุ่มของลิลี่ รีเบ็คก้าและเซอเวอร์รัสโบกมือให้เธอน้อยๆ..ยกเว้นลิลี่ที่ไม่น้อยเท่าไหร่ แล้วล็อตตี้นั่นมันอะไรกันน่ะ-- ทว่ามีบางสิ่งที่ทำให้โอริออนสะกิดใจสงสัยและถามชาร์ล็อต


" ใครน่ะชาร์ล็อต "


" เพื่อนๆของฉันไง "


" ถึงว่าล่ะ..พวกนั้นก็แปลกดีเพราะฉันแทบไม่เคยเห็นสลิธิรินและกริฟฟินดอร์เป็นเพื่อนกันได้เลย "


ชาร์ล็อตหันขวับไปทางโอไรออนอย่างไม่เข้าใจและงงงวย อะไรอะ? มันแปลกยังไง? โปรดชี้แจงเด็กน้อยตาเขียวๆคนนี้ที...


" ทำไมล่ะ?มันแปลกตรงไหน "


" ก็...ปกติพวกบ้านงูกับบ้านสิงโตไม่ถูกกันนี่ ฉันเลยแปลกใจที่เพื่อนพวกเธอดีกันได้ "


" เฮ้ ล็อตตี้ฟังพวกฉันก่อนแล้วค่อยคุยกับแฟนได้มั้ย "


" อะไรนะ!! พวกเธอคิดว่าฉันคบกับหมอนี่งั้นเหรอ!!! "


มันดูมีความเป็นไปได้ตรงไหน! โปรดดูหน้าชาร์ล็อต เดรวิสด้วยค่ะว่าเหวอแค่ไหน...ถึงไอ้หมอนี่จะหน้าหล่อแต่เด็กก็ตามเถอะ


" อ้าว ไม่ใช่เหรอ? "


เซเวอร์รัสเอ่ยถามด้วยท่าทีที่(โคตรจะ)กวนประสาท เขายกยิ้มมุมปากทันทีที่เห็นใบหน้าเบะบุ้ยของชาร์ล็อต


" ไม่น่ะสิ ถึงไอ้หมอนี่จะหน้าตาดูดีมีแววแต่กวนประสาทตลอดเวลาเลยนะ "


ลิลี่ทำหน้าอ๋ออย่างเข้าใจในขณะที่รีเบ็คก้าและเซเวอร์รัสหันไปมองโอไรออนอย่างสนใจอะไรบางอย่างทันทีที่เธอพูดจบ เด็กชายข้างตัวเธอเหมือนประหม่าบางอย่าง เขากลืนน้ำลายดังเอื้อก!แล้วหันไปคุยกันลิลี่


" แล้วสรุปพวกเธอมีอะไรจะคุยเหรอ เร็วสิ! ฉันหิวจนกินฮิปโปกริฟฟ์ได้ทั้งตัวแล้วนะเนี่ย!! "


เขาพูดพลางทำท่าลูบพุงกลบเกลื่อน ชาร์ล็อตไม่ต้องการที่เขาจะสื่อเท่าไหร่เมื่อปากกำลังจะเอ่ยถามลิลี่ผู้ใสซื่อก็เอ่ยตอบไปก่อนเสียแล้ว


" เรากะว่าต่อจากนี้จะมาขอเธอนั่งกินข้าวที่โต๊ะเรเวนคลอน่ะ ได้มั้ย? "


" อ้าว ทำไมล่ะ "


" พอเราจะกินกับเซฟก็โดนเขม่นน่ะสิ แล้วพอพาเซฟมากินที่กริฟฟินดอร์ก็โดนเหมือนกันแต่หนักกว่าคือพอตเตอร์หาเรื่องเขาอีกแล้ว "


" ฉันก็กะอยู่แล้วเชียวว่าแปลกไปหน่อยที่สลิธิรินกับกริฟฟินดอร์เป็นเพื่อนกัน "


โอไรออนเปิดปากขึ้น สีหน้าของเขาดูจริงจังกว่าปกติและแตกต่างจากตอนที่อยู่กับเธอไปอย่างสิ้นเชิง


