พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 96 : พบรัก สามสิบ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    25 ก.ค. 62







“ลงมาทำไมตาคริส”


คนเป็นบิดาร้องทักเมื่อเห็นว่าลูกชายเดินลงมาจากห้องของลูกสะใภ้ แทนที่จะอยู่เป็นกำลังเป็นเพื่อนเธอ


“นุชเขาขออยู่คนเดียวนะครับ”


“แล้วแกก็ยอมออกมานี่นะ สภาพจิตใจของหนูนุชยังไม่พร้อมที่จะอยู่คนเดียว กลับขึ้นเดี๋ยวนี้เลย เร็วเข้า” มิสเตอร์อเดลตาร์บอกลูกชาย ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มรีบวิ่งกลับขึ้นไปบนห้องภรรยาทันที


ปึง!


รัฐภามเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างบางกำลังยืนเกาะราวระเบียงด้านนอกเตรียมที่จะ... ถลาเข้าไปรวบร่างบางให้เข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว


“นุชอย่า!


“ว้าย!


นุชนารีที่ไม่ทันระวังจึงเซถลาตามแรงรั้งของเขา ก่อนจะล้มกลิ้งไปกับพื้นด้วยกันทั้งคู่ ก่อนเงยหน้าขึ้นตวาดแหวใส่เขาทันที


“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย! ฉันเจ็บนะ”


“มีเรื่องอะไรกัน”


ทุกคนที่ได้ยินเสียงโครมครามก็รีบวิ่งขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น สายตานับสิบจ้องมองมาที่คนทั้งคู่เป็นจุดเดียว


“นุชจะฆ่าตัวตายครับ!” รัฐภามบอกขึ้น


“จริงหรือลูก!” มาดามร้องออกมาด้วยความตกใจ มือบางทาบลงบนอกใจหายไปไหนต่อไหนแล้ว


“เออ คือ...” นุชนารีมองหน้าทุกคนไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี


“คุณไม่รักผมกับลูกแล้วหรือ ถึงจะทิ้งพวกเราไป” รัฐภามน้ำตาคลอเบ้า เมื่อคิดเธอจะทิ้งเขาไปอีก


“ยัยนุช นี่แกไม่ชอบดอกไม้กับผลไม้ที่ฉันเอามาให้ใช่ไหม คราวหน้าฉันไม่เอามาแล้วก็ได้” นัฐชยาร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจ คิดว่าเพื่อนไม่ชอบของที่เธอนำมา


“พวกเราขอโทษด้วยนะครับที่ถ้าทำให้คุณนุชรู้สึกอึดอัด” รัฐภูมิบอกขึ้น


“พ่อกับแม่ก็ด้วยนะลูก” มิสเตอร์อเดลตาร์เองก็รู้สึกผิดต่อสะใภ้คนใหม่ด้วยเช่นกัน


“หยุดก่อนค่ะ ทุกคนกำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว คือ... นุชไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตาย” นุชนารียกมือขึ้นห้าม ก่อนจะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจใหม่


“อ้าว”


“ยังไงตาคริส” ทุกคนมองทางสิงห์หนุ่มเพื่อขอคำอธิบาย


“ถ้าไม่ใช่ แล้วที่ผมเห็น...”


“ที่คุณเห็น ฉันแค่จะสูดอากาศข้างนอก เพราะในห้องแล้วมันอึดอัด และที่เห็นฉันยืนนั่นก็แค่อยากจะลองเดินดูเท่านั้น ไม่ได้จะฆ่าตัวตายอย่างที่คุณเข้าใจสักหน่อย” นุชนารีว่าให้คนเป็นสามี


“อ้าวหรอกหรอครับ...” ชายหนุ่มยิ้มแหยๆ หน้าแตกเย็บไปหลายเข็ม


“ตาคริส” มิสเตอร์อเดลตาร์ส่งน้ำเสียงคาดโทษมาให้ นุชนารีหันไปบอกกับทุกคนที่เธอทำให้ตกใจ


“ต้องขอโทษทุกคนด้วยที่ทำให้ตกใจกันไปใหญ่”


“ไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้ว” มาดามว่า พลางเดินเข้าไปช่วยพยุงลูกสะใภ้ให้นั่งลงที่รถเข็นแล้วกายทรุดนั่งลงตรงหน้าภรรยาแล้วเอ่ยขึ้นใหม่


