พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (ลงจบ) EBook

ตอนที่ 88 : พบรัก ยี่สิบแปด 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    17 ก.ค. 62








จากนั้นทั้งหมดจึงลงมือทานเมื่อไอศกรีมของโปรดของแฝดสามมาวางลงตรงหน้า หันมาบอกสองหนุ่มคนสนิทที่ยืนเฝ้าเธอกับลูกๆอยู่ไม่ห่าง


“คุณสองคนก็ทานด้วยกันสิค่ะ”


“อย่าดีกว่าครับ ให้คุณๆทานกันเถอะครับ เดี๋ยวพวกผมรอด้านนอก” คูสบอกปฏิเสธ รู้สึกเกรงใจนายสาวที่ยังอุตส่าห์เผื่อแผ่มาถึงพวกเขาด้วย


“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ขอเมนูด้วยค่ะ” ยกมือเรียกพนักงาน ก่อนจะยื่นส่งให้สองหนุ่ม


“แต่ว่านายหญิงครับ” ลูฟร์เองก็มองหน้านายสาว ไม่รู้จะทำอย่างไรดี


“เรียกนุชดีกว่าค่ะ ฉันยังไม่ได้แต่งงานกับเจ้านายของพวกคุณ ยังไม่ต้องเรียกคำนั้นหรอก เลือกตามสบายนะคะ ถือว่าเป็นการขอบคุณที่ดูแลฉันกับลูก” ส่งรอยยิ้มหวานมาให้ ทั้งสองหนุ่มเลยจำต้องรับสินน้ำใจที่หญิงสาวมอบให้เสียไม่ได้


“ขอบคุณครับ”


ลูฟร์ และ คูส จึงสั่งไอศกรีมที่ตนชอบมานั่งทานอยู่เงียบๆ ข้างโต๊ะของเจ้านายที่สี่ และก็ไม่ได้กินเปล่า สายคมสองคู่ก็กวาดมองโดยรอบ คอยระวังภัยอยู่ตลอดเวลา


ทุกคนทานเสร็จก็เดินไปเที่ยวที่อื่นต่อ สามแสบสนุกกับการซื้อของและเครื่องเล่นกลับมากมาย แล้ววันนี้จึงเป็นวันพิเศษที่มีการแสดงของตัวการ์ตูนมากมายเดินขบวนให้ความสนุกและความสุขแก่ผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของกัน


“คุณแม่ค๊า นารินอยากถ่ายรูปกับตัวนั้น” ลูกสาวคนเล็กวิ่งเข้ามาบอกมารดา ลากแขนให้ไปถ่ายรูปด้วยกัน


“ได้สิค่ะ” หันมาบอกลูกน้องที่เตรียมจะเดินตามไปด้วย


“...ไม่เป็นไรค่ะ”


สองหนุ่มจึงพยักหน้ารับ นุชนารีเดินตามร่างเล็กของลูกสาวไปถ่ายรูปกับตัวการ์ตูนมากมายอย่างสนุกสนาน


กว่าครึ่งชั่วโมงที่เด็กๆ เล่นอยู่กับขบวนตัวการ์ตูนพวกจนเหนื่อยเพลียแล้วก็เริ่มงอแงอยากจะกลับบ้าน เธอจึงก้มลงจะอุ้มร่างเล็กของลูกสาวขึ้นอ้อมแขน แต่ถูกคนสนิทร้องห้ามเอาไว้เสียก่อน ด้วยตัวของเด็กสาวโตขึ้นมากจนเกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อนายสาวเอาได้


“พวกเราอุ้มให้ดีกว่าครับ เดี๋ยวนาย... คุณนุชจะรับน้ำหนักไม่ไหว” เว้นวรรค เกือบเรียกหญิงสาวในชื่อที่เธอไม่อยากให้เรียก


“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”


“รบกวนคุณนุชเปิดประตูให้หน่อยก็พอครับ ส่วนเด็กๆ ทางนี้พวกเราจัดการเองจะดีกว่า”


“ใช่ครับ เชิญที่รถดีกว่าครับ” คูสบอกขึ้น


หญิงสาวเดินนำหน้าสองหนุ่มที่รถยนต์คันใหญ่ก่อนจะเดินทางกลับคฤหาสน์หลังงาม

 


นุชนารีและลูกทั้งสามพร้อมคนสนิททั้งสองเดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์ฟานเซส รถยนต์หรูจอดสนิทลงด้านหน้า ร่างบางก้าวลงมายืนรอลูกน้องที่ประคองร่างสามแสบลงมาอย่างเบามือที่สุด เพราะรู้ดีว่าถ้าถูกรบกวนจนตื่นผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร


“ไปเที่ยวไหนกันมาครับ” รัฐภามยืนทำหน้าบึ้ง ส่งน้ำเสียงงอนๆ ไปให้


“อ้าวคริส ทำไมวันนี้กลับเร็วจังละค่ะ”


