พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 89 : พบรัก ยี่สิบแปด 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    18 ก.ค. 62







ร่างสูงที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบมองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงจรดศีรษะ เอียงหน้ามามองคนข้างกายเล็กน้อยก่อนกลับไปมองทางเดิม


“หน้าเครียดเชียว งานที่บริษัทมีปัญหาหรือคะ”


“ลูกหลับแล้วหรอครับ”


ชายหนุ่มเลี่ยงไม่ตอบ เอ่ยถามไปถึงสามแสบทั้งที่ใบหน้ายังจับจ้องมองนอกหน้าต่างบานสูง


“พึ่งหลับค่ะ วันนี้ฉันพาพวกแกไปเที่ยวข้างนอกทั้งวัน ไม่เพลียก็แปลกแล้ว”


เอียงหน้ามองใบหน้าคมนิ่งนาน จนชายหนุ่มรู้สึกได้จึงหันกลับมามองใบหน้านวลบ้าง พร้อมเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่บนใบหน้า


“มีอะไรติดหน้าผมถึงจ้องเสียนานเชียว”


“ฉันแค่คิดว่า มันถึงเวลาแล้ว...” เสียงหวานเอ่ยอย่างมีความหมาย นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายวาวขึ้น เมื่อได้ยินหญิงสาวพูดออกมาแบบนั้น


“เวลาอะไรครับ นี่อย่าบอกนะว่าคุณเปลี่ยนใจแล้ว!” รัฐภามขยับตัวเข้าไปหาอีกนิด ภายในใจเต้นระส่ำอย่างมีความหวัง


“ฉันมีคำถาม...”


ดวงตาสุกใสมองคนตรงหน้าให้ลึกเข้าในภายในเพื่อขอบางอย่างจากเขา ซึ่งชายหนุ่มเองก็มองตอบเธอกลับมาเช่นกัน


“ว่ามาเลยครับ”


“ถ้าวันหนึ่งฉันเปลี่ยนไปคุณยังจะยังรักฉันเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า” จ้องมองใบหน้าคมเข้มที่เธอไม่เคยลืมแม้กระทั่งยามหลับหรือตื่น


“แล้วคุณคิดว่าไง”


“ตอบคำถามฉันมาก่อนสิ” นุชนารีร้องแห้วอย่างขัดใจเมื่อเขาย้อนถามเธอกลับ ก่อนจะถูกชายหนุ่มรั้งเข้ามาโอบกอดภายใต้อ้อมแขนแกร่ง ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยทำแบบนี้กับเธอ


“สามปี เก้าเดือน สิบสองวัน... ผมไม่เคยคิดที่หยุดความรักที่มีต่อคุณ คุณเป็นเหมือนดอกไม้หายากที่ผมต้องรักษาเอาไว้เท่าชีวิต เพราะถ้ามันตายไปผมเองก็คงจะอยู่ไม่ได้”


รัฐภามก้มลงกระซิบที่ใบหน้าหูแผ่วเบา มันสามารถเรียกน้ำตาจากคนตัวเล็กให้ไหลออกมาได้ไม่ยาก


“คริส...” นุชนารีครางเขาเสียงแผ่ว


“ผมคิดว่าคุณจะลืมชื่อผมไปเสียแล้ว” รัฐภามบอกน้ำเสียงเดียวกันกลับไป


“ฉันจะลืมชื่อผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจไว้แสนสาหัสได้ยังไง” นุชนารีเสียงราบเรียบ ใบหน้าดูจริงจังขึ้นมา ทำเอาชายหนุ่มหน้าเสียไปเลยทีเดียว พลางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดไม่ได้


“นุชครับ ผมขอโทษ แม้ว่ามันจะไม่ช่วยอะไร แต่ผมก็อยากที่จะให้คุณรู้ว่าผมเสียใจมากจริงๆ ตั้งแต่คุณหายไปวันนั้น ไม่มีวันไหนเลยที่ผมมีความสุขหรือนอนหลับสนิท” สิงห์หนุ่มบอกคำพูดที่เตรียมเอาไว้มาเนินนาน วันนี้เขาได้พูดมันออกไปแล้ว


“อย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียวหรอก ฉันเองก็ผิดที่ไม่อยู่รอถามคุณก่อน และยังบ้าถือทิฐิหนีมาไกล”


“ผมเองก็ขี้ขลาดที่ไม่กล้าพอที่จะไปเจอหน้าคุณ จนเกือบจะต้องมาเสียคุณไป” ความรู้สึกพลั่งพลูออกมาว่าเขาเสียใจจริงๆ


“ฉันเข้าใจทุกอย่างดีค่ะ”


“คุณจะเข้าใจได้ยังไง ก็ใน...”