" บ้านกริฟฟินดอร์กับสลิธิรินปกติไม่ถูกกันหรอกนะพวกนาย พวกเขามีความคิดที่ต่างกันฝั่งบ้านสลิธิรินน่ะส่วนใหญ่จะถูกปลูกฝังแบบหัวโบราณและลูกคุณหนูไปหน่อยเลยมีทิฐิต่อมักเกิลเสียส่วนใหญ่เพราะพวกนั้นจะเป็นเลือดบริสุทธิ์กันก็คือพวกเขานับถือขนบดั้งเดิมนั่นล่ะ แต่ทางฝั่งกริฟฟินดอร์ต่างไปสิ้นเชิงเลยถึงพวกนั้นจะมีเลือดบริสุทธิ์อย่างพอตเตอร์หรือวิสลี่ย์พวกเขาก็ค่อนข้างจะเปิดกว้างและต้อนรับมักเกิลบอร์นตลอด ทำให้พวกสลิธิรินคิดว่าไม่ถูกต้องและเห็นแย้งไงล่ะ "


" แค่สายเลือดเนี่ยนะ พวกนั้นเลยค่อนข้างนอบน้อมกับรีเบ็คก้าแล้วมาเขม่นฉัน "


ลิลี่เอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ เพราะเธอเป็นมักเกิลบอร์นเลยโดนเขม่นยกเว้นรีเบ็คก้าที่เป็นสายเลือดแท้สายตรง..


" ช่างเถอะแต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ว่าถ้าอยากทานอาหารกับเรา โอไรออน เมสัน และฉันก็เป็นมักเกิลบอร์นเหมือนกัน "


" ลิลี่ เอฟเว่นส์...แล้วก็รีเบ็คก้า แบลร์กับเซเวอร์รัส สเนป "


" ไม่แปลกใจเลยที่หล่อนไม่โดนเขม่น ทีนี้ไปเถอะ หิว "


โอไรออนเดินนำหน้าเข้าห้องโถง ปล่อยให้เรายืนอึ้งอยู่ที่เดิม


" เขา...ก็โอเคดีนี่ ชาร์ล็อต..? "


ในที่สุดรีเบ็คก้าที่เงียบอยู่นานก็เปิดปากขึ้นมาบ้าง เธอเอ่ยชมโอไรออนด้วยท่าทีปกติแต่หวั่นหน่อยๆตามประสาของคนขี้กลัว เมื่อจบข้อคิดเห็นของเธอเซเวอร์รัสก็เอ่ยขึ้นบ้าง


" นั่นสิ เป็นมักเกิลบอร์นแท้ๆแต่รู้เรื่องที่นี่เยอะกว่าฉันอีก...ถึงว่าแทบไม่มีใครสนใจฉันเลย "


" นักเรียน ไม่ไปทานอาหารกันหรือไง? "


เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังพวกเธอทั้งสาม มันเป็นเสียงที่ชาร์ล็อตไม่ลืมแน่นอน


น้ำเสียงที่นุ่มลึก ฟังกี่ทีก็แทบใจละลาย หล่อแบบฉุดไม่อยู่ไม่ไหวจริงๆค่ะคนนี้และมีอยู่คนเดียว..


เด็กหญิงรีบหันหลังกลับไปเพื่อมองบุคคลปริศนาสุดหล่อที่ยืนอยู่ด้านหลังโดยไร้ความกลัวอะไรทั้งนั้น ไม่สนเลยว่าตอนนี้ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อแค่ไหน จะจะเต้นแรงยังไงหรือผีเสื้อจะบินวนในท้องยังไง ก็คนมันอยากเจอขนาดนี้จะทนอย่างไรไหวล่ะ..