“ผมขอโทษนะครับที่เข้าใจผิด คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ก้มลงสำรวจร่างบางไปด้วย


“ไม่ค่ะ”


“พ่อว่าเราลงไปข้างล่างกันดีกว่า หนูนุชจะได้พักผ่อน” จากนั้นทั้งหมดก็เดินออกจากห้องไป


พอคล้อยหลังทุกคนไปนุชนารีหันกลับมาจ้องคนที่นั่งตรงหน้า ก่อนมือบางจะฟาดเข้าที่ต้นแขนแกร่งอย่างเต็มแรงเหลืออด


“นี่แน่ะ”


“โอย! คุณตีผมทำไมครับ”


“ก็เพราะคุณนั่นแหละ ทุกคนถึงเข้าใจว่าฉันจะฆ่าตัวตาย” ใบหน้าบูดบึ้งแสนงอนสะบัดไปทางอื่น


“ก็ผมบอกแล้วว่าขอโทษ มีใครเห็นแบบผมแล้วไม่คิดว่าคุณฆ่าตัวตายบ้างล่ะ” เสียงทุ้มบอกเสียงเบา ลูบแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามปอยๆ


“คุณออกไปได้แล้ว ฉันจะนอน” ไล่หน้าตาเฉย แต่มีหรือที่สิงห์หนุ่มหน้ามึนอย่างรัฐภามจะสนใจ


“ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ จะอยู่กับคุณตรงนี่แหละ”


“คุณนี่มัน...” ร่างบางเข็นตัวเองไปที่เตียงกว้างกลางห้อง พยุงตัวเองขึ้น แต่มันก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด


รัฐภามยืนมองคนอวดดีอยู่ชั่วครู่ก่อนก้าวเข้าไปหาแล้วก้มลงช้อนร่างของภรรยาไปวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ผละจะเดินไปเข้าห้องน้ำหญิงสาวก็ร้องเรียกเขาไว้เสียก่อน


“เดี๋ยวก่อนค่ะ”


“ครับ หรืออยากให้นอนเป็นเพื่อน” รัฐภามถามใบหน้าพราวไปด้วยรอยยิ้ม


“คิดเป็นแต่เรื่องเดียวหรือไง”


“อ้าว ไอ้เราก็เห็นเรียก ก็นึกว่า...” ใบหน้าคมฉายแวว ทำเอาหญิงสาวหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา


“หยุดความคิดของคุณเลย ที่ฉันเรียกจะบอกว่าวันมะรืนที่จะถึงนี้เป็นวันเกิดของเจ้าสามแสบแล้ว ฉันอยากจะขอให้คุณช่วยจัดงานให้หน่อยก็เท่านั้น”


“ถึงแล้วหรือ ดูไปแล้วก็เร็วเหมือนกันนะ ผมรู้สึกว่าพึ่งให้ของขวัญวันเกิดพวกเขาไปไม่นานนี่เอง” บอกยิ้มๆ


“นั่นสิค่ะ ปีนี้พวกเขาก็จะสี่ขวบแล้ว”


นุชนารีรู้สึกตื่นตันอย่างบอกไม่ถูก เธอเฝ้ามองพัฒนาการของลูกทั้งสามอย่างภาคภูมิใจ และก็หวังอยู่ตลอดว่าพวกเขาจะเป็นเด็กดีอย่างนี้ตลอดไป


“ผมจะจัดงานนี้ให้ออกมาดีที่สุด ผมสัญญา คุณพักผ่อนเถอะผมไม่กวนแล้ว”


กล่าวจบก็เดินไปหยิบโทรศัพท์เดินออกไปนอกระเบียงต่อสายหาลูกน้องถามข่าวที่บริษัท ตั้งแต่จัดการเรื่องที่ถูกขโมยงานเมื่อคราวก่อน เขาจึงต้องคอยให้คนสนิทตรวจสอบอยู่ตลอด มีเรื่องครั้งเดียวก็มากพอแล้ว เขาได้บทเรียนนับไม่ถ้วนจากเหตุการณ์ครั้งนี้


วางสายจากคนสนิทแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องภรรยาก็หลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก้าวเข้าใกล้ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากนวล ผละเดินเลี่ยงออกจากห้องไปสั่งลูกน้องให้เตรียมงานวันเกิดให้กับลูกทั้งสามของเขาซึ่งจะมีขึ้นในอีกสองวันที่จะถึง


โปรดติดตามตอนต่อไป...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 17:27
    รอเด้ออออออ
    #80
    0