เธอหันมามองเขาเพียงเล็กน้อย แล้วกลับไปประคองร่างของลูกสาวคนเล็กออกจากในรถ ไม่ได้สนใจเขาจริงจังนัก


“พูดเหมือนไม่อยากให้ผมกลับมา ใช่สิ ผมมันไม่มีความสำคัญอยู่แล้วนี่” ร่างสูงผละห่างเดินจากไปพร้อมกับท่าทีสะบัดสะบิ้ง


“เอาแล้วไง”


คนสนิทเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าด้วยความระอา ตอนพวกเขายังไม่กลับยังร่าเริงมีความสุขร้องเพลงลั่นบ้านอยู่เลย แต่พอนายหญิงกลับมาก็กลายเป็นเด็กสามขวบงอนตุบป่องเดินหนีซะงั้น เฮ้อ... เอาที่สบายใจเถอะเจ้านาย


“อะไรของเขา นี่คุณแบร์โต้เจ้านายคุณกินยาไม่เขย่าขวดอีกแล้วหรือไง คนพึ่งมาถึงก็มางอนใส่ ถ้าจะเป็นเอามาก” ประชดตามแผ่นหลังกว้างไป


“คงจะอย่างนั้นมั้งครับ” แบร์โต้บอกยิ้มๆ พอจะรู้อยู่ว่าทำไมนายหนุ่มถึงมีอาการเช่นนั้น


“จริงๆ เลยเชียว ฉันขอน้ำเปล่าสักแก้ว เอาไปที่ห้องให้ด้วยนะคะ” กล่าวอีกครั้ง


“ได้ครับ เดี๋ยวผมอุ้มคุณหนูไปส่งดีกว่า”


ก่อนหันไปส่งร่างเล็กของบุตรสาวให้กับลูกน้องหนุ่ม พลางยิ้มขอบคุณ


“นึกว่าจะไม่ถามเสียแล้ว”


นุชนารีเดินนำร่างเจ้านายตัวน้อยไปที่ห้องนอนใหญ่ที่พึ่งทำเป็นพิเศษสำหรับสามแสบโดยเฉพาะ ตอนแรกกะจะให้นอนแยกห้องกันแล้ว แต่พวกเขาไม่ยอมเรียกร้องจะอยู่ด้วยกันท่าเดียว คนเป็นพ่อแม่จึงต้องยอมทุบทั้งสามห้องร่วมกันแทน


ส่วนคนเป็นแม่อย่างนุชนารีนั้นย้ายไปนอนอยู่กับลูกๆ ไม่ยอมมานอนกับพ่อสิงห์ เธอให้เหตุผลว่า ยังไม่ได้แต่งงานกัน มีลูกด้วยกันถึงสามคนแล้วจะเล่นอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้

 


นุชนารีเดินขึ้นไปหาพ่อสิงห์ขี้งอนเหมือนเด็กสามขวบทั้งที่อายุก็เลขสามเข้าไปแล้ว เดินเลี้ยวไปที่ห้องทำงานที่อยู่อีกฝั่งและคิดว่าเขาน่าจะอยู่ที่นั้น ซึ่งเธอคิดไว้ไม่ผิด พลางเดินเข้าไปหยุดลงข้างร่างสูง


ร่างสูงที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบมองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงจรดศีรษะ เอียงหน้ามามองคนข้างกายเล็กน้อยก่อนกลับไปมองทางเดิม


“หน้าเครียดเชียว งานที่บริษัทมีปัญหาหรือคะ”


“ลูกหลับแล้วหรอครับ”


ชายหนุ่มเลี่ยงไม่ตอบ เอ่ยถามไปถึงสามแสบทั้งที่ใบหน้ายังจับจ้องมองนอกหน้าต่างบานสูง


“พึ่งหลับค่ะ วันนี้ฉันพาพวกแกไปเที่ยวข้างนอกทั้งวัน ไม่เพลียก็แปลกแล้ว”


เอียงหน้ามองใบหน้าคมนิ่งนาน จนชายหนุ่มรู้สึกได้จึงหันกลับมามองใบหน้านวลบ้าง พร้อมเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่บนใบหน้า


“มีอะไรติดหน้าผมถึงจ้องเสียนานเชียว”


“ฉันแค่คิดว่า มันถึงเวลาแล้ว...” เสียงหวานเอ่ยอย่างมีความหมาย นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายวาวขึ้น เมื่อได้ยินหญิงสาวพูดออกมาแบบนั้น


“เวลาอะไรครับ นี่อย่าบอกนะว่าคุณเปลี่ยนใจแล้ว!” รัฐภามขยับตัวเข้าไปหาอีกนิด ภายในใจเต้นระส่ำอย่างมีความหวัง


“ฉันมีคำถาม...”



โปรดติดตามตอนต่อไป...






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 15:55
    รอออออออ
    #71
    0