" เธออีกแล้ว เด็กปีหนึ่ง? "


เป็นเขาจริงๆ คนลึกลับหน้าหล่อที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ชาร์ล็อตจ้องตาสีคาราเมลนั้นก่อนจะละออกมาเมื่อเซเวอร์รัสแตะบ่า เธอสะดุ้งเล็กน้อยแล้วเอ่ยตอบศาสตราจารย์


" หล่..เอ้ย!! กำลังไปค่ะศาสตราจารย์ "


ชายมากสเน่ห์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงโมโนโทนที่แม้จะเรียบแต่ไม่สามารถยั้งสเน่ห์ของเขาได้เลย


" ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะหมด "


เขาเอ่ยแบบนั้นแล้วเดินผ่านพวกเธอไป เมื่อกลิ่นกายผสมน้ำหอมราคาแพงของเขาแตะจมูกชาร์ล็อตเธอก็ทรุดฮวบลงไปที่พื้นทันทีจนเพื่อนหลายคนตกใจ


" ล็อตตี้!!/ชาร์ล็อต!! "


" ไม่...ไม่เป็นไร.. "


" ไหวแน่นะ? เธอหน้าแดงมากอีกแล้วเนี่ย! "


โอไรออนพูดพลางเอาหลังมือแตะหน้าผากของเธอ แต่เมื่อไม่พบอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติก็ได้แต่ทำสีหน้างงงวยแล้วลองถามคนอื่น


" ยัยนี่เป็นแบบนี้บ่อยเหรอ? "


" ไม่หรอก..เราก็เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก "


" ช...ชาร์ล็อต..ไปห้องพยาบาลดีกว่ามั้ย "


เมื่อชาร์ล็อตหายใจเข้าออกพุทโธจนสติสัมปชัญญะอยู่ครบก็รีบลุกขึ้นพรวดจนรีเบคก้าตกใจแทบหงายหลัง..ดีที่โอไรออนจับไว้


" มีใครรู้จักศาสตราจารย์เมื่อกี้บ้างมั้ย!! "


" เธอหมายถึง...ศาสตราจารย์ริดเดิล? "


เซเวอร์รัสถามเธอด้วยความงวยงง เธอจะอยากรู้ไปทำไมจนกระทั่งเด็กหญิงหันมามองเขาด้วยดวงตากลมประกายวิบวับเป็นสัญญาณเตือนถึงหายนะ...


" ฉันชอบเขา!!! "







" ศาสตราจารย์ชื่อทอม มาร์โวโล่ ริดเดิล..เป็นศิษย์เก่าที่นี่ อายุไม่บอกด้วย...แต่ดูท่าแล้วฉันว่าไม่น่าจะต่ำกว่า30หรอก "


โอไรออนพูดขณะมาคุ้ยหาข้อมูลของศาสตราจารย์ริดเดิลในห้องสมุดหลังเลิกเรียน...บอกเลยว่าตอนนี้มีครบแก๊ง5ป่วนเลย มีทั้งชาร์ล็อต โอไรออน เซเวอร์รัส ลิลี่และรีเบ็คก้าครบครันหอมอร่อยในพริบตา


"  ฉันไม่คิดเลยว่าชาร์ล็อตจะมีรสนิยมชอบคนแก่กว่านะเนี่ย... "


" พวกเธอ เรื่องของความรักมันไม่เกี่ยวกับอายุหรอกนะ! โดยเฉพาะพ่อมดแม่มดแบบเรา! "


และตอนนี้ทั้ง5ป่วนก็กำลังโต้เถียงในมุมหนึ่งแบบไร้เสียงเพราะเกรงว่ามาดามจะขับไสไล่ส่งไปที่อื่น..แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้ดวงตาชวนขนลุกของเจ้าหล่อนก็ยังจ้องมาที่โต๊ะของเธออย่างไม่ลดละเหมือนระแวดระวังว่าจะมีสักเสี้ยววิที่พวกเธอจะแหกปากรึเปล่า


" ตามตรง...ฉันว่าตอนนี้ปัญหาของเราคือมาดามมากกว่านะ... "


" จุ๊ๆ เซเวอร์รัส..นายนี่มันมีตาหามีแววไม่ ถ้าพวกเราทะเลาะแบบไร้เสียงแค่นี้ก็ปลอดภัยแล้ว "


" แต่ฉันเจ็บคอ... "


ลิลี่ได้แต่ลูบหลังเพื่อนชายที่เริ่มเจ็บคอประมาณว่า ' เอาน่า ' พร้อมกันกับโอไรออนที่ทำหน้าแบบ ' กู่ไม่กลับแล้ว ' ให้เขาจนตอนนี้เซเวอร์รัสก็ได้แต่ปลงเพราะเขาก็ไม่ต่างจากเธอซักเท่าไหร่


" แล้ว..ชาร์ล็อตมั่นใจได้ยังไงเหรอว่าชอบเขาน่ะ? "


" หื้ม? เซนส์ของผู้หญิงการ์ตูนผู้หญิงตาหวานไง "


....ฮะ?