รัฐภามพูดยังไม่ทันจบ ใบหน้านวลที่ซบอยู่กับอกกว้างผละออก เงยขึ้นประกบลงกับริมฝีปากหยักลึกเสียก่อน ดวงตาคู่คมเปล่งประกายก่อนจะตอบรับกับการเชิญชวนที่แสนหวานของหญิงสาว มือหนาโอบกอดร่างบางเข้าหาตัวแน่น ยกมือขึ้นประคองท้ายทอยให้รับจุมพิตที่ร้อนแรงและดูดดื่มจากเขา นุชนารีแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อถูกเขารุกหนักขึ้น


รัฐภามดันร่างบางไปชิดแผ่นกระจกใสและใช้มือข้างที่ว่างอีกข้างยกขาเรียวขึ้นกอดเกี่ยวเอวสอบไว้ ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะไม่แสดงออกมามากก็เถอะว่าเธอรักเขา แต่มันก็สัมผัสได้ว่า เธอรักเขา มันมากจนเขาสองคนไม่มีทางทิ้งกันได้


“อื้อ...”


มือบางทุบเข้าไปที่อกแกร่งเป็นการประท้วงเมื่อเริ่มที่จะหายใจไม่ออก


“หึ หึ”


ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกห่าง ก่อนเลื่อนลงซุกไซร้ที่ซอกคอขาวนวลเรียกเสียงครวญครางได้ไม่น้อย มือหนาก็ลูบไล้บริเวณต้นขาเรียวงามอย่างซุกซน จนเธอต้องเผลอเม้มริมฝีปากเข้าหากันเพื่อบรรเทาความเสียวซ่าน


“ย้อนวันวานกันหน่อยดีไหม...”


รัฐภามก้มลงกระซิบถามเสียงพร่า ก่อนที่จะงับไปที่ใบหูเล็กเป็นการหยอกเย้า


“อื้อ...” เรียกเสียงครวญครางจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี


มือหนาเริ่มจัดการลอกคราบแม่งูน้อยที่มากอดรัดเขาจนเสียคนไปแล้ว นิ้วเรียวยาวรูดชุดสวยออกจากร่างงามอย่างไม่ยากเย็น ไล้นิ้วลงมาที่หน้าท้องแบนราบที่ครั้งหนึ่งเคยมีสามแสบอยู่ในนั้น อดใจไม่ได้ที่จะก้มลงจุมพิตมัน นุชนารีส่งเสียงครางออกมาไม่หยุด


“...คริส”


“คร้าบ...”


รัฐภามแกล้งยอกเย้าทำให้นุชนารีแทบขาดใจเดี๋ยวนั้น จนร่างบางบิดเกร็งไปมาอยู่กับผนังด้วยความเสียวซ่าน ก่อนยิ้มกริ่มด้วยความพึ่งพอใจที่สามารถทำให้เธอดิ้นพล่านได้ นุชนารีครางในลำคอแผ่วเบา เขาขยับกายเข้าหามากขึ้น ซึ่งเขาก็รู้ว่ามันไม่เคยผ่านใครนอกจากเขา


ผมรักคุณนะ นุชนารี


ฉันก็รักคุณเหมือนกัน รัฐภาม”


ชายหนุ่มก้มลงมาจูบผมอีกครั้งแต่ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งอื่นๆ ก็ตรงที่มันเป็นจูบที่อ่อนหวาน เป็นเพียงแค่จูบ ที่เหมือนครั้งจูบแรกที่คบกัน


 นุชนารีครางออกมาอีกครั้ง นิ้วเรียวจิกลงไปที่ไหล่แกร่งจนเลือดออกซิบ เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่เขามอบให้ เธอแทบจะขาดใจเดี๋ยวนั่น มือบางไล้ไปตามแก้มสากจนมาหยุดที่ริมฝีปากก่อนที่จะใช้มือโน้มต้นคอแกร่งลงมาหา มันช่างเป็นจูบที่เร่าร้อนเหลือเกิน


นุช…” รัฐภามเอ่ยออกมาพร้อมขยับกายเข้าหาเร็วขึ้นจนร่างบางสั่นสะท้านตามพร้อมกับครางออกมาเสียงดังไม่หยุด  


“ฉันรักคุณนะคะ…”


ผมรักคุณเช่นกันครับดวงใจของผม


โปรดติดตามตอนต่อไป...




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

84 ความคิดเห็น