พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 92 : พบรัก ยี่สิบเก้า 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    21 ก.ค. 62







ห้าสิงห์หนุ่มรวมถึงทุกคนที่อยู่ ณ ที่ตรงนั้นต่างมองมาที่ประมุขใหญ่เป็นจุดเดียวด้วยความสนใจ ใคร่รู้ว่าความพิเศษที่นั้นว่ามันคืออะไร


“พวกเราไม่รู้มาก่อนว่ามาดามเลือดกรุ๊ปโอเนกาทีฟ”


“ก็ไม่มีใครถามเอง” มิสเตอร์ตอบลูกชายเสียงราบเรียบ


“อ้าว” รัฐภัทรร้องด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เห็นเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลย ตอนแรกเข้าในว่ากรุ๊ปเดียวกันกับพวกเขาเสียอีก


“ถือว่าเป็นโชคดีของนุชที่ได้เลือดจากมาดามมาช่วยไว้” รัฐภามน้ำตาคลอเบ้าด้วยความดีใจ กอดลูกทั้งสามแน่นขึ้น


“แน่นอนลูกชาย แม่ของพวกแกมีอะไรให้แปลกใจอีกเยอะ เตรียมตัวกันไว้ให้ดี”


มิสเตอร์อเดลตาร์กล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าคมเป็นนัยยะที่สื่อออกมาได้เป็นอย่างดีว่า ของดีในตัวมาดามเครือทิพย์มีอะไรอีกหลายสิ่งที่จะใช้มาวัดใจว่าที่ลูกสะใภ้คนต่อไปอีก...


“คุณพ่อพูดแบบนี้พวกเขาชักกลัวขึ้นมาแล้วสิครับเนี่ย”


รัฐภาคเกิดอาการขนลุกซู่ขึ้นมาบ้าง เท่าที่รู้ว่ามารดามีเซ้นส์พวกเขาก็กลัวเป็นทุนอยู่แล้ว นี่ยังมีอย่างอื่นอีกเขาชักกลัวหนักขึ้นเสียแล้วสิ

 


ครึ่งชั่วโมงต่อมามาดามเครือทิพย์ก็นั่งรถเข็นออกมาหาทุกคนที่หน้าห้องฉุกเฉิน เนื่องจากทุกคนยังตั้งตารอดูอาการของสะใภ้คนที่สามของฟานเซส มิสเตอร์อเดลตาร์ก้าวเข้าไปร่างของภรรยาที่ถูกบุรุษพยาบาลเข็มเข้ามาใกล้


“คุณเป็นยังไงบ้างครับ เวียนหัวหรือว่าอ่อนเพลียไหม”


“นิดหน่อยค่ะ”


ใบหน้านวลส่งยิ้มหวานให้กับคนเป็นสามีคลายความกังวลและเป็นห่วงลง สิ่งที่เป็นห่วงอยู่เวลานี้มีแต่ความคิดเรื่องอาการของลูกสะใภ้มาดๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง


“หวังว่าทุกอย่างจะผ่านได้ด้วยดี” เงยหน้าขึ้นบอก


“ผมก็หวังเช่นนั้นเหมือนกันครับ คุณไปพักก่อนจะดีกว่านะ พึ่งไปบริจาคเลือดมา นอนพักเอาแรงสักหน่อยเดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปอีกคนเสียก่อน” คนเป็นสามีเอ่ย


“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ อยู่ด้วยกันนี่แหละ ฉันอยากจะอยู่ดูอาการของหนูนุชด้วยเหมือนกัน ให้ฉันอยู่ก่อนนะคะ” ส่งสายตาอ้อนวอนไปให้คนเป็นสามี


“ก็ได้ครับ” ประมุขใหญ่ขัดไม่ได้จึงยอมให้ภรรยาอยู่รอด้วยกัน


รัฐภามที่นั่งเป็นหมอนให้กับลูกชายลูกสาวทั้งสามก็คอยชะเง้อคอมองไปที่หน้าประตูห้องเป็นระยะ รอว่าเมื่อไรหมอจะออกมาเสียที