ดูเหมือนคำอธิบายข้างต้นไม่ได้สร้างความเข้าใจให้กับอีก4สหายที่เหลือเลยแม้แต่น้อยจนชาร์ล็อตต้องงัดสูตรอธิบายแทบเป็นแทบตายออกมา


" แบบว่า...พอมองตาเขาใช่มั้ย มันเหมือนฉันโดนดูดให้จ้องตาเขาตลอดไปเลยอะ ตรงใจนี่มันก็เหมือนจะเต้นดังจนปราสาทสั่นเลยนะ! แถมในท้องฉันก็...พรึ่บ! เหมือนมีผีเสื้อมาบินเล่นดูดน้ำหวานอยู่เลยนะ! "


โอเค...ถ้ายกเว้นลิลี่ดูจากสีหน้าเพื่อนที่เหลือคงจะไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก


" เธอหมายถึงเหมือนเขาจะมีคาริสม่าที่ดึงดูดเพศตรงข้ามงี้รึเปล่า? "


" ถ้าหมายถึงหน้าตาเขาฉันก็ว่าเขาหล่อจริงๆนะ! ฉันคงจะฟรื้ดดดดโดนดูดไปเลยล่ะ! "


ใช่...เหมือนจะไม่เข้าใจกันเลย


" อะแฮ่ม! "


เมื่อมีเสียงกระแอมดังขึ้นทั้ง5คนก็หันไปทางต้นเสียงแล้วพบกับแม่สาวผิวคล้ำหน้าเอเชียผสมอินเดียที่ตอนที่แล้วหล่อนอุทานให้กับบันไดขึ้นหอมรณะว่าวายดายอะไรซักอย่าง...เธอคือรูมเมทของชาร์ล็อตเหมือนจะเป็นครึ่งคนไทยนะ? ชื่อโนรา..โนร่าอะไรซักอย่างนี่แหละแต่หล่อนก็บอกให้อันนา


" ว่าไงอันนา "


" ไม่อยากรบกวนเวลาหรอกชาร์ล็อต แต่มาดามเขาฝากมาบอกว่าถ้าจะปรึกษาเรื่องไร้สาระให้ไปที่อื่นน่ะ "


อันนาพูดแล้วยิ้มแห้งชี้ไปทางมาดามที่หน้าบูดเป็นตูดลิงไม่ไกลจากพวกเธอเท่าไหร่ ทำเอาเธอกลืนน้ำลายดังเอื้อกเลย


" แล้วนี่พวกเธอคุยกันเรื่องอะไรน่ะ? "


" ไม่มีอ--- "


" ฉันว่าฉันชอบศาสตราจารย์ริดเดิลแน่ะ! "


พรู่ดดดดดดด---


สำลักน้ำลายกันเป็นแถบ..อะไรกัน?เธอแค่พูดจริงๆเท่านั้นแหละ


" หืม..ไม่แปลกหรอก ก็เขาหล่อซะขนาดนั้นนี่นาพวกผู้หญิงพากันชอบเขาแทบจะทั้งโรงเรียนเลยรู้มั้ย? "


โอ้มายเมอร์ลิน..เยอะขนาดนี้จะสู้เขายังไงล่ะ


" แต่เอาจริงๆปาไปครึ่งโรงเรียนก็แค่ปลื้มเฉยๆรวมฉันด้วยแล้วนะ "


" อันนา..ทำไมเธอรู้เยอะจัง? "


ลิลี่ที่สงสัยในที่สุดก็เอ่ยถามเด็กหญิงผิวคล้ำ หล่อนยืดอกอย่างภูมิใจเล็กน้อยแล้วเอ่ยตอบ


" การดำรงอยู่ในสังคมในฐานะข่าวกรองและเฟรนด์ลี่น่ะสำคัญนะเอฟเว่นส์ โดยเฉพาะฮอกวอตส์แห่งนี้เป็นแหล่งของพวกชอบเมาท์หลักๆเลยก็ฮัฟเฟิลพัฟกับสลิธิรินแหละ เธอต้องเรียนรู้สกิลแทรกซึมสังคมเพื่อลาบละล้วงข้อมูลไว้นะ! "


" อย่างนี้เอง! เพราะแบบนั้นเธอเลยรู้ชื่อฉันด้วยใช่ม้า "


ลิลี่เอ่ยอย่างรู้ทัน อันนาก็พยักหน้าลงแล้วเริ่มเอ่ยถึงข่าวลือเกี่ยวกับพวกเธอ


" ช่าย กลุ่มพวกเธอดังพอตัวเลยนะพวกเขาเรียกว่าแก๊ง5แสบเลยล่ะ อย่างเอฟเว่นส์กับสเนปก็เป็นเพื่อนซี้แสนแปลก แบลร์ก็คุณหนูขี้กลัว และเมสันกับชาร์ล็อตก็เป็นคู่หูห้องระเบิด "


" ว้าววววว เดี๋ยวนะ? ห้องระเบิด? "


ชาร์ล็อตที่ว้าวไม่ทันหมดประโยคก็ชะงักแล้วถามอันนาด้วยความสงสัย ห้องระเบิด?อย่าบอกนะ..


" ก็แทบทุกคาบพวกเธอชอบเล่นกันแถมทะเลาะก็มีจนโดนศาสตราจารย์ตักเตือน10นาทีครั้งเลยนี่? "


" เปล่านะ! โอไรออนต่างหาก หมอนี่หาเรื่องฉันก่อน "


" ชาร์ล็อตเธอจะตะโกนทำไม! "


" พวกคุณทั้ง6คน... "


ไม่ทันที่โอไรออนจะตะครุบปากชาร์ล็อตที่เผลอเสียงดัง เด็กๆทั้ง6คนที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่ก็โดนเรียกด้วยเสียงเย็นๆของบรรณารักษ์ห้องสมุดที่ฉีกยิ้มน่ากลัวน่าขนลุกมา


" กรุณาออกไปด้วยค่ะ "






เมื่อออกจากห้องสมุดเด็กทั้ง6ก็พากันแยกย้ายกลับหอตัวเองเพื่อพักผ่อน ระหว่างทางอันนาก็เอ่ยถามเรื่องความเป็นมาถึงการชอบศาสตราจารย์ริดเดิลของชาร์ลอตไปด้วย


" หุ้ยยยย โรแมนติกอะ! "


เธออุทานออกมาเป็นภาษาอะไรไม่รู้อีกครั้งแต่เท่าที่ฟังออกมีคำว่าโรแมนติกอยู่เธอก็เบาใจว่าหล่อนไม่ได้อุทานแบบว่าเธอไปด้วย--


" เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าใช่น่ะ เกิดแป๊กขึ้นมาหน้าแตกเลยนะ? "


เออเนอะ...ที่หมอนี่พูดมาก็น่าคิด


" งั้นลองถามพ่อดีกว่า เขียนจดหมายไปคืนนี้เลย! "


อันนามองเธอด้วยความปลงเล็กน้อย เอาจริงๆเมื่อคืนพวกเธอพูดคุยกันบ้างเล็กน้อยก่อนจะรีบเข้านอนกันเพราะพรีเฟ็คมหาโหดแรงมือตบเท่าท่อpvcเข้ามาเช็ค เธอจึงรู้มาบ้างว่าชาร์ล็อตกับพ่อของเธอคงสนิทกันไม่น้อย





เอ็ดมันด์ เดรวิสที่เพิ่งได้กลับมาถึงบ้านถอดเสื้อคลุมออกแล้วแขวนที่ราวด้วยความเหนื่อยไม่น้อย เขามองรอบบ้านที่ค่อนข้างมืดเพราะไม่ได้เปิดไฟด้วยความรู้สึกเหงาจากการที่ไม่มีลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคอยอยู่รอเขากลับบ้านทว่าเมื่อคิดได้ไม่นานก็มีเสียงสะกิดหน้าต่างขึ้น...เมื่อหันไปก็พบว่าเป็นนกฮูกที่เขาซื้อให้ลูกสาวเป็นของขวัญเข้าเรียนนั่นเอง


" เฮ้ เอ็ดการ์ด "