“คุณต้องกลับมาหาผมนะนุช ผมกับลูกรอคุณอยู่นะ” น้ำเสียงทุ้มลึกพึมพำกับตัวเอง มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้


“หมอออกมาแล้วครับ!” รัฐภาคที่ยืนอยู่ใกล้ประตูรีบหันมาบอกด้วยความตื่นเต้น


รัฐภามแทบจะผวาเข้าไปหาคุณหมอ แต่ติดที่มีร่างเล็กของลูกๆอยู่ในอ้อมกอดจึงทำได้เพียงนั่งฟังอยู่ที่โซฟา แต่เพราะมันก็ยังไกลจึงได้ยินไม่ค่อยชัด และสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจมากคือทุกคนหันมาที่เขาเป็นจุดเดียว ก่อนประคองร่างเล็กลงนอนที่โซฟาแล้วลุกขึ้นมาหาคนเป็นมารดาที่ก้าวมาใกล้


“นุชเป็นยังไงบ้าง ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ”


“คริสลูกทำใจดีๆ ไว้ก่อนนะลูก”


มาดามเครือทิพย์บอกน้ำเสียงสั่นเครือกับลูกชาย น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้สุดกำลังก็พาลจะไหลออกมาให้ได้


“มีอะไรครับ! คุณแม่ร้องไห้ทำไมครับ นุชเป็นอะไร...” ชายหนุ่มเริ่มใจคอไม่ดี ถามมารดาเสียงสั่น


“หมอบอกว่าหนูนุชจะเดินไม่ได้!


“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง...


รัฐภามใบหน้าคมส่ายดิก ช็อกนิ่งค้าง น้ำตาไหลพราก ร่างสูงทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงจะยืนหยัดอีกต่อไป ทำไมสวรรค์ถึงทำกับผู้หญิงที่น่าสงสารได้ ทำไม!


“ตาคริสลูก”


มาดามเครือทิพย์ที่เห็นลูกชายเป็นแบบนี้ก็ยิ่งใจไม่ดีเข้าไปอีก โอบกอดกายเอาไว้แน่น ท่านไม่คิดว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้ หรือนี่เป็นอีกบททดสอบที่ลูกชายของเธอต้องเจอ...


สี่สิงห์หนุ่มที่ยืนอยู่ไกลเห็นอาการของสิงห์ตัวที่สามอดที่จะสงสารไม่ได้ โชคชะตาช่างชอบเล่นกับความรู้สึกของคนเหลือเกิน คนที่ดีอยู่แล้วก็ทำให้เขาเจ็บป่วย ล้มหายตายจากไปเสียไกล ส่วนคนที่เลวทรามกับนั่งค้ำฟ้าชี้นิ้วสั่ง มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย


รัฐภามเดินเข้ามาในห้องพักของภรรยามองดูร่างบอบบางที่นอนนิ่งมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เขาแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินเข้าไปหาเลยด้วยซ้ำ มือหนาสั่นเทายื่นไปไล้ที่ข้างแก้มใสที่ตอนนี้ซีดเผือกเหลือเกินในความรู้สึก


“ทำไมไม่เป็นผมที่ถูกยิง สวรรค์ช่างใจร้ายเหลือเกิน”


ใบหน้าคมซบลงที่หลังมือบาง ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะอดกลั้น ทั้งที่เรื่องเลวร้ายก็ผ่านไปแล้ว เขากำลังจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสงบเหมือนคนอื่นก็ต้องมีอันสะดุดลง เพราะหล่อนคนเดียว!


ตีระยา! หล่อนทำให้นุชต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ผู้หญิงแพศยา ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนๆ ก็อย่าได้มาพบมาเจอกันอีกเลย! ทุกอย่างที่ผ่านมาถือว่าเขาอโหสิกรรมให้ก็แล้วกัน


สิงห์หนุ่มจ้องมองหญิงสาวหนึ่งเดียวของดวงใจ รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมากลางอก เห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วเขาแทบจะอยากหยุดหายใจเสียตอนนี้ ถ้ามันแลกกับความเจ็บปวดที่เธอกำลังได้รับในครั้งนี้



โปรดติดตามตอนต่อไป....





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

84 ความคิดเห็น