นายเอ็ดมันด์เลื่อนหน้าต่างเปิดออกเพื่อให้เจ้านกฮูกนำจดหมายมาส่งให้เขา มันเลื่อนมาเกาะที่มือเขาพร้อมยื่นจดหมายที่คาบอยู่ให้ชายวัยกลางคนและพบว่าเป็นจดหมายของชาร์ล็อตอีกแล้ว


" ฮ่าๆๆ ส่งมาแบบนี้เดี๋ยวเจ้านี่ก็เหนื่อยกันพอดี "


ผู้เป็นพ่อตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้อ่านเรื่องราวของลูกสาวตัวจ้อยที่ได้ไปเปิดโลกกว้าง ฉบับแรกที่เขาได้รับก็ทำให้เขาดีใจที่ลูกหาเพื่อนได้เยอะแถมยังมีตระกูลแบลร์อีกรวมไปถึงความภาคภูมิใจเมื่อเธอได้อยู่บ้านเรเวนคลอตามที่เธอหวังด้วย


เขาไม่ได้หวังให้เธอได้บ้านเรเวนคลอเท่าไหร่ ตามตรงแล้วเขาคิดว่าเธอจะได้ไปกริฟฟินดอร์ด้วยซ้ำเพราะเธอค่อนข้างแสบสันไม่น้อยเลยแต่สงสัยหมวกจะเห็นแววแพรวพราวในตัวที่ประกายมากกว่าความแสบสันนั้นมากกว่า


ทว่าเมื่อเปิดออก...จดหมายฉบับนี้ไม่ได้กล่าวถึงชีวิตในโรงเรียนซะอย่างนั้น


ถึงคุณพ่อ

 
                 สบายดีมั้ยคะ? คุณพ่อทานอาหารครบทุกมื้อรึเปล่าคะ? ไม่ได้ลืมตั้งเวทย์มนต์ให้รดน้ำต้นไม้ใช่มั้ยคะ?

                 หนูสบายดีค่ะ สนิทกับเพื่อนๆและวันนี้ไม่มีปัญหาอะไรยกเว้นก็แต่ใครบางคน เวลาที่เรามองตาเขาแล้วละสายตาไม่ได้ ใจเต้นเหมือนมีผีเสื้อบินในท้องนี่ปกติรึเปล่าคะ? แล้วหนูก็เป็นเวลาเจอเขาแค่คนเดียวด้วย..หนูคิดว่ามันน่าจะเป็นเหมือนการ์ตูนเด็กผู้หญิงเวลาที่เจอพระเอกเลยแต่เพื่อความแน่ใจเลยส่งมาถามพ่อดีกว่าค่ะ

                 ปล. เมสันน่ารำคาญมาก

                 ปล.2 เอาอาหารนกฮูกให้เอ็ดการ์ด้วย

                 ปล.3 คิดว่าอายุเขาพอๆกันกับคุณพ่อนะคะ 



                                                                                                                              รักและคิดถึง

                                                                                                                       ชาร์ล็อต   ฮ.    เดรวิส




ถ้าเรื่องมีคนที่ชอบมันไม่ปกติหรอก...แต่มันไม่ปกติที่อายุพอๆกันกับเขานี่แหละ!!


" เมอร์ลิน!! "




- - - - - - - - - - - - - - - - - - - 



ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ ;-;)


ไรท์เพิ่งว่างจากกองงานทั้งหลายที่ถาโถมเข้ามา


จะพยายามชดเชยด้วยการรีบปั่นเรื่องนี้ให้จบไวๆนะคะ!



ตอนนี้แด๊ดดี้ตกใจมากๆค่ะ




เอ็ดมันด์ : อะไรนะ? 









Re write : 5/17
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #53 lemonpn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 07:29
    รอค่าาาาาาา
    #53
    0
  2. #49 110020 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 21:23
    รออ่านต่อไปค่ะ
    #49
    0
  3. #48 banaryyyy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:14
    ปลดล็อคหน่อยค่าาา
    #48
    0
  4. #47 158295456 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 16:31
    มันล็อคอะอ่านไม่ได้
    #47
    0
  5. #4 Tanaporn_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 15:50
    งานดี ชอบมากกก
    #4
    0